<นิยายประลองโลก, 6> - อุทรแม่

ตอนที่ 3 : ตอนที่๒ โบราณว่าเลี้ยงได้แต่ตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 ก.ค. 62

พ.ศ. ๒๕๕๖

“เห้ย ไอ้ก้าน วันนี้ล่าได้กี่รายวะ?

 แทนคำตอบ จารุวัฒน์ชูขึ้นมาสองนิ้ว ทั้งที่อายุยี่สิบห้าปีเขายังเรียนไม่จบปริญญาตรีด้วยซ้ำ เพราะซิ่วมาหลายรอบและก็ไม่คิดว่าตัวเองต้องรีบจบนัก อย่างไรพ่อกับแม่ก็ยังหาเงินได้ ส่วนพี่สาวก็มีรายได้เช่นกัน สู้ใช้ชีวิตวัยหนุ่มให้สนุกกับการเที่ยวและหิ้วหญิงสาวไปต่อที่ห้องได้ดีกว่า

“ไหน เอามาให้กูส่องบ้างดิ”

“อะ คนนี้เป็นไง?

“โห เด็ดทั้งหน้าทั้งหุ่นว่ะ ได้กันยัง?

“คืนนี้ กูไปก่อนนะ ถ้าเด็ดจริงจะจัดเผื่อ” ชายหนุ่มวางแก้วและโทรหาสาวที่ตัวเองนัดกันในอินเทอร์เน็ต เธอก็จะเหมือนคนอื่นที่เขาเคยผ่านมา คุยกันถูกใจก็นัดกันไปต่อที่ไหนสักที่ ถ้าถูกใจก็อาจจะนัดอีกสักหลายรอบ ถ้าไม่ถูกใจก็จบไม่เห็นต้องคิดมาก พวกเธอก็ไม่มีใครคิดมาก

เสียงเพลงในผับยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“นั่นอะพี่ชายกู”

“งานดีว่ะ”

เด็กสาววัยเข้ามหาวิทยาลัยกลุ่มหนึ่งเหล่มองชายหนุ่มที่ออกไปเมื่อครู่ จารุวัฒน์หน้าตาดีได้แม่ แต่สูงล่ำ โครงหน้าค่อนข้างยาว สายตาเจ้าชู้สอดส่องผู้หญิงประสานักล่าตามหาอาหารอันเลิศรส ใส่ต่างหูข้างขวา และสร้อยข้อมือแบบแฟชั่น ที่เจ้าตัวซื้อทิ้งขว้างเหมือนกับที่ซื้อคนมานอนด้วย

“แน่นอน พี่หล่อ กูสวย”

ยลธิดายักไหล่พร้อมหันมาโปรยเสน่ห์ใส่ผู้ชายที่ยิ้มให้ เธออสูงประมาณร้อยหกสิบ หน้าอกอวบใหญ่เห็นได้ชัดเมื่อเธอสวมชุดเกาะอก สะโพกผาย บั้นท้ายเด้ง อีกทั้งผิวขาวผ่องจึงเป็นเป้าสายตาของชายในผับ เด็กสาวรวบผมเป็นมวย แต่งหน้าด้วยการทาลิปสติกสีแดง คุณภาพอะไรจำเป็นเท่าจูบไม่หลุด

“เออ สวย แต่น้อยกว่ากู” ดึ๋งตอบจังหวะที่ขยับหน้าอกตัวเองให้เต้นดึ๋งตามชื่อ เธออาจจะสวยไม่เท่าไร แต่นมใหญ่กระแทกหน้า ผิวขาวแบบรู้ว่ากินยาแต่หญิงสาวก็บอกทุกคนว่าขาวธรรมชาติ ใครจะว่าก็ไม่เห็นต้องฟัง เพราะแบบนี้ขายได้ การเป็นนักศึกษาทำให้ได้ราคาดีซะด้วย

“เกลียดว่ะ”

“อีก้อย กูเอาพี่มึงได้ไหม?

“เดี๋ยวผัวมึงก็กระทืบพี่กูหรอก”

“มึงอย่าเรียกไอ้แก่นั่นว่าผัวกูนะ” แผดเสียงใส่เพื่อนก็ต้องสะดุ้งเมื่อไอ้แก่ที่ถูกนินทาโทรมา เธอรีบดัดจริตดันเสียงทันที “แหม พี่อ๋า คิดถึงหนูเหรอคะ... หนูก็คิดถึงพี่ค่ะ ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะคะ... พี่อยากได้อะไรหนูจัดให้พี่หมดแน่ค่ะ แต่พี่อย่าลืมจัดชุดใหม่ให้หนูน้า หนูอยากใส่ให้พี่ถอดคนแรกค่ะ”

พี่อ๋าที่ดึ๋งพูดด้วยย่อมเป็นเสี่ยที่ผูกปิ่นโตกับดึ๋ง รายนั้นเป็นเจ้าของบ่อน มีเงินให้เดือนละหลายหมื่น ไม่รวมค่าห้องค่าเทอม อาจจะแก่ อ้วน เหี่ยว แต่ก็ทนเหม็นแก่ไม่กี่นาที แลกมาด้วยความสบายก็นับว่าคุ้ม ไอ้จะให้คนอย่างดึ๋งหลังขดหลังแข็งทำงานไม่มีซะหรอก ตากแดดไปเสียดายกลูต้าหมด

“แหวะ อย่าเรียกผัว ให้กูเรียกพี่เหรออีดึ๋ง?

