<นิยายประลองโลก, 6> - อุทรแม่

ตอนที่ 9 : ตอนที่๘ งานแต่งไม่ได้แต่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    28 ก.ค. 62

“เอาจานไปล้างด้วย”

แม่ผัวออกคำสั่งราวกับเธอเป็นขี้ข้า ยลธิดาที่ปกติแม่เรียกยังขี้เกียจต้องไปล้างจานให้แม่ผัวเพราะความรักที่มีต่อปลั๊ก ลูกควรจะได้อยู่พร้อมหน้ากันพ่อแม่ลูก แต่นับวันความหวังก็เหมือนจะจางลง เพราะแฟนที่อยู่ด้วยเริ่มไม่ใช่คนเดิมกับที่คบกัน มือแข็งกำฟองน้ำถูจานอย่างกล้ำกลืน

เมื่อก่อน โทรศัพท์แทบไม่เคยห่างมือ คุยกันได้ทั้งวัน พอเข้าห้องก็กอดจูบกันแทบไม่เว้นว่าง แต่ตอนนี้เธอส่งข้อความไปกว่าจะตอบก็เย็น เข้าห้องก็เหมือนต่างคนต่างอยู่ ขนาดมีอะไรกันยังเป็นการทำให้เสร็จไปอย่างนั้น ไม่มีความเสน่หากันแบบนั้น น้ำตาไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้

การเป็นแม่ลำบากกว่าที่คิด

“แม่ สวัสดีครับ”

เด็กหนุ่มกลับมาถึงบ้าน ยลธิดายังไม่ทันพูดก็มีคนแทรกก่อน

“นี่ ปลั๊ก เมื่อไรจะไปตัดผม?

“โห แม่ ผมเลี้ยงอยู่ จะไปทำทรงอปป้า”

“อย่างแกอย่ามากระแดะทำเกาหลี เกาหูก็ดีแค่ไหน หัวฟูอย่างกันโจร ถ้าเคราไม่โกนคงโดนตำรวจจับ ไปตัดนะ ไม่งั้นแม่จะตัดค่าขนม” แม่ผัวเอามือจิ้มผมอย่างคนบ้าอำนาจ ปลั๊กหงุดหงิดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากก้มหน้าเข้ามาในบ้าน เห็นเด็กนอนอยู่ก็ขานชื่อพอให้รู้ว่าเป็นลูก

“มีอะไรกินบ้างแม่?

“แกงปลาดุก”

ยลธิดาที่ล้างจานเสร็จเข้ามาร่วมรับประทานอาหารเย็นด้วย แต่ก็เหมือนเธอไม่มีตัวตน พ่อผัว แม่ผัว หรือแม้แต่ผัว แทบจะไม่มองหน้าเธอด้วยซ้ำ ยลธิดาเริ่มทนความอึดอัดแบบนี้ไม่ไหว เธอตัดสินใจพูดทำลายความเงียบ มือก็จับไปที่แขนคนรัก ถ้าไม่หลอกตัวเองจนเกินไป เขาคงไม่รักเธออีก

“เรื่องแต่งงาน...”

“ไว้ก่อนเถอะเตง เค้าหิว”

“เห้ย จะไว้ก่อนไปถึงไหน เค้ารอจนลูกคลอด ต้องรอจนมันรับปริญญาไหม?

“จะเอาอะไรนักหนา? ฉันก็อุตส่าห์ให้อยู่เนี่ย!

“แม่ ให้อยู่ แต่อยู่แบบไม่มีอนาคตแบบนี้เหรอคะ?

“อนาคต?” หญิงวัยกลางคนหัวเราะจนข้าวกระเด็นออกจากปาก “โอ๊ย เด็กอย่างเธอจะเอาอนาคตอะไร ท้องตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย ฉันรับมันเป็นหลานก็หาซื้อเสื้อผ้าให้มันใส่ ตอนแกหลับฉันก็ชงนมให้มันกิน จะเอาอะไรอีก ที่บอกจะแต่งงานนี่จะเชิญใคร? มีใครมา?

