รักฉบับร้าย (สนพ.พิมพ์คำ)

ตอนที่ 2 : บทนำ (๒/๒)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    21 ก.ค. 62





 


บทนำ (๒/๒)

ณดาเผลอจ้องมองเขาอย่าลืมตัว และเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ว่าถูกจ้องมองอยู่ เขาจึงตวัดสายตามองเธอเช่นกัน เป็นแววตาน่ากลัวที่ทำให้ขนท้ายทอยเธอลุกชันอย่างหาเหตุผลไม่ได้ ไม่ชอบให้มองหรือเปล่านะ แต่เธอมองไปแล้วนี่นา ให้ทำยังไงละ!

แม้มือที่ถือพานไว้จะเริ่มสั่นเบาๆ แล้ว แต่เธอก็ยังทำเป็นใจดีสู้เสือ เพราะมีหน้าที่ต้องทำ

“ฉันถูกมอบหมายให้มานำเรียนท่านเรื่องที่นั่งค่ะ กราบขออภัยเป็นอย่างสูง แต่ที่นั่งของท่านถูกเซ็ตไว้ข้างท่านประธาน...”

“คุณมาแทนคุณเหมือนฝันใช่ไหม”

แม้จะไม่รู้ว่าจู่ๆ เขาโพล่งถามถึงเรื่องนี้ทำไม แต่เธอก็พยักหน้ารับ

“ค่ะ”

ดวงตาคู่คมวาวขึ้น กดเสียงลงต่ำอย่างอันตราย ความเหยียดหยันปะทุขึ้นในแววตา

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่ายุ่งกับเรื่องนี้ รีบกลับไปทำหน้าที่ของคุณเสีย ผมจะไม่นั่งใกล้ผู้ชายน่าขยะแขยงคนนั้น คุณเองก็เหมือนกัน ถ้ายังอยากรักษาชีวิตตัวเองไว้ พยายามอยู่ให้ห่างจากเขา”

เป็นคำสั่งหรือคำเตือนก็ไม่ทราบ แต่มันแปลกจนเธอต้องเลิกคิ้วอย่างฉงน

“เอ๊ะ? แต่ว่า...”

 “ผมบอกให้กลับไป ไม่เข้าใจที่พูดหรือ!

หญิงสาวพอจะได้ยินข่าวมาบ้างว่า นายหนุ่มคนนี้มีปัญหากับบิดาตัวเองถึงขั้นเกลียดชังกันอย่างมาก ต่อสู้ขับเคี่ยวกันมาตลอด แต่ก็ไม่เคยคิดว่าเขาจะถึงขั้นเรียกบิดาด้วยถ้อยคำห่างเหินว่า ผู้ชายน่าขยะแขยงคนนั้น แต่ก็นั่นละ เธอไม่อยู่ในสถานะที่จะพูดอะไรได้ ครั้นพอถูกสายตาพิฆาตใส่ ณดาก็รู้ว่าการสนทนานี้จบลงแล้ว เธอรีบกุลีกุจอขอตัวออกมาทันที

ให้ตายสิ จู่ๆ ก็เกรี้ยวกราดใส่เฉยเลย หวิดชะตาขาดแล้วไหมเล่า ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจแล้วสิว่าเหตุใดพนักงานจึงยำเกรงเขานัก ทั้งๆ ที่เป็นบุตรชายของท่านประธาน แต่เขากลับไม่ได้รับความเคารพนับถือจากใจจริงเช่นเดียวกับคณินผู้เป็นพ่อสักนิด สิ่งที่เขาได้รับมีเพียงความหวาดกลัวจนหัวหดและเสียงติฉินนินทาในความเลือดเย็นไร้เหตุผลของเขาเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม คงเพราะมัวแต่รีบร้อนกลับไปอยู่ในพื้นที่ของตัวเองมากไปหน่อย ทำให้หญิงสาวเกือบทำพานในมือลื่นหลุดจากมือซึ่งชื้นเหงื่อของเธอ โชคยังดีที่จังหวะนั้นผู้ใหญ่ใจดีท่านหนึ่งเดินสวนมาพอดี ทำให้ช่วยคว้าพานนั้นไว้ได้ทันก่อนมันจะหล่นลงพื้น

