ดวงใจเร้นรัก ( คู่รองจากเรื่อง ซาตานล่ารัก ค่ะ )

ตอนที่ 26 : บทที่ 9.1 - อ้อมกอดแสนอบอุ่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 235
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 พ.ค. 62


















เม้นๆ โหวตๆ เป็นกำลังใจให้เพื่อนแพงด้วยนะคะ 






บทที่ 9

อ้อมกอดแสนอบอุ่น

 





          “แล้วตอนนี้พ่ออยู่ที่โรงพยาบาลไหน โอเคๆ พี่จะรีบไปเดี๋ยวนี้”

          ณิชาหายง่วงเป็นปลิดทิ้งหลังได้รับโทรศัพท์จากรดาว่าพิภพอาการโคม่าเข้าโรงพยาบาล หญิงสาวรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกจากคอนโดฯ มายืนโบกรถแท็กซี่ แต่รออยู่นานก็ไม่มีสักคันขับผ่านมา ทนไม่ไหวจึงตัดสินใจโทรศัพท์หาชายหนุ่ม

          เวลาแบบนี้หล่อนคิดถึงแต่เขา

          “คุณเควินคะ ฮึก ฉัน ฮือๆ ฉัน”

          พอเขารับสายเท่านั้นล่ะ ต่อมน้ำตาหล่อนก็แตกพลั่ก พร่ำพูดไม่รู้ภาษาเลยทีเดียว

          เห้ย! เธอเป็นอะไรยัยหนูนิ่ม

          เควินร้องเสียงหลง ตั้งแต่วันนั้นเขาก็เรียกเธอว่าหนูนิ่มมาโดยตลอด

          “พ่อฉัน ฮือ พ่อฉันเข้าโรงพยาบาล คะ คุณมาหาฉันหน่อยได้ไหม ฉันไม่มีรถไปหาพ่อ ฮือ”

          ณิชาร้องไห้เป็นเด็กๆ เป็นห่วงบิดาสุดหัวใจ

          โอเคๆ รอที่หน้าคอนโดฯ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้

          หลังจากวางสายจากณิชา เควินก็ละทิ้งเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงาน แล้วรีบล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อขับรถไปหาเธอที่คอนโดฯ ทันที ชายหนุ่มเหยียบมิดไมล์ เป็นห่วงเจ้าหล่อนจนพะว้าพะวงไปหมด แซงได้คือแซง! ปาดได้คือปาด! และเขามั่นใจว่าหลังจากคืนนี้ได้มีใบสั่งทางกฏหมายร่อนส่งตรงถึงบ้านแน่นอน

          ช่างเถอะ ปัญหาพวกนั้นไว้เสร็จธุระค่อยตามเคลียร์ทีหลังได้

          “คุณเควิน ฮือ”

          พอเห็นร่างสูงก้าวเท้าลงจากรถคันหรู ณิชาก็รีบวิ่งไปสวมกอดเขาทันที หล่อนซบหน้าร้องไห้กับอกกว้าง น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย เสียงสะอื้นดังเสียดแทงหัวใจคนฟัง มือหนาลูบศีรษะทุยปลอบประโลม

          “พ่อฉัน ฮือ”

          “หนูนิ่มอย่าร้อง” เขาดันร่างอวบออกห่าง นิ้วโป้งทำหน้าที่เช็ดหยดน้ำตาบนแก้มนวลทั้งสองข้าง

          “พะ พ่อ” หล่อนสะอื้นเป็นเด็กๆ

          “เรารีบไปโรงพยาบาลกันเถอะ พ่อเธอต้องปลอดภัย เชื่อฉัน”

          เขายิ้มอ่อนโยน ณิชารู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด ราวกับเขาเป็นที่พึ่งที่หล่อนสามารถยึดเหนี่ยวได้

          “ค่ะ”

          เควินขับรถพาณิชามาถึงโรงพยาบาลตามที่รดาบอกภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ปกติเธอไม่ชอบคนขับรถเร็ว แต่กรณีฉุกเฉินเช่นนี้ทำให้มองข้ามความหวาดกลัวหมดสิ้น หัวอกคนเป็นลูกใจแทบขาดรอนยามรู้ว่าพ่อล้มป่วยจนถึงขั้นต้องหามส่งโรงพยาบาลกลางดึก

          “ยัยนุ๊ก!

          ณิชาร้องเรียกน้องสาว ใบหน้าของรดาเต็มไปด้วยคราบน้ำตาไม่ต่างกัน

          “พ่อเป็นยังไงบ้าง?

          ณิชารีบถาม รดาสะอึกสะอื้น เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด และนั่นยิ่งทำให้ณิชาหวาดกลัว

          ใจคอไม่สู้ดีเลย

          “พ่อเป็นยังไงบ้าง ตอบมาสิ!