“แต่งให้คนเขารู้ว่าหนูเป็นเมียปลั๊ก เป็นแม่ของลูกเขา”

“อะ อยากแต่งมาก ได้ พรุ่งนี้ฉันจะไปคุยกับแม่เธอให้”

......................................................................................................................................................

อุทรทิพย์แทบยืนไม่ไหวเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น

ลูกสาวกลับมาพร้อมเด็กคนหนึ่ง มีคนที่คาดว่าน่าจะเป็นแฟนและครอบครัวแฟนมาด้วย มันจะแปลว่าอะไรถ้าไม่ใช่การมีหลานให้เธอ ที่ผ่านมาที่บอกว่าไปเรียนหนังสือ ใกล้สอบกลับบ้านไม่ได้ ก็เป็นแค่เรื่องหลอกกัน ยลธิดาคงไปอยู่กับเด็กหนุ่มคนนั้น และไม่ได้เข้าเรียนแน่นอน

“แม่ หนูขอโทษ”

“อีก้อย!

“หนู... นี่หลานแม่”

“นี่มึงหลอกกู ที่มึงบอกว่ามึงไปอยู่หอ คือหอไอ้หนุ่มนี่ใช่ไหม?

“อุ๊ ใจเย็นก่อน” เกรียงที่มือสั่นพยายามรั้งอุทรทิพย์ไม่ให้เข้าไปอาละวาดเพราะจะทำให้ฝ่ายนั้นดูถูกได้ แม้ว่าในใจจะปวดร้าวพอกัน เพิ่งทำใจกับการที่จารุวัฒน์ทำผู้หญิงหากินท้องมาได้สักพัก ยลธิดาก็อุ้มหลานกลับมาให้ “บอกพ่อมาก้อย มันเกิดอะไรขึ้น? มันไม่ใช่แบบที่...”

“พ่อคะ หนูขอโทษ”

“จะคร่ำครวญกันอีกนานไหม? ฉันจะมาคุยเรื่องงานแต่งงาน?

“พวกคุณเข้ามาก่อน”

เกรียงจำใจนิ่งไม่ต่อว่าใคร เชิญให้ฝ่ายปลั๊กเข้ามาในบ้าน จารุวัฒน์กับดึ่งที่ท้องแก่เข้ามานั่งด้วยท่าทีไม่ค่อยตื่นเต้นกับทารกเท่าไรนัก เพราะรู้กันตั้งแต่แรกและได้เห็นรูปที่ยลธิดาส่งมาให้บ้าง อุทรทิพย์พยายามกลั้นอารมณ์ ต่างจากอีกฝ่ายที่ทำตัวเหนือกว่าไม่มีการให้เกียรติเท่าที่ควร

“เรื่องแต่งงานนะ แค่ผูกข้อมือไหว้ผู้ใหญ่...”

“ฉันให้สินสอดห้าพัน”

แม่ผัวตัวร้ายจงใจบีบไม่ให้มีงานแต่งงาน เรื่องอะไรจะให้ลูกชายวัยหนุ่มมาผูกมัดกับลูกเมีย อีกหน่อยคงได้เจอคนอีกเยอะ ไม่ควรหยุดอยู่กับผู้หญิงใจง่าย เรื่องหลานไม่เห็นจะต้องห่วง ร่างกายก็แข็งแรง ไว้พร้อมจะมีกี่คนก็ได้ ปลั๊กเองก็เห็นด้วยเพราะไม่ได้รู้สึกกับแฟนเหมือนเดิมสักนิด

“คุณ ห้าพันนี่มัน...”

“จะเอาไม่เอา?

“ป้า ห้าพันป้าเก็บไปซื้อฟันปลอมกับน้ำยาแช่ฟันปลอมมาใช้ตอนโดนหนูตบฟันร่วงหมดปากเถอะค่ะ” ดึ๋งแทรกอย่างไม่เกรงใจ “พูดมาได้ยังไงห้าพัน ป้าดูถูกกันเกินไปไหม หรือป้าแน่ใจว่าป้ามีอยู่แค่นี้ สภาพยากจนหนูก็เข้าใจนะคะ แต่แบบนี้มันเรียกว่าป้าไม่อยากให้แต่ง คิดยังไงก็พูดมาเถอะ”

“เธอเกี่ยวอะไรด้วย?

