[E-book] Desire หรือจะถูกเด็กกิน [Wayward man SET]

ตอนที่ 5 : เธอถูกเด็กกินมื้อที่ 5 : เพราะเขาคือคุณม่อน [100%] อัพครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 ส.ค. 62


เธอถูกเด็กกินมื้อที่ 5 : เพราะเขาคือคุณม่อน


              ฉันกำลังเดทกับคุณม่อนอยู่เหรอ ตอนนี้เนี่ยน่ะ อีกสักพักก็จะตอนเย็นแล้ว และรู้สึกเหมือนฤดูหนาวจะเข้าในเร็วๆนี้ อีกแป๊บใบไม้สีเหลืองสวยก็จะร่วงโรยทีละนิดจนหมดต้น

              ของมาแล้วครับคุณชาย

              คุณชาย? คุณม่อน?

              บอดี้การ์ดเอาผ้าปูปิกนิคมาปูบนพื้นหญ้า วางตะกร้าผลไม้และกล่องอาหารหลายสิบกล่อง พวกเขาอารักขาดีจนฉันอายสายตาคนรอบข้าง มีแค่คุณม่อนและคนของเขาเท่านั้นที่ดูเหมือนจะชินแล้ว

              นั่งกันเถอะครับฉันนั่งอย่างว่าง่าย ลงมือทานอาหารที่เขาหยิบยื่นไม่ให้เสียน้ำใจ

              บอดี้การ์ดยังอยู่รอบข้าง เขาคอยถ่ายรูปเราสองคนในอริยาบทต่างๆ ถ่ายเสร็จก็ยืนคุ้มกันข้างต้นไม้ รอจนกว่าการเดทจะจบลง

              ผมซื้อแหวนมา ยื่นมือซ้ายให้ผมสิครับ

              “แหวนเหรอคะ ฉันว่า…”

              “นี่ไง พอดีเลยเขาฉวยมือไปและจัดการสวมแหวน เพชรเม็ดพอดีกับนิ้วแวววาวระยิบระยับ มันสวยจนละสายตาไม่ลง แล้วคุณม่อนยังส่งสายตาน่ากลัวมาให้ ประมาณว่าถ้าถอดหรือปฏิเสธมีเรื่องแน่ ฉันจึงยอมใส่มันด้วยความเต็มใจ

              เห็นอาหารแล้วนึกถึงแก้มใสเลยเนอะ

              “ทำไมคะ

              “น่าจับลอกคราบกินบนเตียงคุณม่อนว่าเสียงสดใส ฉันหน้าแดงแปร๊ด และรู้สึกเขินยิ่งขึ้นเมื่อมีนักท่องเที่ยวมากมายเอ่ยแซวคู่เรา บ้างก็ว่าคุณม่อนน่ารัก บ้างก็ว่าเราทั้งสองน่าอิจฉา

              อยู่ดีๆลมก็พัดแรง ใบไม้ปลิวว่อนทำให้หอบเอาฝุ่นติดมาด้วย คนตัวสูงฝั่งตรงข้ามเงยหน้ามองท้องฟ้า สบถคำหยาบเป็นภาษาอังกฤษและลงมือเก็บของ เห็นดังนั้นจึงช่วยเก็บด้วยเช่นกัน

              พายุจะเข้า ก้อนเมฆทมึนสีเทาปกคลุมและลอยต่ำ ถ้าไม่รีบกลับคงเปียกเหมือนตกน้ำมาไม่มีผิด

              แก้มใสรีบไปขึ้นรถเร็ว ผมขอโทษที่ไม่เช็คพยากรณ์อากาศมาดีๆ

              “ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องฟ้าฝนเดาไม่ได้หรอก

              หยดน้ำเม็ดใหญ่หยดแหมะลงบนกลางหัว เราช่วยกันเก็บของเสร็จพอดีก็รีบขึ้นรถได้ทันเวลา แอร์เย็นฉ่ำทำให้ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย เห็นดังนั้นคนขับรถก็จัดการหรี่ความแรงลมให้ทันที

              ทานต่อได้นะครับ กินให้อิ่มคุณม่อนว่าพร้อมยื่นตะกร้ามาให้ เขาแกะก่อนจะเอามาจ่อปาก จึงต้องทานให้อิ่มอย่างที่เขาต้องการ

              วันนี้ยอมเขาแปลกๆแฮะ

              เสียงสั่นของโทรศัพท์ดังขึ้นบริเวณกระเป๋ากางเกงของคนข้างกาย ฉันซึ่งใกล้ชิดก็รับรู้ถึงมันไปด้วย มือคุณม่อนเปื้อนซอสแฮมเบอร์เกอร์ เขาพยักพเยิดให้ฉันล้วงเอามือถือออกมา

              บ้าจริง!

