[E-book] Desire หรือจะถูกเด็กกิน [Wayward man SET]

ตอนที่ 2 : เธอถูกเด็กกินมื้อที่ 2 : ปราณีแล้ว [100%] อัพครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    8 ส.ค. 62


เธอถูกเด็กกินมื้อที่ 2 : ปราณีแล้ว


                ฉันถูกกักไว้ภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้างขวาง เท่าที่ดูนาฬิกามันผ่านมาอีกวันหนึ่งแล้ว แม้จะยังมึนๆแต่ก็ปรับเวลานอนใหม่ได้ และเรื่องกินข้าวที่ห้องอาหาร เอาเข้าจริงก็ได้กินในห้องนอน ฉันยังไม่ได้รับอนุญาตให้ก้าวผ่านออกนอกประตู

                สามทุ่ม คุณม่อนกลับจากทำงาน คืนนี้ท่าจะอยู่ด้วยกันนาน เพราะคืนที่ผ่านมาเขามีงานด่วนเข้าตลอด

                ฉันอยู่นิ่งๆไม่กระโตกกระตาก พยายามไม่ตกใจเวลาเขาเข้ามาสวมกอด ก็คุณม่อนเป็นเจ้าของแล้วนี่

                พร้อมหรือยัง

                “ไม่ค่ะ ยังไม่พร้อมว่าพลางส่ายหน้า ยังเวียนหัวอยู่เลย

                ผมอดใจไม่ไหวนี่ครับ พี่แก้มใสแก้มห๊อมหอมไม่รู้เมื่อไหร่ที่กลายร่างจากคนนิ่งเป็นคนปากหวาน ซึ่งบางทีถ้าอารมณ์ดีมากๆจะเรียกฉันว่าพี่

                คือเรื่องสัญญา ข้อสองมัน...

                “ทำไมครับ

                “ขอฉันแก้...

                “ไม่ได้ครับ ให้เป็นลูกหนี้ก็บุญแค่ไหนแล้ว

                “...”

                ฉันตั้งใจจะแก้สัญญาเล็กน้อย ตรงที่มันบอกว่าสามารถมีอะไรกันได้ไม่จำกัดต่อวัน เอาเปรียบมาก!

                “ถ้าเปลี่ยนเป็นคำว่าขโมย...แก้มใสจบแน่

                น่ากลัว เขามันน่ากลัว

                “...” ฉันพูดไม่ออก ได้แต่ก้มหน้านิ่ง ยอมรับจิตใจตัวเองว่าเข้มแข็งมากถึงไม่เป็นโรคซึมเศร้าทั้งๆที่เจอแต่เรื่องร้ายมากมาย

                แรงกอดจากทางด้านหลังแนบแน่นขึ้น เราใกล้ชิดกระทั่งได้กลิ่นเฉพาะกายเต็มจมูก คุณม่อนเริ่มทนไม่ไหว ซุกใบหน้าเข้ากับซอกคอน่ากัด ขบเม้มสร้างรอยแดงทิ้งไว้

                แก้มใสหอมทั้งตัว ผมจะไม่ไหวแล้วครับ

                “ฉันเข้าใจค่ะ เคยมีสามีมาก่อน...อ๊ะ!” แล้วก็ต้องร้องเสียงหลงเมื่อเล็บสั้นแต่ทรงพลังจิกเข้าที่ต้นแขน

                เขายังไม่ทราบเรื่องนี้เหรอ นึกว่าจะสืบแล้วซะอีก

                งั้นแก้มใสก็เคยๆ ผมไม่ให้ทำใจแล้ว ทำเลยละกัน

                “คุณม่อน!”

                ร่างกายฉันลอยหวือกระแทกเตียงนุ่ม ผ้าห่มถูกปัดตกลงพื้น หมอนก็กระจัดกระจายเหลือเพียงสองใบ ใบหน้าทะมึนอยู่ห่างกันแค่คืบเดียว ในเวลานี้เขาไม่หลงเหลือความน่ารักเหมือนชื่อโดเรม่อนสักนิด เหมือนจะโมโหมากๆที่พูดเรื่องอดีตสามีขึ้นมา

                กึก!

