UNISTAR ✦ เดือน.กลบ.ดาว ✦

ตอนที่ 27 : เดือนที่ 26 : แสงสว่างจากหิมะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,766 ครั้ง
    27 ธ.ค. 62

UNISTAR   เดือน.กลบ.ดาว

- เดือนที่ 26 : แสงสว่างจากหิมะ -



(เครดิตภาพ :http://getwallpapers.com/collection/4k-snow-wallpaper)

 



            พีดีกวางพาผมมาที่โรงพยาบาลที่พี่ซีกับซันอยู่ เนื่องจากเป็นโรงพยาบาลเอกชนเก็บค่ารักษาแพงมากๆ  ผู้ป่วยส่วนมากจึงต้องมีฐานะพอสมควร ทำให้คนไม่พลุกพล่านมากเท่าไหร่


            พี่ซีพักอยู่ในห้องชั้นเกือบสูงสุด พอมาถึงหน้าห้องพี่ซี ผมก็รู้สึกประหม่า แต่พีดีกวางแตะไหล่ผมเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ จากนั้นพีดีกวางก็เดินนำเข้าไปก่อน


            ภายในห้องผู้ป่วยกว้างขวางและสะอาดสะอ้าน มองออกไปด้านนอกเห็นภาพเมืองกรุงเทพฯ ตอนกลางวัน เป็นวิวทิวทัศน์ที่สวยงาม คงมีส่วนให้ผู้ป่วยฟื้นฟูสภาพจิตใจได้เป็นอย่างดี ในห้องก็มีตู้เย็น ไมโครเวฟ เครื่องชงกาแฟ รวมถึงโซฟานอนและทีวี เรียกว่าอำนวยความสะดวกให้แก่ญาติผู้ป่วยอย่างครบครัน


            ในขณะที่พีดีกวางเดินไปที่เตียง ผมก็ได้แต่หยุดตรงหน้าประตู ยังไม่กล้าก้าวขาเข้าไป


            เป็นไงบ้างซีพีดีกวางเอ่ยทักทาย วันนี้มีคนมาเยี่ยม


            พอพีดีกวางพูดแบบนั้น ผมก็ได้ยินเสียงถอนหายใจ


            ผมเคยบอกไปแล้วนะครับพีดี ว่าผมต้องการอยู่คนเดียว


            ผมผ่อนลมหายใจเบาๆ ได้ยินเสียงจากพี่ซีทำให้ผมรู้สึก พี่ซีปลอดภัยแล้ว พี่ซีไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ แม้ว่าน้ำเสียงของพี่ซีเหมือนกำลังรำคาญใจ


            แขกคนนี้ ซีก็ไม่อยากเจอเหรอพีดีกวางเลิกคิ้วถาม


            นั่นทำให้พี่ซีถอนหายใจอีกรอบ


            พีดีอยากทำอะไร ก็เชิญตามสบายครับพี่ซีเพิกเฉยไม่สนใจ


            พีดีกวางจึงหันมามองที่ผมแล้วกวักมือเรียก


            เข้ามาสิ มัวยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น


            พอพีดีกวางเรียก ผมจึงพยักหน้าเบาๆ จากนั้นก็ค่อยๆ เดินเข้าไป


            พอผมเห็นพี่ซีในชุดผู้ป่วยที่นอนอยู่บนเตียง ผมก็ใจหายแวบ พี่ซีมีผ้ากลอสพันบนศรีษะ คาดว่าตอนประสบอุบัติเหตุ ศรีษะคงได้รับการกระแทก ส่วนขาข้างขวาของพี่ซีก็มีเฝือกหุ้มอยู่ พี่ซีคงได้รับบาดเจ็บหนักพอสมควร ส่วนนอกนั้นที่เหลือ ใบหน้าและลำตัวก็มีบาดแผลหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ไม่หนักหนามากเท่าไหร่


            ตอนแรกพี่ซีมองออกไปนอกหน้าตาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย คล้ายกับไม่สนใจว่าแขกที่มาเยี่ยมจะเป็นใคร พอผมเดินเข้าไป พีซีก็เหลือบมองมาอย่างเฉยชา


            ทว่า พอเห็นว่าเป็นผม พี่ซีกลับเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง


            น้องยูกิ?” พี่ซีมองผม ราวกับไม่คาดคิดว่าผมจะมาอยู่ที่นี่ได้


            นี่มันหมายความว่ายังไงครับพีดี


            พี่ซีรีบหันไปมองพีดีกวางอย่างคาดคั้น แต่พีดีกวางกลับยักไหล่เบาๆ


            ซีเป็นคนฉลาด น่าจะเข้าใจ พี่คงไม่ต้องอธิบายจากนั้นพีดีกวางก็มองมาที่ผม


            พยายามเข้าล่ะ


            พีดีกวางพูดแค่นั้น จากนั้นก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ผมกับพี่ซีอยู่กันเพียงลำพัง


