คนเดียวในดวงใจ

ตอนที่ 13 : มารหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 196
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    26 พ.ค. 62

สิริกรตัดสินใจขับรถมาหาไอลวิลที่บ้านต่างจังหวัด โดยเข้าพักที่ฟาร์มสเตย์ของเขา เธอทำการจองห้องพักล่วงหน้าถึงสี่เดือนกว่าจะถึงวันว่างให้เข้าพักทำให้รู้สึกทึ่งกับกิจการเล็กๆที่เขาบอก ขับรถไปตามแผนที่และGPSบอกเส้นทางกว่าสามชั่วโมงก็ถึงตรงตามเวลาที่GPSและพนักงานบอก

“คุณสิริกรคะเชิญทางนี้ค่ะ..”พนักงานต้อนรับเรียกเธอเพื่อไปรวมกับคนอื่นๆที่ทยอยเข้าพักตามบ้านพักแต่ละหลัง ของคุณสิริกรพักคนเดียวนะคะ พอดีทางเรามีห้องพักห้องเดียวกันไว้ให้ค่ะ..เดี๋ยวเชิญไปกับเราทางนี้เลยค่ะ..”

“ขอบคุณค่ะ..”สิริกรเดินไปที่ยังกอล์ฟที่ทางฟาร์มสเตย์จัดไว้บริการลูกค้า ที่นี่ห้ามขับรถเข้าไปส่วนของห้องพักและส่วนสันทนาการเพื่อพักผ่อนและอื่นๆ แต่หากต้องการไปที่นั่นที่นี่ให้ใช้จักรยานหรือรถกอล์ฟที่จะมีรับ-ส่งเป็นเวลา

มองออกไปก็พบว่าที่นี่สวยงาม สงบร่มรื่น สมกับที่หลายคนชื่นชอบจริงๆ ธรรมชาติงดงาม อากาศบริสุทธิ์และเงียบสงบ มีเสียงนกร้อง มีผีเสื้อ แมลงปอ และนกบินให้เห็นแทบจะตลอดเวลา ดอกไม้ชูช่ออวดดอกอวดสีสันแข่งกันอย่างสวยงาม ดอกบัวและไม้น้ำช่วยให้ร่มรื่นสดชื่นและเย็นตาสบายใจสมกับเป็นฟาร์มสเตย์ยอดนิยม

“ถ้าจะขอพบคุณไอลวิลเจ้าของที่นี่จะต้องติดต่อที่ไหนคะ..”สิริกรเอ่ยถามพนักงานต้อนรับ

“เอ่อ...ต้องถามผู้จัดการค่ะ..”พนักงานต้อนรับเริ่มลังเลเพราะรู้กันดีว่าไอลวิลไม่พบลูกค้าเป็นการส่วนตัว

“รบกวนถามให้หน่อยได้ไหมคะ บอกผู้จัดการว่าให้เรียนคุณไอลวิลว่า สิริกร อิทธิกรขอพบค่ะ..”สิริกรบอกพนักงานต้อนรับที่ไปส่งเธอกับคนอื่นๆที่ห้องพัก แต่ส่งเธอเป็นคนสุดท้ายเพราะห้องพักของเธอเป็นห้องพักห้องเดียวไม่รวมกับคนอื่นๆเหมือนบ้านพักหลังอื่น มีไว้สำหรับคนที่มาพักลำพังแบบเธอ

“ต้องขอเวลาสักครู่นะคะ แล้วจะติดต่อมาบอกค่ะ..”พนักงานต้อนรับแบ่งรับแบ่งสู้ และรู้สึกอึดอัดที่เจอสถานการณ์แบบนี้

ไอลวิลขับรถกอล์ฟมาดูงานสกัดน้ำมันมะกอกกับดารภาที่ส่วนของโรงงานขนาดกลาง เพื่อตรวจเช็คคุณภาพตามปกติ เดินลงไปดูชีสในห้องบ่ม แล้วไปดูการทำอาหารสัตว์แบบไร้สารเคมีและสารตกค้าง รวมทั้งถ่านไร้ควันและอื่นๆ

