รักในทางปฏิบัติ | สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 23 : บทที่ 7 | กลยุทธ์ใหม่ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1890
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    14 พ.ค. 62

เปิดจองนะคะ สำหรับคนที่สั่งซื้อกับแนน มีกระเป๋าผ้าน่ารักให้ด้วย ลายการ์ตูนนายหัวกับน้องพริกค่า

สั่งจอง+แจ้งโอนได้ที่เพจ ฬีรดา หรือเมลล์ narapond.r@gmail.com นะคะ

ถ้าใครจะรอหวยออกหรือเงินเดือนออกก็แจ้งมาได้นะค้าาา ฮี่ๆๆๆ น้องเข้าใจ 5555

ปณาลีคิดว่าที่เธอทำอยู่มันไม่ค่อยเวิร์ก ช่วงนี้ต้องตื่นแต่เช้ามืดทุกวันเพื่อมาฝึกกรีดยางให้คล่องอย่างที่ราเชนทร์สั่ง เขาบอกว่าปกติเวลาจ้างคนมากรีด จะจ่ายค่าจ้างในอัตราส่วนห้าสิบต่อห้าสิบของราคายางในช่วงนั้น แต่ต้องใส่ปุ๋ยกับตัดหญ้าด้วยโดยที่ทางสวนยางเป็นคนรับผิดชอบค่าปุ๋ยเอง

                แต่ว่าปณาลีมากรีดยาง เธอไม่ได้ส่วนแบ่งอะไรทั้งนั้นละ แต่ราเชนทร์ปลอบใจว่าอย่างน้อยๆ เธอก็จะได้ประสบการณ์

                ...อย่างกับเธออยากได้นักนี่!

            แล้วไม่ใช่ว่าต้องทำแค่กรีดยางไง มันยังมีงานยิบย่อยอีกหลายอย่างที่ราเชนทร์หามาให้เธอทำได้ไม่ว่างเว้น ไม่ว่าจะเป็นการกำจัดวัชพืช แปลงกล้ายางที่เธอต้องมาไถพรวนดินก็ยังต้องดูแลมันให้พร้อม ไหนจะต้องมาศึกษาเรื่องผังและการวางสปริงเกอร์ เดี๋ยวพอหมดช่วงกรีดยางเข้าสู่ฤดูฝน เธอก็มีคิวของการติดตาต่อกิ่งเข้ามาอีก

                คุณพระช่วย! ทำงานแบบนี้มันไม่เวิร์ก เหนื่อย เพลีย ตากแดดตากลมแบบนี้มันไม่ใช่วิถีของคนอย่างปณาลีเลย!

“อะ...กินซะ” ราเชนทร์เดินมาพร้อมกับแก้วเก็บความเย็นสีทึบส่งให้คนที่กำลังขะมักเขม้นเก็บน้ำยางอยู่

                “อะไรคะ” ปณาลีหันกลับมาถาม พลางยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ช่วงนี้อากาศร้อน...ร้อนมาก แต่คนงานก็ทำงานกันไม่หยุด หลังจากกรีดยางได้สักสามชั่วโมง น้ำยางก็จะหยุดไหล และนั่นเป็นช่วงที่ต้องแบกถังไปเก็บน้ำยางที่ได้แต่ละถ้วยๆ มาเทรวมกัน เหนื่อยก็เหนื่อย หนักก็หนัก แถมยังร้อนจนเนื้อตัวแทบหลอมละลาย

                คนอย่างปณาลี ตั้งเจริญไม่ควรมีชีวิตที่ลำบากขนาดนี้ไหม?

                “น้ำส้มคั้น แก้กระหาย หรือจะไม่เอา” เขาชักมือกลับ แต่ก็ช้ากว่าปณาลีซึ่งทิ้งทุกอย่างในมือแล้วตะครุบแก้วเอาไว้ก่อนที่ราเชนทร์จะเปลี่ยนใจไม่ให้เธอดื่มน้ำส้มที่เขาอุตส่าห์เอามาให้

                “เอาสิคะ” ปณาลีแทบจะกอดแก้วน้ำส้มเอาไว้ด้วยซ้ำ ท่าทาทางราวกับเด็กที่กลัวเพื่อนมาแย่งของ

                ราเชนทร์เอนตัวพิงไหล่กับต้นยางพารา ยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาไขว้เหนือข้อเท้าอีกข้างตามความเคยชิน มันเป็นท่ายืนประจำตัวของราเชนทร์ และเป็นภาพชินตาของปณาลีไปแล้วเสียด้วย

                หญิงสาวดูดน้ำในแก้ว แล้วก็ทำตาโตเมื่อรสชาติหวานอมเปรี้ยวนั่นสัมผัสลิ้น “หูย น้ำส้มนี่สดมากเลย ซื้อมาจากไหนเหรอคะ”

