เสน่หาวิวาห์วอน

ตอนที่ 4 : บทที่ ๑ เผชิญหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    4 ก.พ. 62










วันรุ่งขึ้น จากเช้าจรดเย็น อันธิตาต้องจมอยู่กับความอ้างว้าง หญิงสาวเหม่อมองออกไปยังนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกหน่วงในหัวใจ คิดถึงเขาแล้วก็อยากจะร้องไห้ ป่านนี้กษิดิศคงมีความสุขอยู่กับคนรัก แต่หล่อนกลับมีความทุกข์อยู่เป็นเพื่อน

“ทำไมทำกับอันแบบนี้คะพี่ดิศ ทำไมไม่เห็นใจอันบ้าง...” น้ำเสียงหวานสั่นเครือ ดวงหน้าในกรอบผมยาวสยายเต็มแผ่นหลังแดงก่ำ หล่อนนอนร้องไห้ทั้งคืน ร้องจนไม่มีน้ำตา ทั้งน้อยใจและเสียใจที่เขาไม่เคยเหลียวแล...

“เข้มแข็งไว้อัน เธอต้องเข้มแข็งเอาไว้ สักวัน เขาอาจจะหันกลับมามองเธอก็ได้” หญิงสาวปลอบใจตัวเอง หวังลมๆ แล้งๆ ว่าวันหนึ่ง เขาจะหันมาเห็นว่ายังมีใครอีกคนอยู่ตรงนี้ รอคอยเขาเสมอ ไม่ว่าจะนานสักแค่ไหน... 

“อันรักพี่ดิศนะคะ รักเหลือเกิน” แล้วน้ำตาก็ไหลอาบแก้มอีกครั้ง... 

ตกค่ำ อันธิตาสลัดคราบน้ำตาและความเหงาทิ้ง มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหมายจะโทร.หาเพื่อนเก่า แต่แล้วก็เลิกล้มความตั้งใจ ลุกยืนแล้วตรงไปยังตู้เสื้อผ้า คว้าเอาชุดงามออกมาแล้วลองทาบกับตัวเองที่สะท้อนออกมาจากกระจกเงา...

ณ ผับกึ่งร้านอาหารแห่งหนึ่ง ร่างระหงในชุดแซกที่มีเพียงสายคล้องไหล่เส้นเล็กๆ สองเส้นสีแดง สั้นเสมอเข่า เดินเข้าไปภายในร้านอย่างไม่สนใจใคร แต่ก็ยังตกเป็นเป้าสายตาของหนุ่มๆ ทั้งหลายภายในร้านโดยเฉพาะสายตาคมกริบของกษิดิศที่ไม่คิดว่าจะได้พบหล่อนที่นี่ และด้วยความที่ไม่สนใจใครทั้งสิ้น หญิงสาวจึงไม่เห็นว่าชายหนุ่มกำลังนั่งอยู่ในร้านเดียวกันและเขากำลังมองมายังหล่อนตาไม่กะพริบขณะที่รอปาริสาออกจากห้องน้ำ 

“จะบ้าหรือไงถึงได้แต่งตัวแบบนั้นออกมาคนเดียว” เขาพึมพำในความสลัว 

อันธิตานั่งลงบนเก้าอี้หน้าบาร์ สั่งเหล้ากับพนักงาน และดื่มมันรวดเดียวจนพนักงานหนุ่มคนเดิมถึงกับเลิกคิ้วสูง

“ผมว่าคุณน่าจะค่อยๆ ดื่มนะครับคุณผู้หญิง แบบนี้มันทำให้คุณเมาจนล้มกลิ้งลงไปกับพื้นได้ทันทีเมื่อคุณลุกจากเก้าอี้...”

หญิงสาวสบตาคนเตือนยิ้มๆ ก่อนบอก

“ขอบคุณที่เตือน ขออีกแก้วค่ะ”

พนักงานคนเดิมผ่อนลมหายใจ แล้วเลื่อนแก้วใหม่ให้หล่อน กษิดิศยังคงนั่งมองหญิงสาวด้วยสายตาไม่พอใจนัก เขาอยากจะเดินไปห้ามแต่ก็กลัวว่าปาริสาจะออกมาเห็นเข้า กระทั่งมีชายรูปหล่อคนหนึ่งเดินมานั่งข้างหญิงสาว แล้วหันไปพูดอะไรบางอย่างกับหล่อนด้วยสีหน้าท่าทางที่ทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาจับใจ

“ดื่มคนเดียวเหงาแย่ ผมดื่มเป็นเพื่อนแล้วกันนะครับ” ชายหนุ่มสูงใหญ่ ใบหน้ารูปหล่อนัยน์ตาสีเทาชวนฝันที่นั่งลงข้างๆ ทำให้อันธิตาต้องหรี่ตามองเขานิ่งๆ เพียงครู่หล่อนก็ยิ้มให้เขา