              “อื้อทำไมต้องทำเสียงกระเส่าแบบนี้ด้วยเล่า ฉันอายนะ

              กดรับให้หน่อย

              สักพักก็มีเสียงเหมือนกำลังเปลี่ยนคนปลายสาย ชื่อที่หน้าจอขึ้นว่าแม่ แม่ของเขาถ้าจำไม่ผิดจะชื่อคุณมิริน เคยเจอกันบ้างตอนคุณเสือใหญ่พามาทำงานด้วย

              โดเรม่อน

              “ครับพ่อ

              เจอน้องที่นั่นแล้วใช่ไหม ได้คุยกันรึเปล่า

              “คุยแล้ว แต่น้องติดผัว แป๊บๆก็ไป

              “เมื่อกี้น้องโทรมาบอกพ่อกับแม่ว่าจะแต่งงาน

              “เหรอ แล้วอนุญาตไหม

              “อืม โตแล้ว สมัยพ่อหนุ่มๆก็แต่งงานกับแม่ตอนอายุประมาณนี้ มีการงานทำมั่นคงถือว่าผ่าน

              “พ่อว่าได้ ผมก็โอเค

              “แล้วลูกล่ะ

              “ผมทำไมครับ

              งานแต่งจะได้มีไหม

              คุณม่อนหันมายิ้มกรุ่มกริ่ม ก่อนจะกลับไปจดจ่อกับโทรศัพท์เหมือนเดิม ทว่าคราวนี้เขาโต้ตอบกลับไปเป็นภาษาจีน ซึ่งฉันฟังไม่ออก มีแค่เขาและพ่อที่คุยกันเท่านั้น

              กระทั่งเวลาผ่านไปประมาณสามสิบนาที การสนทนาจึงจบลง พอดีกับกลับมาถึงบ้านหลังใหญ่โตที่คุ้นเคยที่สุดในอเมริกา คนขับรถลงมาเปิดประตูให้เราสองคนลง

              ฝนตกลงมาห่าใหญ่กว่าเดิม ทุกคนรีบวิ่งเข้าไปในตัวบ้าน แต่แล้วก็ต้องร้องอุทานออกมาเมื่อถูกอุ้มท่าเจ้าสาวโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

              ขึ้นห้องกันครับ ผมหิวของหวาน

              ฉันเหรอ!

              คุณม่อนอุ้มเข้าห้องหน้าตาเฉย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไรอย่างที่ปากว่า เขาเดินไปที่โต๊ะมีลิ้นชัก ไขเอาเอกสารบางอย่างออกมาวางไว้ตรงหน้า

              นี่เป็นสัญญาที่เราเคยทำไว้ด้วยกัน

              “ค่ะ

              “เงินที่ค้างไว้ลดลงบ้างแล้ว ผมหักออกเพราะพิศวาสล้วนๆ แต่มันก็เหลือเยอะอยู่ดี

              “…ค่ะ

              “ถ้าแก้มใสแต่งงานกับผม จะยกหนี้ทั้งหมดให้ถือเป็นค่าสินสอด

              “!”

              แต่งงาน! อยู่ดีๆก็แต่งงาน เขาเป็นอะไรของเขากันเด็กคนนี้ ทำอะไรปุ๊บปั๊บเหมือนไม่ได้คิดให้แน่ใจมาก่อนอย่างนั้นแหละ

              ฉันคิดว่าเรื่องนี้ควรคิดให้ดีก่อน

              “ไม่คิดแล้วครับ ผมบังคับเลยดีกว่า เป็นแฟน มีอะไรกันเรียบร้อย จากนั้นก็แต่งงาน ผิดตรงไหน?”

              เขาคงไม่ได้อิจฉาที่คุณมี่แต่งงานเลยทำตามใช่ไหม ถ้าแบบนั้นฉันไม่มีวันแต่งแน่ ความคิดเด็กสุดๆ

              ถ้าไม่แต่ง ผมจะจับแก้มใสเข้าคุก!”

              “คุณม่อน!”

              เขามันบ้า ทำไมเอาแต่ใจ เหตุผลก็ฟังไม่ขึ้นสักนิด ไม่เหมือนเจ้านายคนเดิมที่เคยรู้จัก เขาเปลี่ยนไปมาก แสดงออกกับฉันเพียงคนเดียวจนไม่รู้ว่าเปลี่ยนเพราะฉันหรือมีนิสัยแบบนี้อยู่แต่แรก แตกต่างจากพ่อกับแม่เขาลิบลับ คุณเสือใหญ่กับคุณมิรินคงเหนื่อยน่าดูที่ต้องมาเลี้ยง

              “เราจะจดทะเบียนสมรสกันพรุ่งนี้

              หา!”

