รักในทางปฏิบัติ | สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 36 : บทที่ 11 | ปฏิบัติอย่างใกล้ชิด [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    1 มิ.ย. 62

อีบุ๊กมาแล้วนะคะ อ่านจบแล้วชอบอย่าลืมกดหัวใจรัวๆ ให้นายหัวกับน้องด้วยนะจ๊ะ 

ลิงก์จ้ะ >> www.mebmarket.com/ebook-96209-รักในทางปฎิบัติ-ซีรีส์ชุด-อาการรัก-&page_no=1

ตอนนี้ผื่นที่มือของปณาลีไม่มีแล้ว เหลือรอยไหม้จางๆ นิดหน่อย บำรุงบ่อยๆ สีผิวคงจะกลับมาสม่ำเสมอได้ไม่ยาก ส่วนแผลที่นิ้วก้อยเท้าของปณาลีแห้งสนิทแล้วแต่ราเชนทร์ก็ไม่ได้ทวงเวสป้าของเขาคืนไป ซึ่งปณาลีคิดว่านั่นเป็นเรื่องดีสำหรับเธอ เวลาไปไหนมาไหนในสวนยางจะได้ไม่ต้องเดิน แต่ซ้อนท้ายมาลีเอา สบายกว่าตั้งเยอะ

                แต่จะว่าไปก็ไม่ค่อยได้เข้าไปที่สวนยางนักหรอก ราเชนทร์ยังไม่อยากให้เธอใส่พวกผ้าใบหรือรองเท้าบู้ทเข้าไปทำงานในสวนยาง เขาสั่งให้เธอนั่งๆ นอนๆ อยู่ในห้องทำงานของเขา อ่านเอกสาร ตรวจความเรียบร้อยของบัญชีแล้วก็ศึกษาเกี่ยวกับงบประมาณในการผลิตสินค้าแปรรูปของยางพาราไปก่อนระหว่างนี้ อาจจะรอให้แน่ใจว่าแผลที่เท้าของเธอจะไม่กระทบกระเทือนหรือติดเชื้อขึ้นมา

                ถ้าจะเข้าไปที่สวนยางก็แค่เข้าไปดูว่าคนงานทำงานเรียบร้อยดีหรือเปล่าแค่นั้น

                “หนูมาลี” ปณาลีโผล่หน้าออกมาจากบ้านพักของตัวเอง เรียกหาผู้ช่วยของเธอเสียงหวาน

                “ว่าไงคะคุณพริก” มาลีมาเร็วทันใจ ไม่ได้หรอก นายหัวสั่งเอาไว้ว่าให้ดูแลปณาลีให้ดี ยิ่งพอรู้ว่าน้ำมะนาวที่ตนทำหกใส่ปณาลีวันนั้นทำให้หญิงสาวถึงกับเป็นผื่นแพ้แถมยังผิวไหม้ มาลียิ่งรู้สึกว่าต้องดูแลปณาลีให้เต็มความสามารถ

                “ฉันอยากขี่มอไซค์น่ะ สอนหน่อยสิ”

                “หา! คุณพริกจะขี่มอไซค์เหรอคะ” นึกครึ้มอะไรขึ้นมาล่ะเนี่ย

                “ใช่ สอนฉันหน่อยนะ”

                “แต่ว่า...จะดีเหรอคะ”

                “ดีสิ เดี๋ยวหนูมาลีก็เปิดเทอมแล้วไม่ใช่หรือไง ทีนี้ใครจะขับรถให้ฉันนั่งล่ะ” ไม่มีน่ะสิ แล้วเธอก็ไม่อยากเดินแล้วด้วย พอได้นั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ถึงจะร้อน แต่ก็ไม่เหนื่อย “สอนฉันหน่อยนะ เวลาที่หนูมาลีไม่อยู่ ฉันจะได้ไปไหนมาไหนเองได้ไงล่ะ”

                ถึงคำพูดของปณาลีจะฟังดูมีเหตุผล แต่มาลีก็ยังลังเลอยู่เล็กน้อย

                “แล้วนายหัวจะไม่ว่าอะไรเหรอคะ”

                “จะว่าทำไมล่ะ” ก็เขาให้เวสป้าคันนี้มาก็เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับเธอไม่ใช่หรือไง “นายหัวให้รถมาใช้นี่ ถ้าฉันขับไม่เป็น เดี๋ยวพอหนูมาลีกลับไปเรียน มันก็จอดทิ้งไว้เฉยๆ น่ะสิ”

                “งั้น...เดี๋ยวไปหัดตรงถนนด้านข้างก็แล้วกันนะคะ ถนนเรียบแล้วก็ไม่ค่อยมีรถผ่าน”

                “ได้สิ เอาไหนก็ได้ที่หนูมาลีเห็นว่าเหมาะน่ะ”

