รักในทางปฏิบัติ | สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 28 : บทที่ 8 | ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    21 พ.ค. 62

ตอนนี้แนนเปิดจองหนังสืออยู่นะคะ 

สำหรับคนที่สั่งซื้อกับแนน มีกระเป๋าผ้าน่ารักให้ด้วย ลายการ์ตูนนายหัวกับน้องพริกค่า

สั่งจอง+แจ้งโอนได้ที่เพจ ฬีรดา หรือเมลล์ narapond.r@gmail.com นะคะ


ปณาลีเกือบจะเชื่อสนิทใจอยู่แล้วเชียวว่าราเชนทร์ไม่ได้มีใครในใจเพราะมัวแต่ฝักใฝ่อยู่กับต้นยางพารา ถ้าเพียงแต่วันนั้นเขาจะไม่กลับเข้ามาพร้อมกับผู้หญิงปริศนา

                “นั่นใครเหรอ” ปณาลีรีบสะกิดเรียกมาลี จากตรงนี้มองเห็นราเชนทร์ได้ไกลๆ ผู้หญิงที่มาด้วยกันไม่ได้นั่งรถคันเดียวกันมา แต่เจ้าหล่อนขับรถสัญชาติยุโรปตามเขามาแบบติดๆ พอลงจากรถได้ก็ปรี่เข้ามาพูดคุยหัวเราะกันด้วยท่าทางมีความสุขเสียจนน่าหมั่นไส้

                “อ๋อ คุณวิวค่ะ แขกของนายหัว” มาลีหันไปมองแค่แวบเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นใคร “ก็หนึ่งในสาวๆ ที่ชอบมาขายขนมจีบให้นายหัวนั่นแหละค่ะ”        

                ปณาลีเผลอบึนปากใส่แม้จะรู้ว่าราเชนทร์ไม่มีทางมองเห็นอยู่แล้ว ขนาดว่ามีสาวสวยแบบนี้มาขายขนมจีบถึงบ้าน เขายังไม่คิดจะซื้ออีกหรือไงกัน

                “มาบ่อยเหรอคนนี้”

                “เดือนหนึ่งก็สองสามครั้งค่ะ เทียวไปเทียวมาอยู่นานแล้วค่ะ หลายปีแล้วเพราะว่ารู้จักกันมานาน คุณวิวเปิดร้านอาหารในเมืองค่ะ สั่งผลไม้จากสวนของนายหัวไปที่ร้านตลอด”

                คนเล่าก็เล่าไปเพลิน ส่วนคนฟังก็พยักหน้าหงึกหงัก นี่ดูเป็นการจีบที่ลงทุนเหมือนกันแฮะ ชอบเจ้าของสวนผลไม้ก็เลยต้องสั่งผลไม้จากสวนเขา แหม...อันที่จริงก็น่าจะอุดหนุนผลิตภัณฑ์จากสวนยางพาราไปด้วยนะ

                ปณาลีอยากจะเลิกสนใจสองคนนั้น แต่สายตาเธอก็ละจากคนทั้งคู่ไม่ได้เลยจริงๆ แล้วก็เพราะมัวแต่สอดส่องราเชนทร์กับคุณวิวอะไรนั่นด้วยความอยากรู้ ทำให้ปณาลีไม่ได้มองทางให้ดี เผลอเดินไปเตะเข้ากับโต๊ะหินอ่อนซึ่งตั้งอยู่หน้าบ้านพักคนงาน

                ...สุดแรงเลยด้วย

                “โอ๊ย!” ไม่ใช่แค่ร้องเสียงดังลั่น แต่ปณาลีเจ็บจนถึงกับทรุดลงไปนั่ง ขณะเดียวกันก็อยากจะตบศีรษะให้กับความเซ่อซ่าของตัวเอง โต๊ะหินอ่อนนี่เธอก็เดินผ่านแทบทุกวัน วันนี้ดันไม่ดูตาม้าตาเรือ เตะเข้าเต็มๆ เลย

                “คุณพริก โดนตรงไหนคะ” มาลีเห็นปณาลีลงไปกองแบบนั้นก็ตกใจพอกัน ไม่แปลกที่หญิงสาวจะเจ็บ เพราะว่าปณาลีสวมแค่รองเท้าแตะง่ายๆ เนื่องจากว่ากรีดยางและเก็บน้ำยางทำเสร็จไปตั้งแต่ก่อนเที่ยงแล้ว พอตกบ่ายมาก็เลยใส่รองเท้าแตะลำลองธรรมดาเดินไปไหนมาไหนเท่านั้น

“นิ้วก้อย เจ็บมากเลยอะ” นิ้วก้อยเท้านี่มีประโยชน์อะไรบ้างไหม หรือว่ามีไว้เอาไว้แค่เดินเตะนู่นเตะนี่อย่างเดียวน่ะ โอ๊ย! เจ็บเป็นบ้าเลย

