<นิยายประลองโลก, 6> - อุทรแม่

ตอนที่ 8 : ตอนที่๗ ออกเรือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 ก.ค. 62

ดึ๋งนั่งร้องไห้อยู่ในบ้าน

พักหลังจารุวัฒน์เริ่มไม่สนใจเธอเหมือนเก่า หญิงสาวเริ่มคิดมากเรื่องผิวหนังและรูปร่างของตัวเอง ตั้งแต่ท้อง เธอกินตามใจปากประกอบกับฮอร์โมน สิวเริ่มขึ้นเต็มหน้า ไหนจะพุงที่ใหญ่จนเสียทรงเดิม ผมร่วงเป็นหย่อม จากที่เคยเป็นสาวหน้าตาดีประมาณหนึ่ง ตอนนี้แย่จนดูไม่ได้

“ฮือออออ”

อ้วนทำมัย ผอมวัยกว่า แชตมานร้า

เลาจะขาวปัยด้วยกัล รีวิวจากผู้ใช้จิง ขาวจนผัวจัด

อกฟูรูฟิต ปั๋วสะกิดจนเพรีย ถ้ามั่ยยั่กนอนเหงา อยากหั้ยปั๋วเ*าก้อมาดิ

คัยกัวผมเยอะ ห้ามชรั้ยจร้า

ยาสอดน้อง ขาวอมชมพู ผู้ติดนัยความหวาน

ครีมยั่วผู้ แต้มทีขลลุกซู่วแน่นอล

โฆษณาในอินเทอร์เน็ตเรียกความสนใจจากดึ๋งได้เป็นอย่างดี ถ้าเธอใช้เธอก็จะกลับมาสวย หุ่นดี ขาว ผมเยอะ ผัวกลับมาหลงเหมือนเก่า ดึ๋งตัดสินใจสั่งซื้อไปทุกอย่าง โดยลืมสิ้นว่าควรตรวจเรื่องความปลอดภัย ในเวลานี้จะมีอะไรที่เธอต้องการมากไปกว่าจารุวัฒน์อีก

แต่จารุวัฒน์อาจไม่ต้องการเธออีก

แรกรักก็หลงอยู่หรอก แต่เวลาผ่านไป เห็นกันทุกซอกทุกมุม รู้ทุกขั้นตอนลีลา อะไรที่เคยตื่นเต้นก็น่าเบื่อหน่าย เปลี่ยนบรรยากาศกับหญิงอื่นคงดีกว่า ชายหนุ่มออกมาเที่ยวกับเพื่อน กวาดสายตาหาหญิงสาว ในร้านเหล้าแบบนี้ มักมีเด็กใจถึงไม่น้อย เป็นที่รู้กันว่า บางคนก็ ออฟได้

“ใหม่ค่ะ”

เด็กนั่งดริงก์ที่ชื่อว่าใหม่เข้ามานั่งด้วยหลังจากเพื่อนในกลุ่มโบกมือเรียก ใหม่น่าจะอายุมากกว่าเขาหลายปี แต่ด้วยรูปร่างที่ค่อนข้างเล็กทำให้ไม่รู้สึกว่าแก่นัก ทั้งยังสวยแต่งตัวเก่ง จึงไม่เป็นปัญหาแต่อย่างใด พวกเขากินดื่มกับเธออยู่หลายนาน โชว์ป๋าด้วยกันเหน็บเงินที่ร่องอกอวบใหญ่ 

“ไปต่อกับผมเปล่า?

หญิงสาวยิ้มแทนคำตอบ

คืนนั้นจารุวัฒน์ไม่ได้กลับบ้านอีกตามเคย

......................................................................................................................................................

“กรอง แต่งงานกับพี่นะ”

เปาหยิบแหวนแต่งงานขึ้นมา ชนิกามองเพชรเม็ดงามด้วยแววตาสั่นไหว ชีวิตที่ไม่เคยมีค่าในสายตาพ่อแม่ กลับมีผู้ชายที่แสนดีขอแต่งงาน ผู้ชายที่อยู่เคียงข้างเธอทุกครั้งที่เจอเรื่องแย่ ไม่ว่าอุทรทิพย์จะต่อว่าเธอแค่ไหน เปาก็พร้อมจะชื่นชมว่าเธอทำเต็มความสามารถเสมอ

“พี่เปา...”

