รักเหลือแสน

ตอนที่ 1 : บทนำ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    21 ก.พ. 62




บทนำ 2

 

เอกสารตรวจร่างกาย หาสารชนิดหนึ่ง ที่เข้าไปกระตุ้นให้เกิดความต้องการทางเพศ ถูกวางลงที่โต๊ะเล็กข้างกายของผู้เป็นนาย หลังจากส่งเอกสารชิ้นนั้นเวียนให้ทุกคนที่นั่งอยู่บนพื้นไม้สีน้ำตาลไหม้ดูจนครบ รวมทั้งคนที่สวมเสื้อเชิ้ตลายพร้อยผ้ามันระยับขนาดเกินตัว ซึ่งดูก็รู้ว่าไม่ใช่เสื้อของเธอ แต่เป็นของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เนื้อดีสีเดียวกับพื้นบ้าน

ใครก็รู้ว่าทั่วอาณาเขตไร่แสนไหมมีเพียงเจ้าของไร่หม่อนและโรงงานผ้าไหมไทยอย่าง แสนเท่านั้นที่เป็นกูรูทางด้านแฟชั่นลายพร้อยมาดอาเสี่ยแบบนี้ ไม่งั้นใครต่อใครจะพูดเป็นเสียงเดียวกันทุกครั้งที่เจอแสนหรือว่า

เสี่ยแสน เสื้อลาย สร้อยใหญ่ หนวดงาม เตียงหัก มาแล้ว!

บอกหน่อยเถอะ ว่าฉันเลี้ยงดูครอบครัวพวกเธอไม่ดีตรงไหน เคยทำให้ขุ่นข้องหมองใจ หรือแสดงกิริยาอันใดที่ทำให้คิดว่า น่าจับฉันทำผัว! พวกเธอถึงทำกับฉันแบบนี้ได้

เสียงเน้นหนักตอนท้าย ทำเอาคนที่เป็นส่วนหนึ่งในเหตุการณ์น่าจับฉันทำผัวที่นั่งอยู่หลังเยื้อง คนเป็นแม่ และพี่สาว สูดลมหายใจติดสะอื้นลงอก จนต่อคำตอบ ก้มหน้าซ่อนดวงตาคู่หม่นเศร้า กลืนน้ำตาลงอกให้ไหลรินท่วมอกด้านใน แม้จะเจ็บแค่ไหนกับคำที่เขาพูด ทว่าไม่เจ็บเท่าใจกลางกายที่ระบมเพราะช้ำรักจากฝีมือเขา

ใครเป็นต้นคิดเรื่องนี้

คำถามเจาะจงด้วยเสียงกระด้าง ทำเอาชบาบานผู้มีศักดิ์เป็นแม่ของสองสาวที่นั่งพับเพียบอยู่หน้าสุด มือสั่นเทา หน้าซีดเผือด ทำเสียงอึกอักในลำคอ หันมาสะกิดลูกสาวคนโตอย่างคำแพงผู้ที่นั่งตัวสั่นงันงก แทบไม่มีสติ กุมกำสองมือสั่นๆ เอาไว้บนหน้าตัก ก่อนจะสะดุ้งทั้งตัว เมื่อเสียงตวาดเข้มงวดจากคนเป็นนายดังเข้ามากระทบโสตประสาท

ตอบ!

ผู้เสียหายร่วมอย่างคำเมืองสังเกตมือสั่นๆ ของแม่ที่ไม่เคยปกปิดความลับอะไรในใจได้เลย ส่วนพี่สาวก็เหงื่อซึม ตัวสั่นหวาดผวาผิดปกติ ทั้งแม่และพี่คำแพงมองหน้ากันเลิ่กลั่ก มันทำให้คำเมืองได้ฉุกใจคิด ว่าทำไมพี่สาวกับแม่ต้องให้ตนเองขึ้นไปเสิร์ฟอาหารที่ห้องคุณแสน

และทำไมท่าทีคลุ้มคลั่งควบคุมตัวไม่ค่อยอยู่แบบนั้นตอนNCNCNCNCNCNCNCNCNCNCNCNCNCNCNCNCฝ่ามือหน้าที่ปิดปากเล็กของเธอเอาไว้ ตอนที่กายกำยำขยับนำพาความทรมานสอดเข้าจนร่างสาวจุกอักกรีดร้องเสียงหลง

ฉันขอโทษ

แม้เสียงกระซิบแผ่วเบา แต่ว่าความเร่าร้อนรุนแรงที่บดดันลงมา ไม่ได้สร่างซาลงตามเลย ทุกรอยรักเต็มไปด้วยความกระหายหา แม้เขาจะพยายามแล้ว คอยปลุกเร้าเรือนร่างไร้ราคีของเธอให้ตื่นรับทุกความกระหายจากเขา การเอาใจใส่เล็กๆ จากฤทธิ์ยาที่ถูกผสมลงไปในอาหาร

เมืองเป็นคนทำเองค่ะ!

