ศวรรยา...ภรรยายอดรัก | Ebook มาแล้วจ้า

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 2 ติดบ่วง (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    29 ก.ย. 62

 

ตอนที่ 2 ติดบ่วง

 

ศวรรยารู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาดื้อๆ เมื่อรู้แผนการไปต่อในค่ำคืนนี้จากเพื่อน

ขับรถไปพัทยาแค่สองชั่วโมง เราอาจไปถึงที่นั่นก่อนหม่อมแม่ของเธอกลับถึงบ้านด้วยซ้ำ

แล้วเราจะไปยังไง ฝนมีรถมาเองหรือเปล่า หรือจะให้คนรถของแม่ไปส่งก็ได้นะ

โอ๊ย! ไม่ต้องยุ่งยากหรอก พวกเรามีรถตู้ เพิ่มเธอเข้าไปในรถอีกคนก็ไม่เปลืองที่นั่งหรอก ส่วนหนุ่มๆ เขามีรถมากันเอง ว่าก็ว่าเถอะ ฉันอยากนั่งซูเปอร์คาร์ของพวกเขาใจจะขาด ราคาหลักสิบล้านทั้งนั้น แต่ไม่มีใครชวนขึ้นรถสักคน

ท้ายประโยค ฝอยฝนบ่นทีเล่นทีจริง แต่ศวรรยาไม่สนใจแล้วแหละ แค่ได้ยินว่ามีรถตู้จากห้องเสื้อให้โดยสาร หล่อนก็ยิ้มออกมาได้

ฝนจะไปนั่งรถเขาทำไม ไปรถตู้ก็ดีแล้ว นั่งด้วยกันหลายคน อุ่นใจดี

ดูว่าความต้องการของสองสาวจะสวนทางกัน ขณะที่ศวรรยากำลังโล่งใจกับการเดินทาง ฝอยฝนก็กลอกตาขึ้นสูงเพราะรู้สึกเซ็ง และเมื่อหางตาเหลือบเห็นบางสิ่งที่ผิดสังเกตบนตัวเพื่อนสาว หล่อนก็มุ่นคิ้วแล้วถามขึ้น

เธอมีผ้าคลุมไหล่มาด้วยหรือ แล้วจะคลุมทำไม เอาออกๆ ชุดของเธอเซ็กซี่ดีแล้ว จะเอาผ้ามาปิดเป็นแม่ชีทำไม

ว่าพลางก็ยื่นมือไปดึงผ้าคลุมสีเทาปักดิ้นเงินออก แต่อีกฝ่ายก็กระชับไว้ แล้วบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างไม่ถือสาคนท้วง

อ๋อ! ผ้าคลุมไหล่ของแม่ฉัน เมื่อกี้แม่ให้มาด้วยเพราะเกรงว่าออกไปข้างนอกแล้วจะหนาว

ฟังเหตุผลของคุณหนูผู้แสนโสภา อีกฝ่ายก็เบือนหน้าหนีไปอีกทาง เพราะไม่อยากปั้นหน้ารักษามารยาทอีก และเป็นจังหวะที่นางแบบในสังกัดของห้องเสื้อยกมือส่งสัญญาณเรียกให้ขึ้นรถ ทั้งสองคนจึงพากันเดินไปหาด้วยท่าทีกลมเกลียวอีกครั้ง

ท่าทางการแสดงออกของฝอยฝนอยู่ในสายตาของคนที่ยืนกอดอกพิงรถราคาแพงอยู่ไม่ห่าง ทว่าตำแหน่งที่เขายืนนั้นเป็นมุมมืดทางด้านใน หญิงสาวทั้งสองคนจึงไม่อาจสังเกตเห็น

จนเสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น เขาจึงดึงความสนใจออกมาจากพวกเธอ

ขอโทษที่ให้รอค่ะ เมื่อกี้ผู้ใหญ่ท่านมาทักทาย ไอวี่เลยต้องอยู่คุยด้วย จะปลีกตัวมาหาโต๋ก็ลำบาก ทำให้โต๋ต้องรอไอวี่อีกแล้ว

ไม่เป็นไรครับไอวี่ ผมเข้าใจ ว่าแต่เราไปกันเลยไหม

ไปเลยค่ะ ป่านนี้คนอื่นคงล่วงหน้าไปไกล แต่ไอวี่ไม่ห่วง เพราะรถของโต๋ไล่ทันทุกคันอยู่แล้ว

หญิงสาวคว้าแขนล่ำสันแล้วเอ่ยฉอเลาะ ส่วนเจ้าของรถคันหรูได้แต่ยิ้มบางๆ

ค่ำคืนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะซิ่งแข่งกับใคร แม้สมรรถนะของรถพร้อมให้ทำ แต่ร่างกายของเขาล้าเกินกว่าจะควบคุม

เตชินท์สมัครใจที่จะพาพาหนะส่วนตัวไปยังพัทยาด้วยความเร็วปกติ...อย่างน้อยก็ไม่คิดจะทิ้งห่างรถตู้สีดำคันนั้น


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น