“พี่รักกรอง พี่อยากแต่งงานกับกรอง เรามาสร้างครอบครัวที่อบอุ่นด้วยกัน...”

“ค่ะ กรองจะแต่งงานกับพี่”

ข่าวดีประกาศไปทั้งบริษัท อุ่นยิ้มให้ชนิกาอย่างอ่อนโยน แม้จะเจือความเศร้าอยู่บ้างที่ผู้ชายไม่เลือกเธอ แต่อุ่นก็ยอมรับความจริงพอที่จะเข้าใจว่าเรื่องนี้ไม่มีคนผิด หญิงสาวอวยพรให้ทั้งคู่มีความรักยั่งยืนจนแก่เฒ่า ชนิกากอดเพื่อนรักทั้งอวยพรให้อีกฝ่ายเจอเนื้อคู่ของตัวเองเหมือนกัน

พ่อแม่ของเปาอายุมาก และทั้งคู่มีลูกชายคนเดียว

“แต่งแล้วก็ไม่ต้องรอนะ แม่อยากอุ้มหลาน”

“พ่อก็อยาก ชายคน หญิงคน กำลังดี”

“ว่าไงกรอง? พ่อแม่พี่ขอเชียวนะ... กรองอยากมีลูกหรือเปล่า?” คำถามจากปากว่าที่สามีเรียกรอยยิ้มเขินอายจากสาวสวย ถ้าให้อยู่กับครอบครัวนี้ก็คงดีเหมือนกัน พ่อผัวแม่ผัวก็ท่าทางเป็นมิตร ไม่มีการเหยียดหยามหาเรื่องแบบในละครหลังข่าว มิหนำซ้ำแม่ผัวยังเมตตาเธอกว่าแม่จริงหลายเท่า

ลูกงั้นเหรอ?

ในบทบาทของลูก ที่เป็นลูกชังของแม่ หญิงสาวไม่เคยประสบความสำเร็จในการเป็นลูกแม้แต่นิด ไม่ว่าจะทำดีแค่ไหน แม่ก็ไม่เคยรัก จริงอยู่ ชีวิตเธอก็ยังดีกว่าเด็กที่ถูกเฆี่ยนตี เอาไปขอทาน หรือคุกคามทางเพศ แต่บางครั้งการทำร้ายจิตใจก็เจ็บปวดไม่แพ้ทำร้ายร่างกาย

อุทรทิพย์ไม่ถึงขั้นตีลูกแบบทำร้าย อาจจะมีตีลงโทษบ้างสักทีสองทีเวลาทำผิด ทว่าชนิกาก็ยังเจ็บปวดเพราะเห็นว่าลองเป็นความผิดเดียวกัน คนอื่นทำไม่โดนต่อว่าด้วยซ้ำ ขนาดจารุวัฒน์ทำผู้หญิงหากินท้อง ยังแค่ด่าเอาปวดหู ต่างจากเธอที่ปวดหูทะลุเข้าไปยันปวดใจ

ถ้าเธอมีโอกาสเป็น แม่บ้างล่ะ?

“อยากสิคะ”

กลางดึกนั้น ชนิกาเข้าไปโลกอินเทอร์เน็ต เกี่ยวกับเรื่องของลูก ใครต่อใครก็แนะนำบอกให้มีลูก บอกว่าลูกเป็นโซ่ทองคล้องใจพ่อแม่ ครอบครัวจะสมบูรณ์ขึ้นถ้ามีเจ้าตัวน้อยเข้ามาจูงมือพ่อกับแม่คนละข้าง มนุษย์ต้องมีลูกสืบทอดเชื้อสาย เป็นตัวแทนความรักของสามีภรรยา เป็นความหวังของครอบครัว

“เชื่อพี่ มีลูกก่อนสามสิบ จะได้โตทันเลี้ยง พี่มามีตอนแก่ ลูกวิ่งก็ตามไม่ทัน”