“อย่าแย่งลูกค้ากูอีก้อย ผัวมึงก็มี เออ ปลั๊กมันคุยกับมึงทุกวันเปล่า?

“ก็คุยนะ แต่เห็นมันบอกช่วงนี้คณะมีงาน กูก็ออกมาเช็กเรตติงหน่อย”  

“จะกินไหม?

“บ้า กูมีผัวอยู่ กูรักปลั๊กเว้ย ขนาดมันไม่ค่อยสนใจกูนะ” หญิงสาวพูดจบก็เปิดโทรศัพท์เพื่อเข้าไปหาว่าปลั๊กมีกดไลก์ให้ผู้หญิงคนไหนอีกไหม “เนี่ย กูห้ามมันกดไลก์คนอื่นนอกจากกู มึงรู้เปล่า เมื่อก่อนมันกดไลก์ทุกคนยกเว้นกู แต่ยังดี กูแท็กมันยังให้แท็ก ไม่งั้นกูแหกมันแน่”  

“ผัวมึงคงปลื้มเนอะ”

“พูดขึ้นมาก็เสียอารมณ์ อย่าให้กูกลับไปแรดแบบเมื่อก่อนนะ”

“จ้า อีคนดี”

......................................................................................................................................................

“อีลูกสองนี้มันไม่คิดจะกลับบ้านหรือยังไง?

“ใจเย็นน่าอุ๊”

“พี่ก็มัวใจเย็น ฉันห่วงมัน”

“ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่มันกลับบ้านดึก ก้อยก็บอกนี่ว่าอยู่ช่วยงานคณะ เข้านอนเถอะ” เกรียงที่ตอนนี้ป่วยเป็นเบาหวานตอบด้วยเสียงเหนื่อยอ่อน ตั้งแต่เป็นเบาหวาน เขาก็ไม่ค่อยมีอารมณ์ทางเพศ อุทรทิพย์ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะเรื่องแบบนี้จะมีหรือไม่ก็ค่าเท่ากัน อย่างไรเธอก็ไม่รู้สึกดีกับมันนัก

“พ่อครับ ยาครับ”

“ขอบใจนะไกร” เกรียงรับยาจากไกรกัมพลมากินด้วยรอยยิ้ม ดื่มน้ำตาม ยังดีที่ไกรกัมพลว่านอนสอนง่าย ตั้งใจเรียน ไม่ทำเรื่องน่าปวดหัวแบบจารุวัฒน์หรือยลธิดา และก็ไม่นั่งอมทุกข์ถามคำตอบคำแบบชนิกา “มีแกขึ้นมา บ้านค่อยเป็นบ้านหน่อย ไม่งั้นอะไรก็ไม่รู้ แต่ละคน”

ความจริงคือ เรื่องน่าปวดหัวนั้นพ่อแม่ยังไม่มีรู้ต่างหาก

พอเดินเข้าห้องส่วนตัว ไกรกัมพลก็จีบมือหยิบลิปสติกขึ้นมาทาริมฝีปาก บิดตัวมองหน้ากระจกราวเป็นนางแบบ แม้ความจริงจะตรงข้ามก็ตาม ไกรกัมพลเป็นผู้ชายก็ไม่หล่อ เป็นผู้หญิงก็ไม่สวย แต่มันจะสำคัญอะไรในเมื่อเธอมั่นใจว่าตัวเองสวย ทำไมต้องไปสนผมที่ตัดเกรียนและโครงร่างด้วยเล่า

“สวัสดีคร่าาาาา กรุบกริบเองคร่าาาาา”

ปั้นยิ้มหวานให้กระจกอีกหลายที จินตนาการว่าตรงหน้าเป็นหนุ่มหล่อที่เธอใฝ่ฝัน

ก็ใจมันรักจะให้ทำยังไง!?

ไกรกัมพลอยากเป็นผู้หญิงมาตั้งแต่จำความได้ เธออยากใส่กระโปรง อยากแต่งหน้าทาปาก แต่ทุกอย่างก็ต้องจบไป ตอนที่แอบหยิบกระโปรงของพี่สาวมาใส่ อุทรทิพย์เข้ามาเห็นเข้าและตีไม่ยั้งมือ พร้อมออกปากว่าถ้าผิดเพศจะตีให้ตาย ทำให้เธอไม่สามารถแสดงออกให้ใครรู้ยกเว้นเพื่อนสนิทไม่กี่คน

อีกคนคือชนิกา

“ฮัลโหล พี่กรอง”

“แม่บ่นบ้างไหมที่พี่กลับดึก?