                พอตกลงกันได้แล้วหนูมาลีขับมอเตอร์ไซค์พาปณาลีไปยังถนนที่อยู่ห่างออกไปจากบริเวณบ้านพักคนงาน ถนนเส้นนี้จะมีรถผ่านแค่เวลามีรถมารับน้ำยางไปส่งที่โรงงาน ซึ่งไม่ใช่เวลานี้ ดังนั้นมาลีจึงค่อนข้างสบายใจว่าจะไม่มีรถแล่นสวนไปมารบกวนสมาธิของปณาลี

                “คุณพริกไม่เคยขี่มอเตอร์ไซค์มาก่อนเลยใช่ไหมคะ”

                ปณาลีส่ายหน้า ความจริงแล้วเธอเพิ่งเคยซ้อนมอเตอร์ไซค์เป็นครั้งแรกในชีวิตก็ที่นี่แหละ และคนที่ขับให้เธอนั่งซ้อนก็กำลังจะกลายมาเป็นครูสอนขับรถของเธอในอีกไม่กี่นาทีนี้แล้ว

                มาลีแนะนำให้ปณาลีรู้ว่าต้องสตาร์ตรถอย่างไร ไฟอยู่ตรงไหน เนื่องจากว่าเป็นรถมอเตอร์ไซค์ระบบออโต้ ไม่ต้องมาคอยเข้าเกียร์ก็เลยง่ายหน่อย เด็กสาวให้ปณาลีลองนั่งประจำที่คนขับ กะน้ำหนักของรถก่อนจะให้อีกฝ่ายลองสตาร์ตเครื่องดู

                ปณาลีเกือบจะได้ลองขับอยู่แล้วเชียว ถ้าราเชนทร์ไม่โผล่มาเสียก่อน

                “ทำอะไรกันน่ะ” นายหัวหนุ่มกระโดดลงจากมอเตอร์ไซค์ซึ่งเขาให้คนงานขับพามาเมื่อทราบจากป้ามาลัยว่าหนูมาลีมาสอนปณาลีขับมอเตอร์ไซค์ที่นี่

                เขายังไม่ทันอนุญาตเธอสักคำ ไม่สิ! ต้องบอกว่าปณาลียังไม่ได้ขออนุญาตเขาสักคำต่างหาก จู่ๆ ก็นึกอยากจะขี่มอเตอร์ไซค์ขึ้นมา ไม่กลัวล้มหน้าแหกบ้างหรืออย่างไร

                ดื้อจริงๆ

                “กำลังสอนคุณพริกหัดขับมอเตอร์ไซค์ค่ะ” มาลีเป็นคนตอบคำถามของราเชนทร์

                “ใครสั่ง”

                เด็กสาวหน้าจ๋อยเมื่อเห็นว่านายหัวถามเสียงเข้ม ท่าทางแบบนี้ไม่พอใจแหงเลย มาลีหันไปสบตากับปณาลี หวังได้รับความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย

                “หนูเองค่ะ หนูเป็นคนบอกให้มาลีสอนหนูขับมอไซค์”

                “ไม่บอกฉันสักคำเนี่ยนะ” ราเชนทร์ว่าแล้วก็ต้องถอนหายใจหนักหน่วง ปณาลีนี่นึกจะทำอะไรตามใจตัวเองก็ทำ ไม่คิดบ้างหรือไงว่าเขา...ว่าคนอื่นจะเป็นห่วงน่ะ

                ชายหนุ่มไล่มาลีให้ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คนงานกลับไป ส่วนปณาลีน่ะเหรอ...เดี๋ยวเขาจะคิดบัญชีกับเธอเองนั่นละ โทษฐานที่ทำอะไรไม่บอกกล่าว สร้างความว้าวุ่นใจให้เขาต้องมาคอยเป็นห่วง














เป็นห่วงมากก็ยิ่งดุมากกกก นายหัว...ทำไมไม่อ่อนโยนกับน้อง
- อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงก็ฝากคอมเม้นต์กันเข้ามานะคะ -

แอดแฟนจิ้มที่รูปหัวใจเลยจ้า




ชุด อาการรัก มีทั้งหมด 2 เรื่องนะคะ


ติดตามข่าวสาร+พูดคุยกันได้ที่เพจ ฬีรดา เลยค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #187 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 09:01
    ทำเป็นเข้ม
    #187
    0
  2. #173 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 10:41
    นายหัวห่วงมากไปแล้วทรู้ตัวรึป่าวเนี่ย
    #173
    0
  3. #172 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 07:51

    ห่วงน้อง ดุใหญ่เลย ถ้างั้นก็สอนเองไปเลย


    #172
    0
  4. #171 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 05:34
    เยออะนายหัว ห่วงก็น่าจะบอกว่าห่วง เอ
    #171
    0
  5. #170 kung_thaluang (@kung_thaluang) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 21:44
    นายหัวแค่ห่วงก็พูดตรงๆไม่ได้น้อ...5555
    #170
    0
  6. #169 dekbanna (@dek-banna) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 21:07
    ดุจริงๆนายหัว ห่วงก็บอกกันดีๆจ้ะ
    #169
    0