<นิยายประลองโลก, 6> - อุทรแม่

ตอนที่ 10 : ตอนที่๙ คนผิดกลับตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    29 ก.ค. 62

ดึ๋งตื่นเช้ามาตอกไข่จะทำไข่ลวกแต่เธอกลับร้องออกมาก่อน

“อีดึ๋ง เป็นอะไร? จะคลอดเหรอ?

“คงงั้นมั้งแม่”

ฟังจบอุทรทิพย์ก็ให้จารุวัฒน์ออกรถ ทุกคนมารู้ตอนถึงโรงพยาบาลว่าผ่านวันนัดคลอดมาสองวัน แต่ดึ๋งจำวันผิดและเอาไปบอกทุกคนตั้งแต่แรก อุทรทิพย์โมโหแต่ก็เริ่มชินกับความขี้ลืมของดึ๋ง การคลอดผ่านไปอย่างยากลำบาก ซ้ำยังนำข่าวร้ายออกมาพร้อมกับเสียงอ้อแอ้ของทารก

“อะไรนะ? หลานฉันเป็นปากแหว่งเพดานโหว่?

“เรื่องนี้หมอก็ต้องซักคนไข้ก่อนนะคะ” หมอญาณีนุชบอกพร้อมกับเข้าไปหาคุณแม่วัยใสที่สภาพไม่สู้ดีนักเมื่อเห็นลูก น้ำตาไหลเป็นทาง แม้จะไม่มากจนน่ากลัวแต่มันก็ไม่ควรเกิดกับลูกของเธอ ส่วนจารุวัฒน์พอเห็นก็หัวเสียนั่งไม่ติดเก้าอี้ อุทรทิพย์กับเกรียงรอฟังการตรวจ

ดึ๋งมองลูกด้วยความเสียใจ

“คุณแม่คะ ไม่ทราบว่าคุณแม่มีใช้ยาอะไรตอนท้องไหมคะ?

“ฉัน... กินพวกยาหน้าขาวกับยาลดหุ่นค่ะ” พอบอกว่ากินยาอะไร หมอก็กลืนน้ำลายลงคอ ยาพวกนี้ทำให้ทารกในครรภ์มีโอกาสผิดปกติ ดึ๋งได้ยินก็ร้องไห้จนสลบไปกับที่ อุทรทิพย์ก็ด่ากราดจนเธอสวนกลับ “หนูไม่รู้ว่ามันอันตราย หนูแค่รู้สึกว่าหนูไม่ค่อยสวย หนูอยากให้พี่ก้านกลับมารักหนูเหมือนเดิม”

จารุวัฒน์ฟังจบก็กระแทกเท้าออกจากห้อง

อุทรทิพย์พอนึกออก เธอหยุดด่าและมองหลานทั้งน้ำตา

ใหม่กำลังนอนรอลูกค้าประจำ เปิดโทรศัพท์เห็นข้อความจากลูกวัยประถมส่งมา เธอก็ใช่รักอะไรจารุวัฒน์ แค่เห็นว่ามีฐานะและจับง่าย อาจจะไม่นานแต่ก็พอให้สูบบ้าง ลูกของเธอกำลังเรียน เห็นเพื่อนกินอะไรก็อยากกินตาม เห็นก็สงสารลูก อยากให้ลูกมีกินอย่างคนอื่นบ้าง

“แหม มาสักทีนะคะ ปล่อยให้รออยู่ตั้งนาน”

หญิงสาวเข้าไปกอดคอจารุวัฒน์อย่างยั่วยวน ชายหนุ่มกำลังเบื่อและโมโหเมียเห็นผู้หญิงก็โถมเข้าใส่ ตามเดิม จบที่เงินหลายพันสมราคา ใหม่จูบเขาเป็นการใหญ่ พอจารุวัฒน์ออกไปก็ส่งโทรศัพท์บอกลูกว่าจะโอนเงินให้ ทุกครั้งที่คุยกับลูก เธอจะยิ้มอย่างไม่ต้องเสแสร้งเหมือนที่คุยกับผู้ชาย

“ค่ะ เดี๋ยวแม่โอนให้นะคะ แม่รักลูกนะคะ”

......................................................................................................................................................

