รวมฟิคบลีช All Bleach (Normal only)

ตอนที่ 2 : TIMELAPSE : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    5 ก.พ. 62


TIMELAPSE

 KUROSAKI ICHIGO x SHIBA RUKIA







             วันหนึ่งในช่วงกลางปี ท้องฟ้าที่เป็นสีส้มแก่และคงจะกลายเป็นสีน้ำเงินเข้มอีกไม่นาน ลมเย็นพัดให้ความรู้สึกสบายพัดเอากลิ่นหอมอ่อนๆจากธรรมชาติให้มาเยือนอย่างหาได้ยากยิ่ง ถึงว่าเป็นวันที่อากาศดีมากสำหรับช่วงหน้าร้อนเช่นนี้ ภายในคฤหาสน์หลังโตปรากฏร่างของผู้เป็นเจ้าของบ้านซึ่งกำลังเดินเยื้องย่างไปตามระเบียง อดพอใจในความสงบสุขนี้ไม่ได้
               โครม!!!
               และมันคงอยู่ได้ไม่นาน
               "อ้าว ท่านลุง" ร่างผอมเพรียวปราดเปรื่องพร้อมเรือนผมสีแดงสดใสซึ่งเกล้าเป็นหางม้าสูงชี้โด่เด่ฟูฟ่องในชุดเครื่องแบบสีดำทั่วไป ข้างตัวมีดาบเหน็บไว้และดวงตาสีม่วงเป็นประกายชวนให้นึกถึงใครบางคนหากแต่กลับมีแววดื้อรั้นซุกซนยิ่งกว่ากำลังมองมาที่เขาก่อนจะโค้งศีรษะให้ "ข้าไม่รู้ว่าวันนี้ท่านจะกลับมาบ้านเร็วขนาดนี้ เพราะว่าข้าอุตส่าห์..."
               "โยนงานเอกสารทั้งหมดให้ข้าน่ะรึ" ชายหนุ่มเป็นฝ่ายตอบเสียแทนจนได้รอยยิ้มแหยเป็นคำตอบ ก่อนที่จู่ๆร่างเล็กกว่าเบื้องหน้าจะหายไปจากคลองสายตาไม่ทำให้แปลกใจ เพราะเขาก็ออกตัวไปจับไว้ได้อย่างง่ายดายจนอีกฝ่ายโวยวายง้องแง้ง
               "โธ่ท่านลุง! ข้าก็แค่อยากมาไหว้ท่านแม่!"
               "นั่นไม่ใช่เหตุผลที่เจ้าจะโยนงานทิ้งไว้ให้ข้า รองหัวหน้าหน่วยอาบาราอิ" ดวงตาสีเทาเรียวสวยนั้นมองคนที่ตนจับคอเสื้อด้านหลังอยู่ก่อนจะว่าย้ำ "แล้วเจ้าจะแวะมาหาลูเคียเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ไม่ใช่โดดงาน"
               "ท่านลุง" เด็กสาวตีหน้ายุ่ง "หยวนๆให้ข้าหน่อยไม่ได้รึ ที่นี่ไม่ใช่หน่วยหกเสียหน่อย"
               คุจิอิ เบียคุยะจำต้องถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะยอมปล่อยคอเสื้อหลานสาวแสนแสบนี้พลางเปลี่ยนเรื่องแทน "คุยกับลูเคียเสร็จแล้วเหรอ"
               "ค่ะ" อิจิกะพยักหน้าก่อนจะว่าต่อเสียงเหงาๆ "ข้ามากับท่านพ่อ แต่ท่านพ่อกลับไปก่อนแล้วตั้งแต่เมื่อชั่วโมงก่อน เป็นหัวหน้าหน่วยนี่มันไม่ง่ายจริงๆนั่นแหละ"
               "แล้ววันนี้จะนอนที่นี่หรือจะกลับไปนอนบ้าน?"
               "ข้าคงกลับไปนอนบ้านวันนี้" เด็กสาวเอียงคอมอง "แล้ววันเสาร์ข้าจะมานอนที่นี่ ถ้าตอนนั้นช่วยฝึกให้ข้าอีกได้ไหมท่านลุง"
               "...อืม"
               คำตอบรับสั้นๆแบบนั้นทำให้หลานสาวยิ้มกว้างพร้อมกระโดดกอดลุงสุดหล่อในทันทีแต่เพียงครู่เดียวก็บอกต่อ "เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน มีนัดกับพวกหน่วยสิบเอ็ด"
               "พรุ่งนี้อย่าสาย"