“บ่นว่าไม่มีคนช่วยตากผ้าค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ กรุบกริบตากให้เรียบร้อยค่ะ”

“ขอบใจนะ จะว่าไป วันนี้พี่อาจจะไม่กลับนะ ว่าจะทำโอที”

ชนิกาพูดไปอย่างนั้น ความจริงเธอทำโอทีสักที่ไหนกัน สิ่งที่ทำอยู่คือการแก้งานที่ทำผิดพลาดไป หญิงสาวเป็นคนทำงานไม่เก่ง โดนหัวหน้าปาเอกสารใส่และด่าประจำ แต่ก็ต้องอดทน ไอ้การจะใช้ชีวิตตามสบายแบบจารุวัฒน์ไม่มีหรอก แม่กำลังรอเงินเดือน ขืนลาออกคงโดนบ่นหูชา

“กินหน่อยกรอง”

“โห ไปซื้อมาจากไหนเนี่ย? 

“ฉันซื้อมาตั้งแต่เย็น รู้ว่าวันนี้ต้องทำจนดึก เห็นหน้าเจ๊ก็รู้อะว่าวันนี้ทะเลาะกับผัว”

เพื่อนร่วมงานอย่างนุ่มพูดจบก็เอากินข้าวบ้าง หัวหน้าของพวกเธอเป็นหญิงวัยใกล้หมดประจำเดือน วันไหนจู๋จี๋กับผัวก็พอทน วันไหนทะเลาะกับผัวก็มาลงกับบรรดาลูกน้องที่น่าสงสาร ซึ่งเธอกับชนิกาจะโดนหนักกว่าใคร ถ้างานไม่ถูกใจและโดนสั่งให้แก้ใหม่ วันนั้นก็อย่าหวังจะได้กลับบ้าน

“วัยทองเหมือนแม่ฉันเป๊ะ”

“ไม่รู้แก่ตัวไปเราจะเป็นแบบนั้นไหม?

“ต้องถามว่า ไม่รู้ว่าถ้าเราทะเลาะกับผัวจะเป็นแบบนั้นไหม?

ชนิกาหัวเราะให้กับคำถามของเพื่อน ตอนที่เธอเป็นเด็กก็ฝันอยากมีความรักเหมือนวัยรุ่นทั่วไป กรี๊ดคนนั้น แอบชอบคนนี้ พอโตมาก็รู้ว่าความรักมันไม่ง่ายเหมือนในนิยาย เธอเป็นคนสวยซึ้ง นัยน์ตาโศก จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากค่อนข้างหนา ส่วนนุ่มเป็นคนสวยที่ไม่โดดเด่น ไว้ผมสั้น

“ไม่มีเนี่ยสิ”

“ถ้าแกอยากมีก็พี่เขานั่น”

“พี่เปานะเหรอ?” เปาเป็นรุ่นพี่ในที่ทำงาน นอกจากจะหน้าตาใช้ได้ยังมีอัธยาศัยน่าคบหา ขยันทำงาน มีน้ำใจ ไม่มีประวัติเสียหายเรื่องผู้หญิง และพักนี้เปาก็มักมาชวนชนิกาคุย เป็นที่น่าหมั่นไส้ของหัวหน้าวัยใกล้หมดประจำเดือน เพราะตัวเองคงขาดความหวานชื่นมาหลายนาน

“เขาชอบแก”

“ไม่มั้ง”

“แกชอบเขาไหม?

“ก็... ทำหน้าจริงจังแบบนี้? อย่าบอกนะว่าแกชอบเขา?” หญิงสาวเดาได้จากการหลบตาของนุ่ม ความจริงเธอก็มีใจกับชายหนุ่มไม่น้อย แต่พอสงสัยว่านุ่มที่เป็นเพื่อนคนเดียวก็ชอบผู้ชายคนเดียวกัน เธอก็ไม่ค่อยจะอยากยุ่งกับเขานัก เพราะใจยังไม่รัก จึงไม่อยากมีปัญหากับเพื่อน

“บ้า”

“นุ่ม บอกฉันมา ถ้าแกชอบฉันจะได้เลิกคุย”

“แกคุยกับเขาอยู่เหรอ?

“คือ... ก็นั่นแหละ”

พอหลุดความลับออกไป นุ่มก็ถอนหายใจยาว

“ฟังนะกรอง เรื่องแบบนี้ฉันเข้าใจ ฉันบอกให้ก็ได้ ความจริงฉันก็ชอบพี่เปา แต่เขาไม่เคยชอบฉัน เขาชอบแกเว้ย เขาเป็นคนดี ถ้าจะชอบจะคบก็ไม่ต้องห่วงฉันหรอก แกไม่ได้ทำอะไรผิดกับฉัน พี่เปากับฉันไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย เราก็เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม ไม่เห็นต้องคิดมาก”

“แกเป็นคนดีเหมือนกันนะนุ่ม ฉันขอให้เธอได้เจอคนนั้นของแกด้วยนะ”

“เออ กินข้าวเถอะ เดี๋ยวไม่ร้อนไม่อร่อย”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น