เสน่หาวิวาห์วอน

ตอนที่ 16 : บทที่ ๔ อ่อนไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,146
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    5 มี.ค. 62













กษิดิศทำตามที่พูดไว้จริงๆ ช่วงเย็นเขามักจะหายออกจากบ้าน จนกระทั่งวันอาทิตย์บิดาจึงเอ่ยถามหญิงสาวขึ้นเมื่อเห็นว่าบุตรเขยไม่อยู่

“ดิศไปไหน พ่อเห็นออกจากบ้านมาสองวันติด ไม่มีงานไม่ใช่เหรอ” 

คุณเกษมมองบุตรสาวลอดแว่น ขณะกางหนังสือพิมพ์ออก อันธิตาใจกระตุก ก่อนจะแสร้งยิ้มหวานเอาใจบิดา

“พี่ดิศนัดเพื่อนไว้ค่ะ เห็นว่าเพิ่งกลับมาจากนอก คุณพ่อมีอะไรจะคุยหรือเปล่าคะ ถ้าพี่ดิศกลับมา อันจะได้บอกให้”

คุณเกษมนิ่วหน้า ก่อนจะสั่นศีรษะเบาๆ พลางหลุบตาลงอ่านหนังสือพิมพ์ในมือ

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เห็นว่าหมู่นี้ออกจากบ้านตอนเย็นมาติดๆ กัน เลยถามดูเฉยๆ”

อันธิตาลอบผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก แต่ในส่วนลึกรู้สึกช้ำใจไม่น้อย กษิดิศกลับเที่ยงคืนมาสองวันแล้ว ทั้งที่เป็นวันหยุด เขาควรจะรู้ว่าทั้งบิดาและมารดาของหล่อนอาจระแคะระคายได้

ส่วนปาริสาพยายามรั้งเขาไว้จนดึกดื่นทุกคืน เช่นวันนี้ เวลาห้าทุ่มกว่าแล้วแต่หล่อนยังคงออดอ้อนให้เขาอยู่ค้างกับหล่อน ชายหนุ่มงีบหลับได้ครึ่งชั่วโมงก็ตื่นขึ้น รีบลุกจากเตียงกว้างในขณะที่คนรักยังหลับสนิทเพื่อแต่งตัวกลับบ้าน…

“ดิศจะไปแล้วเหรอคะ” ปาริสาที่รู้สึกตัวกลางดึกทักร่างสูงที่กำลังสวมเสื้อติดกระดุม ฝ่ายนั้นชะงักมือ ก่อนจะติดกระดุมต่อแล้วตอบกลับ

“ครับ จะเที่ยงคืนแล้วผมต้องกลับ พรุ่งนี้ต้องทำงานด้วย”

เขาตอบเสียงเรียบ ทำให้ร่างงามเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มผืนนุ่มผุดนั่ง แล้วหันไปเปิดไฟจนสว่างโล่ง มองเขาด้วยแววตาตัดพ้อ

“เมื่อไรนะปลาจะไม่ต้องอยู่กับคุณอย่างหลบๆ ซ่อนๆ ทำเหมือนแมวขโมยที่คุณต้องเจียดเวลามาหาปลาแบบนี้”  น้ำเสียงสั่นสะท้านของปาริสาทำเอาคนที่เตรียมตัวกลับถึงกับนิ่งอึ้ง เขาสบตาคู่สวยที่คลอด้วยหยาดน้ำแล้วก้าวเข้าไปหา พลางรั้งร่างบางมากอด จุมพิตหน้าผากเบาๆ แล้วกอดแน่นๆ อีกที ก่อนจะผละห่างโดยปราศจากคำพูดปลอบใจอย่างที่เคย

“ผมไปก่อนนะ” 

ปาริสาดึงมือเขาเอาไว้ น้ำตาคลอ แต่ชายหนุ่มใจแข็งเขาดึงมือออกจากมือนุ่ม แล้วหันหลังให้คนรักพร้อมกับผ่อนลมหายใจยาว ทิ้งให้คนบนเตียงกว้างน้ำตาไหล มองตามแผ่นหลังกว้างไปจนลับตาก่อนซบหน้าสะอื้น...

กษิดิศกลับมาถึงบ้านก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนกว่า ชายหนุ่มปิดประตูอย่างเงียบเชียบแล้วเดินไปหยุดที่เตียงนอน เขายืนมองร่างเล็กที่หลับสนิทแล้วผ่อนลมหายใจ ก่อนจะก้าวเลยไปยังห้องน้ำ เพื่อชำระล้างร่างกายก่อนขึ้นเตียง...