“เกือบไปแล้ว ถ้าพานหล่นจะเป็นลางไม่ดีนะ วันนี้งานมงคลด้วย”

“ขอโทษค่ะ”

ผู้ใหญ่ใจดียิ้มกว้าง โบกไม้โบกมือไปมาให้กับการก้มศีรษะปะหลกๆ ขอโทษขอโพยของเธอ สีหน้าของเขาดูอบอุ่นคล้ายท่านประธานคณินมาก เป็นญาติกันหรือเปล่านะ

“ไม่ต้องขอโทษหรอก ก็หนูไม่ได้ตั้งใจนี่นา ระวังๆ หน่อยแล้วกัน ทำงานหนักเลยวันนี้ ยังไงก็พยายามเข้านะ” ชายวัยกลางคนผู้นั้นตบที่ไหล่เธอเบาๆ อย่างให้กำลังใจ ก่อนจะเดินไปทักทายทีมสตาฟคนอื่นอย่างเป็นกันเองแล้วจึงตามไปสมทบกับภีม ด้วยการหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ติดกัน และพยายามทักทายคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วด้วย แต่ปฏิกิริยาของนายหนุ่มก็เฉยเมยมาก เขาไม่แม้แต่จะพูดคุยหรือหันมองอีกฝ่ายด้วยซ้ำ เฝ้าแต่กอดอกจ้องนิ่งไปยังเวทีราวกับรอคอยเวลาอะไรสักอย่าง 

ในเวลาเพียงไม่กี่นาทีต่อจากนั้นคณินพร้อมผู้บริหารคนอื่นก็เดินทางมาถึง บรรยากาศในงานกลับมาอบอุ่นสว่างไสวอย่างที่มันควรจะเป็นอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าประธานเดินทางมาถึงแล้ว พิธีกรจึงดำเนินรายการต่อด้วยการกล่าวถึงวัตถุประสงค์ของงานวันนี้ และเรียนเชิญท่านประธานในพิธีขึ้นกล่าวเปิดงาน

คณินเป็นชายวัยกลางคนสวมสูทสีน้ำเงินเข้ม เขามีเครื่องหน้าที่ดูละม้ายคล้ายคลึงกับภีม บุตรชายของเขาหลายอย่าง หล่อเหลาคล้ายกัน สง่างามคล้ายกัน แต่สิ่งที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัดคงเป็นรอยยิ้มเป็นมิตรและแววตาอ่อนโยนที่มักมองผู้อื่นอย่างเห็นอกเห็นใจเสมอ

ท่านประธานแห่งเซีย คิงดอมส์ ก้าวขึ้นไปยืนบนโพเดียมที่กลางเวทีด้วยท่วงท่าน่าประทับใจ

“ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ” เขากล่าวขอบคุณแขกผู้มาร่วมงานและทีมงานอย่างอ่อนน้อม “เรียนแขกผู้มีเกียรติทุกท่านและคณะผู้บริหาร ในนามของบริษัท เซีย คิงดอมส์ จำกัด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาร่วมงานเปิดตัวสาขาใหม่ของห้างสรรพสินค้าเซีย คิงดอมส์ ภายใต้สโลแกน ‘Civilization’ ความศิวิไลซ์ของมนุษยชาติ โครงการนี้เกิดจากความร่วมมือร่วมใจจากหลายภาคส่วน มุ่งเน้นที่จะรังสรรค์ให้พื้นที่แห่งนี้เป็นคอมมูนิตี้สเปซยุคใหม่ที่ตราตรึง ทันสมัย สะดวกสบาย เหมาะแก่การจับจ่ายใช้สอยและพักผ่อนหย่อนใจของลูกค้า...”