                กระดุมตัวสวยหลุดกระเด็นกระดอนหายไป ฉันร้องไม่ออกเพราะสัญญาค้ำคอ รวมถึงเสน่ห์ร้ายกาจที่กำลังสะกดร่างกายนี้อยู่ด้วย

                ไม่รอดก็ไม่รอด เขาไม่จับส่งตัวรวจก็นับว่าปราณีมากแล้วจริงๆนั่นแหละ

                นิ้วแสนร้ายกาจกรีดลากไปตามรอยแยกเสื้อผ้า ขนกายลุกชันเมื่อสัมผัสมันชวนวาบหวิวอย่างน่าใจหาย ฉันชันเข่าขึ้นเพื่อจะตะเกียกตะกายหลบตามสัญชาตญาณ ทว่าก็ถูกตรึงเอาไว้จนแน่น ตามด้วยร่างกำยำแทรกมาระหว่างกลาง

                คะ...คุณ...

                ทำไมเด็กคนนี้เก่งขนาดนี้นะ กลั้นเสียงแทบไม่อยู่แล้ว

                “แก้มใสเด็กดื้อ

                “อ๊ะ! ไม่ได้ฉันร้องเสียงหลงด้วยความตกใจเพราะคนตรงหน้าเอามือเกี่ยวเสื้อออก

                เคยบอกให้เรียกว่าไง ทำไมไม่ทำตาม

                “ม่อน...น้องม่อนพอเถอะ

                ผมไม่อยากเป็นน้องแก้มใส อยากเป็นสามีมากกว่าพูดจบก็ฉกจูบลงมา จูบรุนแรงไล้ไปตามจุดต่างๆ พลันหัวใจก็เต้นแรงขึ้นจนรู้สึกได้ ป่านนี้เขาคงได้ยินมันเต็มสองหู

                ฉันหลุดเสียงน่าขายหน้าออกมาเป็นระยะ ตัวสั่นระริกน้อยๆเหมือนลูกนกเพิ่งคลอด กระทั่งเขาเริ่มรุกเข้ามาใต้เสื้อผ้าบริเวณจุดสำคัญ ร่างกายก็เกร็งเครียดโดยอัตโนมัติ

                ไม่ต้องกลัวนะครับ พี่สัญญาว่ามันจะทำให้แก้มใสมีความสุข

            ‘รักนะครับ

                เสียงซ้อนทับดังแว่วเข้ามา ทำให้ต้องปรือตาเหม่อมองย้อนนึกถึงความหลัง ฉันไม่ได้นับว่ามันผ่านมานานแค่ไหนแล้ว แต่ยังมีบางส่วนติดห้วงอยู่ในความคิด

                แก้มใส เป็นอะไรไปครับ

                “เปล่าค่ะ

                “ผมทำต่อนะ

                “ฉันยังไม่พร้อมจริงๆ

                แต่คุณม่อนก็ยิ้มเย็นและส่ายหน้าให้ คิ้วสวยเข้ากับใบหน้ายังขมวดนิดๆ บ่งบอกอารมณ์ว่าเขายังโมโหอยู่

                แก้มใสสวยขาวไปทั้งตัว ม่อนน้ำลายสอแล้วครับ

                “ฉัน...

                “ม่อนจะไม่ทน

                พี่ทนไม่ไหวแล้ว

            ‘‘ทนอีกนิดนะคะ แก้มสัญญาว่าจะช่วย

            ‘จริงนะครับ

                ฉันขยับตัวพลิกไปมาเพราะร่างกายตอบสนองพร้อมๆกับพยายามต่อต้านโดยไม่ให้ถูกโกรธ กระทั่งเส้นอารมณ์บางๆขาดสะบั้น คุณม่อนก็รุนแรงขึ้นทันที

                ดิ้นบ่อยแบบนี้สงสัยต้องโดนว่าจบก็ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก ฉันยกมือมาปิดตาทันที แต่ต้นขาก็ยังสัมผัสโดนเนื้อแน่นๆของเขา

                อย่าเพิ่งค่ะ ฉันขอ...