            พอพีดีกวางออกไป ความเงียบก็กลืนกินอยู่พักใหญ่


            พี่ซีเป็นไงบ้างครับผมตัดสินใจถามอย่างเป็นห่วง แต่พี่ซีกลับมองผมอย่างสับสน สักพักก็หันหน้าไปทางอื่น


            ถ้าน้องมาเพราะสงสารพี่ ก็กลับไปซะเถอะ ก็เห็นชัดเจนแล้วว่า พี่ยังมีชีวิตอยู่


            ผมฟังคำพูดพี่ซีแล้วตะลึงไป ทำไมพี่ซีพูดเหมือนประชดชีวิตแบบนั้นล่ะ


            ผมถึงกับนึกไม่ออกเลยว่าจะต้องพูดกับพี่ซีอย่างไร แต่ผมเข้าใจดีว่า สภาพจิตใจของพี่ซีคงกำลังได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก


            ผมไม่ได้มา เพราะสงสารพี่ซีนะครับผมตอบ


            แต่ผมเป็นห่วงพี่ซีจริงๆ นะครับ ตอนได้ยินข่าว ผมไม่คิดเลยว่า...


            ผมไม่อยากนึกถึงความรู้สึกตอนนั้นเลย มันทั้งช็อค ทั้งหน่วง ทั้งเศร้า และเสียใจมากจนอธิบายไม่ได้ ผมแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ เฝ้านึกถึงแต่พี่ซี เฝ้าภาวนาขอให้พี่ซีไม่เป็นอะไร


            น้องเกลียดพี่แล้วไม่ใช่เหรอพี่ซีพูดแทรก


            อะไรนะครับ?” ผมถึงกับสะอึกไปเลย ทำไมพี่ซีถึงคิดแบบนั้นล่ะ


            พี่ซีกลับไม่พูดอะไรต่อ พี่ซีไม่มองหน้าผม


            ผมขอโทษจริงๆ ครับพี่ซี


            พี่ซีเพียงเหลือบตามองผม ไม่รู้ว่าพี่ซีรู้หรือเปล่าว่าผมขอโทษเรื่องอะไร แต่นั่นไม่สำคัญ เพราะคำขอโทษนี้เป็นคำที่ผมอยากพูดกับพี่ซีมาตลอด ขอเพียงได้พูดออกไป ผมก็ไม่เสียใจแล้ว

 

            ผมเดาว่าพี่ซีหมายถึงตอนที่พี่ซีมาบอกลาผมที่โรงพยาบาล พี่ซีพยายามคุยกับผมดีๆ แต่ผมกลับไม่ได้ทำหน้าที่แฟนคลับที่ดีเลย พี่ซีจะเดินทางไกล แค่คำบอกลาหรืออวยพรให้ไอดอลที่ชอบ ผมกลับพูดไปไม่ได้เลย


            เพราะแบบนี้พี่ซีถึงคิดว่าผมไม่สนใจพี่ซีแล้ว


            มันไม่ใช่แบบนั้นเลยนะ ผมรู้สึกผิดมากๆ เลย ราวกับว่าผมเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พี่ซีต้องเจอเรื่องแย่ๆ เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พี่ซีหมดกำลังใจแบบนี้


            พี่ซีครับ ผมไม่เคยเกลียดพี่ซีนะครับผมพยายามพูดกับพี่ซี


            แฟนคลับทุกคนก็เป็นห่วงพี่ซี อยากให้พี่ซีหายๆ ไวๆ ถ้าพี่ซี...


            หึพี่ซีกลับเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ตัดบทคำพูดของผม


            ทำไมครับ กลัวว่าพี่จะไม่ได้ขึ้นเวทีอีกเหรอ


            พี่ซีครับ...ผมตกใจเล็กน้อย


            น้องนี่ก็แปลกคนนะพี่ซียิ้มให้ผมอย่างดูแคลน


            ไม่มีอะไรทำแล้วหรือครับ ถ้ายังหวังอยากให้พี่เป็นไอดอล หวังอยากให้ทำเพื่อน้อง ทำเพื่อแฟนคลับ ก็กลับไปซะเถอะ วันหน้าพี่อาจพิการ ไม่ได้เป็นยูนิสตาร์แล้วก็ได้


            ผมถึงกับช็อคกับคำพูดนี้


            ผมพยายามรวบรวมสติแล้วพูดกับพี่ซีอย่างใจเย็น


            พี่ซีทำไมมองในแง่ลบแบบนั้นล่ะครับ คุณหมอก็บอกแล้วว่าพี่ซียังสามารถกลับมาเดินได้ปกตินะครับ


            เท่าที่ผมฟังมาจากพีดีกวาง หมอไม่ได้พูดว่าพี่ซีจะพิการเลย แค่ร่างกายต้องได้รับการฟื้นฟูและทำกายภาพบำบัดอย่างเหมาะสม แต่หากพี่ซียังคงปฏิเสธแบบนี้ มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา


            น้องก็เห็นแล้วนี่ สภาพพี่ตอนนี้เป็นอย่างไรพี่ซีเบือนหน้าไปทางอื่น


            พี่รู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองน่าสมเพชขนาดไหน พี่ไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร กลับไปเถอะครับ


            พี่ซีไล่ผมอีกรอบ แต่ผมกลับไม่คิดแม้แต่จะหันหลังเดินออกไป


            ยิ่งพี่ซีไล่ผมมากเท่าไหร่ ผมก็จะยิ่งเดินเข้าไปหาพี่ซีใกล้มากขึ้น


            ผมไม่เคยคิดว่าพี่ซีน่าสงสาร...