  คณินกล่าวต่อไปเรื่อยๆ เป็นคำกล่าวอันไร้ที่ติเช่นเคย แต่ณดาไม่รับรู้อะไรแล้ว เพราะความตื่นเต้นมันท่วมท้นขึ้นเรื่อยๆ เสียงต่างๆ รอบตัวกลายเป็นเสียงที่แปลความไม่ออก ลอยเข้ามาแล้วก็ผ่านออกไป

“ท้ายสุดนี้ ผมขอขอบพระคุณในความเสียสละของทีมงาน สื่อมวลชน และท่านผู้สนับสนุนงานเปิดตัวในวันนี้ ห้างสรรพสินค้าเซีย คิงดอมส์ จะก้าวต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งเพื่อความสุขของลูกค้า ให้สมกับปณิธานและสโลแกนที่เราได้วางไว้ พื้นที่แห่งนี้จะกลายเป็นแลนมาร์กแห่งใหม่ของเมืองไทย ความศิวิไลซ์รุ่งโรจน์จะดำรงเคียงคู่ไปกับรอยยิ้มของทุกท่าน บัดนี้ได้เวลาอันสมควรแล้ว ผมในนามของประธานกรรมการบริหาร บริษัท เซีย คิงดอมส์ จำกัด ขอเปิดงานอย่างเป็นทางการ ณ บัดนี้”

เสียงปรบมือของแขกเหรื่อผู้มาร่วมงานทำให้ณดาเรียกสติตัวเองคืนได้ เมื่อท่านประธานพูดมาถึงช่วงสุดท้ายแล้ว ก็ถึงคราวของเธอแล้วสินะ

กรรไกรติดริบบิ้นสีแดงถูกวางลงบนพานในมือของณดา หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกยาว ก่อนจะก้าวขึ้นไปบนเวทีเคียงข้างกับท่านประธาน ในขณะที่พิธีกรดำเนินรายการต่อ

“ลำดับถัดไปขอเรียนเชิญท่านประธานตัดริบบิ้นเพื่อเป็นการเปิดงานอย่างเป็นทางการ และเรียนเชิญคณะท่านผู้บริหารขึ้นมาบนเวทีเพื่อเป็นสักขีพยานและถ่ายรูปร่วมกันด้วยครับ”

คณะผู้บริหารเริ่มทยอยกันขึ้นมาบนเวที แสงแฟลชจากกล้องถ่ายภาพทำให้เธอตาพร่า แต่เธอก็ยังยิ้มสู้ พยายามระมัดระวังอย่างยิ่งที่จะไม่ทำให้มีอะไรผิดพลาดไป ทำตามที่ซักซ้อมไว้ทุกอย่าง ตั้งแต่จังหวะการเดินบนเวที การค้อมตัว ตลอดจนการยื่นส่งพานให้ประธานเพื่อให้หยิบกรรไกรตัดริบบิ้น ซึ่งก็สมใจเพราะในที่สุดท่านประธานก็ทำการตัดริบบิ้นโดยเรียบร้อย ท่ามกลางเสียงปรบมือซึ่งดังเกรียวกราวขึ้นอีกครั้ง

ต่อไปเป็นช่วงเวลาที่ผู้บริหารจะยืนเรียงหน้ากระดานถ่ายรูปร่วมกันแล้ว ซึ่งตัวประกอบตัวกระจ้อยร่อยอย่างเธอควรจะรีบหลบฉากออกไปโดยเร็ว พอคิดได้อย่างนั้นหญิงสาวจึงหมุนตัวกลับ ตั้งใจจะรีบลงจากเวที แต่ก็ต้องชะงักไปนิดหนึ่ง เพราะสายตาพลันเหลือบไปเห็นใครบางคนเข้าที่สุดปลายแถวของทีมผู้บริหาร

