รสรักซาดิสต์

ตอนที่ 3 : ผู้ชายมือไว 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ก.ค. 62





“ตอนนี้ เพิ่งสี่โมงสี่สิบห้า ดิฉันยังอยูในเวลางานนะคะ” 

น้ำเสียงราบเรียบค่อนข้างเข้มนั่นบอกกับเขาเตือนว่าควรรักษามารยาทกับเธอหน่อย

ใบหน้าที่ดูสุขุมเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้านาย แต่เวลาอยู่กับเธอ มันช่างดูกวนโอ๊ยเหมือนจิ๊กโก๋หน้าปากซอยเลิกคิ้ว พร้อมกับผงกหน้า

“แล้วนี่คุณพริ้งกลับบ้านยังไงครับ?”

“ขนส่งสาธารณะค่ะ”

“อะไรกัน คุณปรเมศวร์ดูท่าจะจ้างคุณแพงเอาการอยู่นา ยังไม่ซื้อรถขับอีกเหรอ?”

“มันไม่จำเป็นค่ะ ใช้บริการขนส่งสาธารณะสะดวกกว่า”

“อืม...” 

เขาผงกหน้า ครางยาวๆ ในลำคอ พร้อมกับแตะมือที่ปลายคาง มองขาเรียวเพรียวสวยอย่างยังแคลงใจไม่หาย

“แล้วใส่กระโปรงสั้นอย่างนี้ ขึ้นรถลงเรือ มันจะสะดวกเหรอครับ?”

“มาได้ ก็กลับได้แล้วกันค่ะ”

“ระวังเจอโรคจิตนะครับ ไอ้พวกที่ชอบส่องใต้กระโปรงผู้หญิงน่ะ”

พริ้งเพราหัวเราะออกมาเบาๆ

“ไม่ต้องว่าที่อื่นหรอกค่ะ ขนาดว่าใส่สูทผูกไทร์ หน้าตาดีอยู่ในห้องประชุมแท้ๆ ก็ไว้ใจไม่ได้” น้ำเสียงเขียวว่า

ชายหนุ่มหัวเราะร่วน

“ก็นึกว่าชอบ เห็นเด้งตูดรับเชียว”

“คุณน่าน” 

เธอหลุดปากเรียกชื่อเล่นเขาออกมาอย่างคุ้นเคย

“ครับ...พริ้ง...” 

ถ้อยคำขานรับเสียงนุ่มหู นัยน์ตาพราวระยิบระยับเป็นประกาย และยิ้มแบบที่ผู้หญิงที่ไหนเห็น ก็ละลายเป็นขี้ผึ้งโดนไฟลนได้ง่ายๆ

พริ้งเพรารู้อยู่หรอกว่าชื่อเธอนั่นมันให้ความรู้สึกเป็นผู้ยิ้งๆ ผู้หญิง  และยิ่งเมื่อเรียกออกมาจากปากเขา มันชวนให้สยิววี้ดวิ้ว...กิ๊ดกิ้วพิกลแฮะ...

“โรคจิต” 

เธอสบถออกมาพร้อมกับค้อนขวักให้

“อื้ม...ถึงว่าสิ ช่วงนี้รู้สึกตัวเองมีอาการแปลกๆ ก็ยังนึกว่าเป็นอะไร” 

นัทธนนนท์ว่าพร้อมกับทำหน้าครุ่นคิดตาม

“ที่แท้ผมก็เป็นโรคจิตนี่เอง” 

เขาผงกหน้าว่าอย่างเพิ่งเข้าใจตัวเอง

พริ้งเพราละเชื่อเขาเลย โดนด่าว่า โรคจิต ก็ยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ได้

“และดูท่าว่าผมจะไม่จิตธรรมดานะ...แต่เป็นจิตหงุดเงี้ยว...” 