“เกี่ยวสิป้า นี่มันเพื่อนหนู”

“ใช่ป้า นี่ก็น้องสาวผม ป้าไม่ให้เกียรติกันว่ะ”

“ฉันก็ให้เกียรติ อยากแต่งก็แต่ง ไม่อยากก็ไม่ต้อง”

ยลธิดานั่งก้มหน้าอับอาย รู้สึกเหมือนเป็นคนไม่มีค่าทั้งที่อุตส่าห์ให้โขกสับอยู่ตั้งนาน เด็กสาวร้องไห้จนตัวสั่นเทาเพราะคิดไม่ถึงว่าแม่ผัวจะทำได้เจ็บขนาดนี้ เห็นอุทรทิพย์ตาแดงก่ำก็เสียใจที่ทำให้แม่เสียใจ รู้สึกผิดกับความโง่งมที่ไปเลือกคนที่ไม่รักเธอจริงทั้งฝันหวานว่าเขาจะรักเธอ  

“มึงไม่ต้องไปแต่งนะ อีก้อย อย่างมึงหาได้อีกเยอะ ไม่ต้องไปรักผู้ชายชั่วอย่างมันหรอก”

“เห้ย ไอ้ปลั๊ก นี่มึงจะนั่งใบ้แดกไม่พูดอะไรหน่อยเหรอวะ?

“พี่จะให้ผมพูดอะไร?

“มึงแม่งกวนตีนว่ะ” จารุวัฒน์ทนการลอยตัวหนีปัญหาของเด็กหนุ่มไม่ไหวเข้าไปซัดเต็มหมัด ปลั๊กล้มลงกับพื้นจะขึ้นมาสู้แต่ก็โดนสวนไปอีกทีจนนอนอ้าปากค้าง “มึงแม่งทุเรศ มึงทำน้องสาวกูท้อง ไม่เอาตั้งแต่แรกบอกมันก็จบ จะได้ไม่เสียเวลา แต่นี่มึงหลอกมันให้มันเชื่อว่ามึงจะแต่งด้วย”

“มึงกระทืบลูกกู!

“เออ มึงจะเอาด้วยไหมไอ้แก่?

พ่อผัวกำหมัดแต่ก็ค้างไว้เพราะวัยไม่สู้นัก

“ขอโทษนะแม่ เดี๋ยววันนี้หนูถูบ้านเอง” ดึ๋งยกมือไหว้อุทรทิพย์ก่อนวิ่งเข้าไปห้องน้ำหยิบถุงอาเจียนตบเข้าที่หน้าหญิงวัยกลางคนจนเละเทะไปหมด “กูเกลียดพวกมึงฉิบหาย นี่ถ้ากูไม่ท้องอยู่นะ มึงมากวนตีนพ่อแม่กูแบบนี้ กูจะขึ้นคร่อมตบมึงให้ฟันร่วง ชั่วทั้งครอบครัว ถ้าเพื่อนกูอยู่ไม่โดนมึงแกล้งก็ต้องชั่วตามมึง”

“หนอย อี...”

“ดึ๋ง กูชื่อเต็มว่านมเด้งดึ๋ง”

“มึงหุบปาก ไม่ต้องร้อง ออกจากบ้านกูไปซะ”

อุทรทิพย์ตะคอกลั่น ครั้นเจอคู่ผัวเมียสายโหดก็ไม่มีใครปากเสียอีก

......................................................................................................................................................