                “ตายๆๆ ตายแล้ว เล็บหักแล้วมั้งคะคุณพริก มีเลือดด้วย” มาลีถึงกับต้องก้มลงไปดูร่องรอย พอเห็นจุดเลือดบนเล็บก็เงยหน้าขึ้นมาบอกอีกฝ่ายอย่างตื่นตูม ดูแล้วนี่อาจจะต้องถึงขั้นถอดเล็บเชียวล่ะ

                “เลือดออกเลยเหรอ” ปณาลีหน้าซีดเผือด แค่ฟังก็รู้สึกอยากร้องไห้แล้ว

                “เกิดอะไรขึ้น!” ราเชนทร์วิ่งเข้ามาหน้าตาตื่น เขาได้ยินเสียงร้องแว่วๆ พอชะเง้อมองตามเสียงก็พบว่าปณาลีนั่งกองอยู่ที่พื้นจึงรีบพุ่งตัวมาดู หวั่นใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับหญิงสาว

                “คุณพริกเดินเตะม้าหินอ่อนค่ะ” มาลีเป็นคนเอ่ยตอบเมื่อเห็นว่าปณาลีเอาแต่เบ้หน้าเหมือนจะร้องไห้

                “ที่แท้ก็ซุ่มซ่าม เล่นเอาตกอกตกใจหมดเลย” ราเชนทร์พ่นลมหายใจด้วยความโล่งอก แต่แค่เสี้ยววินาทีมาลีก็ทำลายความรู้สึกนั้นของราเชนทร์จนหมดสิ้น

                “แต่ดูแล้วน่าจะต้องถอดเล็บนะคะนายหัว”

                “ถอดเล็บ?” คราวนี้ราเชนทร์ยอบตัวลงนั่ง คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นโดยไม่สนว่ามันเป็นดิน ไม่ได้ใส่ใจว่ามันจะทำให้กางเกงของเขาเลอะเทอะเปรอะเปื้อน มือใหญ่ยื่นไปแตะเบาๆ ตรงหลังเท้าของปณาลีหมายจะดึงเท้าของเธอเพื่อให้เขามองได้ถนัดๆ “ขอดูหน่อย”

                “หนูเจ็บ” ถึงความเจ็บจะบรรเทาไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังเจ็บอยู่ ยิ่งรู้ว่าถึงกับเลือดออก ปณาลียิ่งรู้สึกเหมือนความเจ็บมันยิ่งทวีคูณเข้าไปอีก

                “รู้แล้ว ก็จะดูให้ไง ลุกขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ซิ”

                ราเชนทร์ยังคงนั่งอยู่ท่าเดิม รอให้ปณาลีขยับตัวลุกขึ้นไปนั่งโดยได้รับความช่วยเหลือจากหนูมาลีแล้วจึงค่อยดึงเท้าของเธอเข้าหาตัว เขาถอดรองเท้าให้ปณาลีอย่างเบามือ สำรวจร่องรอยความเสียหายบนเล็บนิ้วก้อยเท้าเล็กๆ นั่นแล้วก็เห็นด้วยกับที่มาลีบอก

                “ต้องถอดเล็บจริงๆ” เขาเงยหน้าขึ้นมาแจ้งข่าวร้ายกับปณาลี

                “ไม่เอา หนูไม่ถอด” แค่คิดก็สยองแล้ว ถ้าต้องลงมือจริงๆ เธออาจจะขาดใจตายไปเลยก็ได้

                “จะปล่อยไว้อย่างนี้ให้มันเน่าหรือไงล่ะ” ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่คนที่ดื้อไม่เข้าเรื่อง

                “หนูกลัว”

                “ฉันไม่เอาคีมมาดึงเล็บเธอออกตอนนี้หรอก เดี๋ยวจะพาไปถอดที่คลินิก”

                “หนูว่าเดี๋ยวมันก็คงหายเจ็บ นี่มันก็ไม่เจ็บเท่าตอนแรกแล้ว” อย่างไรปณาลีก็ยังหวาดหวั่นต่อการถูกถอดเล็บอยู่ดี

                “มันจะไม่หาย เลือดมันจะคลั่งอยู่ข้างใน แล้วเธอจะทั้งปวดทั้งเจ็บยิ่งกว่าเดิมอีก” ราเชนทร์ดูท่าแล้วว่าปณาลีคงจะดื้อดึงไม่ยอมไปหาหมอแน่ๆ “ไปเถอะ เดี๋ยวจะบอกให้หมอใส่ยาชา รับรองว่าไม่เจ็บมาก”

                ราเชนทร์ลุกขึ้นยืนแล้วรั้งแขนประคองปณาลีให้ลุกขึ้นมา จังหวะนั้นเองเขาถึงเห็นว่าวันวิสาข์ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย ชายหนุ่มชะงักไปชั่ววินาที นี่เขาลืมหล่อนไปเสียสนิทใจเลยจริงๆ