                เสียงโทรศัพท์ดังขัดจังหวะ คุณม่อนสบถคำหยาบออกมาก่อนจะเสยผมให้มันยุ่ง เขาถอนหายใจแล้วผละออก ในขณะที่ฉันโล่งอกและนึกขอบคุณโชคดี

                อะไรวะมี่ ถ้าโทรมาไม่เป็นเรื่องจะสวดให้ร้องไห้ไปเลยจากนั้นก็รับสาย ฮัลโหล ว่าไง

                “ไหนล่ะความคืบหน้า ทำไมไม่ส่งให้ดู บอกให้ช่วยตามดูภูผาแล้วม่อนทำอะไรอยู่ ถ้าตัวเองไม่ว่างก็บอกให้ลูกน้องทำสิ หรือจะบอกว่าลืม เดี๋ยวนี้เรื่องของมี่ไม่สำคัญกับม่อนแล้วเหรอ!” เสียงตะโกนของคุณมี่ พี่สาวอายุห่างกันหนึ่งปีของคุณม่อนดังลอดออกจากโทรศัพท์ เสียงเธอทรงพลังจนแม้แต่ฉันเองก็ชะงัก

                “...มันหายเข้ากลีบเมฆ

                “อะไรนะม่อน ไอ้น้องไร้ประโยชน์ มี่จะจองตั๋วไปเมกาตอนนี้เลย บอกคนมารอรับตอนเครื่องลงด้วย!”

                “แล้วพ่อล่ะ

                “ไม่ต้องห่วงทางนี้ พ่อสบายดี ยาหมดก็หายป่วยเลย ยักษ์กับรักก็ไม่มีปัญหา

                “งั้นแค่นี้ จะมาก็มาคุณม่อนตัดสายทิ้ง เฉสายตามามองฉันที่ตอนนี้กลับมาใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยตามเดิม เขาทำหน้าผิดหวังแล้วยอมรูดซิปกางเกงคืน นั่นหมายความว่าฉันรอดแล้ว

                “เที่ยงคืนแล้วครับ แก้มใสหลับเถอะ ผมจะไปอาบน้ำก่อน

                ฉันไม่ตอบแต่ตลบผ้าห่มคลุมร่างกาย แอบมองเด็กตัวสูงวุ่นวายกับโทรศัพท์อีกสักพักก่อนจะเข้าไปอาบน้ำ ทว่าไม่วาย...เสียงครางทุ้มต่ำดังลอดออกมา

                รู้อยู่แก่ใจ แต่ก็ไม่กล้าคิดว่าเขาจะทำมันจริงๆเพียงแค่ไม่ได้แอ้มฉันในคืนนี้ มันอาจเป็นเสียงบ่นก็ได้

 

                วันต่อมาในเวลาเดิม ฉันแง้มประตูมองออกไปข้างนอก คุณมี่ในชุดเดรสน่ารักลากกระเป๋าใบโตเข้ามาภายในบ้าน แวบหนึ่งเธอสบตากับฉันและส่งยิ้ม ก่อนจะหันไปคุยกับผู้เป็นน้องชาย

                หากสังเกต บริเวณรอบๆไม่มีบอดี้การ์ดแล้ว

                เอาที่อยู่ภูผามา

                “ห้อง 906 โรงแรม The P.”

                “โอเค เอาเป็นว่ามี่จะไปอยู่นั่น ถ้ามีอะไรก็โทรมาแล้วกัน

                “เดี๋ยว! จะบอกว่าที่มานี่ไม่คิดจะช่วยงาน?”