ชนิกาแต่งงานไม่กี่เดือนก็ท้องสมใจสามี

การเข้าหอคืนแรกของหญิงสาวไม่อ่อนหวานอย่างที่คิด ถ้าพูดถึงความสุขทางกามรมณ์ก็ดีอยู่หรอก แต่เธอกลับไม่รู้สึกว่ามันจะเหมือนพระเอกนางเอกในนิยายหวานแหววที่เคยอ่าน อาจจะไม่ฝืนใจแต่ก็ไม่ใช่สุขสม เปาบอกว่ารักเธอ และเธอก็บอกว่ารักเขา กอดกันไปจนเช้า

แม่สามีหายาบำรุงมาให้กิน เธอก็กิน สักพักก็ท้อง

ทุกคนดีใจกันใหญ่ ยกเว้นเธอ!

ชนิกาไม่ได้นึกเสียใจที่ท้องหรือคิดสักนิดว่าจะเอาเด็กออก แต่เธอกลับไม่เคยรู้สึกตื้นตันในพระคุณของแม่ผู้ให้กำเนิดหรือตื่นเต้นกับการมีสิ่งมีชีวิตตัวน้อยอยู่ในร่างกายสักนิด เปาต่างหากที่นอนหนุนตักคุยกับลูกทั้งคืน แม่สามีนัดเจอเพื่อนโม้ว่ากำลังจะมีหลาน พ่อสามีก็ซื้อของเตรียมไว้

เปิดอินเทอร์เน็ตว่าใครมีปัญหาเหมือนเธอหรือไม่ ส่วนใหญ่จะบอกว่าสัมผัสความเป็นแม่ได้ตั้งแต่เห็นที่ตรวจครรภ์ขึ้นสองขีด บางคนก็บอกว่าตอนท้องไม่ค่อยรู้สึกอะไร มารู้สึกตอนเห็นหน้าลูกครั้งแรก สายตาของลูกมองมา อ้อมกอดให้เรารู้ว่าชีวิตนี้เกิดมาเพื่อลูก ตอนนี้ขาดลูกไม่ได้แทบจะตัวติดกัน

“คลอดออกมา ก็คงจะดีขึ้นสินะ”

พูดจบก็กินยาบำรุง หวังว่าได้เห็นลูก เธอจะมีความสุขแบบที่ทุกคนพูดกัน

ชนิกานอนลงบนเตียงกว้าง จับท้องตัวเองไปมา ขนาดกำลังจะมีหลานให้ แม่ก็ยังไม่ค่อยสนใจตามเคย ต่างจากที่ห่วงลูกของจารุวัฒน์กับยลธิดา อุทรทิพย์ได้เป็นทั้งคุณย่าและคุณยายในเวลาเดียวกันเห่อหลานอย่างกับอะไร แม้แต่หลานที่เป็นปากแหว่งเพดานโผล่ ยังวิ่งเต้นปรึกษากับหมอไม่รู้จักเหนื่อย

ยังดีที่ น้องสาว คนสนิทยังถามไถ่ไม่ขาด

“กรุบกริบเป็นห่วงพี่นะคะ คนอื่นช่างแม่... งงงง ค่ะ” ไกรกัมพลลากเสียงยาวอย่างจงใจพาดพิงอุทรทิพย์ เพราะสิ่งที่อุทรทิพย์ทำไว้กับเธอใช่จะลืมกันง่าย “พูดถึงก็นึกขึ้นได้ ลูกก้อยก็น่ารักนะคะ เสียดายที่พ่อมันชั่ว นี่ถ้ากรุบกริบอยู่ด้วยนะจะเข้าไปตบมัน อีดึ๋งอะไรนั่นก็แซ่บดี แต่ไม่รู้จะไปรอดกับพี่ก้านไหม?

“พี่ว่ายาก ก้านมันไม่น่าหยุด”

“ใครจะเหมือนพี่เปาของพี่ล่ะ?

“ตัวเองก็ใช่ย่อยนะ กินของนอก”

“ยังไม่ได้กิน คุณแม่อีฟรู้ทันตลอด คงเสียดายเห็นหล่อหุ่นล่ำอย่างนั้นอยากเก็บไว้กินเอง” ไกรกัมพลเหน็บอุณากรรณด้วยความหมั่นไส้ “เออ เขาก็มาคุยนะว่ารักจริง แบบอยากให้กรุบกริบเป็นเจ้าสาวของเขา ก็ว่าอยากจดทะเบียนสมรสให้เป็นเรื่องราว กันอีพวกชอบแย่ง”

“จดได้ด้วยเหรอ?

