รักในทางปฏิบัติ | สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 42 : บทที่ 12 | เป็นห่วงหรือเป็น ‘หวง’ กันแน่ [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2912
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    1 ก.ค. 62

อีบุ๊กมาแล้วนะคะ อ่านจบแล้วชอบอย่าลืมกดหัวใจรัวๆ ให้นายหัวกับน้องด้วยนะจ๊ะ 

หนังสือวางจำหน่ายแล้วนะคะ หาซื้อได้ตามร้านนายอินทร์ ซีเอ็ด และ B2S ค่า

และสำหรับสายอีบุ๊ก ถ้าอยากได้ถุงผ้าน่ารักๆ นายหัวกับน้องเป็นที่ระลึก

ส่งหลักฐานการซื้อพร้อมชื่อ-ที่อยู่มาที่เพจ ฬีรดา ได้เลยนะคะ

ลิงก์จ้ะ >> www.mebmarket.com/ebook-96209-รักในทางปฎิบัติ-ซีรีส์ชุด-อาการรัก-&page_no=1

คำพูดและน้ำเสียงของปณาลียังติดอยู่ในใจของราเชนทร์ เขาไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เธอบอกกับเขาอย่างนั้น ไม่ค่อยมีใครเป็นห่วงเธออย่างนั้นเหรอ...

                เขาแทบไม่เชื่อด้วยซ้ำ แต่น้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจของเธอก็ตอกย้ำว่าปณาลีรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

                แต่ปณาลีพูดแล้วก็เหมือนเธอปล่อยผ่านไป พอเจอหน้าเพื่อนหญิงสาวก็ยิ้มร่าเริง ยิ่งพอมาเจออาหารฝีมือระดับเชฟของโรงแรมเข้าไป เธอยิ่งหน้าบาน

                มื้อนี้เป็นมื้ออาหารเป็นไฟน์ไดนิ่งซึ่งห่างหายจากวิถีชีวิตของปณาลีไปนาน ทำให้หญิงสาวอดตื่นเต้นกับอาหารมื้อนี้ไม่ได้ ไม่ใช่ว่าข้าวราดแกงที่สวนยางไม่ดี นั่นก็อร่อยดี แต่เวลาได้ลองกินเมนูแปลกใหม่ มันทำให้เธอรู้สึกกระชุ่มกระชวย

                “กินดุจังล่ะ ไม่ได้กินข้าวกลางวันมาหรือไง” ชลิตาซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามกับปณาลีอดถามออกมาไม่ได้ เพื่อนหล่อนกินอย่างกับคนหิวโหย แล้วก็ดูตื่นเต้นกับอาหารเป็นพิเศษอย่างกับไม่ได้กินมานาน

                “นั่นสิยะ อะไรมาเสิร์ฟแกก็กินเรียบทุกจาน คุณพี่นายหัวของแกเลี้ยงอดอยากเหรอ” คำถามนี้เป็นของจิรากรซึ่งตอนนี้มีชื่อใหม่ว่าจีจี้ เพื่อนสาวประเภทสองที่ความสวยเกือบจะนำปณาลีไปแล้ว

                ปณาลีเหลือบมองหน้าคนถูกพาดพิงแล้วก็ยิ้ม ก่อนจะส่ายศีรษะปฏิเสธการคำถามเชิงคาดเดาของเพื่อน “ไม่ได้อด แต่ว่าอยาก”

                ก็ตรงตามที่เธอพูดนั่นละ ราเชนทร์ไม่ได้ปล่อยให้เธออด แต่ก็ไม่ได้มีอาหารแบบที่เธอคุ้นเคยให้กิน ฉะนั้นก็เป็นธรรมดาที่เธอเห็นอาหารน่าตาน่ากินแล้วจะเกิดอาการอยากมากขนาดนี้

                “เออ แต่แกอยู่ไกลเมืองไกลความเจริญนี่เนอะ หาของกินทีนี่น่าจะลำบาก”

