ดวงใจเร้นรัก ( คู่รองจากเรื่อง ซาตานล่ารัก ค่ะ )

ตอนที่ 16 : บทที่ 5.3 - ความบังเอิญ & ไม่ชอบใจ ( จบตอน )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    13 พ.ค. 62




















เม้นๆ โหวตๆ เป็นกำลังใจให้เพื่อนแพงด้วยนะคะ 







 

บทที่ 5

ความบังเอิญ & ไม่ชอบใจ






          แสงแดดยามเช้าสาดกระทบเปลือกตาคู่งามจนไม่สามารถข่มตานอนหลับต่อได้ หญิงสาวร่างอวบพลิกกายไปมาก่อนจะเด้งตัวลุกขึ้นราวกับแผ่นหลังติดสปริงเอาไว้ ใบหน้าขาวเลิกลั่กเมื่อเห็นร่างสูงของเควินยืนรับลมอยู่ที่ระเบียงกว้าง ในมือของเขาถือแก้วกาแฟยกดื่มอย่างสบายอารมณ์

          “หรือว่าเมื่อคืนเขานอนที่นี่” ณิชาพึมพำ หล่อนเรียบเรียงเหตุการณ์ต่างๆ ในหัวก่อนยกมือตีหน้าผากตัวเองแรงๆ หนึ่งที

          “ยัยบ้าเอ๊ย! กินยาแก้ปวดแล้วเผลอหลับที่โซฟาเหรอวะเนี่ย”

          ณิชาย่องเบาเข้าห้องนอนโดยไม่ละสายตาจากชายหนุ่ม กลัวเขาหันมาเห็นว่าเธอตื่นแล้ว พอปิดประตูห้องนอนลงกลอนเสร็จสรรพ สาวเจ้าก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที ตรวจสอบความเรียบร้อยตรงบริเวณก้นงอน

          โล่งอก! ไม่มีรอยเลือดอย่างที่กังวล

          ณิชาพ่นลมหายใจพลางสะบัดศีรษะไล่ความมึนงง หญิงสาวจัดการอาบน้ำอาบท่าแล้วแต่งกายในชุดลำลองสุภาพ โชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุด เธอตั้งใจจะไปซื้อของใช้ที่ห้างสรรพสินค้าและแวะโอนเงินให้พิภพด้วย

          “ตื่นแล้วเหรอ?

          คนถูกทักสะดุ้งเฮือก หันไปมองก็เห็นร่างสูงยืนส่งยิ้มอยู่ตรงมุมเคาน์เตอร์บาร์ ชายหนุ่มล้างแก้วกาแฟที่เพิ่งดื่มเสร็จหมาดๆ เก็บเข้าที่ดังเดิม

          “หิวข้าวไหม?” เขาถามต่อ ทว่าหล่อนส่ายหน้า “แต่ฉันหิวอ่ะ จะทำกินเองหรือไปกินที่ร้าน”

          ท่าทางของเขาดูสบายๆ ผิดกับเธอที่ทำตัวไม่ถูก

          “เอ่อ คือ มะ เมื่อคืน”

          เควินยกยิ้มมุมปาก

          “ทำไม ระแวงฉันเหรอ?

          เธอก็มีสิทธิ์จะระแวงไม่ใช่หรือไง ในเมื่อเขาเป็นผู้ชายส่วนเธอเป็นผู้หญิง

          “อย่าห่วงเลย เธอบอกเองว่ามีรอบเดือน”

          “คะ?

          ณิชาขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจคำพูดของเขา ดวงตาฉงนยิ่งทำให้เควินนึกอยากแกล้ง

          “ฉันไม่นิยมฝ่าไฟแดงใคร ชอบแบบคลีนๆ มากกว่า เร้าอารมณ์กว่าเยอะ” น้ำเสียงเข้มแหบพร่าพร้อมกัดปากล่างยั่วประสาทเจ้าหล่อนนิดๆ

          “คะ คนบ้า!” ณิชาหน้าแดงซ่าน ถ้าไม่ติดว่าอยู่ไกลล่ะก็ หล่อนอยากฟาดปากเขานัก

          “ฮ่าๆ เธอนี่น้า”

          เควินหัวเราะร่วน เขาเดินไปหยิบกุญแจรถแล้วถือวิสาสะคว้าข้อมือหญิงสาวลากออกจากห้อง ไม่สนเสียงทักท้วงหรือปฏิกิริยาต่อต้านใดๆ

          “นี่คุณจะพาฉันไปไหนเนี่ย?!” ณิชาร้องเสียงหลง จู่ๆ ก็ถูกเขาลากขึ้นรถแลมโบกินีคันหรู