“ฉันนะมีลูก เพราะอยากเห็นฉันตัวน้อยว่าเป็นยังไง ออกมาหน้าเหมือนพ่อมันเป๊ะ”

“เหมือนกัน ของฉันหน้าเหมือนผัวฉันอย่างกับแฝด เออ นี่ เมื่อก่อนผัวฉันไม่ค่อยกลับบ้าน ไม่รู้มีอีหนูซ่อนไว้กี่คน ตามจนประสาทจะกิน ว่าจะหย่ากับมันแต่ท้องก่อน หึ เดี๋ยวนี้เจอคุณพ่อขาทีเดียว อยู่ที่ไหนก็กลับ แค่ไอ้ผัวฉันมันเลี้ยงลูกก็ไม่มีเวลาไปตามตูดผู้หญิงคนไหน”

“แกก็อย่าชะล่าใจ แต่มีไว้อะดี ผัวมันเลิกกันได้ แต่ลูกมันต้องอยู่กับเรา เป็นเพื่อนตอนแก่”

“แต่ฉันว่าอย่ามี เหนื่อยโคตร”

“ปากบอกว่าเหนื่อย หนูเห็นพี่อัปรูปลูกพี่ทุกวัน”

“เหนื่อยแต่ก็รักนะสิ เอาจริงนะ มีลูกมันก็เหนื่อย แต่ จะว่ายังไงดีวะแก มันเหมือนเป็นเป้าหมายในชีวิตอะ มันทำให้เรารู้สึกว่าเราได้ทำอะไรเพื่อใครสักคน แค่ได้ยินเสียงหัวเราะของลูกนะ ที่ว่าเหนื่อยก็หายสนิท เป็นโลกอีกใบ ที่คนไม่มีลูกไม่มีวันเข้าใจ ถ้าอยากสัมผัสความรู้สึกนั้นก็มี แต่ถ้ายังไม่พร้อมเสียสละก็อย่า”

“โอ๊ย มีไปเหอะ มีไปแกก็พร้อมเอง”

“เออ ฐานะก็โอเค ผัวก็ดี แต่งกันเรียบร้อย สุขภาพแข็งแรงทั้งคู่ พร้อม เชื่อฉัน”

......................................................................................................................................................

“แงงงงง...”

“โอ๊ย คนจะหลับจะนอน”

ปลั๊กที่เพิ่งได้พักสายตาเพราะอ่านหนังสือโต้รุ่งเพราะมีสอบเก็บคะแนนครั้งสำคัญเอามืออุดหู รำคาญเสียงร้องไห้งอแงของลูกตัวเอง ยลธิดาตื่นขึ้นมาในสภาพหน้ามันหัวฟู เอาลูกเข้าเต้ากล่อมให้นอน เด็กน้อยกินจุ หน้าคล้ายพ่อมากกว่าแม่ แต่พ่อก็ไม่ยักจะรักใคร่อย่างที่ใครว่ากัน

“เด็กมันก็ต้องร้องไห้แบบนี้ ไม่ร้องจะให้ลูกเราเป็นใบ้เหรอ?

“เออ ก็รู้ว่ามันต้องร้อง แต่... เค้าจะสอบนะเตง ครั้งก่อนลูกก็ร้องจนเค้าไม่มีสมาธิอ่านหนังสือ”

“เตงยังดี ได้เรียน เค้าไม่ได้เรียน”

“ก็คุยกันแล้วนี่ เค้าก็ไปเรียน ทำงานหาเงินมาให้เตงกับลูก แทบจะไม่ได้นอน ไปเที่ยวกับเพื่อนก็ไม่ได้ออกไป ยังจะเอาอะไรอีก เตงอยู่หอสบาย แค่งานบ้านนิดหน่อยกับเลี้ยงลูกจะไปเหนื่อยอะไร เค้าเหนื่อยนะ เหนื่อยมาก เงินหามาเท่าไรก็หมดไปกับค่าผ้าอ้อม ไม่รู้จะใช้อะไรเยอะแยะ”