                “ซื้อทำไม ส้มในสวนก็มีเยอะแยะ ป้ามาลัยเห็นช่วงนี้ร้อนๆ ก็เลยเอาน้ำส้มมาคั้นใส่ตู้เย็นไว้ทุกวัน”

                ปณาลีอดที่จะหมั่นไส้ในวิถีชีวิตดี๊ดีของเขาไม่ได้ นี่เห็นได้ชัดว่าเธอคงต้องทำตามแผนการที่เธอคิดทบทวนอยู่ค่อนคืน ไม่อย่างนั้นเธอคงหาหนทางสบายให้ชีวิตของตัวเองในตลอดปีนี้ไม่ได้

“คุณน่าจะเอามาแบ่งหนูบ้าง หนูชอบดื่มน้ำส้มมากเลยนะ” ขอสารภาพตามตรง ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ก็ไม่ค่อยได้กินอะไรดีๆ นัก อาหารในแต่ละวันก็พอยอมรับได้ ส่วนขนม นม เนยนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย อย่างดีก็เป็นขนมปังจากร้านสะดวกซื้อ ผลไม้สดๆ ก็พอมีให้กิน แต่ก็ไม่ได้มีผลไม้นำเข้าจากต่างประเทศเหมือนตอนที่เธออยู่กรุงเทพ

                มันลำบาก...คนอื่นอาจจะมองว่าไม่ แต่สำหรับปณาลี การอยู่ที่นี่คือความลำบาก แต่ในเมื่อเธอยังต้องอยู่ที่นี่ไปจครบหนึ่งปี เธอคิดว่าต้องปรับกลยุทธ์เสียใหม่ เธอจะหาทางทำให้เธอได้สุขสบายในการอาศัยอยู่ที่สวนยางตั้งเจริญ

                “แล้วนี่ไม่ได้แบ่งอยู่หรือไง” เขาถาม พยักเพยิดไปที่แก้วเก็บความเย็นในมือของปณาลี

                “แค่แก้วเดียวเนี่ยนะ ขี้งก”

                “แบ่งให้แล้วยังจะบ่นอีก”

                พอชายหนุ่มว่าอย่างนั้นปณาลีถึงได้สงบคำ ก็...ส้มของเขานี่นะ เขาจะแบ่งให้เธอเท่าไรหรือแม้แต่จะไม่แบ่งเลยมันก็เป็นสิทธิของเขา มันเป็นเรื่องของน้ำใจนี่เนอะ ว่าแต่น้ำใจของราเชนทร์มันไม่น้อยเกินไปหน่อยหรือไงกัน

                ...น้ำส้มนี่อร่อยมากเสียด้วย

                ปณาลีเพลินเพลินกับรสชาติอร่อยชื่นใจของน้ำส้มคั้นพอๆ กับที่เพลิดเพลินในการทอดสายตามองราเชนทร์ไปด้วย ตั้งแต่ใบหน้าคมคร้ามที่มีเหลี่ยมมุมเหมาะเจาะ เครื่องหน้าสมบูรณ์แบบที่เรียกได้ว่าหล่อเหลา ไหล่ผึ่งผายสง่างามแบบที่เสื้อเชิ้ตตุ่นๆ นั่นกลบออร่าของเขาไม่ได้เลย

                “มองอะไร” ราเชนทร์ทนกับสายตาของปณาลีไม่ไหว เธอมองเขาอยู่นานพักหนึ่งแล้ว มองไปก็ดูดน้ำส้มไปด้วย ไม่รู้ว่ามองอะไรนักหนา นี่เขาไม่ใช่อาหารตาของเธอนะโว้ย

                “ก็เห็นอยู่ว่าหนูมองคุณ” ปณาลีอมยิ้มมุมปาก เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ดวงตาของเธอพราวระยิบระยับ “คุณมีแฟนหรือยัง”














น้องพริก! เอาจริงเหรอลูก????

- อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงก็ฝากคอมเม้นต์กันเข้ามานะคะ -

แอดแฟนจิ้มที่รูปหัวใจเลยจ้า




ชุด อาการรัก มีทั้งหมด 2 เรื่องนะคะ



ติดตามข่าวสาร+พูดคุยกันได้ที่เพจ ฬีรดา เลยค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #94 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 22:30
    ไม่เอาน่าพริก อย่าไปยุ่งกับคนแบบนี้ ชิชิ
    #94
    0
  2. #93 dekbanna (@dek-banna) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 19:10
    พริกแซ่บ จะลงมือแล้วจ้า
    #93
    0
  3. #92 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 18:52

    ยัยพริกหนูจะรุกก่อนเหรอ

    #92
    0
  4. #91 runlarin (@runlarin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 18:40
    นี่ถามเพื่อความอยู่รอดใช่มั้ยพริก
    #91
    0
  5. #90 mamacream (@mamacream) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 17:13
    จีบเลยค่ะน้องพริก
    #90
    0
  6. #89 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 13:40
    แกล้งน้องงงง
    #89
    0