            ผมเอ่ยกับพี่ซีด้วยความรู้สึกจากใจจริง


            ผมเป็นแค่เด็กขายน้ำผลไม้ แต่มีนักศึกษาแพทย์ใจดีคนหนึ่ง ที่มาอุดหนุนน้ำร้านผมบ่อยๆ และซื้อน้ำแบ่งให้ผมตลอด...แต่ผมไม่เคยมีโอกาสตอบแทนเขาเลย

 

            พี่ซีหันมามองผมอย่างไม่เข้าใจ


            ที่ผ่านมา ผมใช้ชีวิตตามเส้นทางที่ครอบครัวขีดไว้ ผมไม่เคยเป็นตัวของตัวเองเลย มีแค่ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเขา ช่วงเวลาที่ได้ใกล้ชิดกับเขา ผมรู้สึกได้ว่านั่นล่ะคือตัวผมจริงๆ อย่างน้อยแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ผมก็ได้มีตัวตนและมีความสุขจริงๆ...


            ผมสบตากับพี่ซีอย่างจริงจัง


            แม้บางครั้งเขาจะใช้คำพูดโหดร้ายกับผม แต่ผมก็รับรู้เสมอว่า จริงๆ แล้วเขาใส่ใจผม แม้กระทั่งตอนนี้ที่เขาป่วย เขาก็ยังหาทางไล่ให้ผมกลับไป แต่ผมก็รู้ว่าจริงๆ แล้ว เขาก็อยากให้ผมอยู่ต่อ...ใช่มั้ยครับ


            คำพูดของผมทำให้พี่ซีเลิกคิ้วเล็กน้อย


            นี่ประชดพี่เหรอ


            เปล่าครับผมส่ายหน้าเบาๆ


            แต่บางที เราก็ไม่จำเป็นต้องฝืนเข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้นะครับ ถ้าเหนื่อยก็หยุดก่อนได้ ถ้าเสียใจก็ไม่ต้องเก็บไว้คนเดียว


            “...”


            พอผมพูดแบบนั้น พี่ซีกลับหลบสายตาผมทันที


            พี่ซีเคยพูดถึงผีเสื้อ...ถ้าวันหนึ่งผีเสื้อปีกหัก ก็ไม่ต่างจากหนอนดักแด้ที่ไม่มีใครรัก


            ผมนึกถึงคำพูดของพี่ซีในตอนนั้น ทำให้ผมตระหนักได้ว่า แม้พี่ซีอาจเป็นไอดอลบนฟ้าที่เจิดจ้า แต่ลึกๆ พี่ซีหวาดกลัวว่าสักวันหนึ่งที่สูญเสียแสงสว่างนั้นไป


            แต่พี่ซีครับ ไม่ใช่ทุกคนที่คิดว่าหนอนดักแด้น่าเกลียดเสมอไป หากเรารู้สึกผูกพันกับผีเสื้อตัวนั้นจากใจจริง สุดท้ายแล้ว ไม่ว่าผีเสื้อตัวนั้นจะเป็นอย่างไร จะมีปีกหรือไม่ นั่นก็ไม่สำคัญ ผีเสื้อตัวนั้นยังคงสวยที่สุดเสมอ


            ผมสังเกตเห็นแววตาพี่ซีสั่นเล็กน้อย แต่พี่ซีกลับถามผมเสียงเย็นโดยไม่หันมามอง


            น้องตั้งใจจะพูดอะไรกันแน่


            ผมแค่อยากบอกว่า พี่ซีพยายามเหมือนกับไม่ต้องการใคร ไม่ใช่เพราะพี่ซีไม่ต้องการใครจริงๆ แต่เป็นเพราะพี่ซีไม่ต้องการให้ใครมาเห็นสภาพพี่ซีในตอนนี้ แท้จริงแล้ว ตอนนี้พี่ซีกำลังต้องการใครสักคนมากที่สุด...ใช่มั้ยครับ


            ผมไม่รู้ว่าพูดตรงไปหรือเปล่า แต่พี่ซีกลับฟังแล้วนิ่งงัน


            ถ้าพี่ซีกำลังคิดแบบนั้นจริงๆผมขยับเข้าไปใกล้พี่ซีมากขึ้นเล็กน้อย


            พี่ซีเชื่อใจผมได้มั้ยครับ


            ทำไมกันพี่ซีหันมามองอย่างไม่เข้าใจ


            พี่พูดแย่ๆ กับน้องตั้งเยอะ แถมยังอยู่ในสภาพนี้อีก น้องควรเกลียดและสะใจที่พี่เป็นแบบนี้ถึงจะถูก...แต่ทำไม...