“ที่นี่จะกลายเป็นอาหารที่ปลอดภัยที่สุด แล้วคนจะมาท่องเที่ยวและซื้อสินค้ากลับมากขึ้น แบบนี้จะผลิตทันหรือวิล ดูท่าทางคนมาพักที่นี่ก็จะจองสินค้ากันกลับทุกคน ทั้งข้าวสาร ผัก ผลไม้ และสินค้าแปรรูปอื่นๆ..”ดารภาถาม เพราะที่นี่ผลิตตามผลผลลิตที่มีตามฤดูกาลไม่สั่งซื้อมาผลิตเพิ่มเพราะไม่มั่นใจว่าปลอดสารเคมีและสิ่งตกค้างจริงหรือไม่

“ก็ตามที่เรามีครับ..ไม่มากไม่น้อยไปกว่านี้..”ไอลวิลตอบ

“เจ้านายขา..ขอประทานโทษค่ะ มีลูกค้าที่เข้าพักชื่อคุณสิริกร อิทธิกร ขอพบเจ้านายเป็นการส่วนตัวค่ะ บอกว่ารู้จักกับเจ้านายค่ะ..”เสาวรสผู้จัดการฟาร์มสเตย์ติดต่อแทรกเข้ามา

“บอกไปว่าผมไม่อยู่ ไปต่างจังหวัด..”ไอลวิลตอบ “และไม่ว่าใครก็ตามที่มาอ้างแบบนี้ อย่าสนใจว่าผมจะรู้จักจริงหรือไม่จริง ให้ปฏิเสธ ผมจะพบลูกค้าหรือคนรู้จักเฉพาะในแต่ละงานของผมเท่านั้นไม่นำทุกแห่งมาพบปะปนกัน..”

“ค่ะ..”เสาวรสรับคำแล้วกดวางไป

“เดี๋ยวเล่าให้ฟังครับ จริงๆคือผมรู้จักคุณจิตรเทพคุณพ่อของเธอไม่ใช่เธอ..”ไอลวิลบอกคุณน้าแล้วค่อยๆเล่าเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับจิตรเทพ อิทธิกรให้ดารภาฟังอย่างละเอียด

“เธอชอบวิล อาจจะถึงขั้นหลงรักถ้าแบบนี้ ผู้หญิงจะไม่ลงทุนทำอะไรมากมายขนาดนี้ถ้าแค่รู้จักหรือชื่นชอบชื่นชม เธอมีใจให้วิลแน่ๆ..”ดารภาบอกเขา

“วิลคงไปบังคับให้ใครชอบหรือไม่ชอบ รักหรือไม่รักวิลได้หรอกนะครับ แต่วิลรู้ว่าวิลรักใครก็พอ เหมือนกับที่วิลไม่เคยถามน้าแขกว่าคิดและรู้สึกกับวิลอย่างไร ให้น้าแขกต้องอึดอัดใจ ถ้าน้าแขกรักวิลและพร้อมจะบอกวิลวันไหน น้าแขกจะบอกวิลเอง เพราะถ้าไม่รัก ต่อให้มาบอกว่ารัก มันก็คงไม่ซาบซึ้งใจและไม่จริงใจครับ..”ไอลวิลแซะคุณน้า

“ตุ๊บๆๆๆ!!!..”ดารภาทุบต้นแขนคุณหลานหลายทีด้วยความหมั่นไส้ที่เขาฉลาดใช้สถานการณ์มาบรั๊ฟเธอ “ร้ายกาจที่สุด เรื่องเจ้าเล่ห์ไม่มีใครเกินวิลจริงๆ..”ค้อนขวับใหญ่ ก่อนจะนั่งเงียบๆไม่ใส่ใจคำพูดของเขา

