รักในทางปฏิบัติ | สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 | ใครกันแน่ที่เป็นตัวจริง [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2368
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    23 เม.ย. 62


แต่นายหัวนั่นไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

                “ฉันทราบดีว่าเธอเป็นใคร ดูเหมือนว่าคนที่ไม่รู้อะไรน่าจะเป็นเธอมากกว่านะ” ราเชนทร์ถอนหายใจเบาๆ เป็นอย่างที่คุณปิ่นเขียนเอาไว้ในจดหมาย หลานของท่านคนนี้ไม่สนใจสวนยางของครอบครัว ไม่เคยแม้แต่จะชายตามอง

                ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าในเมื่อคุณปิ่นรู้แบบนี้ แล้วยังจะยกสวนยางนี้ให้ปณาลีทำไม ทั้งที่ปภาดาก็เทียวไปเทียวมาที่นี่อยู่หลายหน ทำให้ท่านเห็นเสมอมาว่าเต็มใจที่จะรับช่วงต่อดูแลสวนยางพารานี้ต่อจากผู้เป็นย่า

                เฮ้อ! หรือคุณปิ่นกลัวว่าเขาจะทำงานอย่างเป็นสุขเกินไป ถึงได้โยน ภาระมาให้แบบนี้

                “มีเรื่องอะไรที่หนูต้องรู้คุณก็บอกมาเถอะค่ะ” ทำเป็นยึกยักอมพะนำอยู่ได้ ต้องรอให้เธอตั้งคำถามขึ้นมาก่อนหรือไงถึงจะง้างปากได้น่ะพ่อคุณ

                “เมื่อสามปีก่อนฉันขอแบ่งซื้อสวนยางนี้จากคุณปิ่นครึ่งหนึ่ง ฉะนั้นสวนยางตั้งเจริญไม่ใช่ของเธอทั้งหมด แล้วถ้าไม่เชื่อที่ฉันบอก จะดูเอกสารสิทธิ์ก็ได้นะ” ซึ่งก็เป็นไปได้ที่ปณาลีจะไม่เชื่อถือคำพูดของเขา เธอแสดงออกทางสีหน้าอย่างไม่คิดจะปิดบังว่าไม่ได้เชื่อในสิ่งที่เขาบอกไปเลยสักนิด

                นี่เขาดูเหมือนพวกมิจฉาชีพมากนักหรือไง?

                “ค่ะ หนูขอดู” ปณาลีจะไม่ปักใจเชื่อ จนกว่าเธอจะได้เห็นกับตาว่านายหัวราชคนนี้มีสิทธิ์ในสวนยางของเธอครึ่งหนึ่งอย่างที่เขากล่าวอ้าง

                “งั้นตามฉันมาที่ห้องทำงาน” ราเชนทร์ผายมือไปอีกฝั่งของบ้าน ห้องทำงานของเขาอยู่ชั้นล่าง ไม่ได้เป็นส่วนตัวอะไรมากมายเพราะมีคนงานเข้าออกแทบทุกวี่วันอยู่แล้ว

                ปณาลีเดินตามคนตัวสูงไปติดๆ ยิ่งเธอขยับกายเข้าไปใกล้เขามากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลงมากเท่านั้น ราเชนทร์เป็นผู้ชายตัวสูง ร่างกายภายใต้เสื้อเชิ้ตสีตุ่นๆ ของเขาคงจะเปี่ยมไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออย่างคนทำงาน ไม่ได้มากมายจนดูเป็นมนุษย์กล้ามปูแบบที่เธอไม่ชอบ แต่กำลังพอดีในสัดส่วนที่จะทำให้สาวๆ กรี๊ดกร๊าด สีผิวของเขาเป็นสีทองแดงคร้ามแดด ก็ไม่แปลกที่จะเป็นเช่นนั้น ที่นี่ร้อนมาก แดดแรงจนน่ากลัววว่าฝ้าเธอจะขึ้นก่อนเวลาอันควร

                หญิงสาวเข้ามาในห้องทำงานของราเชนทร์ อดตะลึงไปกับผังโมเดลจำลองย่อส่วนของสวนยางที่ตั้งอยู่กลางห้องไม่ได้ ไม่นึกว่าจะมีถึงขนาดนี้ เธอเดินไปชะโงกหน้าดูโมเดลที่ตั้งอยู่บนโต๊ะขนาดใหญ่ แต่ยังไม่ทันได้สังเกตสังกาอะไรให้ถี่ถ้วน ราเชนทร์ก็เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับเอกสารที่เธออยากเห็นนักหนา

                “นี่โฉนดในส่วนของฉัน แล้วก็มีสัญญาเกี่ยวกับการดูแลสวนยางตามเงื่อนไขของคุณปิ่น”