            เสียงพี่ซีสั่นไหว


            ทำไม...ยังจะมาเสียเวลากับคนอย่างพี่ทำไม


            พี่ซีผมรีบพูดทันที


            ผมไม่เคยคิดว่าเสียเวลาเลยนะครับ จริงอยู่ว่าผมอาจเคยเสียใจ แต่ความรู้สึกที่ผมชื่นชมพี่ซี มันก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย แม้แต่ตอนนี้ก็ตาม


            สายที่พี่ซีมองผมในตอนนี้ เต็มไปด้วยความสับสนหลายอย่าง พี่ซีที่แข็งกระด้างใส่ผมกลับพูดกับผมด้วยสีหน้าขมขื่น


            คนอย่างพี่น่ะ โดยเฉพาะตอนนี้ ไม่คู่ควรให้ใครมาสนใจเลย โดยเฉพาะน้อง...


            พี่ซีก้มหน้าลงแล้วยิ้มเฝื่อนๆ


            น้องดีเกินไป ดีกับพี่เกินไป พี่ไม่คู่ควรจริงๆ


            ถ้าพี่ซีคิดแบบนั้นจริงๆ...ผมเอ่ยเบาๆ


            พี่ซีก็อย่าไล่ผมไปอีกเลยนะครับ


            พี่ซีเงยหน้าขึ้นมองผม แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกหลายอย่าง ดวงตาคู่นั้นคล้ายสะท้อนตัวตนเบื้องลึกของพี่ซีหลายอย่าง มันทั้งสับสน อ่อนไหว และโดดเดี่ยว


            จากนั้นพี่ซีก็มองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่าพี่ซีกำลังคิดถึงสิ่งใด แต่สิ่งนั้นมันคงอยู่ไกลแสนไกล


            พี่ไม่เคยคิดอยากเรียนหมอ...


            พี่ซีค่อยๆ เอ่ยออกมา ส่วนผมเพียงยืนรับฟังอยู่เงียบๆ


            พี่ไม่เคยคิดอยากมีชื่อเสียง ไม่เคยคิดอยากเป็นไอดอล...พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยากทำอะไร แต่ที่พยายามไปทั้งหมด ก็เพราะว่า...นั่นเป็นทางเดียวที่ทำให้พวกเขาเห็นคุณค่า


            เสียงของพี่ซีนั้นแผ่วเบาจนคล้ายจะแตกสลายได้ ราวกับทุกคำพูดมันถูกกลั่นออกมาจากหัวใจอันบอบช้ำที่ซุกซ่อนอยู่


            พี่รู้ว่าตัวเองเป็นจุดด่างพร้อยของครอบครัว ต่อให้พยายามแค่ไหน มันก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้ แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงหลงคิดว่า ถ้าพยายามมากพอ มันจะแก้ไขได้...


            จากนั้นพี่ซีก็หัวเราะเบาๆ ราวกับดูแคลนตัวเอง พี่ซีกำลังพูดถึงปัญหาครอบครัวอยู่สินะ


            วันนี้ก็เพิ่งตาสว่าง ที่พยายามไปทั้งหมด มันไร้ค่าสิ้นดี ผิดพลาดแค่เพียงครั้งเดียว ก็ย้อนกลับไปเป็นเหมือนเดิม เป็นคนไร้ค่าเหมือนเดิม


            ผมไม่รู้เรื่องราวเบื้องหลังของครอบครัวพี่ซี มันคงซับซ้อนกว่าที่ผมคิด แต่เรื่องนี้รอให้พี่ซีเล่าเองเมื่อถึงเวลาน่าจะดีกว่า


            แต่พอได้ยินแบบนั้น นั่นทำให้ผมได้เห็นตัวตนพี่ซีอีกด้านหนึ่งที่ผมไม่เคยรู้ พี่ซีคนที่ผมชื่นชม คนที่เป็นเหมือนดวงจันทร์สว่างจ้าจนกลบแสงดวงดาว เป็นราวกับดอกไม้ที่ยืนหยัดท่ามกลางฤดูหนาวนั่น ผมเพิ่งได้เห็นว่าแท้จริงแล้ว จิตใจเบื้องลึกของพี่ซีบอบบางขนาดไหน


            อย่ามองพี่ด้วยสายตาแบบนั้นสิพี่ซีเห็นผมแล้วยิ้มเฝื่อนๆ


            น้องมองพี่แบบนั้น พี่ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองน่าเวทนา ถ้าทำให้น้องมองพี่อย่างชื่นชมไม่ได้ พี่ยอมให้น้องเกลียดซะยังจะดีกว่า


