รักเหลือแสน

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 คาใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    22 ก.พ. 62

ตอนที่ 1 คาใจ

 


กระเป๋าเสื้อผ้า รวมทั้งข้าวของส่วนตัว ถูกจัดเตรียมเอาไว้แล้วด้วยคนของแสน พร้อมรถกระบะขนส่งหนึ่งคัน ที่แสนใจดีผลักไสทั้งสามคนแม่ลูกของจากไร่ไปให้ไวที่สุด


สิ่งที่เกิดในตอนแรกสำหรับคำเมืองเหมือนภาพฝันไม่ใช่ความจริง กระทั่งตอนนี้ทุกอย่างเริ่มจริงมากขึ้น ร่างอ่อนเปลี้ยพิงกระจกรถด้านหลังของกระบะ ดวงตาช้ำชอกไม่มีหยาดน้ำตา แต่มันกำลังรินไหลเข้าไปในอก เหม่อมองออกไปบนเรือนไม้


คำเมืองกอดตนเองแรงๆ ราวกับหนาวสั่น เมื่อคิดถึงน้ำเสียงไร้เยื่อใย แววตาไร้อาทร แม้เสี่ยแสนจะขึ้นชื่อเรื่องเจ้าชู้ ควงผู้หญิงไปทั่ว แถมเลี้ยงเอาไว้อีกพะเรอเกวียน แต่แสนไม่เคยทำตัวไม่ดีต่อเธอและครอบครัวเลย ยังส่งเสียเธอกับพี่เรียนอีกต่างหาก


ทว่าภาพแสนดีเหล่านั้นก็พังลง


แม่ถามจริงเถอะเมือง เมืองทำแบบนี้ได้ยังไงเสียงเคร่งเครียด เอ่ยสอบถามความลูกสาว ดังมาจากคนที่นั่งหมดแรง หลังพิงฝากระบะรถยนต์มุมหนึ่ง ผู้หญิงผมหยักศก ท่าทีเข้มแข็ง และยังสวยอยู่เสมอในสายตาของคำเมือง คือชบาบาน แม่ของเธอเอง แม้ท่านจะอายุเข้าเลขสี่มาหลายปีแล้ว แต่แม่ก็ยังดูสวยไม่สร่าง


หนูทำเพื่อพี่กับแม่


คำเมืองกลืนก้อนเสียใจลงอก เสยผมยาวที่รุ่ยมาปรกดวงหน้าสวยอย่างอ่อนแรง เงยหน้าขึ้นมองพี่สาวและแม่ด้วยดวงตาสงสัยและเคลือบแคลงไม่ต่างกัน


คิดได้ยังไง


มันคือคำที่เธออยากถามแม่กับพี่สาวมากกว่าว่าคิดได้ยังไงที่ผลักไสเธอเข้าไปให้เสือหิวขย้ำอย่างแสนเจ็บแสบ สูญเสียครั้งแรกของวัยสาวให้กับคนที่ไม่เห็นค่า แถมสาปส่งราวกับขยะแขยง แต่จะโทษเขาฝ่ายเดียวก็ไม่ถูกเมื่อคนของตนต่างหากที่ผิด


แม้จะพลาดไปแล้วคำเมืองก็ไม่คิดจะโศกเศร้าอาดูรอาลัยอาวรณ์เยื่อบางๆ ที่เสียไปมากนัก เมื่อมันถูกทำลายไปแล้ว เธอจะไม่เอาชีวิตไปแขวนไว้กับความสาวอย่างเด็ดขาด ไม่อยากเป็นเหมือนแม่ที่พลาดมีอะไรกับพ่อตอนเด็กๆ เลยจำต้องออกจากโรงเรียนมาอยู่กินกับพ่อ แม้ท่านจะรักกันดี แต่บ่อยครั้งแม่ก็อาลัยช่วงเวลาที่ควรเป็นวัยรุ่น มีอะไรที่อยากทำและไม่ได้ทำอีกเยอะแยะ


เอาเถอะ! ถือว่ายกให้ ผู้มีบุญคุณไปตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว ว่าความสัมพันธ์จากความผิดพลาด จะไม่พรากความสดใสและเดียงสาใดไปจากใจเธออย่างเด็ดขาด


หนูเปล่าวางยานะคะ หนูเห็นแม่กับพี่แพงทำท่าทีมีพิรุธ หนูกลัวคุณแสนเขาเอาผิดแม่กับพี่ เลยชิงสารภาพไปก่อนเผื่อ…” เผื่อว่าเขาเอาเรื่องขึ้นมา อย่างน้อยก็จะได้พูดได้ว่าตนไม่ได้เต็มใจมีอะไรกับเขา และเห็นแก่ที่เขาใช้ร่างกายของเธอจนชอกช้ำ ขอร้องให้เขาไม่เอาผิดครอบครัวเธอ


ที่แม่กับพี่แพงกลัวน่ะไม่ใช่เรื่องนี้ มันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องเมืองกับคุณแสนเลย แต่เป็นเรื่อง…”


แม่!


