รักในทางปฏิบัติ | สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 29 : บทที่ 9 | อภินันทนาการสำหรับคนเจ็บ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,050
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    22 พ.ค. 62

ตอนนี้แนนเปิดจองหนังสืออยู่นะคะ 

สำหรับคนที่สั่งซื้อกับแนน มีกระเป๋าผ้าน่ารักให้ด้วย ลายการ์ตูนนายหัวกับน้องพริกค่า

สั่งจอง+แจ้งโอนได้ที่เพจ ฬีรดา หรือเมลล์ narapond.r@gmail.com นะคะ

หนังสือพร้อมจัดส่งสิ้นเดือนนี้แล้วค่าาาา ^^


ปณาลีนั่งเบ้หน้ามาตลอดทาง อยากจะร้องไห้แต่ก็กลัวว่าราเชนทร์จะหาว่าเธอขี้แย ตอนนี้ความเจ็บน่ะแทบไม่มีแล้ว เหลือก็แต่ความกลัวนี่ละ ถอดเล็บเชียวนะ ตั้งแต่เกิดมาจนโตป่านนี้ ปณาลีไม่คิดเลยว่าเธอจะมาถึงวันที่ตัวเองต้องถอดเล็บออกน่ะ

                “อยากเข้าเมืองไม่ใช่เหรอ นี่ฉันก็พาเธอมาแล้วไง” เนื่องจากว่าเขาคือราเชนทร์ นายหัวเจ้าของสวนยางพาราที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดกระบี่ เรื่องปลอบใจคนอันที่จริงเขาก็พอจะทำเป็น แต่พอคนที่ต้องปลอบเป็นปณาลีแล้วเขาก็นึกสรรหาถ้อยคำอ่อนโยนไม่ออก

                “หนูไม่อยากเข้าเมืองมาถอดเล็บ” แล้วนี่เขาก็ไม่ได้จะพาเธอไปถึงตัวเมืองด้วย แค่พามาคลินิกในตัวอำเภอต่างหากล่ะ

                “ถ้าไม่ถอดมันจะไปหายได้ยังไงล่ะ เชื่อฉันสิว่ามันเป็นวิธีที่ดีที่สุดน่ะ”

                “แล้วเล็บหนูจะงอกมาใหม่ไหมอะ”

                “ก็ต้องงอกอยู่แล้วน่า จริงๆ มันก็เริ่มงอกขึ้นมาทันทีนั่นละ แต่กว่าจะงอกขึ้นเต็มก็หลายเดือน” แต่ของปณาลีเป็นที่นิ้วก้อย นิ้วเท้าเล็กๆ ของเธอสักสามเดือนเล็บก็น่าจะขึ้นเต็มแล้ว

                ปณาลีฟังแล้วก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นนัก ยิ่งพอถึงคลินิกจิตใจของเธอก็เริ่มไปเป็นสุข หวั่นกลัวไปหมดแม้แต่ตอนที่เรียกชื่อเข้าห้องตรวจเธอยังสะดุ้งเสียจนราเชนทร์ก็พลอยตกใจไปด้วย

                ฮือ...หนีกลับบ้านตอนนี้ทันไหมเนี่ย

“ไปสิ เขาเรียกเขาห้องตรวจแล้ว” ราเชนทร์เห็นปณาลียังคงนั่งนิ่งจึงสะกิดให้หญิงสาวลุกขึ้น

                “คุณเข้าไปกับหนูได้ไหม” หญิงสาวอ้อนวอนเขาเสียงอ่อน ยอมรับเลยว่ากลัวมาก หวาดหวั่นเกินกว่าที่จะเผชิญหน้ากับหมอเพียงลำพัง

                “เธอเป็นเด็กน้อยที่ต้องมีผู้ปกครองคอยเดินตามหรือไงล่ะ”

                “ถ้าหนูเกิดทนพิษบาดแผลไม่ไหวแล้วตายไปล่ะ”

                ราเชนทร์โคลงศีรษะ นั่นเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้เลย “ถ้าเธอจะตายก็เป็นเพราะว่าใจเสาะจนตาย ไม่เกี่ยวกับพิษบาดแผลอะไรทั้งนั้นล่ะ”

                และเพื่อเป็นการตัดรำคาญ ชายหนุ่มจึงตัดสินใจทำตามที่ปณาลีร้องขอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รั้งเรียวแขนบอบบางของคนที่ไม่อยากไปเจอหมอให้ลุกขึ้นมาแล้วประคองเธอเข้าไปด้านในห้องตรวจ

                ราเชนทร์คุ้นเคยกับหมออยู่พอสมควร อย่างที่รู้กันว่าเขาเป็นคนกระบี่ตั้งแต่กำเนิด เกิดที่นี่ โตที่นี่ แม้ว่าจะไปเรียนที่อื่นอยู่หลายปี แต่อย่างไรอำเภอเขาพนมก็นับว่าเป็นถิ่นของเขาอยู่ดี

                แล้วก็อย่างที่บอกว่าราเชนทร์คุ้นเคยกับหมอ พอโผล่หน้าเข้าไปในห้องตรวจ นายแพทย์อติรัตน์ที่นั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานดูจะแปลกใจไม่น้อยที่เห็นราเชนทร์