          เดี๋ยวนะ แลมโบกินีหรือ? โอ้พระเจ้า! นี่หล่อนได้นั่งรถราคาแพงลิบลิ่วถึงเพียงนี้เชียวหรือเนี่ย

          “พาไปกินข้าวร้านเด็ด” เขาบอกพลางยักคิ้ว

          “แต่ฉันไม่หิว”

          โครกคราก

          แม่สาวตัวอวบถึงกับไปไม่เป็น หล่อนก้มหน้างุด ชายหนุ่มฉีกยิ้มกว้าง สมกับเป็นหนูนิ่มของทุกคนจริงๆ ใสซื่อบริสุทธิ์จนเขาอยากแกล้ง

          ณิชาไม่พูดอะไรตลอดเส้นทางจนกระทั่งรถแลมโบกินีคันหรูจอดเทียบหน้าร้านขายโจ๊กย่านชุมชนแออัดแห่งหนึ่ง สายตาของผู้คนต่างจดจ้องมาที่เธอและเขา แน่ล่ะ มีรถหรูราคาระดับเทพเข้ามาจอดอยู่ในชุมชนแบบนี้ใครบ้างจะไม่มอง

          “เหมือนเดิมสองชามครับป้า” เขาสั่งอย่างชำนิชำนาญ ก่อนเดินไปนั่งที่โต๊ะในสุดของร้าน

          “คุณทานได้หรือคะ?

          ณิชาถามขณะทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามกับเขา เธอมองไปรอบๆ ร้านแล้วไม่อยากเชื่อว่าเควินจะรู้จักสถานที่แบบนี้ด้วย

          “ทำไมอ่ะ อร่อยจะตาย ฉันชอบ” เขาตอบก่อนหยิบช้อนส่งให้เธอ

          “แค่แปลกใจน่ะค่ะ ไม่คิดว่า

          “ไม่คิดว่าคนรวยๆ จะทานอาหารบ้านๆ แบบนี้ใช่ไหม” เควินแทรกขึ้น สาวเจ้ายิ้มแห้งๆ

          “เธอเลิกคิดสักทีนะไอ้ตรรกะคนรวยต้องทานแต่อาหารหรูหราดูแพงเนี่ย อย่างน้อยก็ฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่กิน”

          เควินเบ้ปาก เขาชอบอาหารข้างทางแบบนี้มากกว่า

          “แล้วปกติคุณทานแบบไหนคะ อาหารตามสั่งหรือข้าวแกงตามร้าน”

          ณิชาเริ่มสนุกกับการเรียนรู้ตัวตนของเขา เควินยกมือลูบปลายคางพลางครุ่นคิด

          หล่อนสังเกตุว่าเขาชอบทำท่านี้เวลาคิดก่อนตอบอะไรสักอย่าง

          “ก็พวกอาหารตามสั่งทั่วไป แต่ส่วนมากฉันจะกินแบบเดิมซ้ำๆ จนกว่าจะเบื่อ แล้วค่อยเปลี่ยนเมนูไปเรื่อยๆ”

          “แต่ก็ยังไม่รู้จักพะแนงไก่อยู่ดี” ได้ทีหล่อนจึงแซว เควินแยกเขี้ยวใส่

          “ใครจะไปเก่งกาจเรื่องกินเท่าเธอล่ะ ดูสิเนี่ย กินจนตัวจะแตกอยู่แล้ว” ในเมื่อแซวมาเขาก็แซวกลับ

          ณิชาทำจมูกย่นใส่ผู้ชายหน้าหล่อ

          “แบบนี้แหละน่ารักดี ป้อมๆ กะทัดรัด กอดแล้วอุ่น”

          หล่อนแย้ง ความจริงก็อยากไดเอตกับเขาเหมือนกัน ตัวเธอเองคิดว่าอ้วนเกินไป แต่ในสายตาเพื่อนฝูงต่างบอกว่าพอดีแล้ว น้ำหนักสมกับส่วนสูง

          “อุ่นจริงปะ? ขอลองกอดหน่อยดิ” ว่าแล้วก็ส่งยิ้มทะเล้น แก้มสาวร้อนวูบวาบขึ้นมาฉับพลัน

          “แลพูดเก่งขึ้นเยอะนะคะ ฉันว่า

          “เห้ย! ไอ้เควิน”

          เสียงร้องทักทำให้เขาและเธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง เควินอยากกัดลิ้นตายให้รู้แล้วรู้รอด ทำไมต้องมาเจอพวกมันด้วยเนี่ย โลกมันจะกลมเกินไปแล้วนะ

          “ใครวะ?