            ไม่นะครับพี่ซีผมส่ายหน้าทันที


            ผมไม่มีวันเกลียดพี่ซี พี่ซีอย่าพยายามพูดแบบนั้นอีกเลย ให้ผมได้อยู่กับพี่ซีนะครับ


            นั่นสินะ ไม่คิดเลยว่า...สุดท้ายพี่ซีก็ยิ้มอย่างจนใจ


            มีแต่น้องเท่านั้น ที่จริงใจกับพี่เสมอมา


            พี่ซี...ผมเอ่ยเบาๆ ไม่รู้ว่าทำไม คำพูดของพี่ซีทำให้ผมเศร้าเหลือเกิน


            ที่ผ่านมา พี่ขอโทษนะ ที่เคยทำให้น้องเสียใจพี่ซีเอ่ยเสียงแผ่ว


            พี่ซีไม่ต้องขอโทษก็ได้ครับ ผมไม่เคยโกรธเลยผมพยายามยิ้มตอบ


            ถ้างั้นก็ขอบคุณนะพี่ซีกล่าวต่อ


            ขอบคุณที่จนถึงตอนนี้ น้องก็ยังไม่ทิ้งพี่ไปไหน


            พี่ซี...ผมถึงกับพูดอะไรไม่ออก


            มา...ตรงนี้ได้มั้ยครับ...พี่ซีเรียกให้ผมไปยืนใกล้ๆ ตรงข้างเตียง


            ครับผมจึงเดินเข้าไปหาพี่ซีอย่างว่าง่าย


            พอได้เห็นพี่ซีอย่างใกล้ชิด ใบหน้าของพี่ซีก็ยังคงสวยเช่นเดิม แต่สีหน้ากลับไม่สู้ดีเหมือนเมื่อก่อน ความทุกข์ใจที่เก็บซ่อนไว้คงมีมากเกินไป จนแม้แต่สีหน้าก็ยังไม่อาจปิดบัง


            พี่ขอ...จับมือน้องได้มั้ยครับพี่ซีถามเบาๆ


            ครับ...


            ที่ผ่านมา มีแต่ผมที่เป็นฝ่ายต้องเสียเงินเพื่อจับมือกับพี่ซี


            วันนี้พี่ซีเป็นฝ่ายขอเอง แม้ผมรู้สึกคาดไม่ถึง แต่ไม่ว่าพี่ซีต้องการอะไร ผมก็จะไม่ปฏิเสธ


            ผมค่อยๆ ยื่นมือไปหาพี่ซี จากนั้นพี่ซียกมือข้างที่ไม่ได้ต่อสายน้ำเกลือ มากุมมือผมไว้ สัมผัสจากพี่ซียังคงนุ่มละมุน แต่มือของพี่ซีเย็นมากเหลือเกิน


            ทุกครั้งที่น้องมาจับมือกับพี่ พี่คิดเสมอเลยว่า อยากให้เวลามันนานกว่านี้ ไม่อยากปล่อยมือจากน้องเลย สุดท้ายก็ได้แต่เก็บไว้ในความคิด...


            พี่ซีกุมมือผมไว้แน่นพี่ซีเอ่ยพร้อมกับคลี่ยิ้ม


            แต่ตอนนี้...พี่คงทำได้แล้วใช่มั้ยนะ


            แม้เป็นเพียงรอยยิ้มบางๆ แต่ด้วยสีหน้าและแววตาของพี่ซี ซึ่งเต็มไปด้วยความทุกข์หมดแรงใจ เพียงรอยยิ้มที่แสดงให้เห็นถึงความสุขบนใบหน้านั้น แม้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น แค่ได้จับมือผมเท่านั้น ก็ทำให้พี่ซียิ้มได้จากใจจริง นั่นกลับทำให้ผม...


            หยาดน้ำค่อยๆ ไหลอาบแก้มผม


            น้องร้องไห้ทำไมครับพี่ซีเอ่ยถามอย่างตกใจ


            เปล่าครับผมรีบเอามืออีกข้างเช็ดน้ำตา


            ผมแค่....ผมควบคุมเสียงสะอื้นอย่างยากลำบาก


            ผมไม่คิดว่าพี่ซีจะเก็บความทุกข์ไว้มากขนาดนี้ ต่อไปนี้ พี่ซีอย่าเก็บไว้ในใจคนเดียวอีกเลยนะครับ แบ่งมาให้ผมบ้างก็ได้ครับ


            พี่ไม่อยากให้น้องลำบากขนาดนั้นหรอกครับพี่ซีตอบ


            ขอแค่...น้องยอมให้พี่จับมือไว้แบบนี้


            พี่ซีมองที่มือผมแล้วยิ้มเศร้าๆ


            พี่ก็...ไม่กล้าขอมากกว่านี้แล้ว


            พี่ซีครับ...ยิ่งพี่ซีพูดแบบนี้ น้ำตาผมก็ยิ่งไหลออกมา


            ผมเคยเสียใจที่พี่ซีที่พูดจาโหดร้ายกับผม


            ผมเคยไม่เข้าใจที่พี่ซีที่พยายามกีดกันผม


            แต่ผมไม่เคยรับรู้มาก่อนเลยว่า เบื้องลึกพี่ซีรู้สึกอย่างไร


            แท้จริงแล้ว ผมเองต่างหากที่เป็นฝ่ายคาดหวังกับพี่ซีมากเกินไป โดยไม่เคยคิดว่าต้องทำให้พี่ซีผ่านความลำบากและอดทนกับอะไรบ้าง