“เขาเป็นชาวยูชัวตะวันออกไงพี่ เสรี ไม่คิดมาก ไม่กลัวใครมอง ไม่กลัวเพื่อนล้อ เขาบอกเองว่าชอบกรุบกริบแบบที่เป็น” ไกรกัมพลพูดด้วยเสียงพาฝันราวนิทานก่อนนอน “นี่ก็บอกเขาว่าขอคิดก่อน เป็นสาวเป็นนางจะรีบรับปากแต่งได้ยังไง แต่พี่อย่าไปบอกเขานะ ว่ากรุบกริบเลือกชุดเจ้าสาวอยู่”

“ถ้าแต่งจะบอกแม่ไหมเนี่ย?

“บอกให้แม่ไล่ตบผัวเหรอพี่ หึ ใครจะไม่บอก”

......................................................................................................................................................

หนึ่งปีผ่านไป

ชนิกานั่งให้นมลูกอยู่บนเตียง ไม่เห็นจะรู้สึกถึงสายใยผูกพันเหมือนที่ใครบอก หญิงสาวคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนไร้หัวใจ เธอยังมีความรัก อย่างน้อยก็กับเพื่อนกับน้อง เธอคิดว่าเธอก็รักสามี แน่นอนเธอรักลูก ถ้าไม่รักมีหรือจะให้กินนมและกล่อมจนหลับ ใบหน้าทารกยังคงไร้เดียงสา

“มาให้พ่ออุ้มหน่อยลูก”

เปาที่กลับมาจากบ้านอาบน้ำเรียบร้อยเตรียมจะอุ้ม แต่เธอก็แทรกก่อน

“เพิ่งหลับไปเอง อย่าเพิ่งปลุกเถอะ”

“ก็ได้” เปาเหมือนจะเซ็งอยู่บ้างแต่ก็เข้าใจว่าเด็กบางคนกว่าจะหลับเล่นเอาเหนื่อยกันหมด เขานั่งลงเอามองหน้าเมียรักพร้อมยื่นมือไปจับคอแดงชื้น “เหงื่อออกนี่ แอร์ก็ไม่ร้อน ไม่สบายไปพักก่อนได้นะกรอง เดี๋ยววันนี้พี่ซักผ้าให้ หรือจะกินอะไรไหม? พี่ทำข้าวต้มอร่อยนะ!

“พี่ไม่ต้องเหนื่อยหรอก พี่ทำงานมาทั้งวัน”

“ได้ยังไงกรอง เป็นผัวเมียกันก็ต้องช่วยกันสิ”

เปาเป็นสามีที่หายาก ไม่เจ้าชู้ ขยันทำงาน ใส่ใจความสุขบนเตียง ไหนจะช่วยทำงานบ้าน ที่ผู้ชายส่วนใหญ่ไม่คิดจะทำและอ้างว่าเป็นหน้าที่ผู้หญิง ชนิกาก็บอกไม่ถูกว่าเปามีข้อด้อยตรงไหน อยู่กับเขาก็สุขดี อย่างน้อยก็สุขกว่าบ้านตัวเอง เพราะแม่ผัวยังยิ้มให้เธอบ่อยกว่าแม่ตัวเอง

“ขอบคุณนะพี่เปา”

ต้องยอมรับว่าหิวอยู่ไม่น้อย ผัวหนุ่มเมียสาวฝากลูกกับแม่เสร็จก็เข้าครัวไปทำกับข้าว แต่ชนิกายังไม่ทันตักข้าวต้มเข้าปาก เสียงร้องไห้ก็จ้าขึ้นมาก่อน ชนิกาหยิบช้อนแน่น จะทำเป็นไม่ได้ยินปล่อยให้คนอื่นช่วยกันปลอบก็ไม่เข้าท่า เพราะแม่ผัวอุ้มเด็กมาให้ถึงที่ พร้อมบอกว่า

“เด็กมันติดแม่ ย่ากล่อมยังไงก็ไม่ยอมนอน”

“ทำไมคุณย่ากล่อมไม่นอนคะลูก?