          นทีและศักดิ์ชายถามพลางส่งสายตาพราวระยับ

          โชคดีจริงๆ ที่วันนี้นึกคึกอยากกินอะไรร้อนๆ แต่เช้า แก้เมาค้างที่เมื่อคืนปาร์ตี้ดึกไปหน่อย ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้เจอภาพสวีทแบบนี้แน่นอน

          “รุ่นน้องของทิพย์”

          เควินตอบแบบไม่ค่อยเต็มเสียงเท่าไหร่นัก ณิชายกมือไหว้ชายหนุ่มทั้งสอง

          “สวัสดีค่ะ”

          “หวัดดีครับ พี่ชื่อนทีนะครับ ส่วนไอ้นี่ศักดิ์ชาย”

          นทีและศักดิ์ชายรับไหว้พร้อมส่งยิ้มหวาน เควินเริ่มไม่สบอารมณ์ที่เพื่อนรักมองแม่ตัวอวบด้วยสายตาหื่นกระหาย

          “ค่ะ ณิชานะคะ หรือจะเรียกว่าหนูนิ่มก็ได้ค่ะ”

          ชายหนุ่มหน้าหล่อพ่นลมหายใจหงุดหงิด ทำไมเธอต้องแนะนำชื่อเล่นให้พวกมันรู้จักด้วย

          “นั่งด้วยกันไหมคะ?

          หญิงสาวเอ่ยอย่างมีมารยาท ทว่าหล่อนจะรู้ไหมว่ามารยาทที่มีใช้ผิดที่ผิดทางเสียแล้ว

          “โต๊ะก็มีแค่นี้จะนั่งยังไงหมด” น้ำเสียงแข็งกระด้าง เควินโบกมือไล่เพื่อนตัวแสบ

          “ไปนั่งโต๊ะอื่นเลยพวกมึง หรือถ้าจะให้ดีออกไปกินร้านอื่นโน่น!

          “เอ้า! ไอ้ห่านี่! มึงเป็นเจ้าของร้านหรือวะ?” ศักดิ์ชายหัวเราะ สบประสานตากับนทีอย่างมีเลศนัย

          “เหอะ!” เควินหงุดหงิด

          “เออๆ พวกกูไปก็ได้เว้ย รู้หรอกว่าหวงน้อง เอ๊ย! หวงร้านโปรด กลัวป้าเขาไม่ทำโจ๊กสูตรพิเศษให้กิน” นทีทำทีพูดผิดพูดถูก

          ณิชางุนงงผู้ชายสองคนนี้ท่าทางพิลึกชอบกล

          “น้องนิ่ม ไม่สิ หนูนิ่มครับ ไว้มีโอกาสเราคงได้เจอกันอีกนะครับ” ศักดิ์ชายพูด ณิชาส่งยิ้มหวานตามมารยาทอีกครั้ง

          “ค่ะ”

          เควินตาขวางทันที อะไรคือค่ะ? ค่ะของเธอหมายความว่ายังไง คืออยากเจอพวกมันอีกงั้นหรือ

          “งั้นพวกพี่ไปก่อนนะครับ ทานให้อร่อยนะ”

          นทีพูดเสียงทุ้มกับสาวเจ้า ก่อนหันไปโบกมือลาเพื่อนรักที่นั่งทำหน้าเหมือนโกรธใครมาสิบชาติ

          “ไปแล้วเว้ย กินไข่เยอะๆ นะมึงอ่ะ เช้าๆ แบบนี้คงต้องการพลังงานสูง ฮ่าๆ”

          เพื่อนตัวดีหัวเราะร่าเดินจากไป ทิ้งให้คนถูกแซวกำหมัดหงุดหงิด ณิชาหวาดกลัวต่อสายตาดุดันคู่นั้น จู่ๆ เขาก็เคร่งขรึมขึ้นมา

          “แหมณิชานะคะ หรือว่าจะเรียกว่าหนูนิ่มก็ได้ค่ะ แหวะ! จะอ้วก” เขาทำทีเลียนเสียงของเธอ ณิชาหน้าเหวอ

          “เอ้า! อะไรของคุณเนี่ย?