              “ไม่ต้องตกใจหรอกครับ รีบไปอาบน้ำกันดีกว่า ฝุ่นเต็มตัวแบบนี้ผื่นจะขึ้นเขาพูดจบก็ช้อนตัวอุ้มฉันตัวลอยเข้าห้องน้ำ ยังไม่ทันได้ปริปากปฏิเสธความหวังดีก็มานอนจุ่มอยู่ในอ่างแล้ว

              คุณม่อนเปิดน้ำอุ่นใส่อ่าง นำสบู่เหลวมาเทใส่เพื่อตีฟอง แล้วยังหยิบก้อนกลมๆสีชมพูขนาดเท่าไข่ไก่มาแกะซอง มันคืออะไรน่ะ กลิ่นหอมดีจัง ซองเป็นลายการ์ตูนด้วย ของเล่นเด็กหรือไง

              ฟู่~

              น้ำในอ่างเกิดฟองเหมือนโซดา ฉันมองน้ำที่เดือดปุดๆด้วยความสนใจ สีชมพูละลายไปกับน้ำกลายเป็นสีจาง มันคงเป็นตัวช่วยเพิ่มอรรถรสในการอาบน้ำอย่างนั้นเหรอ

              ทันใดนั้นก็มีบางสิ่งมาอย่างลอยขึ้นมาเหนือน้ำ ฉันหยิบมันขึ้นมามองด้วยความแปลกใจ ภายในก้อนไข่ปลอมนั่นมีของเล่นอยู่ มันคือตัวห้อยกระเป๋ารูปไดโนเสาร์

              มันเรียกว่า Bath bomb เป็นสบู่ก้อนฟู่ ผมชอบเล่นตอนแช่อ่างมากเลย ส่วนของเล่นที่ได้บางอันถ้าชอบก็เก็บ ไม่ชอบก็สะสมไว้ในกล่องแล้วให้ลูกน้องเอาไปบริจาค

              “อุ๊ย!” ยังไม่ทันเอ่ยชมร่างกายก็ถูกลูบไล้ มือเนียนนุ่มผ่านการบำรุงเป็นประจำแตะโดนเนื้อโดยไม่ผ่านเสื้อผ้า ฉันก้มมองตัวเองและตกใจเป็นอย่างมากเพราะเสื้อผ้าหายไปจากร่างกายตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วไม่รู้

              ร่างกายของแก้มใสสวยมาก คุณเป็นของขวัญจากพระเจ้าแน่ๆเลย ผมโชคดีชะมัดที่ได้กิน

              “อ๊ะ! คุณม่อนนับถือศาสนาคริสต์เหรอคะ

              “เปล่าครับ นับถือพุทธ

              อ้าว?

              “ผมแค่เปรียบเทียบเฉยๆว่าคุณล้ำค่ามาก

              จากนั้นเราก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ภายในห้องน้ำกลายเป็นห้องที่ร้อนระอุ แม้แต่น้ำในอ่างที่เย็นแล้วก็ไม่ได้ช่วยให้เสียงหอบหายใจลดลงเลย คุณม่อนคือปีศาจที่หล่อและเจ้าเล่ห์ที่สุด

 

              วันจันทร์ เวลา 11.30 .

              ใช้นามสกุลผมแล้วนะครับแก้มใส เหลือแค่แต่งงานก็จะสมบูรณ์เขาพูดด้วยน้ำเสียงดีใจ หลังจากลากฉันออกจากบ้านมาจดทะเบียนสมรส ถึงจะงงๆอยู่บ้างเพราะนี่คืออเมริกา แต่เขาจัดการมันได้อย่างง่ายดาย

              รวบรัดเก่งจริงเด็กคนนี้

              แม่ผมแชทมาบอกว่าหาฤกษ์แต่งงานที่เร็วที่สุดให้แล้ว แต่มันเร็วมากจริงๆ อีกสองสัปดาห์เราจะแต่งงานกันพร้อมคู่ของพี่สาวผม

              ยังไม่ทันได้หายใจหายคอก็จะแต่งงานกับคุณม่อนแล้วเหรอ

              เร็วเกินไปค่ะ ฉันยังไม่พร้อม อีกอย่างเราสองคนยังไม่รู้จักกันดีขนาดนั้น

              “ฤกษ์แต่งถัดไปจะมีอีกสี่เดือน แม่บอกว่ามันนานเกิน อยากอุ้มหลานเร็วๆเลยต้องเอาของเดือนนี้

              “…”

              “เดี๋ยวเราจะรู้จักกันดีเองครับ สัญชาตญาณผมบอกว่าเราเกิดมาคู่กัน แก้มใสไม่ต้องห่วงไปหรอก มีแต่ได้กับได้ ทั้งได้ยกหนี้ ได้สินสอด ที่สำคัญได้ม่อนไปกอดตลอดชีวิต โอ๊ย!”

