รักในทางปฏิบัติ | สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 17 : บทที่ 5 | ผู้ช่วยคนงาน [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,981
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    7 พ.ค. 62


หลังจากที่ราเชนทร์พาปณาลีไปทำงานกรำแดดอยู่หลายวัน เขาก็มีเซอร์วิสสำหรับหญิงสาวในเช้าวันหนึ่ง

                บริการพิเศษสำหรับปณาลีคือเด็กสาวอายุสิบหก...

                “นี่หนูมาลี จะมาอยู่เป็นผู้ช่วยเธอระหว่างปิดเทอม”

                มาลีเป็นหลานของป้ามาลัย ปกติแล้วจะเรียนและพักอยู่กับพ่อแม่ที่ตัวอำเภอ แต่พอปิดเทอมก็จะแวะเวียนมาเยี่ยมมาลัยที่สวนยางบ่อยๆ ตั้งแต่ยังเล็ก ด้วยความที่เป็นเด็กขยันจึงช่วยงานในสวนเท่าที่ตัวเองพอจะทำได้ ราเชนทร์จึงให้เงินเด็กสาวเป็นค่าแรง และพอเห็นว่าเป็นเด็กใฝ่ดี หลายๆ ครั้งเขาก็ให้เงินมาลัยไปซื้ออุปกรณ์การเรียนให้เด็กสาวได้มีใช้ จนมาลีมาอยู่ช่วยงานที่สวนยางทุกปิดเทอม

                “ผู้ช่วยหนู?” ปณาลีชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ไม่นึกว่าอย่างเธอก็จะได้มีผู้ช่วยกับเขาเหมือนกัน เอ...หรือว่าที่จริงแล้วราเชนทร์จะส่งเด็กคนนี้มาจับตาดูเธอกันแน่

                “อืม หนูมาลีรู้เรื่องในสวนยางดีกว่าเธอ...มาก ถ้าทำอะไรไปแล้วติดขัดตรงไหนก็ให้หนูมาลีคอยบอกก็แล้วกัน” ราเชนทร์เองไม่สามารถจะเฝ้าปณาลีได้ตลอดเวลา เขามีงานในส่วนของเขา ทั้งงานที่เป็นของสวนยางและสวนผลไม้ของครอบครัว หลายวันมานี้ที่ต้องคอยดูแลปณาลีก็ทำให้เขาไม่สามารถจัดการงานในส่วนของตัวเองได้อย่างเต็มที่นัก ดีที่มาลีปิดเทอมแล้วมาอยู่กับมาลัยที่นี่พอดี

                “อ้อ...แล้วฉันให้หนูมาลีมาเป็นผู้ช่วย เผื่อว่าเธอมีปัญหาอะไรติดขัด ไม่ใช่ให้มาเป็นลูกกระจ๊อกทำงานแทนเธอ ยังไงเธอก็ต้องหัดทำงานตามที่ฉันสั่ง ห้ามลักไก่ เข้าใจไหม”

                ปณาลีทำปากยื่นเมื่อราเชนทร์รู้ทันเธอ “นี่คุณเห็นหนูเป็นคนยังไงเนี่ย”

                “เห็นเป็นอย่างงี้ไงล่ะถึงต้องดักคอเอาไว้ก่อน”

                หญิงสาวสะบัดหน้าใส่ราเชนทร์แล้วหันไปให้ความสนใจกับหลานสาวของป้ามาลัยแทน “ชื่อหนูมาลีเหรอ”

                “ชื่อมาลีค่ะ แต่คนเรียกหนูมาลีเพราะว่าเห็นหนูมาตั้งแต่เด็กๆ” เด็กสาวผมสั้นเลยติ่งหูมานิดหนึ่งเอ่ยตอบด้วยสำเนียงทองแดงเล็กน้อย น้อยจริงๆ แทบไม่มี แต่ก็ยังฟังแล้วแยกได้ว่าเป็นคนใต้

                ความจริงแล้วไม่ว่าจะฟังใครในสวนยางพูดก็เดาได้ว่าเป็นคนใต้ จะมีก็แต่ราเชนทร์นี่ละที่พูดกลางชัดเจนไม่ติดสำเนียงใต้เลย สงสัยว่าตอนเด็กๆ คงไม่ได้เรียนโรงเรียนแถวนี้มั้ง แต่ก็ไม่แปลกหรอกถ้าครอบครัวของเขาเป็นเจ้าของสวนผลไม้แล้วยังมีเงินซื้อสวนยางจากตั้งเจริญอีก คงมีเงินส่งลูกไปเรียนโรงเรียนดีๆ นั่นละ

                “มาลีพักอยู่กับป้านะคะ ถ้าคุณพริกจะเรียกหาก็ไปเคาะห้องได้เลย” มาลัยบอกกับปณาลี ถึงราเชนทร์จะออกปากกับนางว่าจะให้มาลีมาช่วยเป็นหูเป็นตาระหว่างที่ราเชนทร์ไม่ได้ไปดูการทำงานของปณาลีด้วยตัวเอง แต่อย่างไรหญิงสาวก็เป็นถึงหลานคุณปิ่น ถ้าออกปากอะไรให้ช่วยเหลือ มาลีก็ต้องทำให้อยู่ดี