          “ทีกับฉันไม่เห็นเธอจะให้เรียกว่าหนูนิ่มเลย” เขาไม่ยอมหยุด เดินหน้าหาเรื่องเจ้าหล่อนต่อเนื่อง

          “ก็ เอ่อ ถ้าคุณอยากเรียกก็เรียกสิ ฉันก็ไม่ได้ห้ามอะไรนี่”

          อะไรของเขานะ ทำตัวราวกับเป็นวัยทอง คุ้มดีคุ้มร้าย

          “ก็เธอไม่เสนอแล้วฉันจะกล้าสนองได้ยังไงล่ะ!” เควินตาขวาง

          พอเห็นเพื่อนชายสองคนมองเจ้าหล่อนด้วยสายตาที่ผู้ชายด้วยกันมองออกว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ ใจมันก็พลอยร้อนรุ่มบอกไม่ถูก เหมือนเมื่อคืนไม่มีผิด ตอนที่เห็นทิพย์อัปสรส่งรูปภาพผู้ชายหน้าตี๋มาที่ไลน์ของเธอ ดีนะที่เขาลบประวัติการสนทนาออกหมดแล้ว ไม่เช่นนั้นแม่ตัวดีคงรีบโทรศัพท์หาทิพย์อัปสรแต่เช้ากระมัง

          น่าหงุดหงิดชะมัดยาด!

          “แล้วจะให้ฉันเสนอยังไงไม่ทราบ” หล่อนกอดอกย้อนถาม

          “พูดแบบเมื่อกี้สิ”

          “หะ?” ณิชาไม่เข้าใจ

          “เรียกว่าหนูนิ่มก็ได้ค่ะ เนี่ย พูดแบบนี้” เขาเรียกร้องเป็นเด็กๆ ยิ่งทำให้สาวเจ้างงหนักเข้าไปอีก

          “เดี๋ยวนะคะคุณเควิน คุณต้องการแค่นี้?

          “อาหะ”

          เขาพยักหน้า ณิชาถึงกับกุมขมับ นี่เธอนั่งอยู่กับคนบ้าหรือเปล่าเนี่ย ให้ตายเถอะ

          “พูดสิ รอฟังอยู่” ชายหนุ่มเร่งเร้า

          ณิชาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ถ้าไม่ติดว่าอาศัยคอนโดฯ เขาเป็นที่พักพิงล่ะก็ อย่าฝันเลย

          “เรียกว่าหนูนิ่มเฉยๆ ก็ได้ค่ะ”

          ณิชากัดฟันพูดในน้ำเสียงหวานหยดย้อย เควินยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ

          ชายหนุ่มยื่นใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้ๆ เธอ

          “หนูนิ่ม”

          เสียงเข้มอ่อนโยนจนณิชาหวั่นไหว







คุยกันหน่อยนะคะ

          โอ๊ย!!! อาการแบบนี้แถวบ้านเรียกว่า 'หึง' นะคะคุณเพ่ >O<  

          อัพให้อ่านเป็นตัวอย่างก่อน E-Book จะวางจำหน่ายประมาณ 50% ของเนื้อเรื่องนะคะ ฝากติดตามด้วยน้า

          อัพนิยายทุก จ ส และ หยุดอัพวันอาทิตย์นะคะ

          เม้นๆ โหวตๆ เป็นกำลังใจให้เก๋าด้วยน้าตะเอง จุ๊บๆ




E-Book ดวงใจเร้นรัก เพื่อนแพงอัพไฟล์เข้าระบบแล้วนะคะ

ถ้าพี่ MEB อนุมัติเมื่อไหร่ จะรีบนำลิ้งค์มาแบ่งปันจ้า ^_^







นิยายเรื่อง “ดวงใจเร้นรัก”

พระนางเป็นคู่รองมาจากเรื่อง “ซาตานล่ารัก” นะคะ

สามารถโหลดซาตานล่ารักได้ในรูปแบบ E-Book

ฝากด้วยน้าทุกคน

ปลแต่สามารถอ่านแยกได้นะคะ ตัวละครเชื่อมโยงกันแต่เนื้อเรื่องแตกต่างกัน

โปรโมรชั่นอยู่ตอนนี้ ราคาเพียงแค่ 62 บาทเท่านั้นค่ะ!!!!!













ฝากนิยาย E-Book ของเพื่อนแพงด้วยนะคะ

รับรองว่า แซ่บ สนุก จ้า

กดเข้ามาที่ลิ้งค์นี้เลยค่ะ จะเจอนิยายทุกเรื่องของเพื่อนแพง


https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=tab_all&search=%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%9E%E0%B8%87








ฝากแฟนเพจด้วยนะคะทุกคน

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #19 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 18:54

    โห อย่างนี้เขาเรียกหึงชัดๆ หนูนิ่มมีเสน่ห์นะเนี่ย

    #19
    0