อาการยุบยวบจากด้านข้างทำให้คนที่ลืมตาโพลงหลังจากที่เขาเข้าห้องน้ำหลับตาลงทันที ความกังวลว่าเขาจะไม่กลับบ้านตามที่หล่อนท้าเอาไว้มลายหายไปสิ้น เมื่อเวลานี้ชายหนุ่มกลับมาแล้วและนอนเคียงข้างหล่อนเช่นทุกคืน หญิงสาวพยายามผ่อนลมหายใจแผ่วเบาด้วยความโล่งอก ทว่าคนหูไวอย่างกษิดิศก็ยังได้ยิน เขาขยับเข้าใกล้ภรรยาอีกนิดพลางกระซิบถาม

“ยังไม่หลับอีกหรืออัน รอพี่ใช่ไหม” เสียงกระซิบแผ่วพร่าของชายหนุ่มทำให้คนที่แกล้งหลับเม้มปาก ชายหนุ่มยิ้มขันก่อนจะแกล้งขยับตัวนอนเบียดหล่อน ไม่พอเท่านั้น เขายังวาดแขนขึ้นกอดเอวนุ่มจนคนที่แกล้งหลับลืมตาโพลง พร้อมกับเปิดไฟสว่างวาบและดันตัวเขาออกห่างอย่างรวดเร็ว รู้สึกรังเกียจขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อคิดว่าเขาเพิ่งจะนอนกับคนรักของเขาแล้วยังมีหน้ามาแตะต้องหล่อนอีก

“ออกไปห่างๆ อันเดี๋ยวนี้เลย ถอยไปสิพี่ดิศ” หญิงสาวตวาดแหว นัยน์ตาเขียวปัด  มือบางผลักดันอกเขาออกห่าง

“ไม่ปล่อย พี่จะนอนกอดเมีย” คนหน้าด้านไม่เจียมใจกอดรัดเอวเล็กแน่นขึ้น จนหญิงสาวที่เม้มปากแน่นน้ำตาคลอด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะทุบเขาดังอักแล้วหยิกเขาอีกหลายทีจนชายหนุ่มต้องร้องโวยขึ้น

“โอ๊ย อัน อะไรกันเนี่ย” เขาปล่อยมือจากเอวกลมของภรรยาแล้วมารับฝ่ามือนุ่มที่ร้ายกาจเอาไว้ทั้งสองข้าง

“ดี สมน้ำหน้า! ปล่อยอันนะ แล้วไปนอนห่างๆ หรือจะไปนอนที่ไหนก็ไป แต่อย่ามายุ่งกับอันอีก อันไม่ชอบ!” 

กษิดิศกัดฟันกรอด เมื่อถูกภรรยาไล่ราวกับหมูกับหมา หล่อนคิดว่าการที่เขายอมมาโดยตลอดจะทำให้เขายอมหล่อนตลอดไปหรือไง ไม่มีทางเสียละ!

“ไม่! นี่เตียงพี่ คนที่นอนบนเตียงก็เมียพี่ แล้วทำไมพี่จะต้องไปนอนที่อื่นให้คนอื่นเขามองด้วย” 

คำตอบของเขาทำให้คนที่หน้าแดงหน้าดำด้วยความโกรธรู้สึกร้อนวูบราวกับมีไฟลุกไหม้ เขาพูดออกมาได้อย่างไรกัน คนหน้าไม่อาย เห็นแก่ตัว!

“เมียพี่ดิศไม่ใช่อัน แต่เป็นคุณปาริสานั่นต่างหาก ทำไมคะ หรือว่าคืนนี้เธอไม่ยอมสนองให้ พี่ดิศถึงงุ่นง่าน แต่อย่าหวังว่าอันจะเออออตามใจพี่ อย่าแม้แต่จะคิด และไม่คิดจะยอมให้พี่ดิศมาทำตัวมั่วกับอัน เพราะอันรังเกียจ อันขยะแขยง!!” 

กษิดิศหน้าเผือดในตอนแรก ก่อนจะเข้มขึ้นเมื่อสบตาวาววับแฝงความเกลียดชังของภรรยา เขาบดกรามแน่นเมื่อคิดว่าหล่อนคงจะเอาใจออกห่างจากเขาไปหาผู้ชายคนนั้น เวลานี้จึงไม่คิดจะรักษาน้ำใจเขาอีกต่อไป แต่ไม่เคยคิดว่าแท้จริง หญิงสาวเจ็บช้ำมากแค่ไหนที่เขามีใครอื่นและทิ้งให้หล่อนต้องนอนร้องไห้กลายเป็นผู้หญิงหน้าโง่ ที่ยอมปล่อยให้สามีของตนเองไปนอนกกคนที่เขารัก แต่ประพฤติกับหล่อนราวผู้หญิงไร้ค่า...

“รังเกียจ ขยะแขยง ฮึ! ก็ดี เราจะได้ไม่ต้องมาสนใจว่าใครจะรู้สึกยังไง แต่สิ่งหนึ่งที่อันทำให้พี่รู้ก็คือ พี่ควรรักษาผลประโยชน์ของตัวเองอย่างเต็มที่ และไม่ควรปล่อยไว้เฉยๆ ไหนๆ ก็มาถึงขนาดนี้แล้ว...”