            ผมไม่เคยคิดเลยว่า ที่พี่ซีทำกับผมเช่นนั้น


            คนที่เสียใจยิ่งกว่าผม นั่นอาจเป็นพี่ซีเอง


            ร้องไห้อีกแล้วเหรอแววตาพี่ซีหม่นลงทันที


            พี่ทำให้น้องลำบากใจสินะ


            ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่เลย ผมยินดีครับ ให้ผมได้อยู่กับพี่ซีนะครับ พี่ซีจับมือผมไว้ตลอดไปเลยก็ได้ครับ


            ผมยกมืออีกข้างกุมมือของพี่ซีเอาไว้ ผมยังจำได้เสมอว่ามือของพี่ซีอบอุ่นเหมือนกับแสงของดวงจันทร์ แม้วันนี้แสงอาจริบหรี่ ผมก็จะขอแบ่งความอุ่นที่ผมมีทั้งหมดให้กับพี่ซีเอง


            หากพี่ซีต้องการให้ผมอยู่ตรงนี้ ผมก็จะไม่ไปไหน


            พี่อยากเห็นน้องมีความสุขนะพี่ซีเอ่ยเบาๆ


            รู้หรือเปล่าครับว่า เวลาน้องยิ้ม มันสดใสมากขนาดไหน จนพี่อยากจะมองตลอดไป ทำให้พี่อยากทำทุกอย่างเพื่อให้น้องยิ้ม และอยากเห็นน้องยิ้มให้พี่ตลอดไป...


            แม้พี่ซีพยายามเก็บสีหน้าให้เป็นปกติ แต่สายตากลับดูหม่นหมอง


            แต่วันนี้พี่กลับทำให้น้องร้องไห้ ถ้าน้องอยู่กับพี่ต่อไปแบบนี้ พี่คงไม่มีโอกาสเห็นรอยยิ้มของน้องอีกแล้ว


            ไม่จริงนะครับพี่ซี ผมมีความสุขที่ได้อยู่กับพี่ซีนะครับ


            แม้น้ำตาจะยังไหลไม่หยุด แต่ผมก็พยายามฝืนยิ้ม เพื่อให้พี่ซีเห็นว่า ผมกำลังมีความสุขจริงๆ แม้ว่ามันจะยากลำบากเหลือเกิน


            ผมรู้ว่าในเวลาแบบนี้ ผมคงไม่สามารถยิ้มให้ดูสดใสแบบนั้นได้ แต่อย่างน้อย ผมก็อยากให้พี่ซีรับรู้ว่า ผมยินดีทำเพื่อพี่ซีได้ทุกอย่าง


            นั่นทำให้พี่ซีมองผมนิ่งๆ สายตาของพี่ซีอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด


            ดูสิ ขนาดร้องไห้ ก็ยังอุตส่าห์ยิ้มให้พี่เห็น ไม่ต้องฝืนก็ได้ครับ


            ขอโทษครับพี่ซีผมรีบเช็ดน้ำตาอีกรอบ


            แต่พี่ซีเห็นแล้วใช่มั้ยครับ ผมมีความสุขจริงๆ ครับ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมก็ยังยิ้มให้พี่ซีได้เสมอ พี่ซีขออะไร ผมก็ทำให้พี่ซีได้ทุกอย่าง


            น้องไม่เหมือนใครเลยจริงๆ พี่ยอมแพ้แล้วล่ะครับ” พี่ซียิ้มให้ผมอย่างจนใจ


            “จากนี้ไป พี่ขอเห็นแก่ตัวได้มั้ย

     

            จากนั้นพี่ซีก็มองผมด้วยสายตาคาดหวัง


            ถ้าพี่จะขอให้...น้องมาหาพี่ที่นี่ทุกวัน...ได้มั้ยครับ


            แม้จะเป็นประโยคคำถามที่เหมือนเกรงใจ แต่แววตาที่พี่ซีมองผมนั้น คล้ายแตกสลายได้ตลอดเวลา หากผมปฏิเสธ แววตาคู่นั้นคงอับแสงลงอย่างแน่แท้


            ได้เลยครับ ผมจะมาหาพี่ซีทุกวันนะครับผมตอบอย่างหนักแน่น พร้อมลูบมือพี่ซีเบาๆ เป็นคำมั่นสัญญา


            ขอบคุณนะครับพี่ซียิ้มตอบผม แววตาที่ไร้ชีวิตคู่นั้นกลับมีประกายแสงอีกครั้ง


            ในเวลานี้ ผมไม่รู้ว่าเส้นทางที่ผมเลือกเดินอยู่นั้น ใช่ทางที่ถูกต้องหรือเปล่า


            ผมรู้แต่เพียงว่า หิมะไม่อาจหนเห็นดวงดาวที่กำลังหม่นแสงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว


            หิมะจะทำทุกอย่าง เพื่อส่องประกายแสงให้กับดวงดาวเอง


✦✦✦✦✦✦✦✦



Writer's Talk


ตั้งแต่เขียนวายมาทุกเรื่อง ยอมรับจากใจเลยว่า สำหรับเรา เรื่องพี่ซีเขียนยากที่สุดแล้ว ความคิดพี่ซีซับซ้อนมากๆ จนต้องแบบรอให้ตัวเองว่างๆ แล้วเข้าไปในโลกของพี่ซี ถึงจะเขียนออกมาได้ เวลางานยุ่งๆ หรือม่ีเรื่องอื่นให้กังวล ก็จะเขียนไม่ค่อยได้ ฮืออ ดังนั้น ต้องขอโทษที่มาอัพช้าอีกแล้วนะคะ


อย่างไรก็ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตาม และขอบคุณทุกคอมเมนต์มากๆ เลยนะคะ //กอดดดด


----------


มีข่าวประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับเรื่อง 'First Moment แรกพบในนิยาย' จ้า

หนังสือตีพิมพ์แล้วน้าาา ออกกับ Deep Publishing สำนักพิมพ์ทำปกสวยน่ารักมาก~


อ่านเรื่องพี่ซีเครียดๆ มาอ่านเรื่องนี้ได้น้า เรื่องเฟิสต์โมจะเบาๆ กว่าเรื่องพี่ซีนะคะ 

เป็นความรักฟิลกู้ดสบายๆ แต่เน้นหนักไปทางเรื่องอาชีพนักเขียน ลองไปอ่านกันดูได้น้า




ตอนนี้มีกิจกรรมแจกหนังสือฟรีอยู่น้า สามารถมาเข้าร่วมได้จ้า~ ไปเล่นใน Twitter น้า

(หรือเข้าไปดูในเพจ EarthLok - ล.โลกลัลล้า ที่โพสต์ปักหมุดได้เหมือนกันจ้า)




ปล.ช่วงนี้ VPN ต่อได้ แต่เฟสบุ๊คอืดมาก โหลด INBOX ไม่ค่อยขึ้น T_T 

ถ้าเห็นเราไม่ตอบ INBOX คือ VPN มีปัญหานะคะ ฮืออออ


-------------------------------

แฮชแท็กประจำเรื่อง #เดือนกลบดาว

Twitter : @colourfulearth ใช้ชื่อว่า L.Loklalla จ้า

Facebook Page : EarthLok - ล.โลกลัลล้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.766K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,214 ความคิดเห็น

  1. #7155 E'eve (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 18:10

    เอาใจไปเลยค่าาา

    #7,155
    0
  2. #6980 yyyyobaby (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 20:37
    สู้ๆนะพี่ซี ต้องผ่านมันไปให้ได้ มีน้องอยู่ข้างๆแล้วนะ ฮือออ หน่วงจังโว้ยยยยย
    #6,980
    0
  3. #6207 moekare (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:02
    ดีใจที่พี่ซียังมีน้องยูนะ
    #6,207
    0
  4. #5842 burgandytomato (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 10:56
    น่ารักมากเลยยยยยยย
    #5,842
    0
  5. #5780 Soo Gass (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 21:47
    หมอนเปียกแล้วแงงง
    #5,780
    0
  6. #5694 ALONE_LAA (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 04:29
    ร้องแล้วค่ะ ฮือออออ
    #5,694
    0
  7. #5567 baekbow (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 14:09
    งืออออออ จะร้องตามอ่ะ ยูกิทำได้จริงๆด้วย ขอให้น้องมาหาทุกวันแบบนี้แล้ว พี่ซีก็ต้องยอมทำกายภาพบำบัดเหมือนกันนะ
    #5,567
    0
  8. #5547 ส้ม (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 16:33

    ฉันร้องไห้อ้ะ ฮืออออออ

    #5,547
    0
  9. #5494 dream4try (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 17:29
    อืม ผ่านอะไรมาเยอะละเนาะ
    ถึงได้หล่อหลอมให้กลายเป็นคนแบบนี้ เรื่องแบบนี้คือแตะไม่ได้จริงๆ เซ็นซิทีฟมาก
    #5,494
    0
  10. #5391 nanapu (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 13:30
    สงสารพี่ซี