ชนิกาปั้นยิ้มคุยกับทารกน้อย กว่าลูกจะหลับกลับมาอีกทีข้าวต้มก็เย็นชืด หญิงสาวถือว่ากินพอให้ท้องอิ่ม เดินเข้าห้องน้ำมองเงาตัวเองก็ให้เบื่อหน่าย เธอไม่ชอบสีผมตัวเอง ทั้งตอนนี้ผมก็บางลงเพราะโดนลูกทึ้ง จะย้อมเหมือนเมื่อก่อนก็ไม่ได้เพราะไม่ปลอดภัยกับลูก สีที่บอกว่าปลอดภัยก็ไม่ค่อยถูกใจอีก

หญิงสาวรวบผม เห็นว่าดึกก็เข้ามานอน

“แง้”

หลับยังไม่ทันสนิท ลูกอึ

......................................................................................................................................................

“ก้านคะ ค้างอีกคืนนะคะ เดี๋ยวจะจัดชุดใหญ่?

ใหม่ที่ว่าง่าย อยากได้อะไรก็ทำให้แลกกับเงินไม่กี่พันเข้ามาอ้อนจารุวัฒน์ ทั้งคู่นัดเจอกันประจำและเขาก็ชอบหลับนอนกกับเธอมากด้วย ใหม่พูดจากับเขาเพราะทุกคำ ไม่เคยบ่น ไม่เคยหงุดหงิด จารุวัฒน์กำลังเบื่อแม่บ่น เบื่อเมียขี้หงุดหงิด ขี้เกียจช่วยเลี้ยงลูกก็เห็นหญิงสาวเป็นนางเอก

เขาคงลืมไปว่าใครจะบ่นคนให้เงินเล่า?

“พูดแบบนี้”

“หิวละสิ”

“หึ บอกว่าไม่ก็คงไม่เชื่อ”

“นี่ถ้าฉันได้เป็นเมียคุณนะ ฉันไม่ปล่อยให้คุณมีแรงออกมานอนกับผู้หญิงข้างนอกหรอก แต่ถ้าไม่ได้เป็น ฉันก็ไม่อยากเป็นชู้คุณอีกนะ พูดตามตรง ฉันกลัวเมียคุณตบ” พูดจบก็บรรเลงเพลงสวาทให้อีกครั้ง จารุวัฒน์คิดออยู่หลายวันว่าจะเอาอย่างไรต่อ เพราะเขาก็ชอบเธอมาก และดึ๋งก็น่าเบื่อเหลือเกิน

บางครั้งเราก็ใช้หัวล่างคิด

“ดึ๋ง พี่ว่าเราเลิกกันเถอะ”

ประโยคบอกเลิกคุ้นหูดังอยู่ในหูคนฟัง แต่ดึ๋งที่ผ่านการรักการเลิกไม่รู้กี่ครั้งกลับร้องไห้ออกมาลั่นบ้าน ใช่ว่าครั้งอื่นไม่ร้อง เธอกับยลธิดาผลัดกันปลอบประจำ ดึ๋งกอดรั้งชายหนุ่มอย่างหวงแหน ผิวของเด็กสาวไม่ขาวเพราะไม่ได้ทาครีมกัดผิวมาตั้งแต่ให้นมลูก อีกทั้งอ้วนขึ้นเพราะกินอาหารให้สมบูรณ์  

“ไม่เลิกนะพี่ หนูไม่เลิก เรามีลูกด้วยกันนะ”

“พี่เจอคนที่พี่รัก เรื่องลูกพี่จะเลี้ยงเอง”

“มึงบ้าเหรอไอ้ก้าน ตอนอยากได้อีดึ๋งก็ตีกันเกือบตาย พอจะเอาคนอื่นก็เฉดหัวมันทิ้ง มึงมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย” อุทรทิพย์ออกมาโอบดึ๋งที่กำลังจะออกตัวไปตบผู้หญิงอีกคน “ ไม่ต้องตบกันในบ้านกู ไอ้ก้าน ถ้ามึงจะเอาอีนั่น มึงก็ออกไป บ้านกูไม่ใช่โรงแรมที่มึงอยากเอาใครมานอนก็ได้ กูจะให้ลูกสะใภ้กับหลานกู มึงออกไป” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น