อุทรทิพย์นั่งมองฉัตรประไพทั้งน้ำตา

“กิ่ง ช่วยแม่ด้วยนะ”

เหตุการณ์นี้เป็นคนละแบบกับที่โมโหไกรกัมพล เพราะเรื่องผิดเพศไม่เคยเกิดกับตัวเองมาก่อน อุทรทิพย์จึงไม่รู้ว่ารสนิยมไม่สามารถห้ามให้ใครเป็นหรือไม่เป็นได้ แต่การท้องไม่พร้อม เธอเจอมากับตัว ท้องมากับตัว จึงเป็นเรื่องที่เข้าใจชัดเจน จะโมโหก็กลัวความจริงเปิดเผยจึงด่าไม่เต็มที่

“แม่ หนูอยากกราบแม่” ยลธิดาเข้ามาในห้อง นั่งลงอยู่กับพื้น มองรูปพี่สาวคนสวยอยู่ครู่หนึ่ง เปรียบเทียบกับตัวเองก็ต้องยอมรับว่าไม่มีอะไรเทียบกันได้สักอย่าง ค่อยโค้งตัวลงนิ่ง “หนูขอโทษ หนูทำให้แม่กับพ่อผิดหวัง หนูรู้ว่าหนูผิด หนูมันโง่ หนูคิดว่าหนูจะแก้ปัญหาเองได้”

“กูผิดหวังที่มึงไม่บอกกู ถ้าบอกมากูยังพอช่วยมึงได้ มึงไม่ต้องไปอยู่ให้พวกมันรังแก” พูดพลางสัมผัสใบหน้ามันเยิ้มของยลธิดา ผิวที่เคยสดใสก็หมองลง มือไม้หยาบกร้านเพราะทำงานบ้านหนัก ทั้งยังมีคราบน้ำตา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคงร้องไห้ทุกวัน “มันไม่รักก็ช่างมัน กลับมาอยู่บ้านเรา”

“หนูรักแม่”

ทั้งคู่โผกอดกัน แต่จังหวะนั้นอุทรทิพย์กลับนึกถึงลูกสะใภ้

ทีแรกเธอเกลียดดึ๋ง ไม่ใช่เพราะท้อง แต่เพราะเห็นหน้าก็รู้ว่าเป็นผู้หญิงหากิน ทั้งเจอกันวันแรกคือทำจารุวัฒน์โดนเสี่ยกระทืบ ทว่าพออยู่กันไปนานเข้า จากขี้เกียจก็ยอมหยิบจับอะไรบ้าง ประกอบกับดึ๋งเป็นคนพูดจาน่าฟังเอาใจเก่ง และวันนี้ก็ชนะใจจากการช่วยด่าช่วยตบแทน

จังหวะที่กำลังตบตีกัน คงไม่มีใครมีอารมณ์มาประดิษฐ์คำพูด ดึ๋งเรียกเธอว่าแม่อย่างคล่องปาก ไม่ว่าดึ๋งจะเป็นคนดีหรือไม่ เป็นผู้หญิงดีหรือไม่ แต่ดึ๋งเป็นเพื่อนดีคนหนึ่ง อย่างน้อยก็ไม่ให้คนอื่นมาทำร้ายเพื่อนตัวเอง นึกว่าลูกตัวเองโดน แม่ผัวเหยียดมา เธอก็ไม่อยากทำกับ สะใภ้แบบนั้น

ดึ๋งก็กลับมาคิด ตอนแรกอุทรทิพย์อาจจะไม่ดีกับเธอเท่าไร อาจมีด่ากันบ้าง แต่ก็ด่ากันประสาคนปากจัด ไม่เคยด่าแบบเหยียดหยาม ไม่เคยกลั่นแกล้งรังแกหรือขุดอดีตมาด่ากัน ส่วนมากจะเป็นการบ่นความขี้เกียจสกปรกของเธอมากกว่า พอช่วยทำงานบ้านก็ไม่มีใครด่าอะไรอีก

เธอตั้งใจจะกลับตัวเป็นสะใภ้ที่ดี ตื่นเช้ามาทำกับข้าวให้ทุกคนกินบ้าง

ใครจะรู้ว่าจารุวัฒน์กำลังจะนอกใจเธอ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น