                “แหงสิ พ่อฝากม่อน ไม่ได้ฝากมี่ เรื่องอะไรจะช่วย ถ้าไม่ไหวก็โทรข้ามประเทศไปขอให้ยักษ์บินมาช่วยสิ

                “น้องเรียนอยู่

                “ไม่เห็นเป็นไร คณะสถาปัตย์ของน้องก็ไม่ได้ช่วยธุรกิจที่บ้านหรอก เหมือนจะเรียนเอาทักษะเฉยๆ

                “แล้วจะรีบไปไหน ห่วงแต่แฟน น้องชายยืนอยู่ตรงนี้ทำไมไม่สน

                “เห็นหน้าแต่เกิด มี่เบื่อพูดพร้อมกับหันหลังเดินไปยังประตูบ้าน เปิดออกไปโดยไม่ได้หันกลับมามอง

                ทันใดนั้นคุณม่อนก็หันมามองด้านบน ฉันสบตากับเขาจังๆ จึงเกิดความรู้สึกตกใจขึ้น

                แก้มใส ลงมาทานของว่างมื้อดึกหน่อยไหมครับ

                “เอ่อ...ค่ะตอบเพราะไม่รู้จะตอบอะไร สุดท้ายก็เดินลงไปในครัว จิบนมอุ่นๆแล้วตามด้วยน้ำเปล่า ซึ่งทุกการกระทำอยู่ในสายตาคนตัวสูง เขาจ้องและสวมกอด เอาคางหนักๆเกยบนไหล่ มือก็ลูบไล้อยู่ไม่สุข

                นมอร่อยไหมครับ ขอม่อนดื่มด้วยคนสิ แต่ดื่มจากตรงนี้นะว่าจบก็กระตุกปมโบว์ของชุดนอนลื่นๆให้คลาย สอดมือเข้าไปด้านในชวนให้ร่างกายร้อนระอุ

                กระต่ายน้อยของผมรอดมือไปได้ตั้งหลายวัน ตอนนี้เองก็ดึกมาก คงอดตามเคย แต่พรุ่งนี้ไม่รอดแน่ครับแก้มใส

                เสียงกระซิบกระซาบฉันไม่ได้สนใจ สนอยู่แค่คอยปัดมือรุ่มร่ามให้ออกห่างแบบเนียนๆ ทว่าเวลาต่อมาเสียงจุ๊บที่มาพร้อมสัมผัสบริเวณผิวแก้มก็เกิดขึ้น ไม่นานตัวก็ปลิวหวือตามแรงคนลากกลับเข้าห้องนอน

                ทำไมแต่ละวันละคืนต้องวนอยู่แค่แถวๆเตียงด้วย ฉันไม่ชอบที่จะอยู่เหมือนโดนขังเลย เรื่องใช้หนี้ก็ไม่เห็นคืบหน้าสักนิด คุณม่อนทำอย่างกับแกล้งกันไม่มีผิด

                บ้าจริง! เขาคิดจะทำอะไร

                End Gamsai’s talk

 

                Doremi’s talk

                คีย์การ์ดสำรองถูกใช้เปิดประตูห้องโดยพลการ นั่นเป็นเพราะอิทธิพลของญาติฝั่งนี้ อะไรๆก็เลยง่ายขึ้นเยอะ รวมถึงการที่ฉันเข้ามานอนแผ่รอแฟนตัวเองกลับจากงาน

                กระเป๋าลากใบโตสีเรียบไม่ฉูดฉาดถูกไหลให้ไปอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ฉันสะบัดรองเท้าส้นสูงสีดำทิ้งอย่างไม่ไยดี ทำท่าจะหลับสักงีบแม้ก่อนหน้านั้นจะนอนมาหลายชัวโมงแล้ว

                ติ๊ด

                ทว่าเสียงไขประตูห้องก็ทำเอากระเด้งตัวลุกเสียก่อน ฉันรีบถอดเสื้อคลุม ตามด้วยเสื้อผ้าที่อยู่บนตัวให้เหลือเพียงชั้นในลูกไม้สีแดงสองชิ้นปิดบนล่าง

                ภูผาตัวจริงไม่ใช่สุภาพบุรุษ นิสัยเขาขัดกับสิ่งที่คนอื่นๆรอบข้างมองเห็น ตั้งแต่วันแรกที่เขาจีบและขอฉันเป็นแฟน สัปดาห์ต่อมาก็ถูกรวบหัวรวบหางกินกลางตลอดตัวทันที

                และตอนนี้ว่าจะต้อนรับกลับห้องด้วยกิจกรรมร้อนๆสักหน่อย เอาใจคนหล่อที่อุตส่าห์ทำงานมาเหนื่อยๆ

                แกรก...