“ผิดหวังตามเคยไอลวิลผู้ชอกช้ำ..”ไอลวิลเอ่ยขึ้นลอยๆตีหน้าเศร้า

“เดี๋ยวเถอะนะ..ถ้าไม่หยุดพูดจะกัดให้ปากขาดเลย..”ดารภาขู่

“โอ๊ย!!!!...อยากโดนกัดปาก..”ไอลวิลยื่นหน้าไปจนชิดแก้มนุ่มแล้วจูบเบาๆ

“อื๊อ!!..วิลเดี๋ยวใครมาเห็น..”ดารภาท้วงเขาใบหน้าร้อนผ่าว นับวันยิ่งใกล้ชิด หัวใจเธอยิ่งเต้นแรงระรัวจนแทบไม่เป็นจังหวะ กลัวเหลือเกินว่าสักวันจะเลยเถิดหากไม่รีบบอกแม่กับพี่สาว “ไปส่งมีนวันไหนบอกน้าด้วยนะวิล เราจะไปบ้านพี่ขิมด้วยกัน..”บอกเขาเสียงแผ่วเบา

“ครับ..”ไอลวิลรับคำ เอื้อมมือมากุมมือเรียวเล็กไว้ก่อนจะเลี้ยวรถเข้าไปในบ้านกลางบึงบัว อยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อสร้างครอบครัวกับคุณน้าที่นี่ ตรงที่ไม่มีใครต้องเหนื่อยยากหรือปีนป่ายไปหาใคร เพราะเขาพร้อมที่จะละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่มีในเวลานี้เพื่อมาสร้างครอบครัวกับเธอคนนี้เพียงคนเดียว

 

สิริกรพกความผิดหวังกลับบ้าน เธอหงุดหงิดที่ลงทุนขับรถไปพักที่ต่างจังหวัดเพียงลำพัง เพื่อเปิดโอกาสให้เขาและตัวเองได้อยู่กันตามลำพัง แต่ก็ยังไม่ได้พบไอลวิล

“ไปไหนมาหลายวันลูก แล้วทำไมหน้าหงิกแบบนี้ล่ะ..”จิตรเทพถามลูกสาว

“ไปพักฟาร์มสเตย์ของคุณวิลมาค่ะ..”บอกไปตามตรง

“ทำไมทำแบบนั้นล่ะศิลป์ พ่อเตือนลูกแล้วนะ..”จิตรเทพถอนใจยาว

“ก็ใครจะไปคิดว่าจะดวงจู๋ขนาดนั้นคะพ่อ ไปหาเขาถึงที่แต่เขากลับไม่อยู่..ไม่รู้ไปไหน..”สิริกรบ่น

“งานเขาเยอะ คงไปดูแลงานที่นั่นที่นี่ อยากพบเขาทำไมไม่ขอนัดพบช่วงที่เขามาอยู่กรุงเทพฯล่ะ..”จิตรเทพพยายามหาทางออกที่สวยงามให้ลูก

“มีกรุงเทพฯทุกครั้งคุณวิลจะมีเวลาที่ไหนให้ใครคะนอกจากลูกค้ากับเซ็นเอกสาร..”สิริกรย้อนถาม

“คนเก่งก็แบบนี้แหละ...ต้องทำใจ..”จิตรเทพมองเป็นเรื่องตลก

“ไม่ใช่หลบหน้าศิลป์ใช่ไหมคะพ่อ..”สิริกรหยั่งเสียง

“ไม่รู้สิลูก...พ่อไม่ใช่คุณไอลวิล ไม่สามารถตอบแทนเขาได้หรอก แต่ที่พ่ออยากจะเตือนลูกคือ คุณไอลวิลมีพื้นที่ส่วนตัวค่อนข้างมากและเขาหวงพื้นที่ส่วนตัวของเขามากที่สุด ฉะนั้นพ่อว่าลูกอย่าพยายามก้าวล่วงเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเขาโดยที่เขาไม่ได้เอ่ยปากเชื้อเชิญจะดีกว่าไหม..”จิตรเทพพยายามชี้ให้ลูกสาวเห็น

“เขาปิดทุกเส้นทาง ทุกประตูแบบนี้พ่อคิดว่าเขาจะคิดเชิญศิลป์เข้าไปหรือคะ..นอกจากศิลป์จะหาทางหาช่องปีนหรือพังมันเข้าไปเอง..”สิริกรบอกพ่อ

“ทำแบบนั้นมันมีแต่จะพังนะลูกนะ..วู่วามไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา กับคนแบบไอลวิลต้องใจเย็นและรอจังหวะเหมาะสม รอเวลาและโอกาสเท่านั้น..”จิตรเทพชี้แนะทางออกและช่องทางให้ลูก