                ราเชนทร์มีที่ดินในจังหวัดกระบี่อยู่แล้ว ซึ่งเป็นที่ดินติดกันกับที่สวนยางของตั้งเจริญ แต่เดิมครอบครัวของเขาทำกิจการสวนลำไยและส้มโชกุน ก่อนจะขยับขยายมาทำสวนยาง และกิจการยางพาราส่งออกก็ทำรายได้งาม เขาเลยอยากได้ที่ดินสำหรับปลูกยางพาราโดยไม่ต้องไปแย่งเอาพื้นที่ของไร่ลำไยกับไร่ส้มมาทำ เลยทาบทามสวนยางในที่ดินข้างๆ นี่ละ

                ทีแรกคุณปิ่นก็ดูจะลังเลอยู่นิดหน่อย แต่พอได้พูดคุยกันหลายๆ หนเข้าท่านก็เห็นราเชนทร์เป็นมืออาชีพในการจัดการสวนยางพาราได้ดีกว่าคนกรุงเทพฯ อย่างท่าน ก็เลยตัดสินใจขายสวนยางของตั้งเจริญให้เขาครึ่งหนึ่ง โดยมีสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรว่าระหว่างนี้เขาจะต้องคอยดูแลกิจการสวนยางอีกครึ่งที่ยังเป็นของตั้งเจริญจนกว่าทายาทของตั้งเจริญจะเข้ามาบริหารงานเอง

                “ตอนคุณปิ่นยังอยู่ ฉันทำงานกับท่านเหมือนเป็นหุ้นส่วนกัน ไม่ได้แบ่งว่าที่ดินตรงไหนเป็นของใคร กิจการสวนยางทำกำไรได้เท่าไรก็เอามาหารสอง” คนงานที่นี่มีทั้งคนของคุณปิ่นและคนของเขา แต่พอคุณปิ่นให้เขามีสิทธิ์เต็มที่ในการจัดการบริหาร คนของคุณปิ่นก็พลอยนับถือเขาเป็นนายไปด้วย

                “แล้วบ้านหลังนี้เป็นของใครคะ” ปณาลีละสายตาจากข้อความบนเอกสารสัญญา เข้าใจแล้วว่าทำไมป้าแม่บ้านถึงได้บอกว่านายหัวราชเป็นเจ้าของที่นี่ ถ้าดูจากวันเดือนปีในสัญญา ราเชนทร์ก็บริหารงานในสวนยางนี่มาหลายปีแล้ว จากที่เคยฟังคุณย่าและพี่สาวคุยกัน ปณาลีก็พอจะทราบว่าธุรกิจส่งออกยางพารายังทำเงินได้ดีไม่มีขาดทุน คงเป็นผลจากการทำงานของราเชนทร์นี่ละ ไม่แปลกที่คนงานในสวนยางจะนับถือเขาเป็นนาย

                “บ้านฉัน บนที่ดินของฉัน” เป็นที่ดินในส่วนที่เขาซื้อมาจากคุณปิ่นนี่ละ แต่อย่างไรโฉนดมันก็เป็นชื่อเขาไปแล้ว เท่ากับว่าเขาเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้โดยสมบูรณ์

                “แล้ว...” ปณาลีชะเง้อคอมองไปนอกหน้าต่าง สอดส่ายสายตามองหาบ้านหลังอื่นแถวๆ นี้ “คุณย่าไม่มีบ้านอยู่ที่นี่เหรอคะ”

                “ปกติคุณปิ่นจะแค่แวะมาเฉยๆ ท่านอาศัยพักที่โรงแรมเอา”

                “อ้าว!

                “แต่ว่าบ้านพักคนงานนั่นคุณปิ่นสร้างเอาไว้ครับ เธอพักที่นั่นได้” และแน่นอนว่าปณาลีต้องพักที่นั่น “คุณปิ่นฝากจดหมายผ่านทนายมาถึงผม บอกให้ฉันสอนงานให้เธอ ในหนึ่งปีนี้เท่ากับว่าเธอเป็นคนงานคนหนึ่งของฉัน”















นายหัว! นายหัวจะให้น้องไปเป็นคนงานไม่ด๊ายยยยยยยยย!
- อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงก็ฝากคอมเม้นต์กันเข้ามานะคะ -

แอดแฟนจิ้มที่รูปหัวใจเลยจ้า




ชุด อาการรัก มีทั้งหมด 2 เรื่องนะคะ



ติดตามข่าวสาร+พูดคุยกันได้ที่เพจ ฬีรดา เลยค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #200 ploy_nittha (@ploy_nittha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 07:23
    โอ้ยย นายหัวใจร้ายใจดำกับยับน้องเกินไปแล้ว
    #200
    0
  2. #28 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 17:47
    น้องโดนหนักแน่ ตายๆ จะอยู่ได้มั้ยเนี่ย
    #28
    0
  3. #15 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 00:08

    โห แรงให้สาวสวยเป็นคนงาน ได้ไงๆ

    #15
    0
  4. #14 ParinParinyaphas (@ParinParinyaphas) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 18:44
    สงสารนางอ่ะ
    #14
    0
  5. #13 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 21:11

    แงๆ ยังไงก็จะให้อยู่บ้านพักคนงานเหรอ

    #13
    0