                “แต่พริกมันก็กินง่าย ฉะนั้น...มันไม่ลำบากแน่นอน” อารดาพูดขึ้นมาด้วยรู้นิสัยของปณาลีเป็นอย่างดี รายนั้นอาจจะเป็นคุณหนูที่จุกจิกและเรื่องมากในบางเรื่อง แต่ก็ค่อนข้างจะกินง่าย กินอะไรก็อร่อยไปเกือบหมด

“ว้าย แต่คุณพี่นายหัวอย่างเพิ่งเข้าใจว่าพวกหนูหาว่าสวนยางของคุณพี่ไกลปืนเที่ยงนะคะ” จิรากรหันมาจีบปากจีบคอพูดกับราเชนทร์ที่เอาแต่นั่งฟังพวกหล่อนคุยกัน “เพราะถ้าหนูได้มรดกเป็นสวนยางพันๆ ไร่ หนูก็ยอมที่จะไกลปืนเที่ยงค่ะ”

                “แกน่าจะกระเจิงตั้งแต่เจอแดดเข้าไปวันแรกแล้วล่ะ” ปณาลีรู้ว่าเพื่อนรักสวยรักงามยิ่งกว่าเธอเสียอีก ดูสิ ไม่เจอกันเดือนเดียว เหลาหน้ามาใหม่ซะสวยจนเธอแทบยกธงขาว

                “ไม่แน่หรอกจ้ะ ถ้ามีนายหัวหล่อๆ อยู่ใกล้ๆ ฉันคงมีแรงสู้แดดที่ร้อนอย่างกับนรกได้” จิรากรพูดเหมือนจะแทะโลมราเชนทร์ แต่ความจริงแล้วหล่อนกำลังแซวปณาลีมากกว่า ตอนเจอหน้ากันก็แปลกใจไม่น้อยที่เพื่อนพาผู้ชายรูปหล่อมาด้วย เขาหล่อแบบดิบๆ มาดแมนเต็มพิกัดจนอยากจะเซไปซบเหลือเกิน

                “อย่าเยอะ กินเข้าไปเลย” ปณาลีบอกเพื่อน ขณะที่ตัวเองตักอาหารจานล่าสุดที่เพิ่งมาเสิร์ฟขึ้นมาชิม พอลิ้นสัมผัสรสเผ็ดที่ซ่านไปทั่วปากแล้วหญิงสาวก็รีบหันไปบอกราเชนทร์ทันที “จานนี้เผ็ดค่ะ คุณกินไม่ไหวหรอก”

                “งั้นยกให้เธอ”

                ปณาลียิ้มกว้างแล้วพยักหน้ารับรัวๆ ไม่ทันสังเกตว่าเพื่อนกำลังหรี่ตามองความสนิทสนมของเธอกับราเชนทร์ด้วยความสนอกสนใจ ขนาดว่ากฤตย์ซึ่งเป็นแฟนของอารดาที่มาเที่ยวด้วยกัน ยังไม่วายก้มลงไปพูดคุยกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับแฟนของตัวเอง

                “แล้ว...วันนี้คุณราชจะค้างคืนที่นี่ด้วยไหมคะ” ชลิตาเป็นคนเอ่ยถาม ความจริงห้องหับที่พวกเธอจองเอาไว้เป็นห้องแบบคอนเน็กติ้งรูม อารดากับกฤตย์พักด้วยกัน ส่วนปณาลี จิรากร แล้วก็หล่อนพักด้วยกันอีกห้องหนึ่ง

                แต่ถ้าราเชนทร์จะค้างที่นี่ด้วยก็คงต้องจองห้องพักเพิ่ม

                “ผมจองห้องพักไว้เรียบร้อยแล้วครับ” ราเชนทร์รู้ว่าเพื่อนของปณาลีกังวลเรื่องใด การที่จู่ๆ เขาโผล่มาโดยที่ไม่ได้บอกเอาไว้ก่อนอาจจะทำให้คิดว่าต้องยุ่งยากเรื่องที่พัก แต่เขาไม่ได้คิดจะมาสร้างความยุ่งยากให้ใครอยู่แล้ว