“ปล้ำซะเลยดีไหม ผู้ชายอะไรหวงตัวยิ่งกว่าสาวบริสุทธิ์..”สิริกรเปรยๆขึ้นมา

“เฮ๊ย!!...ทำเป็นหรือ???...”จิตรเทพถามลูกสาวพร้อมกับหัวเราะชอบใจดังๆออกมา

“เดี๋ยวก็เป็นไปเองโดยธรรมชาติแหละน่าพ่อก็...”สิริกรเริ่มอาย จะแกร่งกล้าอย่างไรเธอก็ยังเป็นผู้หญิง จิตรเทพยกมือขึ้นขยี้ผมลูกสาวด้วยรักและเอ็นดู

“พ่อว่าใจเย็นๆก่อนดีกว่านะลูกรัก..ไอลวิลยังมีมากมายหลายมุมที่ไม่มีใครเห็นหรือรู้จัก..เชื่อพ่อนะ..”จิตรเทพสบตาลูกสาวที่รักดังดวงใจ ลูกสาวกำพร้าที่น่าสงสาร

“ค่ะ...”สิริกรเอนศรีษะซบพ่อ กอดเอวท่านหลวมๆ นี่คือผู้ชายที่เธอเชื่อใจและไว้ใจได้ที่สุด

 

ข่าวสิริกรบุกไปขอพบไอลวิลถึงบ้านที่ต่างจังหวัดทำอารมณ์ไตรภพเดือดพล่าน สิ่งที่เขาวิตกมาตลอดคือสิริกรจะหลงรักไอลวิลผู้ชายที่นอกจากชาติกำเนิดแล้วไม่มีตรงไหนด้อยกว่าเขาด้วยประการทั้งปวง ตรงกันข้ามไอลวิลมีทุกอย่างเหนือกว่าเขาทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างสูงเพรียวราวกับนักกีฬาหรือนายแบบ บุคลิกอันโดดเด่น การพูดจา และโดยเฉพาะอย่างยิ่งการศึกษาปริญญาหลายใบจากมหาวิทยาลัยชื่อก้อง ไหนจะหน้าที่การงานและความสำเร็จในอาชีพที่เขาพึ่งพามันสมองของตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพาใคร นั่นยิ่งกว่าใบเปิดทางใดๆที่ทำให้ผู้หญิงค่อนโลกหลงใหลคลั่งไคล้ในตัวเขา ท่าทางสุภาพ อ่อนโยน นุ่มนวล เป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดผู้หญิง ไหนจะดวงตาคู่สวยของเขา ที่ไม่ว่าจะมองใครก็สะกดเธอคนนั้นได้อย่างไม่ยากเย็นอะไร และไตรภพรู้ถึงข้อดีทุกข้อของไอลวิล จึงอิจฉาและริษยา จึงพยายามกลบปมด้อยของตัวเองด้วยการดึงปมด้อยไอลวิลออกมาประจานและนั่นยิ่งทำให้ทุกคนยิ่งรังเกียจและต่อต้านเขา ไตรภพรู้ดีถึงข้อนี้ แต่เขาไม่เคยควบคุมอารมณ์ความริษยาในตัวไอลวิลได้เลยแม้แต่ครั้งเดียวและครั้งนี้มันหนักหนายิ่งกว่าครั้งไหนๆ เมื่อผู้หญิงที่เขาหลงรักกลับมีใจให้ผู้ชายที่เขาไม่ชอบหน้าอย่างรุนแรง

“ผมเกลียดมัน...ทำอย่างไรให้มันไปให้พ้นๆจากคุณศิลป์..”ไตรภพบอกพี่ชาย

“เขาก็ไปพ้นๆนะไตรภพ เขาก็อยู่ของเขา ไม่เคยมายุ่งเกี่ยวหรือวอแวกับใคร แต่คุณศิลป์ต่างหากที่ตะเกียกตะกายไปหาเขาเอง พี่ว่านายควรจะเปิดใจยอมรับว่า ไอลวิลไม่ได้ทำอะไรเลย มีแต่คุณศิลป์เท่านั้นที่พยายามและไม่สำเร็จด้วย นายควรไปขอบคุณไอลวิลที่ปฏิเสธคุณศิลป์...”ตรีเทพบอกน้องชาย