สิ้นคำนั้น คนที่ตวาดคาดคั้นเอาผิดกับคนทั้งห้องราวกับชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะดึงสายตาเอาเรื่องกลับไปยังเสื้อลายของเขาอย่างยากลำบาก แต่ยิ่งลำบากตอนที่ที่ไล่สายตาขึ้นไปมองดวงขาวซีดแทบเรียกว่าไร้สีเลือด ดวงตาคู่สวยนั้นแดงช้ำ แต่กลับไม่มีแม้แต่หยาดน้ำตา ไม่มีคำโวยวายอะไรสักคำเดียว แม้จะถูกเขาย่ำยีไม่ไยดีขนาดนั้น

แล้วไปทำยัยเด็กหมวยนี่ ตั้งห้ารอบ

แสนสบถในอก กับสิ่งที่ได้กระทำลงไป และมันก็ยืนยันว่ายัยเด็กหมวยไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว ทุกหนแห่งบนเรือนร่างอวบอิ่มที่เขาได้สัมผัสบอกเขาว่า นี่ไม่ใช่เด็กหมวยที่เคยแอบไปเด็ดมัลเบอร์รี่เขาเป็นตะกร้าใหญ่ไปแอบขายที่โรงเรียน แต่เด็กหมวยที่เติบโตเป็นสาวเต็มตัว

แล้วใบหน้านิ่งๆ ติดซีดนี่ก็ไม่ได้เป็นแบบนี้ตอนอยู่บนเตียงกว้าง เธอหวานได้ยามที่กรีดร้อง เย้ายวนได้ตอนที่ถลาแตะขอบฟ้า ทว่าที่เหมือนเดิมคงเป็นดวงตาช้ำชอกคู่นั้น ที่มองแล้วก็ต้องถอนหายใจ ว่าตนดึงเธอลงมาแปดปนบนโลกสีมัวซัว ที่ซ่อนไว้

แสนจ้องมองดวงหน้าเผือดไร้สีเลือด เรือนร่างแน่งน้อย ก็เปรยเสียงเรียบไร้เยื่อใย

ทำแบบนี้ฉันคงไม่กล้าไว้ใจพวกเธออีก เก็บข้าวของของพวกเธอทุกคน ออกไปจากบ้านฉัน ไปจากไร่แสนไหม จากนี้พวกเธอแม่ลูก 

อย่าติดต่อหาฉัน เจอกันที่ไหนอย่ามาทัก อย่ามาตามรังควานฉัน และที่สำคัญอย่าให้ใครรู้เรื่องนี้

เสียงแข็งกร้าวที่ประกาศออกมาทำเอาคำเมืองจุกเข้าไปในอก กลั้นน้ำตาเอาไว้กับความรังเกียจที่แผดออกมาพร้อมน้ำเสียงของเขา คำแพงรีบประคองแม่ขึ้นอย่างไม่รีรอออกจากห้องนั้นทันทีที่สิ้นคำสั่ง มีเพียงคำเมืองเท่านั้นที่ลุกขึ้นอย่างย่างลำบาก ความระบมย้ำเตือนความสัมพันธ์ชั่วคราวจนเจ็บแสบอยู่ในกาย

เดี๋ยว!

คำเมืองยังไม่ได้ก้าวออกจากห้อง น้ำเสียงคนไร้เยื่อใยก็ดังมา ทำเอาอกสาวราวกับเต้นระทึก 

แม้จะไม่ได้ผูกพันกันทางใจมีเพียงทางกายเท่านั้น แต่อย่างน้อยสักนิดหนึ่ง คุณค่าของเศษเสี้ยวพรหมจารีเธอก็อยากเห็นแสนดีกับเธอเช่นที่ดีกับเหล่าสาวๆ ของเขาบ้าง 

ร่างบางยืนนิ่งก้มหน้าต่ำมองอยู่ที่แผ่นกระดานเบื้องใต้ จนเห็นฝ่าเท้ามั่นคงเดินมาหยุดอยู่ต่อหน้า อกแกร่งกำยำห่างเสียงแค่นิดเดียว

ฝ่ามือแกร่งที่เคยลูบไล้ ปลุกปลอบ ตอนที่กายของเขาเคลื่อนเข้ามาทำลายปราการสาวจนขาดสิ้น ยกขึ้นช้าๆ แสนอ้อยอิ่ง คำเมืองถึงกับกุมกำฝ่ามือตนเองแน่น หลับตาลง เพราะรู้ดีว่าสัมผัสจากฝ่ามือนั้นชวนวาบหวามมากแค่ไหน ก่อนเสียงเข้มจะเอ่ยออกมา

ถอดเสื้อเวอร์ซาเชด้วย มันแพง!