          “พะ พ่อ” รดาค่อยๆ เงยหน้าสบตาพี่สาว “พ่อเข้าไปนานแล้วยังไม่ออกมาเลย หมอก็ยังไม่ออกมาบอกอะไรเลย ฮือ พี่นิ่ม พ่อจะตายไหม”

          “ยัยเด็กปากเสีย! ทำไมถึงพูดอะไรไม่เป็นมงคลแบบนี้” ณิชาตบปากรดาเป็นการสั่งสอน

          “ฉันกลัวพี่นิ่ม ฉันกลัวพ่อจะเป็นอะไรไป”

          รดาร้องไห้หนักหน่วง หากบิดาเป็นอะไรไปเธอจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเด็ดขาด เพราะรู้ดีว่าตัวเป็นต้นเหตุให้พ่อกับแม่มีปากเสียงกัน จนเรื่องราวมันเลยเถิดแบบนี้

          “พ่อต้องไม่เป็นอะไร”

          ณิชากอดปลอบรดา ต่อให้กลัวเพียงใดแต่ความเป็นพี่ค้ำคอ ทำให้เธอต้องเข้มแข็งและเป็นเสาหลักให้กับน้องในยามขับขัน

          ดวงตากลมโตทอดมองประตูห้องสี่เหลี่ยมกว้างตลอดเวลา ภาวนาให้บิดาที่เคารพรักปลอดภัย วิงวอนฟ้าอย่าพรากผู้มีพระคุณไปจากเธอเลย ขอให้เธอได้มีโอกาสตอบแทนบุญคุณท่านเสียก่อน

          “แล้วทำไมจู่ๆ พ่อถึงเป็นแบบนี้ มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า”
          ความที่รู้สถานภาพของครอบครัวตัวเองเป็นอย่างดี ณิชาตะขิดตะขวงใจจนต้องเอ่ยถาม

          รดาเงียบไปไม่กล้าสบตาพี่สาว

          “ยัยนุ๊ก! บอกมาเดี๋ยวนี้นะ”

          “ใจเย็นๆ ก่อนหนูนิ่ม น้องเธอดูท่าทางยังตกใจอยู่เลยนะ” เควินเห็นใบหน้าซีดเซียวของรดาพลันเกิดความเห็นใจ

          พอได้ยินดังนั้นณิชาจึงเริ่มอ่อนลง

          “พี่ขอโทษ” เสียงหวานกล่าว ประโยคอ่อนข้อทำให้รดาต้องเงยหน้ามองเจ้าหล่อนอีกครา

          “ขอโทษเหรอ?” รดาทวนคำพูดนั้นเบาๆ

          “อืม พี่ขอโทษที่เสียงดังใส่แกเมื่อกี้ พี่เป็นห่วงพ่อมากไปหน่อย” ณิชายอมรับผิด

          “ฮึก”

          รดาสะอื้น รู้สึกละอายแก่ใจที่ณิชายังคงทำตัวเป็นพี่สาวที่ดีเสมอมา ขนาดถูกเธอตั้งแหง่รังเกียจสารพัด แต่ในเวลาขับขันเช่นนี้หล่อนกลับนึกถึงแต่พี่สาวนอกไส้ คนที่ผกาคอยย้ำเตือนให้เธอชังน้ำหน้าตั้งแต่เด็กจนโต

          “ยัยนุ๊กเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม ไม่ต้องร้องนะ พ่อถึงมือหมอแล้ว พ่อต้องปลอดภัย”

          ฝ่ายณิชาหลงคิดว่ารดาร้องไห้เพราะเป็นห่วงบิดา เปล่าเลย ที่หล่อนร้องเพราะความดีของตัวเธอนั่นเอง

          รดาโผกอดณิชาเต็มแรง คนเป็นพี่ทำหน้างง แรงรัดช่วงเอวอวบเริ่มแน่นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับผู้กอดต้องการถ่ายทอดความรู้สึกบางอย่างให้เธอรับรู้

          ณิชาสลัดความไม่เข้าใจทั้งหมดทิ้งไป หญิงสาวกอดปลอบร่างบางที่เอาแต่สะอึกสะอื้นไม่หยุด

          “พ่อต้องปลอดภัยนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว”

          น้ำเสียงหวานปลอบประโลมแผ่วเบา รดาปล่อยโฮในอ้อมกอดของพี่สาว










คุยกันหน่อยนะคะ

          เวลาลำบากนึกถึงเควินตลอดเลย อยากมีโมเม้นนี้บ้างจุง >///<

          อัพให้อ่านเป็นตัวอย่างก่อน E-Book จะวางจำหน่ายประมาณ 50% ของเนื้อเรื่องนะคะ ฝากติดตามด้วยน้า

          อัพนิยายทุก จ ส และ หยุดอัพวันอาทิตย์นะคะ

          เม้นๆ โหวตๆ เป็นกำลังใจให้เก๋าด้วยน้าตะเอง จุ๊บๆ





ตอนนี้ "ดวงใจเร้นรัก" กำลังรออนุมัติจากพี่ MEB อยู่นะคะ 








นิยายเรื่อง “ดวงใจเร้นรัก”

พระนางเป็นคู่รองมาจากเรื่อง “ซาตานล่ารัก” นะคะ

สามารถโหลดซาตานล่ารักได้ในรูปแบบ E-Book

ฝากด้วยน้าทุกคน

ปลแต่สามารถอ่านแยกได้นะคะ ตัวละครเชื่อมโยงกันแต่เนื้อเรื่องแตกต่างกัน

โปรโมรชั่นอยู่ตอนนี้ ราคาเพียงแค่ 62 บาทเท่านั้นค่ะ!!!!!

















ฝากนิยาย E-Book ของเพื่อนแพงด้วยนะคะ

รับรองว่า แซ่บ สนุก จ้า

กดเข้ามาที่ลิ้งค์นี้เลยค่ะ จะเจอนิยายทุกเรื่องของเพื่อนแพง


https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=tab_all&search=%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%9E%E0%B8%87

















ฝากแฟนเพจด้วยนะคะทุกคน  



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #35 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 05:58
    น่าจะตายไม่น่าโคม่าเลย
    #35
    0