มาร่วมถ่ายรูปด้วยแฮะ คุณปิศาจ

แม้แต่ในฝูงชนเจ้านายหนุ่มผู้นี้ก็ยังโดดเด่นที่สุด ในขณะที่ทุกคนยิ้มแย้มตื่นเต้นกับการถ่ายรูป แต่ภีมกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ดูจะไม่สนใจการถ่ายรูปเลยสักนิด เพราะมัวแต่จ้องมองนาฬิกาข้อมือสลับกับเพ่งมองผนังกระจกฝั่งตรงข้ามซึ่งใกล้กับจอแอลซีดีและบันไดเลื่อน แต่นั่นไม่ใช่เรื่องเดียวที่แปลก เพราะเรื่องแปลกอีกอย่างคือ ทั้งๆ ที่เป็นบุตรชายแต่เขากลับยืนห่างจากบิดาคนละโยชน์ แม้ว่าใครจะมาเชิญเขาให้ย้ายไปยืนถ่ายรูปข้างท่านประธาน แต่เขาปฏิเสธ ยืนยันจะยืนจุดเดิมให้ได้

อะไรของเขากันนะ ประหลาดจริงเชียว สองพ่อลูกไม่ลงรอยกันขนาดนั้นเลยหรือ

หญิงสาวโคลงศีรษะไปมา เมื่อสังเกตสังกาและเผือกเรื่องเจ้านายจนพอใจแล้ว เธอจึงเดินผ่านเขาไปเพื่อลงจากเวที

“เอาละ ทุกท่านประจำตำแหน่งพร้อมแล้วนะครับ มองกล้องหลักนี้ก่อนนะครับ สาม...สอง...หนึ่ง”

ทว่ามันไม่มีเสียง แชะของการกดชัตเตอร์อย่างที่คาด สิ้นเสียงนับถอยหลัง เสียงแชะก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงของกระสุนที่ถูกยิงกราดมาจากผนังกระจกฝั่งตรงข้าม

ปัง ปัง ปัง!

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวถึงบันไดเวทีด้วยซ้ำ ก็เกิดความโกลาหลและเสียงกรีดร้องจากทั่วทิศทาง หลายคนล้มทั้งยืน หลายคนหมอบลงกับพื้น ผนังกระจกแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ เศษกระจกปลิวว่อนตามด้วยห่ากระสุนซึ่งถูกไล่ยิงสาดเข้ามาไม่ยั้งตั้งแต่หัวแถวยันท้ายแถวของทีมผู้บริหารบนเวที โดยไม่สนใจว่าแขกคนอื่นในบริเวณงานว่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร

ณดาตกใจกลัวถึงขีดสุด ริมฝีปากอ้าค้าง ดวงตาเบิกโพลง เธออยากจะวิ่งหนีเสียเดี๋ยวนี้แต่ทำไม่ได้ เพราะสมองไม่รับรู้และสั่งการใดๆ เธอเคลื่อนไหวไม่ออก ได้แต่ยืนเบื้อใบ้ทั้งๆ ที่เนื้อตัวเย็นเฉียบ หวาดกลัวไปถึงขั้วหัวใจ ยามที่ห่ากระสุนถูกยิงสาดไล่มาถึงตัวเธอ

เธอกำลังจะตายงั้นหรือ!

หญิงสาวช็อกไปชั่วขณะ ภาพใบหน้าของครอบครัวและเพื่อนฝูงผุดวาบขึ้นมาในความคิด นี่คงเป็นจุดจบของเธอแล้วสินะ หากแต่มันไม่เกิดขึ้น เพราะในเสี้ยววินาทีนั้นเองใครบางคนซึ่งบังเอิญอยู่ใกล้ตัวเธอที่สุดก็โถมน้ำหนักเข้าใส่เธออย่างแรง คว้าร่างแบบบางให้หมอบราบลงกับพื้นเวที ทำให้กระสุนพลาดเป้าไปอย่างฉิวเฉียด!

คุณภีม!