“ทำไมโลกนี้มีผมต้องมีมันด้วยวะ..”ไตรภพโวยวาย

“ก็เพื่อจะให้แกดูตัวเองในกระจกว่า...ข้อบกพร่องมากมายของแก เกิดจากตัวแกเองไม่ใช่ใคร แต่..แทนที่แกจะคิดได้ จะทำตัวให้มันดีขึ้น กลับทำตัวแย่ลงๆ แล้วแบบนี้ผู้หญิงดีๆมีสมองที่ไหนจะมามองแก..เลิกโทษคนอื่นแล้วหันมามองดูตัวเองว่า แกทำดีพอแล้วหรือยัง..” ตรัส ถิรกุล นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์อันดับต้นๆของเมืองไทย พ่อของไตรภพและตรีเทพพูดขึ้น เมื่อได้ยินลูกสองคนคุยกันเรื่องของด็อกเตอร์ไอลวิล เทวะกฤตกุล หนุ่มอนาคตไกลที่เก่งกาจขนาดสามารถสร้างฐานะตัวเองจากศูนย์ขึ้นมาติดอันดับนักธุรกิจแถวหน้าของโลกได้

“มันฟลุ๊คน่ะพ่อ..”ไตรภพแย้ง

“ธุรกิจไม่มีคำว่าฟลุ๊คไตรภพ ลองคิดถึงเงินที่แกขอฉันไปลงทุนกี่ครั้งแล้ว ได้ทุนกลับคืนมาบ้างไหม นั่นมาจากอะไร แล้วคนที่ถีบตัวเองขึ้นมาจากเด็กขอทุนการศึกษา ทำงานทุกอย่างที่สุจริตเพื่อให้ได้เงิน เก็บทุกเม็ดเงินไว้เรียน ไว้ทำนั่นทำนี่และรอช่วงจังหวะเวลา รอโอกาส และกล้าที่จะลงทุนเพราะเขาเชื่อมั่นว่าเขาทำได้ เพราะเขาเชื่อมั่นในมันสมองของเขา จะบอกให้นะบรรพบุรุษเราไม่ได้มาด้วยเส้นทางที่ขาวสะอาดขนาดนี้..แต่ไอลวิลขาวสะอาดทุกๆเรื่อง..”ตรัสย้ำ

“เทิดทูนมันเข้าไป ทำไมไปทางไหนก็ได้ยินแต่คนชื่นชมมัน ทั้งๆที่มันเป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้..”ไตรภพหัวเสีย

“ไม่ใช่ไม่มีใครรู้นะ เขาไม่เคยปิดบังว่าเขาเป็นใคร เพียงแต่..เขากันพื้นที่ของเขาไว้ไม่ให้ใครก้าวเข้าไปต่างหาก โดยเฉพาะน้องสาวแก..”ตรัสเอ่ยถึงตติยาลูกสาวคนเล็ก ที่หลงรักไอลวิลจนถอนตัวไม่ขึ้น แต่เขาปฏิเสธเธอตรงๆ

“ผมมีผู้หญิงที่ผมรักอยู่แล้วครับ..อย่าเสียเวลากับผมเลย..”ตรัสจำได้ว่าไอลวิลบอกตติยาแบบนี้ และน่าจะบอกกับทุกคนที่พยายามเข้ามาในชีวิตเขา

“ผมว่ามันเป็นเกย์ ผู้ชายอะไรจะนิ่มขนาดนั้น..”ไตรภพยังคงใส่ไฟ

“เคยโดนผู้ชายนิ่มๆแบบไอลวิลอัดจนนอนโรงพยาบาลมาแล้ว ยังกล้าพูดแบบนี้นะไตรภพ..”ตรีเทพส่ายหน้า “ไปนอนดีกว่าคุยเรื่องนี้กับนายแล้วเสียเวลา นายมันอคติในใจโดยแท้เลย..ฝันดีครับพ่อ..”ตรีเทพรีบหนีขึ้นไปนอน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

16 ความคิดเห็น