ดวงใจเร้นรัก ( คู่รองจากเรื่อง ซาตานล่ารัก ค่ะ )

ตอนที่ 8 : บทที่ 3.1 - ทวงคืนความเจ็บปวด! ( รีไรท์ใหม่ )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    6 พ.ค. 62


















เม้นๆ โหวตๆ เป็นกำลังใจให้เพื่อนแพงด้วยนะคะ 







บทที่ 3

ทวงคืนความเจ็บปวด! 





          “โอ๊ย! เหนื่อยค่ะ”

          ณิชาที่วิ่งวุ่นทำงานตั้งแต่เช้าเพิ่งจะได้นั่งพัก หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาตั้งโต๊ะแล้วถอนหายใจ เลยเวลาพักเที่ยงมาหลายชั่วโมงแล้วด้วย หิวข้าวจนหน้ามืด เห็นทีคงต้องฝากท้องไว้กับเจ้าขนมปังแซนด์วิชที่ซื้อมาตั้งแต่ตอนเช้า มือเรียวเปิดลิ้นชักหยิบเจ้าขนมปังดังกล่าวเข้าไมโครเวฟอุ่นให้ร้อน จากนั้นก็ลงมือทานอย่างเอร็ดอร่อย ไม่ถึงสามนาทีขนมปังแซนด์วิชหน้าหมูก็เหลือเพียงแต่ชื่อเท่านั้น

          “รอดตายไปอีกมื้อ”

          ณิชาล้างไม้ล้างมือเตรียมพร้อมกลับไปทำงานต่อให้เสร็จ ช่วงนี้เธอต้องเร่งปิดยอดที่คั่งค้างเพื่อรายงานยอดขายประจำปี เจ้าตัวไม่อยากหอบงานกลับไปทำที่บ้าน เวลาพักก็อยากพักให้เต็มที่ ไม่ใช่พะว้าพะวงแต่เรื่องงานจนร่างกายอ่อนล้า

          “นิ่มวันนี้ไปดูหนังกับพวกเราไหม?” เพื่อนๆ ในออฟฟิศเอ่ยชวนหลังเลิกงาน

          “ไม่ดีกว่า วันนี้เหนื่อยๆ น่ะ อยากกลับบ้านนอน”

          ณิชาปฎิเสธ เรียกได้ว่าทุกครั้งที่ถูกชวนก็ว่าได้

          “แย่จัง อุตส่าห์มีตั๋วฟรีมาหนึ่งใบ” หนึ่งในกลุ่มสาวแสบว่า พวกหล่อนหันไปหัวเราะให้กันอย่างมีจริต

          “เห็นช่วงนี้เธอดูจนๆ มีของฟรีก็อยากแจก เนอะพวกเราเนอะ”

          ณิชาแสยะยิ้ม เธอคิดแล้วไม่มีผิด ทำทีแกล้งชวนเพื่อหาช่องทางแขวะ แต่เอาเถอะ อย่าไปให้ราคากับคนพรรณนี้เลย คิดซะว่าความสุขเดียวของพวกเขาคือการได้เห็นคนอื่นเป็นทุกข์ ถ้าเธอไม่ดิ้นตามซะอย่างใครจะทำอะไรเธอได้

          “ขอบใจมากนะจ๊ะ แต่เก็บของฟรีไว้เองเถอะ เผื่อวันหนึ่งเกิดจนขึ้นมาจะได้มีโอกาสใช้”

          ณิชาทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มก่อนเดินออกจากออฟฟิศไป ปล่อยให้พวกชอบหาเรื่องกำหมัดกระทืบเท้าที่ถูกตอกกลับอย่างเจ็บแสบ

          “นังนิ่ม นังเด็กปากไม่มีหูรูด!

 

          ณิชาเริ่มชินกับการอยู่คนเดียวมากขึ้น เธอรู้สึกสบายใจกว่าที่เคยเป็น เมื่อก่อนอยู่บ้านเสียงของผกาดังเช้าดังเย็นจนไม่มีสมาธิทำงาน หรือแม้แต่จะพักผ่อน แม่เลี้ยงชอบกลั่นแกล้งให้เธออยู่ไม่เป็นสุข ทำทุกวิถีทางเพื่อขับไล่เธอทางอ้อม แต่เธอก็สู้ทนอยู่มาได้ตั้งหลายปี ถ้าไม่เห็นแก่บิดาที่ป่วยออดแอดๆ อย่าหวังเลยว่าจะยอมให้กดขี่ คงได้รู้ฤทธิ์กันบ้างล่ะ

          ร่างอวบอัดด้อมๆ มองๆ บริเวณหน้าบ้านที่ปิดเงียบ ไม่รู้ว่ามีใครอยู่ข้างในหรือเปล่า ช่วงเย็นแบบนี้พ่อของเธอมักจะหลับพักผ่อน หรือไม่ก็ออกไปเดินเล่นสูดอากาศบริสุทธิ์ที่สวนสาธารณะ ซึ่งเธอไปหาแล้วไม่เจอถึงได้มาดูที่บ้านแทน

          “ทำไมเงียบจัง?