ไม่พูดเปล่า สายตาพราววาววับระยิบระยับไปด้วยความหื่นจ้องมองที่หน้าเธออย่างเปิดเผย แล้วกวาดสายตาลงมาที่หน้าอกหยุดอยู่ตรงนั้นนานพอดู ก่อนจะเลื่อนไปที่กลางตัว แล้วลากขึ้นลากลงมองอยู่อย่างนั้นสลับกันไปมา

โอ้ย! ... เธออยากจะร้องกรี๊ดออกมาเหลือเกิน

นี่ถ้าไม่คิดถึงวุฒิภาวะยี่สิบห้าปีย่างเข้าเบญจเพส แต่เป็นยัยหนูพริ้งอายุสักสิบขวบ เธอคงจะดีดดิ้นกระทืบเท้าเร่าๆ อย่างขัดเคืองใจ แล้วกรี๊ดใส่ผู้ชายหน้าไม่มียางอายตรงหน้าให้หูดับกันเลยทีเดียว

“คุณน่าน...”

“ครับ...พริ้ง...”

“หยุดพูดเล่นแล้วกลับบ้านได้แล้วค่ะ ฉันจะปิดห้องประชุมแล้ว”

เขาหัวเราะร่วนเสียงใส

“เราไม่ได้เจอกันมาตั้งสามอาทิตย์แล้วนะ ไม่คิดถึงผมบ้างหรือไง?” 

คำถามเบาๆ ราวกับกระซิบกระซาบให้ได้ยินเพียงแค่สองคน ทำเอาหัวใจสาวสั่นพร่าขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

จะไม่คิดถึงได้ไง...ไม่งั้นเธอคงไม่สวมถุงน่องคู่นี้มาในวันที่รู้ว่าเขามีประชุมกับเจ้านายของเธอหรอก

“ว่าไงครับพริ้ง”

 เขายังตื๊อถาม เมื่อเธอปิดห้องประชุมเรียบร้อย และกำลังเดินไปที่ลิฟต์ด้วยกัน

“ว่าอะไรคะ?”

“คิดถึงผมไหม?”

“ไม่ค่ะ”

เธอหน้าเชิด ขณะเดินเข้าไปในลิฟต์แก้ว ที่มองออกไปด้านหลัง จะเห็นสวนสาธารณะที่สีเขียวขจีเต็มไปด้วยต้นไม้และบึงน้ำขนาดใหญ่ทำให้สบายตามากทีเดียว

“ไม่เลยสักนิดเหรอ?” 

เขาทำน้ำเสียงไม่เชื่อ

“ว้า!” 

น้ำเสียงผิดหวังครวญดังๆ อย่างตั้งใจจะเย้าแหย่ยั่วประสาท

“งั้นผมก็คงจิตหงุดเงี้ยวไปคนเดียวสินะ ที่เอาแต่คิดถึงคุณ...” 

เงยหน้าขึ้นมองหน้าเธอตรงๆ ด้วยสีหน้าผิดหวัง

“นึกว่าคุณเองก็ จิตหงุดหงิม เหมือนกันที่เราไม่ได้เจอกัน”

พริ้งเพรายอมรับว่าเธอไม่ใช่คนหัวไวนัก โดยเฉพาะไอ้เรื่องคำผวนทั้งหลายแหล่ แต่ไอ้คำพูดที่เขาพ่นออกมา ไอ้โรคประหลาดที่ไม่เคยได้ยินว่าใครเขาที่ไหนเป็นกัน นอจากผู้ชายหน้ามึน หน้าเป็น หน้าทะเล้นตรงหน้านี่

ทั้ง จิตหงุดเงี๊ยว และ จิตหงุดหงิม เธอกลับเข้าใจมันได้ในทันที อย่างที่ไม่ต้องเสียเวลาคิดและมันก็มีผลทำให้แก้มสาวร้อนผ่าวแดงซ่านขึ้นมาทันที


*1 เม้นต์ 1 ใจ เป็นกำลังใจให้กับคนเขียนนะคะ...ขอบคุณมากค่า...*

ติดตามผลงานนักเขียนได้ที่ ...https://www.facebook.com/RachaRil/ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น