พอได้ยินเรื่องค่าผ้าอ้อม เด็กสาวก็แทบสะอึก

“เออ ผ้าอ้อมก็จะหมด”

“แม่ง เดี๋ยวก็หมด ยังไม่ทันใช้ก็หมด จะขี้อะไรเยอะแยะวะ?” คุณพ่อวัยใสกุมขมับ ทำเด็กด้วยความสนุกแต่กลับต้องมาเลี้ยงเด็กด้วยความตึงเครียด เขาหันไปทางผู้หญิงที่เป็นแม่ของลูกด้วยแววตาวิงวอน “เตง เค้าว่าซื้อแบบนี้เค้าไม่ไหวอะ เค้าว่าเตงเปลี่ยนมาใช้ผ้าซักเอาได้ไหม?

“เดี๋ยวนี้ใครจะซักกัน ซื้อเป็นห่อกันทั้งนั้น”

“เตง เค้าไม่มีเงินว่ะ”

“เตงทำงานให้หนักขึ้นได้ไหม?

“นี่ทำจนเทอมก่อนเอฟไปสองตัวนะ ขอแม่ก็ไม่ให้ด้วย เตงลองขอแม่เพิ่มสิ”

“แค่นี้แม่ก็สงสัยแย่ว่าเค้าจะใช้เงินทำอะไรเยอะแยะ เตง เค้าว่าถึงเวลาที่เตงต้องไปบอกที่บ้านให้ไปขอเค้าอะ เราจะได้แต่งงานกัน นี่เค้าก็มีไปส่องร้านขายชุดแต่งงานไว้นะ เค้าว่าชุดนี้สวยดี เข้ากับเค้าด้วย งานไม่ต้องใหญ่มาก ให้เราถ่ายรูปกันพ่อแม่ลูกก็พอ เตงเคยบอกว่าจะทำให้เขานี่?

เตงของ เค้าเครียดจนเป็นโรคกระเพาะ

ยลธิดาได้ยินแฟนทะเลาะกับครอบครัวผ่านหูโทรศัพท์ แต่ปลั๊กก็บอกว่าไม่ต้องห่วง ทุกอย่างจะผ่านไป เด็กหนุ่มพาเธอไปที่บ้าน พ่อแม่ของปลั๊กมองเด็กสาวด้วยท่าทางไม่เป็นมิตร ตรงข้ามยังแฝงความดูถูกอย่างปิดไม่มิด แม่ผัวมองหน้าหลานสลับกันลูกตัวเองอยู่หลายที

“หน้าเหมือนยังไง แต่ฉันขอเอาไปตรวจก่อนนะ”

“ค่ะ”

“ฉันก็ไม่อยากคิดมากนักหรอก เด็กเดี๋ยวนี้ มันก็อย่างนี้ทั้งนั้น อย่าว่าฉันนะ แต่ใครจะไปรู้ว่าเด็กนี่ใช่หลานฉันจริงหรือเปล่า เพราะผู้หญิงบางคนก็ง่าย อยากจับผู้ชาย ฮ่าๆ” แม่ผัวหัวเราะทั้งที่ไม่มีมุกตลก “โทษที ฉันไม่ได้ว่าเธอหรือหมายถึงเธอนะ แต่ยังไงตรวจไว้ก่อนก็ดีกว่า เป็นเธอก็คงตรวจจริงไหม?

ปลั๊กจับมือแฟนเป็นเชิงให้อย่าโมโห

ยลธิดากัดฟันแน่น คิดมาได้ยังไงว่าเธอจะมาจับผู้ชายอย่างปลั๊ก ฐานะของเธอดีกว่าเขาหลายเท่า อย่างน้อยบ้านก็ไม่ได้เก่าโทรมแบบนี้ ที่อยู่กับเด็กหนุ่มเป็นเพราะความรัก ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่น เธอรักเขา แน่นอนว่าเขาก็รักเธอ ไม่ใช่อย่างที่หญิงวัยกลางคนจะมาเหยียดกันได้

แต่คนเป็นแม่ก็ต้องทนเพื่อครอบครัว เพื่อลูก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น