    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วค่ะๆ

    รอนะคะๆๆๆ
    #5,391
    0
  11. #5390 feelsmiley (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 10:56
    พี่ซีสู้ๆ
    น้องยูสู้ๆ
    ไรท์สู้ๆ
    รออ่านค่าาา
    #5,390
    0
  12. #5389 พี่สาวยองแจ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 23:53
    ชีวิตน่าสงสาร เรื่องครอบครัวคือเราเซนซิทีฟมาก แต่คือยังจำว่านางเจ้าเล่ห์นะ นี่ยังแอบคิดว่า ก็แอบใช้ปย.นิดนึง555
    #5,389
    0
  13. #5387 achry_cu (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 16:48
    พี่ซีแบบโคตรน่าสงสารเลยยย คงต้องทนกับความรู้สึกแบบนี้มานานมากเลยสินะ สู้ๆนะพี่ซี เป็นกำลังใจให้ค่าาา
    #5,387
    0
  14. #5385 2twinid (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 08:34
    พี่ซีผ่านอะไรมาเยอะมากเลยนะคะ ถ้าคนอื่นไม่เห็นค่าพี่ซีไม่เป็นไร แต่พี่ซียังมีน้องคนนี้ที่ยังอยู่ข้างๆและเห็นพี่ซีมีค่าที่สุดก็พอแล้ว
    #5,385
    0
  15. #5384 imhq_ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 07:34
    สงสารพี่ซี คงเหนื่อยมามากเลย
    #5,384
    0
  16. #5382 Ekaract Sun (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 01:24
    อ่านแล้วสงสารพี่ซีเลย
    #5,382
    0
  17. #5381 laksanaa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 00:10
    ที่ผ่านมาคือแอบคิดแหละว่าพี่ซีว่าให้น้องเจ็บมากแต่มันต้องมีอะไรสักอย่าง มาตอนนี้รู้แล้วว่าความจริงแล้วพี่ซีต้องการน้องมากขนาดไหน เพราะน้องก็มีความคิดที่ดีเสมอ เหมือนเป็นพลังบวกให้พี่ซีได้ตลอดเวลา แม้ว่าบางทีน้องอาจเสียใจบ้างแหละ แต่ยังไงในใจก็ยังเป็นพี่ซีแหละ
    #5,381
    0
  18. #5380 pametc11 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 23:28
    ความคิดของพี่ซีมันแบบ!!! คือดีอ่ะ ซับซ้อนอยากให้ทำซีรี่ย์แต่ก็กลัวจะเข้าไม่ถึงบทขอให้เป็นแค่นิยายแบบนี้ก็อยากได้คนจริง แต่ถ้าคนจริงไม่ใช่พี่จินยองก็ไม่อยากได้ งื้ออ สับสน!! แต่รวมๆแล้วดีมากเลย
    #5,380
    0
  19. #5379 Ning1998 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 11:40
    รักนิยายทุกเรื่องของไรท์ ฮือออออพี่ซี เราอยากรู้ตัวตนของพี่ซีมากๆเลย ตั้งแต่ที่เห็นพี่ซีจากเรื่องเดือนล่องหน ผ่านเดือนครึ่งเสี้ยว ว่าทำไมพี่วายุกลัวพี่ซีขนาดนั้น555
    #5,379
    0
  20. #5378 Hunbaekse (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 10:50

    สู้ๆนะคะไรท์ รออ่านตลอดเลย เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่ชอบมากๆค่ะ
    #5,378
    0
  21. #5377 Saito Hajime (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 06:05
    ฮืออออ พี่ซี~สู้ๆน๊าาา ไรท์ รีบมาน๊าาา รอทุกวันเลยยยย ฉู้ๆ
    #5,377
    0
  22. #5376 Phichamon_2006 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 00:09
    ไรท์คะฮื่ออ น้ามตาตกตั้งเเต่เริ่มตอนยันจบตอนเลย รู้สึกผูกพันธ์กับทุกตัวละครมากๆจริงๆ โดยเฉพาะตัวละครของพี่ซีที่เราได้เห็นคาเเรคเตอร์ผ่านเดือนล่องหน เดือนครึ่งเสี้ยว จนมาเดือนกลบดาว เข้าใจตัวละครพี่ซีมากๆเลยค่ะ เเล้วก็รักทุกตัวละครในเรื่องนี้เลย รออยู่เสมอนะคะ ขอบคุณที่เเต่งพี่ซีกับน้องยูออกมานะคะ
    #5,376
    0
  23. #5375 KomsunIntachote (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 22:56
    ปมเริ่มคลายแล้ว พี่ซีสู้ๆนะ ขอบคุณไรท์นะ ฟินน์ รีบมาต่อไวไวนะ
    #5,375
    0
  24. #5374 Nakarin.ss (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 22:45
    แล้วหมอดูเป็นไงบ้างแล้วเนี่ย 😅
    #5,374
    0
  25. #5373 NNUTNCH (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 22:22
    ร้องอ่ะ พี่ซี~ ฮึบๆนะ ไม่เจ้าเล่ห์แล้ว
    เป็นคนน่าสงสารที่ไม่อยากให้ใครมาสงสารอ่ะ นางก็มีศักดิ์ศรีของนาง ไม่ชอบปัญหาครอบครัวเลยจริงๆ มันส่งผลต่อเด็กโดยตรงเลยนะมีครอบครัวแบบนี้
    #5,373
    0