                “แล้วแก...” จิรากรมองเพื่อนด้วยสายตาวิบวับ ชี้มือสลับไปมาระหว่างปณาลีกับราเชนทร์ ไม่แน่ใจว่าคืนนี้เพื่อนอยากจะค้างคืนกับใครกันแน่ กับราเชนทร์สถานะอาจจะยังคลุมเครือไม่เปิดเผย แต่พฤติการณ์ก็ดูใกล้ชิดสนิทสนมจนน่าสงสัย

                “ฉันพักกับพวกแกไง” ปณาลีรีบบอก ดูจากสายตาแล้วก็รู้แล้วว่าจิรากรกำลังคิดอะไรน่ะ “พอดีนายหัวเขามีงานที่นี่พอดี”

                “งานที่นี่เหรอคะ” อารดาอดถามไม่ได้ แหม...ก็ไม่ได้อยากจะจับผิดเพื่อน แค่สงสัยน่ะว่าคนที่เป็นเจ้าของสวนยางพาราจะต้องมาทำงานอะไรที่โรงแรมหรูระดับห้าดาวแบบนี้

                “ครับ ผมมาเป็นวิทยากรรับเชิญในงานสัมมนาที่จัดขึ้นที่นี่พอดี เกี่ยวกับการปลูกพืชให้ได้ผลผลิตนอกฤดูกาลน่ะครับ”

                “โห...งั้นแปลว่าคุณราชต้องเก่งมากๆ เลย” ชลิตาทำตาโต ถึงกับขนาดได้รับเชิญให้เป็นวิทยากรนี่ แสดงว่านายหัวของปณาลีต้องดีกรีไม่ธรรมดา

                “เป็นเรื่องที่ผมพอรู้อยู่แล้วนะครับ ไม่ใช่ว่าเก่งกาจอะไร”

                “แหม...คุณไม่ต้องมาทำเป็นถ่อมตัวหรอกน่า หนูรู้ว่าคุณอยากโม้ โม้ได้เลยนะ เพื่อนหนูไม่ว่าหรอก” ปากอิ่มคลี่ยิ้มกว้างขณะที่ดวงตาเป็นประกายด้วยความสนุกที่ได้หยอกล้อเขา

                “เธอก็โม้ไปสิ อวดความฉลาดให้เพื่อนเธอฟังก็ได้ ฉันไม่ถือ” เพราะถ้าปณาลีเป็นคนพูดถึงเขาให้เพื่อนเธอฟัง ราเชนทร์กะว่าจะนั่งจิบไวน์ตั้งใจฟังทุกคำทุกพยางค์เลย ไม่รู้ทำไม...แต่ชายหนุ่มคิดว่าเขาคงนั่งฟังเธอพูดได้อย่างไม่รู้เบื่อเลยทีเดียว















ตัวเอง นามปากกา ฬีรดา ที่จะอัพต่อจากเรื่องนี้คือ ทาสแมวที่รักนะคะ
จิ้มที่รูปภาพไปแอดแฟนกันได้เลยค่า  รับรองน่าร้ากกกกก





ชุด อาการรัก มีทั้งหมด 2 เรื่องนะคะ


ติดตามข่าวสาร+พูดคุยกันได้ที่เพจ ฬีรดา เลยค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #208 Noomai_tm (@Noomai0501) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 23:26
    ค้างงงว
    #208
    0
  2. #197 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 22:17

    ฟังพริกโม้ได้เสมอ น่าเอ็นดูจัง

    #197
    0
  3. #195 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 18:45
    ชงแฟนเล็กๆ นะคะนายหัว ชื่นชม แล้วก็หวงแบบลักปิดลักเปิด
    #195
    0