                “แต่เดี๋ยวตอนเช้าๆ หนูมาลีก็จะมาช่วยป้ามาลัยทำมื้อเช้าที่นี่แหละ ต่อไปเธอมากินข้าวนี่แล้วก็เข้าไปที่สวนยางพร้อมหนูมาลีได้เลย”

                “อ้าว แล้วคุณล่ะคะ” เขาไม่ต้องไปคอยชี้นิ้วสั่งให้เธอทำโน่นทำนี่แล้วหรือไง

                “ฉันก็มีงานต้องทำไหมล่ะ แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าฉันว่างเมื่อไรก็จะไปควบคุมเธอด้วยตัวเองเลย” อันที่จริงก็ไม่ค่อยจะไว้ใจเหมือนกันว่าหนูมาลีจะเอาปณาลีอยู่ หญิงสาวไม่ได้ดื้อรั้นก็จริง แต่ก็คอยจะอู้งานอยู่เรื่อย กลัวจะกลายเป็นว่าหนูมาลีจะไปเป็นมือเป็นเท้าให้ปณาลีเข้าจริงๆ

                “ถ้าคุณไม่ว่างก็ไม่เป็นไร ทำงานของคุณไปเถอะ จะได้ไม่มีเวลามาสั่งงานหนูยิกๆ น่ะ”

                “ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก แค่สั่งให้เธอไปทำนู่นทำนี่ไม่ได้ลำบากอะไร เดี๋ยวงานไหนเธอทำไม่เป็น ฉันจะให้หนูมาลีสอนเธอเองแหละน่า” อย่าได้หวังจะมาหาความสบายเอาที่นี่เลย ไม่มีให้เธอหรอก

                “ค่านายหัว จะสั่งอะไรก็สั่งมาเถอะค่ะ ที่นี่คุณเป็นใหญ่นี่นา อ๊ะๆ แต่วันนี้สั่งไม่ได้นะ เพราะว่าเป็นวันหยุด” เธอได้หยุดงานอาทิตย์ละสองวันไง และในที่สุดการทำงานหนักหนาในสัปดาห์แรกก็สิ้นสุดลง วันหยุดเดินทางมาถึงจนได้

                เฮ้อ! แต่มันก็ไม่ใช่วันหยุดแบบที่เธอเคยเผชิญมาตลอดชีวิตหรอก ที่นี่ไม่มีห้องแอร์ให้นอนดูหนัง มีแต่ห้องเล็กๆ ที่ร้อนอบอ้าว แถมเสื้อผ้าตลอดสัปดาห์ของเธอก็เต็มตระกร้า คงต้องเอาไปส่งซักรีดก่อนที่มันจะล้นออกมาหรือไม่ก็กลายเป็นผ้าเน่าเสียก่อน

                “ที่นี่ซักผ้ากันที่ไหนเหรอคะ”

                “มีตู้ซักผ้าหยอดเหรียญค่ะ” หนูมาลีเป็นคนตอบคำถามของปณาลี “ถ้าคุณพริกจะซักผ้า เดี๋ยวหนูพาไปค่ะ”

                “ไม่มีร้านซักรีดหรอกเหรอ”

                “ใครจะมาเปิดร้านซักรีดในสวนยางล่ะ” ราเชนทร์ว่าเข้าให้

                “แล้วเสื้อผ้าคุณซักที่ไหนคะ” ปณาลีถามเขา เธอคิดว่าอย่างราเชนทร์ไม่น่าจะซักเสื้อผ้าเอง ถ้าไม่ส่งร้านซัก เขาก็ต้องจ้างใครสักคน

                แต่ปณาลีคิดผิด...

                “ก็ซักเองน่ะสิ”

                “ซักเอง?”















ต้องทำเองทุกอย่างเลยลูกกกกก น่าฉงฉาน
- อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงก็ฝากคอมเม้นต์กันเข้ามานะคะ -

แอดแฟนจิ้มที่รูปหัวใจเลยจ้า




ชุด อาการรัก มีทั้งหมด 2 เรื่องนะคะ



ติดตามข่าวสาร+พูดคุยกันได้ที่เพจ ฬีรดา เลยค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #65 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 02:49
    นายหัวทำน้องงง
    #65
    0
  2. #64 Sweetheart zzzz (@Canberra2014) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 22:11

    นายหัวปากร้ายอ่ะ ... จะรอดูวันที่รักน้องแล้วหวานขึ้นมั๊ย

    #64
    0
  3. #63 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 21:56

    นายหัวซักเองเชียวนา

    #63
    0
  4. #62 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 18:59
    นานหัววว
    #62
    0
  5. #61 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 00:17

    นายหัวชนะเลิศ

    #61
    0