เสน่หาวิวาห์วอน

ตอนที่ 10 : บทที่ ๓ ไม่รักไม่ต้องแคร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 840
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    15 ก.พ. 62







กระทั่งเมื่อสามีภรรยาคู่ใหม่ต่างแยกออกไปคุยเรื่องงานกับนักธุรกิจคนอื่นๆ ปาริสาจึงหาโอกาสที่จะได้พบกับอันธิตาเงียบๆ ซึ่งเวลานั้นณภัทรเองก็ลอบมองคนที่เขามีใจให้เป็นระยะด้วยสายตาอาวรณ์ กระทั่งหญิงสาวแยกตัวออกจากกลุ่มนักธุรกิจเพื่อเข้าห้องน้ำ ปาริสาก็รีบแทรกตัวผ่านคนอื่นๆ ตามอันธิตาทันที เช่นเดียวกับณภัทรที่ก้าวตามออกไปอีกคน เพราะหวังได้กล่าวอวยพรหญิงสาวตามลำพัง เนื่องจากวันงานของหล่อน เขาไม่ได้ไปเพราะทำใจไม่ได้นั่นเอง...

ร่างงดงามของอันธิตาออกมายืนหน้ากระจก หญิงสาวเช็ดมือเรียบร้อยจึงหมุนตัวออกจากห้องน้ำ ทว่าต้องชะงักกึก เมื่อพบกับร่างสูงโปร่งในชุดราตรีสีแดงของปาริสา...

“คุณปาริสา”น้ำเสียงหวานแสดงความประหลาดใจยิ่งเมื่อได้พบอีกฝ่ายที่นี่ ปาริสากระตุกยิ้ม เหยียดมองผู้หญิงตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า กิริยาท่าทางการมองทำให้อันธิตาร้อนวูบทั้งหน้าด้วยความไม่พอใจนัก

“ขอบคุณที่ยังจำได้ ท่าทางดิศคงเอาใจเก่ง เพราะคุณดูมีความสุขดีนี่คะ แต่แหม ธรรมดานะคะ แต่งงานกับลูกสาวเศรษฐีระดับแสนล้านอย่างคุณหนูอันธิตา มีหรือดิศจะทิ้งขว้างให้หมางใจได้ แต่ก็อย่างว่า เขาต้องทำแม้จะต้องฝืนใจก็ตามเถอะ เรื่องธุรกิจนี่มันไม่เข้าใครออกใคร ฉันละเห็นใจคุณจริงๆ แต่งงานทั้งทีสามีก็ทำทุกอย่างเพียงแค่ตามหน้าที่เท่านั้น”

ดวงตาคู่สวยไหววูบเมื่อสบตาเย้ยหยันของอีกฝ่ายด้วยความสะเทือนใจเมื่อถูกตอกย้ำ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ไม่คิดยอมให้อีกฝ่ายเหยียดหยามได้ง่ายๆ อย่างใจหวัง

“ขอบคุณสำหรับความห่วงใยที่มีให้นะคะ แต่ดิฉันคิดว่าไม่จำเป็น เพราะตราบใดที่เขายังคงเล็งเห็นประโยชน์จากฉัน เขาก็ต้องเอาใจฉันให้มากและต้องมากยิ่งขึ้น มากกว่าใคร... หากเขาต้องการอะไรจากฉันสักอย่างละก็” 

อันธิตายิ้มใส่ตาคู่สวยที่วาววับขึ้นทันทีที่หล่อนย้อนยอกกลับไปด้วยสีหน้ารื่นรมย์ เป็นต่อ ไม่ได้เผือดซีดหรือจิตตกอย่างที่อีกฝ่ายต้องการให้เป็น 

“ยังไงฉันต้องขอโทษคุณด้วยนะคะ ที่ต้องกักตัวเขาเอาไว้นานสักหน่อย อย่างว่าแหละค่ะ หากเขาต้องการอะไรจากฉัน ก็ต้องเอาใจฉันให้มาก ถ้าฉันต้องการให้เขาอยู่เขาก็ต้องอยู่ เมื่อไรที่ฉันเบื่อ ฉันจะยอมให้เขาไป ขอตัวนะคะ”

มุมปากสีสวยของอันธิตาหยักยิ้ม ก่อนจะเดินผ่านหน้าคนที่กำลังสั่นเพราะความโกรธด้วยมาดนางพญา ท่าทางเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อผ่านพ้นออกมาจากประตู คนที่สวมมาดนางพญาเมื่อครู่รีบก้าวเร็วๆ ด้วยความเจ็บปวด น้ำตาจากไหนไม่รู้เอ่อท้นจนกลบดวงตา และด้วยอาการรีบร้อนทำให้ไม่ทันมองว่ามีใครเดินตรงมายังหล่อน

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ” เมื่อเงยหน้าขึ้นก็ต้องชะงัก เมื่อได้พบกับณภัทรซึ่งประคองหล่อนไว้ 

“คุณอันเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ” เขากวาดตามองร่างงามของคนที่เขาแอบรักด้วยความเป็นห่วง และยิ่งห่วงเมื่อนัยน์ตาคู่สวยของหญิงสาวเต็มไปด้วยหยาดน้ำราวกับว่าหล่อนกำลังจะร้องไห้

อันธิตารีบผละห่างทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร ทำให้อีกฝ่ายต้องมองอย่างตัดพ้อ แต่หญิงสาวไม่ทันสังเกตหรือสนใจแววตาของเขา เพราะครุ่นคิดกังวลถึงแต่เรื่องของปาริสา

“ไม่เป็นอะไรค่ะ อันแค่ตกใจ ขอโทษด้วยนะคะ ที่เดินไม่ดูให้ดี” 

หญิงสาวขอโทษขอโพย

“อย่าคิดมากเลยครับ ผมไม่เป็นอะไรสักนิด” บอกยิ้มๆ พลางสบตาหล่อนนิ่ง ทำให้คนที่ถูกจ้องมองรู้สึกอึดอัด

“เอ่อ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว อันขอตัวกลับเข้าไปในงานก่อนนะคะ” 

หญิงสาวก้าวผ่านแต่ถูกอีกฝ่ายรั้งเอาไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวครับคุณอัน” มือเรียวแตะแขนกลมกลึงของอันธิตาอย่างถือวิสาสะ ทำให้หญิงสาวชะงัก ก่อนจะดึงออกอย่างสุภาพ แต่สายตาที่มองกลับไปนั้นฉายชัดถึงคำตำหนิ

“ผมขอโทษ อย่ามองด้วยสายตาแบบนั้นสิครับ”

หญิงสาวถอนใจ ก่อนบอกด้วยน้ำเสียงเรียบอ่อนอย่างพยายามข่มใจ

“ตรงนี้ไม่ค่อยมีคนนัก อันว่าไม่เหมาะถ้าเราจะมายืนคุยกันแบบนี้” 

หญิงสาวบอกถึงความเป็นจริง ที่อาจทำให้ใครเข้าใจผิดจนเอาไปนินทาเสียหายได้ในภายหลัง และหากหญิงสาวจะมีญาณพิเศษคงทราบว่า เวลานี้ปาริสากำลังแอบมองและแอบบันทึกภาพเอาไว้เพื่อเป็นหลักฐานชั้นเยี่ยม ที่จะส่งให้กับคนรักของตนได้รู้ว่าลับหลังเขา อันธิตาทำอะไรไว้บ้าง และเมื่อกษิดิศเห็น เขาจะได้รู้ว่าธาตุแท้ของผู้หญิงคนนี้เป็นอย่างไร...

“ผมรู้ แค่อยากจะอวยพรคุณเท่านั้น”

คำตอบของอีกฝ่ายทำเอาคนรอฟังขมวดคิ้ว

“อวยพรอะไรคะ”

ณภัทรสูดลมหายใจยาว เขาสบตาหญิงสาวตรงหน้าพลางบอก

“ผมต้องขอโทษที่ไม่ได้ไปร่วมงานของคุณกับคุณกษิดิศ”

บอกพลางสบตาหล่อนนิ่ง ทำให้หญิงสาวต้องผ่อนลมหายใจ ไม่อยากสานสายตากับเขานัก เพราะรู้ว่าเขารู้สึกอย่างไรต่อกัน แต่ว่าหล่อนไม่ได้คิดกับเขามากกว่าเพื่อนและคนรู้จักเพียงเท่านั้น

“ขอบคุณมากนะคะ ที่มีน้ำใจกับอัน”

“คุณก็รู้ว่าผมรู้สึกอย่างไรกับคุณ แต่ผมก็เข้าใจ ว่าผมอาจจะช้าเกินไป” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง ราวกับเรียกร้องความเห็นใจ ทำให้อันธิตาเริ่มอึดอัดขึ้นอีกครั้งจนต้องบอกกับตนเองว่าหล่อนควรจะพาตัวเองไปให้ไกลจากคนตรงหน้าเสียที...

“อันว่าเราเลิกพูดเรื่องนี้เถอะนะคะ อันออกมานานแล้ว เดี๋ยวทุกคนจะเป็นห่วง ขอตัวนะคะ” ว่าแล้วอันธิตาก็ก้าวห่างจากร่างสูงไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คนช้ำรักมองตามด้วยสายตาละห้อย ขณะที่ปาริสาโผล่ออกมาจากเสาต้นหนึ่ง แล้วแสยะยิ้มอย่างสะใจกับรูปภาพในโทรศัพท์ของตน...