“ตามสบายสิคะ ที่นี่ใครจะนั่งตรงไหนก็ได้อยู่แล้ว” บอกพลางเมินหน้าจากอีกฝ่าย ชายผู้แปลกหน้ากวาดตามองสาวสวยที่สะดุดตาเขาแต่แรกเห็นอย่างพอใจ 

“ผมชื่อโคดี้” เขาแนะนำตัวเองกับสาวหน้าหวานหุ่นน่าหม่ำตรงหน้า อันธิตาจึงหันไปสบตาเขาครู่หนึ่งก่อนบอก

“ค่ะ ชื่อเพราะดีนะคะ” บอกแค่นั้นก็หันกลับไปอีก ไม่สนใจคนที่แนะนำตัวจนอีกฝ่ายต้องเลิกคิ้วก่อนจะส่ายหน้ายิ้มๆ อย่างไม่อยากเชื่อ ว่าเสน่ห์ของเขาจะใช้กับสาวสวยตรงหน้าไม่ได้

“แล้วคุณไม่คิดจะบอกชื่อให้ผมรู้จักบ้างหรือครับ”

“ฉันคิดว่าไม่จำเป็นหรอกค่ะ เพราะฉันอยู่ที่นี่ไม่นาน” หญิงสาวตอบกลับโดยไม่หันมองคนข้างๆ

“งั้นผมจะเรียกคุณว่าที่รักก็แล้วกัน”

คนที่โต้ตอบกลับมาทำให้อันธิตาต้องหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันกลับไปมองคนช่างตื๊อข้างๆ พลางบอก

“ฉันว่าคุณอย่ามาสนใจฉันเลยดีกว่านะคะ”

“ทำไม”เอ่ยถามพลางหรี่ตามองหญิงสาวอย่างค้นคว้า 

“เพราะฉันอยากอยู่คนเดียว ไม่อยากคุยกับใครหน้าไหนทั้งนั้น”

คำตอบของหญิงสาวทำเอาคนช่างตื๊อต้องนิ่งเงียบ เขาหันไปดื่มเหล้าในแก้วของตนเองพลางชำเลืองมองหล่อนเป็นระยะ กษิดิศทนดูต่อไปไม่ไหวเมื่อเห็นว่าภรรยาของตัวเองกำลังดื่มเหล้าเป็นน้ำ จึงผุดลุกจากเก้าอี้ในขณะที่ปาริสาออกมาจากห้องน้ำพอดี หญิงสาวมองเห็นแผ่นหลังของคนรักที่เดินออกไปจากโต๊ะแล้วขมวดคิ้วมุ่น รีบเดินตามไปอย่างรวดเร็วก่อนชะงักลงเมื่อชายหนุ่มไปหยุดอยู่ข้างๆ ผู้หญิงคนหนึ่งก่อนจะแย่งแก้วในมือของผู้หญิงคนนั้น จนเมื่อเงยหน้าขึ้นปาริสาจึงรู้ว่าเป็นใคร

“อันธิตา!”

อันธิตาหันขวับมองคนที่บังอาจยื้อแย่งแก้วเหล้าในมือหล่อนไปด้วยสายตาเอาเรื่อง แต่เมื่อได้มองหน้าอย่างชัดเจนจึงชะงัก ใจกระตุกวูบยาวก่อนจะผ่อนคลายเมื่อได้สบตากับเจ้าของหน้าตาบึ้งตึงตรงหน้า

“มาทำบ้าอะไรที่นี่อัน” เขากระซิบถามเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบตวัดมองไปยังไอ้หนุ่มรูปหล่อที่มองมาด้วยสายตาระแวดระวังราวกับว่าเขาเป็นคนร้าย! หญิงสาวเห็นหน้าบึ้งๆ ของสามีแล้วยิ้มหวานก่อนเอ่ยทักเขาเบาๆ

“อ้าวพี่ดิศก็มาที่นี่เหมือนกัน ขอโทษนะคะ ถ้าอันรู้คงไม่มาร้านนี้ ขอแก้วอันคืนด้วยค่ะ” หญิงสาวสบตาท้าทาย ในขณะที่กษิดิศเม้มปากแน่น กวาดตามองการแต่งตัวของภรรยาแล้วยิ่งไม่พอใจ 

“อันน่าจะรู้นะว่ามาคนเดียวมันอันตราย แล้วยิ่งแต่งตัวแบบนี้ก็ยิ่งไม่ปลอดภัย” เขามองไปยังชายต่างชาติข้างๆ หญิงสาวจนอันธิตาต้องหันไปตามสายตาก่อนจะหันกลับมาหัวเราะเบาๆ