               "ค่าาา ถึงข้าจะชอบโดดงานแต่ข้าไม่เคยสายนะท่านลุง" เด็กสาวยิ้มซนให้ก่อนจะโบกมือลา เพียงครู่เดียวก็หายไปจากวิชาก้าวพริบตานั่น เบียคุยะไม่ได้พูดอะไรขณะเดินกลับไปยังห้องที่หลานสาวเพียงคนเดียวอยู่ก่อนหน้านี้ เป็นห้องกว้างโล่งมีรูปของครอบครัวของเขาตั้งอยู่ ดวงตาสีเทานั้นหม่นหมองลงขณะมองดาบหักๆที่ถูกตั้งไว้ตรงหน้าแท่นบูชานี้ ก่อนจะเหลือบไปมองรูปของหญิงสาวสองคนที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกัน
               คนหนึ่งจากไปด้วยร่างกายที่อ่อนแอ อีกคนจากไป... ด้วยการทำตามหัวใจตัวเอง
               "ร้อยปีแล้วสินะ ตั้งแต่วันนั้น"
               วันที่คุจิกิ ลูเคีย ได้ตัดสินใจละทิ้งทุกสิ่งอย่างตามไปกับชายคนนั้น...
               ทั้งที่เซ็นบงซากุระบอกว่าไม่ได้หายไปอย่างถาวร เพียงแต่จะกลับมาในสักวัน แล้วเขาต้องรอไปถึงเมื่อใดกัน?
               "เจ้า... จะได้เจอลูเคียบ้างรึเปล่านะฮิซานะ" เขารำพึงกับภรรยาของตน ขณะที่มือหนึ่งลูบไปตามด้ามดาบที่มีสองสีแบ่งขาวกับดำอย่างน่าพิศวง โซเดโนะ ชิรายูกิหลับไหลตั้งแต่วันนั้นไม่ต่างอะไรกับผู้เป็นนาย
               ดาบไม่ได้ถูกทำลาย เพราะมันยังคงสวยงามสมเป็นอดีตดาบเล่มที่งามที่สุดในโซลโซไซตี้ ถึงแม้ตอนนี้จะมีสีดำอยู่เสียครึ่งหนึ่งก็ตาม
               "ถ้าเจ้ากลับมาตอนนี้คงแปลกใจน่าดู"
               เพราะตอนนี้เร็นจิได้เป็นหัวหน้าหน่วยสิบสามแม้จะยังไรัรองหัวหน้า แต่ชายคนนั้นตั้งแต่มีลูกก็ดูมีความรับผิดชอบขึ้นมาผิดหูผิดตาแม้จะยังมีนิสัยเก่าแบบรองหัวหน้าบ้างเวลาอยู่กับเขา ซึ่งตอนนี้ ตำแหน่งรองหัวหน้าหน่วยที่หกก็ไม่ใช่ของใครอื่น นอกจากอาบาราอิ อิจิกะ
               เคยได้ยินเสียงลือแว่วเข้าหูว่าตอนนี้หน่วยหกเข้มงวดน้อยลงหลังจากหัวหน้าหน่วยอย่างคุจิกิ เบียคุยะ มีหลานสาวของตัวเองเป็นรองหัวหน้า แต่เปล่าเลย ต่อให้จะเป็นหลาน หากอยู่ในหน่วยแล้วหน้าที่ก็ยังคงเป็นหน้าที่ และเขาก็สั่งลงโทษอิจิกะไม่ต่างกับคนอื่น แต่หากอยู่ในรั้วบ้านเช่นนี้ล่ะก็ย่อมผ่อนให้เป็นเรื่องธรรมดา
               หลานสาวเพียงคนเดียว ที่มีดวงตาสีม่วงสวยไม่ต่างอะไรกับลูเคีย ชวนให้นึกถึงวันในอดีตเสียเหลือเกิน
               เบียคุยะใช้เวลาอยู่เงียบๆคนเดียวในนั้นอยู่เกือบชั่วโมงก่อนจะตัดสินใจหันหลังให้เมื่อต้องกลับไปทำงานที่เหลือคั่งค้างอยู่นิดหน่อย น่าแปลกที่อยู่ดีๆโซเดโนะ ชิรายูกิก็ร่วงหล่นลงมากระทบพื้นเสียงดังท้งที่ไม่มีลม และมันตั้งอยู่เช่นนั้นร้อยปีไม่เคยร่วงหล่น
               ...แล้วทำไม?
               "หัวหน้าคุจิกิ!"
               "...คนของหน่วยสิบสอง" เขารำพึง ก่อนจะถามเสียงเรียบ "มีธุระอะไร"
               "รองหัวหน้าหน่วยอากอนให้มาแจ้งกับท่านเป็นการส่วนตัว คือ.... เอ่อ...."
               ดวงตาสีเทาหรี่ลงบีบบังคับให้อีกฝ่ายเลิกยึกยักน่ารำคาญ ก่อนจะเบิกตากว้างกับคำรายงานนั้นและรีบใช้ก้าวพริบตาออกไปในทันที
               "ยมทูตประจำการเมืองคาราคุระรับแจ้งมาว่า ได้พบกับเด็กสาวหน้าตาเหมือนกับคุณคุจิกิ ลูเคียครับ!!!"
               ลูเคีย...!?!?