                “ป่วยเหรอ” นายแพทย์อติรัตน์เอ่ยถาม แล้วก็ก้มลงไปอ่านใบประวัติคนไข้เพื่อดูรายชื่อผู้ป่วย แล้วก็พบว่าไม่ใช่ชื่อของราเชนทร์ แต่เป็นชื่อผู้หญิง ดูเหมือนจะเป็นคนที่ราเชนทร์พาเข้ามานั่นละ

“ผมพาคนมาให้ถอดเล็บ” ราเชนทร์ยกมือไหว้อีกฝ่าย อติรัตน์อายุมากกว่าเขาอยู่สามสี่ปี พ่อแม่ของพวกเขารู้จักกัน แถมทั้งคู่เคยเรียนโรงเรียนเดียวกันเมื่อสมัยอยู่ชั้นประถม ถึงได้คุ้นหน้าคุ้นตากันดี

“หืม?” อติรัตน์นิ่วหน้า ผายมือไปยังเตียงผู้ป่วยเป็นเชิงบอกให้ราเชนทร์พาคนเจ็บไปนั่งบนนั้น “ไปโดนอะไรมา”

“เดินเตะโต๊ะหินอ่อน” ราเชนทร์ปล่อยให้ปณาลีเดินกะเผลกไปนั่งบนเตียงผู้ป่วย ส่วนเขาเลื่อนเข้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของหมอออกมานั่งรอขณะที่อติรัตน์ย้ายตัวเองไปตรวจแผลให้กับหญิงสาว

“อืม...ต้องถอดเล็บนะครับ เล็บที่ฉีกทิ่มเข้าเนื้อด้วยถึงมีเลือดซึมอยู่”

                พอได้ยินหมอบอกแบบนั้น ปณาลีก็หน้าซีดเผือด รู้สึกถึงเม็ดเหงื่อที่ผุดซึมขึ้นมาตามไรผม วิงเวียนคล้ายจะเป็นลมอย่างไรก็ไม่รู้

                “เจ็บไหมคะหมอ”

                “นิดเดียวครับ”

                ปณาลีเบ้หน้าทันที ตามสถิติแล้วถ้าหมอบอกว่าเจ็บนิดเดียว นั่นแปลว่าต้องเจ็บมาก อาจถึงขั้นสาหัส โอย...นี่เธอจะเป็นลมจริงๆ แล้วนะเนี่ย

                นายแพทย์อติรัตน์สั่งให้ปณาลีขึ้นไปนอนบนเตียง ชันเข่าขึ้นเพื่อให้เท้าของเธอวางราบลงกับเตียง ตอนที่นายแพทย์หันไปจัดการกับอุปกรณ์ที่จะต้องใช้ ปณาลีผินหน้ามาหาราเชนทร์ ดวงตากลมโตไหวระริก ตอนนี้สมองของเธอจินตนาการถึงความเจ็บปวดที่ตัวเองจะต้องได้รับแล้วก็รู้สึกเหมือนจะตายเสียให้ได้

                ฮือ...เธอต้องได้รับการปลอบประโลม เดี๋ยวนี้เลย!














โอยยยยยยย น้องเจ็บปวดได้น่าสงสารมาก นายหัวปลอบน้องหน่อยเร้วววว
- อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงก็ฝากคอมเม้นต์กันเข้ามานะคะ -

แอดแฟนจิ้มที่รูปหัวใจเลยจ้า




ชุด อาการรัก มีทั้งหมด 2 เรื่องนะคะ



ติดตามข่าวสาร+พูดคุยกันได้ที่เพจ ฬีรดา เลยค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 23:30
    โอยเข้าใจอารมณ์นู๋พริกตอนจะถอดเล็บเลย มีประสบการณ์เป็นนิ้วโป้งเท้า อยากบอกว่า เจ็บโคตรๆๆ 😂😂😂
    #131
    0
  2. #130 real__sj (@real__sj) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 22:14
    ทำ ebook ไหมคะ
    #130
    1
    • #130-1 ฬีรดา (@thames-thames) (จากตอนที่ 29)
      23 พฤษภาคม 2562 / 00:07
      อีบุ๊กมีค่า ออกประมาณต้นเดือนหน้านะคะ
      #130-1
  3. #129 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 20:00

    ยัยพริกผู้น่าสงสาร จะสิ้นแล้วเพราะถอดเล็บ

    #129
    0
  4. #128 Sweetheart zzzz (@Canberra2014) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 19:15

    โอ๊ยยยย อยากอ่านตอนหน้ามากกกกก ( กไก่ ล้านตัว )

    อยากรู้ว่านายหัวจะทำยังไงกับสายตาน้องที่มองมา 55555



    Pleaseๆๆๆๆๆ

    #128
    0
  5. #127 meenajaaa (@meenajaaa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 18:39

    เดี๋ยวนี้ ไร๊ท์ มันค้าง
    #127
    0
  6. #126 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 17:12
    เดี๋ยวนี้ เข้าใจมั้ยนายหัว
    #126
    0