คำแพงที่นั่งเงียบมาสักพัก ตวาดออกมาเสียงขรม ทำเอาชบาบานชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนสะบัดหน้าใส่ลูกสาวคนโตแรงๆ เอ่ยเสียงสะบัด


เอ่อก็ได้ แต่เรื่องที่เมืองเสียตัว…”


ให้มันจบแค่ตรงนั้นแหละแม่ ฉันไม่อยากคิดถึงมันอีก หรือแม่อยาก เมืองด้วยอย่าพูดเรื่องวันนี้ให้แพร่งพรายออกไปอีก ถ้าไม่เชื่อละเป็นได้โดนดีแน่


เดี๋ยวนะ! คนที่เสียตัวนั่งอยู่นี่ แล้วต้องวิ่งไปเกาะบันไดบ้านตะโกนบอกคุณแสนไหมว่าสรุปทั้งครอบครัวไม่มีใครวางยาเขา เราไม่ผิดคำเมืองถึงกับขมวดคิ้วกับความคิดของตนเอง


ทว่าพอคำแพงประกาศออกมาอย่างนั้น แม่ที่ควรปกป้องเรียกร้องเพื่อลูกสาวอย่างคำเมือง ก็ทำท่าจะยอม หันหน้าออกไปมองนอกรถ พอกับลุงหนวดหัวหน้าคนงานในไร่ออกมาทำหน้าที่พลขับพาครอบครัวเธอออกจากไร่แสนไหม คำเมืองก็จนปัญญาจะเอ่ยถึงเรื่องแสนอีก


แม้จะน้อยใจพี่สาวที่ทำเหมือนไม่ได้ห่วงใยเลยว่าน้องสาวเจออะไรมา ควรเป็นเธอมากกว่าที่เลือกจะพูดได้ว่าให้ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นหรือไม่ และไม่ได้กระจ่างชัดเลยว่าเหตุการณ์ที่เกิดในห้องนอนของแสนนั่นเป็นฝีมือใครกันแน่ แล้วทำอย่างนี้กับเธอทำไม


เมื่อจนคำตอบและไม่รู้ว่าตนจะหาคำตอบให้กระจ่างได้อย่างไร เมื่อเห็นชัดว่าแม่กับพี่สาวดูจะไม่อยากคิดถึงเรื่องที่บ้านนั้นจริงๆ

 


ลุงหนวดพาสามสาวมาส่งที่ตึกให้เช่าในตัวเมือง ที่เป็นร้านพระเครื่องรับซื้อของเก่าของแสน จริงอยู่ที่แสนมีมรดกตกทอดจากเถ้าแก่ล้านพ่อของเขาเป็นที่ดินมหาศาลพร้อมไร่ส้ม แต่เขาไม่ได้หยุดอยู่แค่ไร่ส้ม เพราะมีที่ดินว่างเปล่าอีกมาก แสนเลยทำโรงงานผ้าไหม ปลูกหม่อมเลี้ยงไหม ทอผ้าไหม และร้านตัดผ้าไหมครบวงจร สร้างรายได้ให้เขา พร้อมสร้างชื่อเสียงให้เขาเป็นอย่างมาก


กระนั้นเขาก็ยังมีงานอดิเรกที่ดูจะมีอายุและดูไม่เข้ากับดวงหน้าหล่อคมคร้ามเลยสักนิด แม้เขาจะพยายามให้กลมกลืนกับสมญานามเซียนพระ ด้วยการใส่เสื้อลาย สวมสร้อยคอเส้นใหญ่ ไว้หนวด แต่ก็เห็นชัดถึงความดูดีที่พุ่งผ่านภาพลักษณ์เหล่านั้นออกมา ตัวสูง ผึ่งผาย กำยำ มองยังไงก็ห่างไกลอาเสี่ยลงพุงมีอายุลิบลับ


คูหานี้เสี่ยเขาเอาไว้ทำห้องเก็บของ ตอนนี้ว่างอยู่ แม่ชบากับลูกๆ ก็อยู่ที่นี่ไปก่อนลุงหนวดเปิดประตูเหล็กขึ้น พาสามคนแม่ลูกเข้าไปดูด้านใน ที่มีเครื่องเรือนพร้อมอาศัย


อยู่ได้หรือพี่หนวด เสี่ยเขาไล่พวกฉันไปนะ แต่นี่กลับมาเปิดตึกเขาให้อยู่ ใต้จมูกเขาแท้ๆ


ชบาบานยังแคลงใจ อยากจะออกจากจังหวัดนี้ไปเริ่มต้นไกลๆ จากที่นี่มากกว่า เพราะไม่แน่ใจว่าอยู่ที่นี่แล้วจะปลอดภัย


ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ หรือว่าแม่ชบามีที่ไปแล้ว


แน่นอนว่าคำตอบคือยัง ทั้งคำเมืองเองก็เรียนที่มหาวิทยาลัยในตัวเมือง ส่วนคำแพงเองก็พึ่งเรียนจบ ยังไม่มีงานมีการจริงจังอะไร ญาติพี่น้องก็ไม่มีที่จะพึ่งพาได้ด้วยซ้ำ


ก็ยังไม่มีที่หมายนะสิพี่


อยู่ที่นี่เถอะแม่ชบา อยู่ไกลนักฉันเองก็เป็นห่วง ยิ่งมีแต่ผู้หญิงกันทั้งนั้น


คำเมืองรู้ว่าลุงนวดรู้สึกดีกับแม่ของตนนับแต่วันแรกที่แม่มาเหยียบที่ไร่แล้ว ที่แสนรับครอบครัวเธอไว้ทำงานที่ไร่ ก็เพราะลุงหนวด เพื่อนสนิทห่างๆ ของพ่อที่ชักจูงให้มาทำงานที่นี่ และช่วยเอื้อเฟื้อดูแลมาตลอดห้าปีนี้ จนลูกๆ แทบจะยุส่งให้ทั้งสองแต่งงานกัน เพราะลุงหนวดก็ไม่มีเมีย มีลูกติดเป็นผู้ชายหนึ่งคนชื่อหนาว ซึ่งทั้งคำแพง คำเมือง และหนาวก็สนิทสนมกันดี



_____________________________________________________





ร้ายแผลงรัก
แรกอรุณ
www.mebmarket.com
“เฮียรู้ว่าหนูเป็นต้องจันทร์ เลยหลอกหนูใช่ไหม ทำไมเฮียเป็นคนแบบนี้ หลอกหนูทำไม” ตะโกนออกมาสุดเสียง แต่คนที่ถูกตะโกนใส่ กลับวางหน้านิ่งใจเย็นนิ่งอยู่ขอบเตียง ในสภาพเปลือย อวดหุ่นล่ำๆ ไม่คิดจะปกปิดสักนิด “เฮียไม่ได้หลอก หนูนั่นแหละมาหลอกเฮียเอง” พายัพยอมรับผิดแค่ครึ่งเดียว“เพราะหนูหลอกเฮีย เฮียเลยสวมรอยหลอกหนู” “ไม่สวมรอย แค่พอเฮียรู้ว่าหนูเป็นใคร เฮียก็แค่ไม่บอก เห็นหนูชอบเป็นไอ้หนูของเฮีย เฮียเลยไม่อยากให้เสียน้ำใจ อุ๊บ!” ‘มันต่างจากหลอกตรงไหนกันเล่า รู้แต่ไม่บอกเนี่ย’ คิดอย่างเหลืออดอีกคน ยกหมอนหนุนขึ้นฟาดพัลวัน จนพายัพต้องหาวิธีหลบ ยึดหมอนเอามาปิดตัวเองไว้ ต้องจันทร์เหลืออดกับความนิ่งเฉยและใจเย็นของอีกคน ลนลานคลานไปอีกฟากของเตียงมองหาเสื้อผ้าที่ถูกถอดออกไป“หนูจะเอาอะไรเฮียจะหยิบให้” “หนูจะเอาเสื้อผ้า ข้าวของ หนูจะไปจากที่นี่” ตวาดทั้งไม่มองหน้าเขา พยายามจะหย่อนขาลงพื้น แต่ก็ไม่ไวเท่าพายัพที่เดินไปหยิบเสื้อผ้ามายื่นให้ แล้วความใจดีเอาใจใส่ของเขาก็ทำให้ต้องจันทร์ต้องมองเมินไปทางอื่น คนอะไรไม่รู้หรือไงว่าเธออาย แม้จะพึ่งมีอะไรกันมา แต่ก็ใช่ว่าจะมองเขาเดินโชว์อวดเนื้อตัวไปทั่วห้องแบบนี้ได้“เสื้อผ้าน่ะเฮียให้ได้ แต่จะไปจากเฮียนะยาก หนูได้เฮียแล้วนะ จะมาทิ้งขว้างเฮียแบบนี้ไม่ได้ เฮียเสียหาย เสียตัวให้หนูแล้ว จะใจดำไปหน่อยไหมที่จะไม่รับผิดชอบการกระทำของตนเอง”___________________________________โหลดตัวอย่างมาอ่านก่อนตัดสินใจซื้อนะคะนิยายรักนี้ เส้นชีวิตราบเรียบมา ติดจะน่ารัก กุ๊กกิ๊ก อยู่บนพื้นฐานของคำว่า อะไรก็เกิดขึ้นได้












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #7 rtom711 (@rtom711) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:05
    ใครเป็นคนทำ? พี่สาวน่าสงสัย
    #7
    0
  2. #6 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:09

    ความคิดลุงหรือความคิดใครกันแน่

    #6
    0