___________________________________



เสี่ยแสนมาแล้วนะคะ

บทนำ 1 ไม่ลงที่นี่นะคะ


จันยังหาบุคลิคของพระเอกไม่ได้นะคะ ส่วนนางเอกก็เหมือนกัน แถมปมอะไรในเรื่องนี้ก็ งุนงงยุ่งเหยิง ไก่กาอาราเร่มาก แต่จันจะลงให้อ่านก่อน ถ้าคิดปมหรือพล็อตอะไรดีๆ จะมารื้อนะคะ

______________________________________


ฝากอิเฮียด้วยนะคะ เสี่ยแสนแกจะโรคจิตหน่อย จนอิเฮียดูดีขึ้นจมเลย



ร้ายแผลงรัก
แรกอรุณ
www.mebmarket.com
“เฮียรู้ว่าหนูเป็นต้องจันทร์ เลยหลอกหนูใช่ไหม ทำไมเฮียเป็นคนแบบนี้ หลอกหนูทำไม” ตะโกนออกมาสุดเสียง แต่คนที่ถูกตะโกนใส่ กลับวางหน้านิ่งใจเย็นนิ่งอยู่ขอบเตียง ในสภาพเปลือย อวดหุ่นล่ำๆ ไม่คิดจะปกปิดสักนิด “เฮียไม่ได้หลอก หนูนั่นแหละมาหลอกเฮียเอง” พายัพยอมรับผิดแค่ครึ่งเดียว“เพราะหนูหลอกเฮีย เฮียเลยสวมรอยหลอกหนู” “ไม่สวมรอย แค่พอเฮียรู้ว่าหนูเป็นใคร เฮียก็แค่ไม่บอก เห็นหนูชอบเป็นไอ้หนูของเฮีย เฮียเลยไม่อยากให้เสียน้ำใจ อุ๊บ!” ‘มันต่างจากหลอกตรงไหนกันเล่า รู้แต่ไม่บอกเนี่ย’ คิดอย่างเหลืออดอีกคน ยกหมอนหนุนขึ้นฟาดพัลวัน จนพายัพต้องหาวิธีหลบ ยึดหมอนเอามาปิดตัวเองไว้ ต้องจันทร์เหลืออดกับความนิ่งเฉยและใจเย็นของอีกคน ลนลานคลานไปอีกฟากของเตียงมองหาเสื้อผ้าที่ถูกถอดออกไป“หนูจะเอาอะไรเฮียจะหยิบให้” “หนูจะเอาเสื้อผ้า ข้าวของ หนูจะไปจากที่นี่” ตวาดทั้งไม่มองหน้าเขา พยายามจะหย่อนขาลงพื้น แต่ก็ไม่ไวเท่าพายัพที่เดินไปหยิบเสื้อผ้ามายื่นให้ แล้วความใจดีเอาใจใส่ของเขาก็ทำให้ต้องจันทร์ต้องมองเมินไปทางอื่น คนอะไรไม่รู้หรือไงว่าเธออาย แม้จะพึ่งมีอะไรกันมา แต่ก็ใช่ว่าจะมองเขาเดินโชว์อวดเนื้อตัวไปทั่วห้องแบบนี้ได้“เสื้อผ้าน่ะเฮียให้ได้ แต่จะไปจากเฮียนะยาก หนูได้เฮียแล้วนะ จะมาทิ้งขว้างเฮียแบบนี้ไม่ได้ เฮียเสียหาย เสียตัวให้หนูแล้ว จะใจดำไปหน่อยไหมที่จะไม่รับผิดชอบการกระทำของตนเอง”___________________________________โหลดตัวอย่างมาอ่านก่อนตัดสินใจซื้อนะคะนิยายรักนี้ เส้นชีวิตราบเรียบมา ติดจะน่ารัก กุ๊กกิ๊ก อยู่บนพื้นฐานของคำว่า อะไรก็เกิดขึ้นได้












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #5 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:05

    โห เสียใจอ่ะ

    #5
    0
  2. #3 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:26
    ทวงเสื้อคืน?ใจหนอใจ?
    #3
    0