ณดาแทบลืมหายใจ ใบหน้าคมคายของชายหนุ่มอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ หากแต่เธอไม่มีเวลาชื่นชมความงามนั้นแต่อย่างใด เพราะทันทีที่เสียงปืนเงียบลง เสียงหวีดร้องแตกตื่นจากฝูงชนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที ท่านประธานถูกยิง!

ภีมและณดาหันมองตามเสียง ห่างออกไปอีกหน่อยที่กลางเวทีร่างของคณินนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ดวงตาเบิกโพลงแน่นิ่ง แขนและขาอ่อนยวบตกลงข้างตัวราวกับตุ๊กตาผ้า...เสียชีวิตคาที่!


นวตา



แย่แล้ว เกิดอะไรขึ้น ณดาเกือบถูกยิง ส่วนประธานคณินก็ถูกสังหาร! แล้วแบบนี้เหตุการณ์จะเป็นยังไงต่อไปนะ  นี่เป็นฝีมือใครกันแน่ งานนี้บอกเลยว่าลุ้น ลุ้น และลุ้นจนหยดสุดท้ายแน่นอน  มาติดตามกันค่ะ 




ADD FAV มุกลายเพชร นิยายลำดับที่ 3 ในซีรีส์ดวงใจเพชร 
ตามไปที่นี่เลยค่า----> จิ้ม


ซีรีย์พรหมลิขิต
ซีรีส์ชุดดวงใจเพชร


บ่วงบริมาส



ฝากกดถูกใจเพจเพื่อพูดคุย ติดตามข่าวสารจากนักเขียน ร่วมกิจกรรม รวมถึงเล่นเกมชิงหนังสือและของรางวัลมากมาย ด้วยนะคะ



ทวิตเตอร์นวตา ไปกดติดตามกันได้ค่ะ ----> https://twitter.com/NavataWriter
อินสตราแกรมนวตา ----> https://www.instagram.com/navata.writer/

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

165 ความคิดเห็น

  1. #77 PiyanitOnop (@PiyanitOnop) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 22:46
    สงสัยจังณดาคนเดียวกับนางเอกเรื่องคุณพ่อสายลับหรือเปล่าคะ แต่องค์ประกอบเหมือนกันเลยค่ะ

    เลยงงว่าณดาเป็นนางเอกเรื่องไหนกันแน่

    หรือว่าเป็นปริศนาของซีรี่ย์นี้คะ
    #77
    5
    • #77-4 PiyanitOnop (@PiyanitOnop) (จากตอนที่ 2)
      5 สิงหาคม 2562 / 21:45
      เริ่มสงสัยซะแล้ว น่าติดตามจริงๆ
      #77-4
    • #77-5 น ว ต า (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 2)
      7 สิงหาคม 2562 / 17:07
      แบบนี้ต้องตามต่อ ฝากผลงาน ฝากบอสด้วยนะคะ คนนี้เขาดุมากกกกก 555555
      #77-5
  2. #17 nantiyakris (@nantiyakris) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 20:27
    น่าติดตามมากกกกกกกกกก
    #17
    1
    • #17-1 น ว ต า (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 2)
      21 กรกฎาคม 2562 / 22:18
      งั้นต้องอย่าพลาดสักตอนเลยน้าา
      #17-1
  3. #16 Aommeesri (@Aommeesri) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 13:41
    เจ่มจ้นน ตั้งแต่เปิดเรื่องเลย
    #16
    1
    • #16-1 น ว ต า (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 2)
      21 กรกฎาคม 2562 / 15:53
      เพราะนี่คือนิยายเบาๆ ฉบับนวตาค่ะ แฮ่
      #16-1
  4. #15 เอื้องสีชมพู (@supawit-1234) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 13:02

    ชอบบบครับ​ รอเด้ออ

    #15
    1
  5. #14 ictsunanthadaw (@ictsunanthadaw) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 12:37
    แจ้งเตือนปุ๊ปปรีบมาเลยจ้า
    #14
    1
  6. #13 น ว ต า (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 12:37

    มาส่งตอนใหม่ค่ะ เกิดอะไรขึ้นกันนะ

    #13
    0