          ณิชาพึมพำ พยายามชะเง้อคอมองผ่านรั้วไม้เก่าๆ เพื่อสอดส่องบุคคลที่ห่วงหา หน้าต่างห้องของบิดายังคงเปิดกว้างรับลมเย็นเหมือนทุกครั้ง

          “มาทำอะไรที่นี่?!

          น้ำเสียงไม่เป็นมิตรดังขึ้น ณิชาสะดุ้งโหยงรีบหันมอง ผกายืนถลึงตาใส่ราวกับโกรธแค้นมาสิบชาติ หญิงสาวทำหน้ามึนไม่ยกมือไหว้แม่เลี้ยง

          “มาหาพ่อ”

          ถามมาก็ตอบไปตรงๆ แต่น้ำเสียงนั้นติดห้วนเล็กน้อย

          “พ่อแกไม่อยู่”

          “ไปไหน” ณิชาถามกลับบ้าง อีกฝ่ายยิ้มหยัน

          “ฉันจะไปรู้เหรอ! ไม่ได้ตัวติดกันซะหน่อย”

          “แล้วทำไมป้าไม่ดูพ่อไว้ รู้ทั้งรู้ว่าท่านกำลังป่วยอยู่” ณิชาเริ่มไม่พอใจ คนถูกตำหนิเท้าเอวชี้หน้า

          “หนอย นังนิ่ม! แกไม่มีสิทธิ์มาติงฉันนะ ตอนนี้แกมันก็แค่ลูกที่พ่อไม่เอา หัดเจียมกะลาหัวซะบ้าง”

          ณิชาเจ็บแปลบ จริงอย่างที่แม่เลี้ยงว่า สถานะของเธอตอนนี้คือลูกที่พ่อไม่ต้องการ เขาไล่ยังกับหมูกับหมาทำไมต้องมานั่งห่วง ในเมื่อผู้บังเกิดเกล้ายังไม่เคยใยดีเธอเลยสักนิด

          “แล้วนี่ยัยนุ๊กไปไหน อย่างน้อยมันก็น่าจะเหลียวแลพ่อบ้าง” เมื่อไม่ได้ความกับผกาก็ถามหาน้องสาวต่างมารดาแทน

          “มันไปทำรายงานบ้านเพื่อน”

          ณิชาหยันในใจ ทำรายงานหรือไปเที่ยวเตร่กันแน่ นิสัยของรดาเป็นอย่างไรทุกคนรู้ดี ผกาเลี้ยงลูกตามใจประดุจไข่ในหิน ใครแตะต้องไม่ได้ ขืนไปต่อว่าหรือตักเตือนเป็นอันต้องเจอสวนกลับไม่ไว้หน้า รดาถึงได้กลายเป็นเด็กสาวไม่เอาไหน เรียนไม่จบปริญญาตรีสักที ทั้งๆ ที่เพื่อนๆ ในซอยบ้านเดียวกันเขาทำงานสร้างเนื้อสร้างตัวกันไปหลายคนแล้ว

          “จะไปไหน?!

          ผการีบถามเมื่อเห็นลูกเลี้ยงสาวทำท่าจะเดินกลับ ณิชาหันมาสบตาหล่อนอีกครั้ง

          “เคยคิดจะทิ้งเงินทิ้งทองไว้บ้างไหม พ่อแกกินยานะไม่ได้กินหญ้า!” ผกาเสียงดัง ณิชากลอกตามองบน

          “เงินเดือนข้าราชการของพ่อก็ไม่ใช่น้อยๆ นะป้า ไหนจะค่าเช่าบ้านท้ายซอยนั่นอีก”

          ณิชาหมายถึงห้องแถวอันเป็นมรดกที่พ่อกับแม่ของเธอร่วมกันสร้าง เธอโตมาได้ก็เพราะเงินเก็บกินเหล่านั้น

          “กล้าพูดนะยะ ค่าใช้จ่ายในบ้านมากโขขึ้นทุกวัน ยิ่งแกไม่อยู่ฉันเลยต้องทำขนมไปขายที่ตลาดเพื่อหาเงินเพิ่ม แหกตาดูสิเนี่ย!