              ฉันเผลอใช้มือฟาดแขนเขาไปเต็มแรง เมื่อรู้ตัวก็ทำหน้าตกใจ เอ่ยปากจะขอโทษทว่าคุณม่อนกลับหัวเราะขึ้นมาซะก่อน

              ตีผมบ่อยๆก็ได้นะครับ อยากให้พี่สาวคนสวยทำโทษบ่อยๆ ม่อนชอบ

              “พอเถอะค่ะ ฉันเขินจนแก้มจะระเบิดอยู่แล้ว

              “ผมชอบเห็นแก้มใสหน้าแดงคุณม่อนกล่าวพลางหยุดเดินใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง ทางตรงนี้เป็นฟุตบาท มีแค่คนเดินเท่านั้น ส่วนรถยนต์อยู่นอกรั้วกั้น ซึ่งบอดี้การ์ดก็ขับรถประกบไม่ห่าง

              “…”

              “ผมสัญญาว่าจะเป็นพ่อบ้านที่ดี ตั้งใจทำงานหาเงินเลี้ยงเมียให้สุขสบายไปทั้งชาติ

              ประโยคนี้ฉันว่ามันควรไปพูดในอีกสองสัปดาห์มากกว่านะ

              สร้อยเส้นนี้ผมซื้อให้ครับ สั่งทำพิเศษ มีเพียงเส้นเดียวบนโลกคุณม่อนบอกก่อนจะล้วงเอาสร้อยสีเงินในกระเป๋ากางเกงมาสวมคอให้ มันมีลักษณะเป็นรูปดอกไม้ที่ละเอียดอ่อน มีเพชรกับทองแท้ประดับดูสวยงามไม่เหมือนใคร และหลังตัวดอกไม้มีอักษรสลักเป็นชื่อว่าโดเรม่อนเป็นภาษาอังกฤษ

              เป็นของม่อนนะครับถ้อยคำหวานหูแผ่วมาพร้อมกับสายลมโชยอ่อนโยน ฉันจับสร้อยไว้และยิ้มรับ

              ชีวิตจากหลังมือกำลังพลิกเป็นหน้ามือภายในเวลาอันสั้น คงเป็นเพราะโชคชะตาอย่างที่เขาเคยพูดไว้นั่นแหละ น่ารักขนาดนี้ ฉันจะไม่หลงรักคนปากหวานคนนี้ได้ยังไง

              ถ้าฉันสำคัญจริงๆ ก็พิสูจน์ให้เห็นมากกว่านี้สิคะ

              “แก้มใส…”

              “แต่ตอนนี้ฉันเต็มใจและยินดีที่จะเข้าพิธีแต่งงาน อื้อ!” พูดไม่ทันจบก็ถูกจูบปิดปาก ไหล่ทั้งสองข้างถูกตรึงด้วยฝ่ามือ หน้าท้องเราสองคนแนบชิด คนเดินผ่านไม่มีใครสนใจเรา มันคงเป็นเรื่องปกติของคนที่นี่

              ทันใดนั้นจังหวะที่อากาศหายใจกำลังจะหมดลง เขาก็ผละออกแล้วใช้ปลายนิ้วไล้ริมฝีปาก มืออีกข้างช่วยเกลี่ยน้ำตาที่ปริ่มล้นออกมาเพราะความสุขสมให้

              รักนะครับพี่สาวคนสวยของผม

 

              เวลา 21.47 . ประเทศไทย

            1 ปีครึ่งต่อมา

              ฉันในชุดนอนกระโปรงสีชมพูอ่อนกำลังเดินเข้ามาในห้องนอนหลังจากเพิ่งล้างจานเสร็จ วันนี้คุณม่อนกลับมาดึก หมดเวลาทำงานของแม่บ้านแล้วจึงต้องมาอุ่นอาหารและทำความสะอาดจานชามใช้แล้วแทน

              เขาเดินออกจากห้องน้ำ ฉันเก็บเสื้อสูทที่ตกออกมานอกตะกร้าให้กลับเข้าไปอยู่ในที่ของมัน และแทนที่เขาจะใส่ชุดนอน กลับแต่งชุดออกไปข้างนอกดังเช่นทุกคืน

              เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีน้ำเงิน เขาจัดแต่งทรงผมให้ดูเท่ห์ จากนั้นก็หยิบนาฬิกาข้อมือเรือนเป็นแสนเป็นล้านมาใส่สุดท้าย หยิบกระเป๋าตังค์ โทรศัพท์ และแจ็คเก็ต

              ออกไปข้างนอกบ่อยแบบนี้ไม่ดีนะคะ ทำงานกลับมายังจะไปดื่ม…”

              “เรื่องของผม

              “…ม่อน

              ฉันรู้มาตลอด ตั้งแต่อยู่กินด้วยกันเราก็ห่างกันมากขึ้น เขาไปทำงานแต่มีรูปควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าลงข่าวหนังสือพิมพ์ เวลาก็ไม่ค่อยมีให้เหมือนสมัยก่อน

              ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นกับเขาได้อย่างง่ายดายราวกับปลอกกล้วย เบื่อก็ไม่สน หน่ายก็ไม่ใส่ใจ คำพูดหวานหูที่เคยได้ยินมันหายไปจนหมด

              ผมโอนเงินของเดือนนี้ให้เรียบร้อย ว่างๆก็เช็คดู ขาดเหลืออะไรก็ไปบอกเลขา

              เขาไม่ให้ฉันทำงาน บังคับให้อยู่เฉยๆในบ้าน อย่าออกสังคม อย่าให้ใครรู้จัก แค่ให้สื่อรู้ว่าเขาแต่งงานแล้วก็พอ เหมือนนกน้อยในกรงทองเลยว่าไหม ฮะๆ ชีวิตฉันนี่ตลกเนอะ

              อย่าไปได้ไหมคะฉันพูดพร้อมสวมกอดเอวเขา ฉันรักคุณม่อน แต่ก็เหนื่อยที่ต้องอ้อนวอนซ้ำๆเดิมๆเหมือนอย่างตอนนี้

              พลั่ก!

              ร่างกายถูกสะบัดออกแทบเซล้มไปกับพื้น ได้แต่เก็บหยาดน้ำตาไว้ภายในหัวใจ ด่าตัวเองว่าโง่เง่าที่ยังทนอยู่ต่อมานานหลายเดือน อยู่ทั้งๆที่เขาหมดรัก

              คุณห้ามผมไม่ได้หรอก กลับพรุ่งนี้นะ

              เชื่อเลยว่าต้องมีข่าวกับผู้หญิงมาให้ฉันเชยชมอีกแน่ แต่พอคราไหนตามไปจัดการผู้หญิงคนใหม่ เขาก็ไล่ตะเพิดฉันออกมาราวกับอับอายที่ไปก่อเรื่อง มันน่าน้อยใจชะมัด

              แล้วเพราะแบบนี้ฉันจึงทานยาคุมมาตลอดหลังจากเห็นความเปลี่ยนแปลงของเขา ฉันกลัวว่าเรายังไม่พร้อม และตอนนี้ก็เห็นชัดว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

              คุณม่อนไม่ได้แตะต้องฉันอีกตั้งแต่เกือบสามเดือนก่อน มีเพียงปรายตามองเล็กน้อยก่อนออกจากห้องให้พอไม่ลืมหน้ากัน

              น้ำตามันแทบไหล ถูกผลักยังไม่เท่าถูกเมิน หมาหัวเน่าอย่างฉันเขาคงเตรียมเฉดหัวทิ้งแล้วสิ ไม่น่าเลยแก้มใสไม่น่าหลวมตัว ไม่น่าใจอ่อน ไม่น่าโง่เชื่อคำพูดหว่านล้อมของผู้ชายคนหนึ่ง

              แต่ฉันจะไม่หย่าหรอก นี่คือจุดเริ่มต้นที่แท้จริง เรื่องราวที่ผ่านมาของเรามันเป็นเพียงปฐมบทเท่านั้น




TALK : จริงจังป่ะเนี่ยม่อน จะมาเล่นๆกับแก้มใสไม่ได้นะ พี่เขาน่าสงสารจะตาย ห้ามแกล้งเด็ดขาด

TALK 2 : อ้าวๆอะไรเนี่ย ไหนม่อนบอกรักพี่สาวนักหนา พอแต่งกันแล้วทำไมเปลี่ยนอีกแล้วล่ะ แก้มใสต้องเข็มแข็งนะ ถ้าไม่หย่าก็ต้องกู้ใจม่อนกลับมาให้ได้




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #10 Kwanta Lorliam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2564 / 15:03

    ทำไมเปลี่ยนไปอย่างนี้นะ

    #10
    0