อันธิตานิ่งงัน คิ้วโก่งงามขมวดมุ่น ก่อนจะผลักเขาออกห่างเมื่อสบตาเอาเรื่องและไม่น่าไว้ใจคู่นั้น

“พี่ดิศหมายความว่ายังไง” ดวงตาคู่สวยมองเขาอย่างระแวดระวัง ชายหนุ่มกระตุกยิ้ม ดวงตามาดหมายเจ้าเล่ห์

“ก็ทำในสิ่งที่พี่ควรจะทำมาตั้งนานแล้วนะสิ ทำให้เราเป็นผัวเมียกันจริงๆ เสียที!”

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง พร้อมกับผลักเขาออกห่างแล้วร้องห้ามเสียงหลง

“ไม่นะ อย่า!”

ร่างบางถูกผลักจนนอนราบไปกับที่นอนพร้อมกับร่างใหญ่ที่โถมทับตามลงไปอย่างรวดเร็ว ปิดหนทางหนีของหญิงสาวจนหมด ริมฝีปากร้อนระอุซุกไซ้ไปทั่วนวลแก้มและลำคอระหงหอมกรุ่น ชักชวนให้เขาดอมดมชิดเชื้อ

ต่างจากอันธิตา ที่ทั้งดิ้นทั้งทุบตอบโต้เขาอย่างไม่ยอมง่ายๆ เขาเพิ่งนอนกับผู้หญิงอื่นมาแท้ๆ ยังคิดจะข่มเหงหล่อนอีก ไม่มีทาง ยังไงก็ไม่ยอม!

“ปล่อยนะ  หยุดที พอที พี่ดิศ ไม่นะ!” หญิงสาวใจหายวาบ เมื่อเสื้อนอนตัวสวยถูกกระตุกออกจนเผยให้เห็นทรวงอกภายใต้บราสีหวานราคาแพง กษิดิศจับจ้องมองความงามของคนที่ดิ้นไม่หยุด แล้วซุกใบหน้าซบลงกับร่องอกอวบ สัมผัสรุกเร้าทำให้หญิงสาวสะดุ้งเยือก ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าปราดเข้าร่าง สะดุ้งไหวเป็นระยะเมื่อเขาแตะต้องริมฝีปากและปลายนิ้วบนผิวเนื้อผ่องพรรณไร้ราคีใต้ร่มผ้า 

ชายหนุ่มปล่อยให้หล่อนร้องห้าม ทุบตีและดิ้นรน ในขณะที่ตนเองยังคงรุกรานผิวกายหอมกรุ่นอย่างบ้าคลั่ง ชุดกระโปรงถูกกระชากออกจากร่างงาม มือใหญ่สอดเข้าใต้แผ่นหลัง แล้วปลดตะขอบราออกอย่างรวดเร็วจนมันดีดเด้ง ปลดปล่อยทรวงงามให้เป็นอิสระ เป็นครั้งแรกที่เขาได้มีโอกาสยลเนื้อแท้ของภรรยาจริงๆ สิ่งที่ปรากฏตรงหน้างดงามจนเขาตะลึง ไม่ต่างจากอันธิตา หญิงสาวหน้าแดงเห่อ ใจกระตุก รีบผลักเขาพร้อมกับเลื่อนมือลงปิดบังทรวงอกทว่ากลับถูกมือใหญ่สกัดเอาไว้อย่างรวดเร็ว 

“ไม่นะ อย่า!” น้ำตาเอ่อเต็มขอบตา ในขณะที่กษิดิศกำลังหูอื้อตาลาย เขากดจุมพิตที่เนินอกอวบหนักๆ สบตาที่หยาดเยิ้มชั่วครู่ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าลงหาความอวบหยุ่นงดงาม กลมกลึง ซึ่งถูกแต้มด้วยปลายยอดสีหวาน

ร่างงามสะดุ้งเยือก เมื่อปลายยอดถูกครอบครอง พลันน้ำตาก็ไหลริน หญิงสาวกลั้นสะอื้น เปลือกตาปิดแน่น หัวใจดวงน้อยปวดร้าวเมื่อคิดว่าความสาวที่หวงแหน คงมีอันต้องสูญสิ้นด้วยมือของคนที่ไม่เคยรัก ไม่เห็นค่า ไม่เห็นว่าหล่อนคือภรรยา แต่พร้อมที่จะทำลายให้ย่อยยับ ย่ำยี ราวกับหล่อนเป็นผู้หญิงข้างถนน ไม่คู่ควรแก่การถนอม แม้แต่เกียรติหล่อนก็ไม่ควรได้รับ













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #28 รุ้ง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 06:47

    มันหน่วงได้ใจจริงๆ บรรยากาศเทาๆขมุกขมัวชวนเวียนหัวและปวดใจ แต่ก็สนุกดีชวนติดตามค่ะ

    #28
    0
  2. #26 readernook (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 21:49
    อืมผัวเฮงชวยที่แท้ทรู
    #26
    0