                “คุณวิว ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ เรื่องมื้อเย็นวันนี้” ราเชนทร์คิดว่าไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรมาก หล่อนยืนอยู่ด้วยก็ต้องรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น และเขากำลังจะไปไหน “เดี๋ยวผมจะให้ป้ามาลีจัดการเรื่องผลไม้ให้นะครับ”

                “ไม่เป็นไรค่ะ วิวเข้าใจ แต่วิวจะถือว่าคุณติดเลี้ยงข้าววิวอยู่มื้อหนึ่งนะคะ”

                ราเชนทร์ยิ้ม โล่งใจที่วันวิสาข์เข้าใจอะไรได้ง่ายๆ “ไม่มีปัญหาอยู่แล้วครับ งั้นเดี๋ยวผมให้หนูมาลีพาคุณวิวไปที่บ้านนะครับ ป้ามาลีน่าจะเตรียมผลไม้ไว้เรียบร้อยแล้ว”

                วันวิสาข์ยิ้มรับแม้ว่าในใจจะไม่ได้ยิ้มตาม หล่อนมองราเชนทร์ที่ประคองผู้หญิงซุ่มซ่ามคนนั้นเดินไปยังรถของเขาไม่วางตา หล่อนแวะเวียนมาที่สวนยางอยู่บ่อยครั้ง เพิ่งจะเคยเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นก็วันนี้เอง ไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหน จะบอกว่าเป็นคนงานในสวนยางก็ดูไม่เหมือน ผิวพรรณดีออกขนาดนั้น หน้าตาก็สวยหมดจด สีผมมองปราดเดียวก็รู้ว่ามาจากช่างฝีมือดี แล้วไหนจะกระเป๋าสะพายหลังชาแนลกาบริเอลรุ่นเดียวกับที่ลิซ่า วงแบล็กพิงค์ใช้นั่นอีกล่ะ ใบนั้นราคาแสนกว่าเชียวนะ คนงานที่ไหนจะมีกระเป๋าแบบนี้ใช้กัน

                แล้วไหนจะท่าทางห่วงใยที่ราเชนทร์มีให้แม่นั่นอีก ถ้าเป็นแค่คนงานธรรมดาๆ เขาจะคุกเข่าแล้วเอามือของตัวเองไปจับเท้าคนอื่นแบบนั้นเหรอ

                สัญชาตญาณแห่งความไม่ไว้วางใจของวันวิสาข์เต้นระริก มันบอกหล่อนว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ธรรมดา ดึงความสนใจของราเชนทร์ไปได้หมดสิ้นขนาดนั้น ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ

                แต่ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม อย่างไรหล่อนก็จะไม่ยอมปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นมาฉกชิงราเชนทร์ไปได้ง่ายๆ หรอก














แหมมมมมม นายหัวก็เป็นห่วงน้องแบบแสดงออกชัดเจนมากเนอะ
- อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงก็ฝากคอมเม้นต์กันเข้ามานะคะ -

แอดแฟนจิ้มที่รูปหัวใจเลยจ้า




ชุด อาการรัก มีทั้งหมด 2 เรื่องนะคะ



ติดตามข่าวสาร+พูดคุยกันได้ที่เพจ ฬีรดา เลยค่า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #125 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:51

    นายหัวน่ารักค่อยังชั่ว แอบมีใจให้ยัยพริกแล้ว

    #125
    0
  2. #124 Auammuang (@Auammuang) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 18:19

    ตกลงคุณหวานหรือวิวหรือคนละคน
    ไรท์น่าจะหมายถึงเลือดคั่งใช่ไหมจ๊ะ
    #124
    1
    • #124-1 ฬีรดา (@thames-thames) (จากตอนที่ 28)
      21 พฤษภาคม 2562 / 20:51
      ชื่อวิวนะคะ แนนเขียนผิดค่า
      #124-1
  3. #123 Sweetheart zzzz (@Canberra2014) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 17:29

    นายหัวมาแนวเดียวกับคุณเขม หรือป่าวคะ แกล้งไปรักไป ด่าไปเอ็นดูไปงี้ ผูกพันแบบไม่รู้ตัว 5555

    #123
    1
    • #123-1 ฬีรดา (@thames-thames) (จากตอนที่ 28)
      21 พฤษภาคม 2562 / 17:42
      พูดไม่เพราะแต่ดูแลดี๊ดีค่ะ อิอิ
      #123-1
  4. #122 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 17:22
    ชื่อวิว หรือชื่อหวานค้า
    #122
    1
    • #122-1 ฬีรดา (@thames-thames) (จากตอนที่ 28)
      21 พฤษภาคม 2562 / 17:41
      ชื่อวิวค่ะ ลืมเปลี่ยนอะแงงงงง ซอรี่น้า
      #122-1
  5. #121 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 17:20
    เชิญเอาไปเลยจ้า ชิชิ

    น้องงงง เจ็บตัวเลย
    #121
    0