“ที่แท้ก็แอบซ่อนชู้เอาไว้ข้างหลังนี่เอง ฮึ! ฉันจะรอดูวันที่ครอบครัวของเธอพังพินาศก็แล้วกัน คุณอันธิตาคนสวย คราวนี้ดิศจะได้เป็นอิสระจากผู้หญิงมักมากอย่างเธอเสียที” 

ขณะเดียวกัน กษิดิศมองหาภรรยาอยู่พักใหญ่ จนเมื่อร่างงามผ่านประตูเข้ามาเขาก็ขอตัวจากคนอื่นๆ แล้วตรงไปยังหญิงสาว

“อัน ไปไหนมา” เขาก้มลงมองหญิงสาวแล้วขมวดคิ้ว สีหน้าและแววตาของหญิงสาวดูเย็นชาจนเขาเริ่มเอะใจ

“อัน มีอะไร ไม่สบายหรือเปล่า”

อันธิตาสบตาสามี บอกตัวเองว่าเขาไม่รู้เรื่องอะไร จึงปรับอารมณ์ให้ปกติแล้วพยายามยิ้มให้ชายหนุ่ม

“ไม่มีอะไรค่ะ เราเข้าไปข้างในกันดีกว่านะคะ”

กษิดิศมองคนตรงหน้าอย่างค้นคว้า ก่อนจะพยักหน้าแล้วยกมือขึ้นเตรียมโอบไหล่นุ่มแต่หญิงสาวกลับเบี่ยงตัวออกแล้วตรงเข้างานโดยไม่หันมามองเขาอีก ทำให้ร่างสูงยืนอึ้งด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะก้าวตามภรรยาไปติดๆ และเริ่มครุ่นคิดหนักหน่วงว่าเขาทำอะไรพลาดไปหรืออย่างไรกัน เขาส่ายหน้าอย่างไม่ชอบใจนัก และกำลังคิดว่าการที่เขาพยายามทำดีกับหล่อน ไม่ทำให้หล่อนมองเขาดีขึ้นเลยหรือไง บางครั้งเช่นเวลานี้เขาก็เริ่มจะท้อ ดวงตาคมกริบไหววาบเมื่อคิดบางอย่างขึ้น คงถึงเวลาแล้ว ที่เขาจะเลิกตามใจหล่อนเสียที...

ปาริสาฉลาดพอที่จะไม่ปรากฏตัวให้คนรักเห็น เพราะหากเป็นเช่นนั้นเขาจะรู้ที่มาที่ไปของรูปภาพ หล่อนจะทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกเหยียบจมูก เหมือนถูกหักหลัง และกำลังถูกสวมเขา! เพราะรู้ดีว่าคนอย่างกษิดิศคงทนไม่ได้หากรู้ว่าภรรยาแสนสวยกำลังคบชู้สู่ชาย ต่อให้ไม่รักกันก็ตามที...

ร่างสูงก้าวตามภรรยาไปพร้อมกับความคิดใหม่ๆ ระหว่างนั้นมีเสียงข้อความเข้ามาเขาจึงเปิดดู แล้วภาพเกือบแนบชิดของคนที่เขาเพิ่งตัดพ้อในใจก่อนหน้าก็ฉายชัดที่หน้าจอ ขายาวๆ ที่ก้าวไปข้างหน้าหยุดชะงัก ใบหน้าคมคายเข้มจัด ดวงตาคมกริบตวัดมองไปยังร่างระหงที่กำลังยิ้มแย้มกับนักธุรกิจคนอื่นด้วยความโกรธ เขาหันไปมองรอบๆ แล้วนิ่งงัน เมื่อผู้ชายตรงกับบนภาพหน้าจอกำลังก้าวตรงมายังเขา ชายหนุ่มหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด เพียงครู่ดวงตาก็วาววับขึ้นเมื่อจำได้ว่าคือใคร ณภัทร ลูกชายคนที่สองของเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างขนาดใหญ่ เขาเม้มปากแน่น หัวใจในยามนี้เต้นถี่ มันร้อนรุ่มเกินจุดเดือดจนเขาต้องกำหมัด เขาไม่รู้ว่าผู้ที่ส่งรูปเข้ามานั้นเป็นใคร จะหวังดีหรือประสงค์ร้ายแต่อย่างน้อยก็ทำให้เขารู้ว่า คนที่เขาอุตส่าห์ยกย่องและนับถือน้ำใจ หาได้เป็นอย่างที่เขาคิด

“อันธิตา...” ชายหนุ่มกัดฟันแน่น เมื่อณภัทรเดินผ่านหน้าเขาไปโดยไม่ลืมยิ้มให้นิดๆ ราวกับมันกำลังเยาะเขา! มองว่าเขาคือไอ้โง่ที่กำลังจะมีเขางอกอยู่บนหัว! ดวงตาของกษิดิศวาววาบ ก่อนจะเหลือบตามองไปยังร่างงามของภรรยา คาดโทษร้ายแรงให้แก่หล่อน คนอย่างเขา ฆ่าได้ แต่หยามไม่ได้และเมียของเขาไม่ใช่บุคคลสาธารณะ!!



















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #17 babibam1a (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:03
    เดินสะดุดผู้ชายอื่นมาช่วย~อุ๊ย~อ้อยสร้อยตะมอยแดกชิบมารยาฉบับนางเอกของแท้
    #17
    0
  2. #16 readernook (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:08
    เอี่มมมมมมม
    #16
    0
  3. #15 chaichana01 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:19
    เพิ่งรู้สึก
    #15
    0