          ผกาชูตระกร้าที่มีห่อขนมไทยสองสามห่อประปราย

          “หนำซ้ำพ่อแกยังกินเหล้าทุกวัน เงินทองมันจะไปเหลืออะไร”

          กินเหล้าหรือ? ณิชาทวนคำพูดนั้นในใจ

          “ป้าต้องห้ามพ่อเรื่องเหล้าบ้างนะ หนูไม่อยู่แล้วก็ช่วยดูแลท่านหน่อย ไม่ใช่สักแต่จะใช้เงินท่านไปวันๆ”

          “อีนิ่ม! มันจะมากไปแล้วนะ นี่แกหาว่าฉันเห็นแก่ตัวเหรอ”

          ผกาชี้หน้าด่าทอ ณิชาถอนหายใจเอือมระอา หญิงสาวหยิบธนบัตรสีเทาส่งให้คนปากมาก

          “ทั้งเนื้อทั้งตัวหนูมีแค่นี้”

          ความจริงจำนวนเงินช่างน้อยนิดสำหรับผกา แต่หล่อนถือคติที่ว่า กำขี้ดีกว่ากำตด ได้น้อยก็ยังดีกว่าไม่ได้เลย

          “ทีหลังก็หัดส่งเงินมาให้ใช้บ้างนะ โอนเข้าบัญชีพ่อแกนั่นแหละ”

          ผการีบเก็บเงินเข้ากระเป๋าอย่างไว ณิชามองการกระทำเบื้องหน้าพลางคิด เงินที่ให้ไปไม่รู้จะถึงมือของพ่อเธอบ้างหรือเปล่า แต่ถ้าคิดในแง่ดี อย่างน้อยๆ เงินจำนวนนี้ผกาก็ยังเอาไปซื้อกับข้าวกับปลาเข้าบ้าน

          “แล้ว พ่อ”

          “รายนั้นเขาไม่พูดถึงแกหรอก ตั้งแต่แกออกจากบ้านไป พ่อแกเขาสบายใจขึ้นเยอะ ยันนุ๊กเองก็ช่วยดูแลตลอด”

          ผกาโกหกคำโต ที่จริงแล้วพิภพคิดถึงณิชาอยู่ตลอดเวลา แต่เรื่องอะไรจะต้องรายงานให้ฟังล่ะ ดี! ให้มันคิดว่าพ่อไม่ต้องการนี่แหละ

          สะใจเธอดี!

          “งั้นหนูกลับก่อน”

          ณิชาคอตก เชื่อคำพูดผกาสนิทใจ

          ผกาเบ้ปากตามหลัง เปิดประตูเข้าบ้านอย่างสบายอารมณ์ เธอไม่ได้ไปขายขนมอย่างที่บอกกับณิชา แต่เธอไปเก็บค่าเช่าห้องกับพวกคั่งค้างเดือนล่าสุด ได้มาทั้งหมดห้าห้องเต็มๆ ไอ้ห่อขนมพวกนี้ก็ซื้อเขามาทั้งนั้น ได้ทีจึงแสร้งโกหกเพื่อหวังตอดเงินจากลูกเลี้ยงเพิ่ม

          “สมน้ำหน้าอยากโง่เอง!






คุยกันหน่อยนะคะ

          มีใครอยากตบยัยแม่เลี้ยงบ้างคะ? ดีกรีความร้ายของนางไม่ได้มีเพียงเท่านี้แน่นอน ฮึ่ม! โกรธแทนหนูนิ่ม >< 5555

          อัพให้อ่านเป็นตัวอย่างก่อน E-Book จะวางจำหน่ายประมาณ 50% ของเนื้อเรื่องนะคะ ฝากติดตามด้วยน้า

          อัพนิยายทุก จ ส และ หยุดอัพวันอาทิตย์นะคะ

          เม้นๆ โหวตๆ เป็นกำลังใจให้เก๋าด้วยน้าตะเอง จุ๊บๆ













นิยายเรื่อง “ดวงใจเร้นรัก”

พระนางเป็นคู่รองมาจากเรื่อง “ซาตานล่ารัก” นะคะ

สามารถโหลดซาตานล่ารักได้ในรูปแบบ E-Book

ฝากด้วยน้าทุกคน

ปลแต่สามารถอ่านแยกได้นะคะ ตัวละครเชื่อมโยงกันแต่เนื้อเรื่องแตกต่างกัน













ฝากนิยาย E-Book ของเพื่อนแพงด้วยนะคะ

รับรองว่า แซ่บ สนุก จ้า

กดเข้ามาที่ลิ้งค์นี้เลยค่ะ จะเจอนิยายทุกเรื่องของเพื่อนแพง


https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=tab_all&search=%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%9E%E0%B8%87







ฝากแฟนเพจด้วยนะคะทุกคน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #10 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 20:16

    ไม่น่าให้เลย โดนหลอกเต็มๆ

    #10
    0