“อันเคยมาที่นี่ค่ะพี่ดิศ อย่ากังวลไปเลย อีกเดี๋ยวอันจะกลับ พี่ดิศกลับไปเถอะ เดี๋ยวคนรักจะรอนานนะคะ”พูดไม่ทันขาดคำ ปาริสาก็ก้าวเข้ามาสมทบ

“มาทำอะไรตรงนี้คะดิศ”

คนถูกเรียกหันขวับ ทำให้ผู้หญิงสองคนได้สบตากันเป็นครั้งแรก ต่างมองกันอย่างประเมินในที แล้วก็เป็นปาริสาที่ขยับเข้ามากอดแขนกษิดิศอย่างประกาศความสัมพันธ์ พลางยิ้มเยาะสาวสวย

“สวัสดีค่ะ คุณคงเป็นคุณอันธิตาสินะคะ”

อันธิตาเหลือบตาขึ้นมองผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีด้วยแววตาเย็นชา ทำให้ฝ่ายนั้นต้องหลบตาด้วยความละอายใจ แต่เพียงแวบเดียวหญิงสาวก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“ใช่ค่ะ ฉันนี่ละ อันธิตา ภรรยาของผู้ชายที่คุณยืมไปควงไงคะ” 

คำพูดที่ตอบกลับมาทำเอาปาริสาถึงกับสะอึก ไม่ต่างอะไรกับกษิดิศที่หน้าร้อนผ่าว ยิ่งเมื่อหญิงสาวเมินหน้าจากเขาและคนรัก ชายหนุ่มก็รู้สึกคล้ายถูกหยาม

“อัน กลับห้องได้แล้วนะ”

“พี่ดิศพาคนรักกลับไปเถอะค่ะ อันจะอยู่ตรงนี้สักพัก”อันธิตาตอบโดยไม่ยอมมองหน้าสามี ปาริสาที่หมั่นไส้หญิงสาวอยู่แล้วจึงเอ่ยออกมาว่า

“ช่างเขาเถอะค่ะดิศ เรากลับกันเถอะนะคะ” บอกพลางรั้งแขนคนรัก แต่กษิดิศไม่ยอมไป 

“คุณกลับไปรอผมที่โต๊ะก่อนนะปลา เดี๋ยวผมจะตามไป” เขาบอกพลางปลดมือหล่อนออก ทำให้ปาริสาน้อยใจจนน้ำตาคลอกษิดิศสบตาหล่อนแล้วถอนหายใจยาว “นะ เดี๋ยวผมไป”

ปาริสาสะบัดหน้าเดินหนีไปทันทีที่เขาบอกซ้ำสอง ชายหนุ่มถอนหายใจอีกเฮือกก่อนหันกลับมายังภรรยา

“อัน พี่ไม่อยากให้เราสองคนต้องมาทะเลาะกันแบบนี้ แต่ขอเถอะ กลับห้องซะ”

หญิงสาวยิ้มขื่น ก่อนจะหันกลับมากระชากแก้วเหล้าในมือของเขาพร้อมกับกระดกทีเดียวหมด ทำให้คนมองด้วยสายตาบังคับตาลุกวาบด้วยความโกรธ ร่างระหงจึงลุกจากเก้าอี้พร้อมกับควักเงินสดออกมาจ่ายพนักงาน

“ไม่ต้องทอน!” บอกเบาๆ ขณะสบตาคนที่เป็นสามีตรงหน้า

“ก็ได้ค่ะ อันจะกลับ ก็ขอให้พี่ดิศมีความสุขมากๆ แล้วกันนะคะ แล้วเจอกันวันกลับ” 

“อัน...” กษิดิศเรียกภรรยา แต่หญิงสาวผลักเขาให้หลีกทาง แล้วตรงไปยังประตูทางออก โดยมีร่างสูงของหนุ่มหล่อต่างชาติลุกขึ้นและเดินตามออกไปทันที ทำให้ชายหนุ่มไม่ไว้ใจ รีบก้าวตามหญิงสาวไปติดๆ















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #8 Min-sumon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:52
    อันเอ้ยยยย เข้มแข็งนะ ทำให้มันสองคนได้รู้บ้างว่านางพญาอยู่เฉยๆก็มีคุณค่ามากกว่ามันสองคน
    #8
    0
  2. #7 readernook (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:38
    ถถถถถถถสามีเฮงชวยขอผู้แช่บๆน่อยยย
    #7
    0
  3. #6 timt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:44

    สงสารอัน
    #6
    0