                เสียงหมุนลูกบิดประตูห้องดังขึ้น มันแง้มมานิดหน่อย ฉันเห็นด้านนอกได้เป็นอย่างดีเพราะสว่าง แต่ภายในห้องนี้มืด เขามองไม่เห็นคนบนเตียงแน่นอน

                แต่เขาก็หมุนตัวไปที่อื่นเหมือนลืมอะไร ทำเอาฉันใจแป้วเพราะพลาดเล็กน้อย

                Rrr

                โทรศัพท์ข้างกายสว่างวาบ ภูผาโทรมา ยังดีที่ปิดเสียงเอาไว้ไม่อย่างนั้นความคงแตกก่อน จึงปรี่ไปค้นเอาหูฟังมาเสียบ และพูดคุยเสียงเบาพลางกลั้นหัวเราะ

                แต่ไปๆมาๆก็ตัดสายทิ้ง เพราะเขาจับผิดเก่ง ถ้าตอบไม่ได้ว่าทำอะไรอยู่คงซวย เนื่องจากไม่รู้ว่าที่ไทยกำลังเป็นเวลากี่โมง จะให้เข้ากูเกิลตอนนี้ก็กลัวช้า

                อะไรวะ สัญญาณไม่ดีไง?” เสียงสบถดังลอดเข้ามา ตามด้วยเสียงรินน้ำดื่ม ล้างแก้ว วางแก้ว และเสียงเดินตรงมายังห้องนอน

                ประตูถูกเปิดออกช้าๆ ภูผาไม่ทันมองและหันไปคลำหาสวิตซ์ไฟ ระหว่างนั้นฉันลุกขึ้น เดินนวดนาดไปหาแฟนหนุ่มจากข้างหลัง คล้องเรียวแขนกอดกระชับกล้ามเนื้อแผ่นหลังเน้นๆ

                มี่?”

                “เซอไพรส์...ทานอะไรมาหรือยัง

                “เรียบร้อย

                “งั้นพร้อมรับของหวานไหม ตอนนี้...น่ะ...ฉันว่าพร้อมยิ้มขวยเขิน ถึงจะบ่อยจนชินแต่มันก็น่าอาย

                ลมหายใจกรุ่นร้อนเป่ารดซอกคอ ใบหู ผิวแก้ม และริมฝีปาก เขาใช้มือทั้งสองปลดชุดสูทตัวนอก ตามด้วยเข็มขัดสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาว และอาภรณ์ทุกชิ้นบนร่างกาย ในขณะที่ปากเขาก็ยกยิ้มร้ายกาจ

                ถ้าไม่เปิดซิงเธอวันนั้น คงไม่มีโอกาสได้เห็นมี่ร้อนแรงสักที

                “อื้อ!” ฉันถูกรวบเข้าไปกอด สั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเขาไม่พูดพร่ำทำเพลง สอดมือมาลูบไล้ทั่วขาอ่อน สะกิดนิดหน่อยแล้วบดขยี้จนรู้สึกว่าร่างกายบอบช้ำ

                เผลอปลุกราชสีห์ตื่นซะแล้วโดเรมี่...




TALK : จะกินจริงหรือหลอกต้องรออ่านต่อ คุณม่อนนี่แอบร้ายอยู่เหมือนกันนะเนี่ย บทจะดีก็ดี บทหงุดหงิดก็เอาเรื่อง

TALK 2 : แหม บอกจะสวดพี่มี่แต่ทำไมคนโดนสวดเป็นตัวเองซะงั้นล่ะม่อน แต่สุดท้ายก็อดเพราะโดนขัดจังหวะ เอ๊ะ หรือจะต่อดีนะ

TALK 3 : ไม่สะดวกเมนต์กดให้กำลังใจก็ได้น้า ขอสักนิดก็ดี





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น