==================================================



มาสั้นๆง่ายๆกับบทนำค่ะ....
อย่างที่บอกไป นี่เป็นภาคต่อของเรื่องสั้นของเรา >> Mortal Empyrean สวรรค์ไร้นิรันด์ << ไม่ได้บังคับว่าต้องอ่านค่ะ แต่ถ้าเรื่องย่อก็คือลูเคียซึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยสิบสามแต่งงานมีลูกเรียบร้อยนั้นได้รับผลกระทบจากบังไคของตัวเองจนร่างกายค่อยๆเป็นน้ำแข็งและจิตใจถูกขังอยู่ในความใฝ่ฝันของตัวเอง อิจิเป็นคนเดียวที่ไปช่วยได้เพราะความผูกพันและการที่วิญญาณมีส่วนคล้ายกัน (ตัวเองเขียนเองก็จำรายละเอียดย่อยไม่ค่อยได้ มันนานแล้วค่ะ T T) แต่เอาเป็นว่าอิจิเข้าไปช่วยลูเคียโดยทิ้งฮิเมะกับคาสุอิไว้เบื้องหลัง และที่สำคัญคือเพื่อไม่ให้ลูเคียตายอิจิจึงเลือกจะหายไปแทน หายไปแบบตลอดกาลวิญญาณดับสูญไม่ได้เกิดใหม่ แต่ก็จบง่ายๆคือทั้งลูเคียทั้งอิจิโกะก็หายไป และเรื่องนี้ก็เกิดหลังจากเหตุการณ์นั้นร้อยปีพอดี ซึ่งเร็นจิเป็นหัวหน้าหน่วยสิบสามและอิจิกะเป็นรองหัวหน้าหน่วยหกนั่นเองค่ะ
ส่วนถ้าถามว่าคาสุอิไปไหน...​อันนี้ต้องไปตามกันในเรื่องนะคะ //โดนตบ
แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!!! 
ปล. รู้สึกเรื่องนี้คุณพี่แกจะเด่นพอสมควรเลยนะเนี่ย ถถถถ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

80 ความคิดเห็น