รักในทางปฏิบัติ | สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 16 : บทที่ 5 | ผู้ช่วยคนงาน [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1931
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    6 พ.ค. 62


ที่คิดว่าราเชนทร์เป็นคนน่าคบ ปณาลีเปลี่ยนใจแล้ว เธอขอคืนคำพูดของตัวเองอย่างหน้าด้านๆ เลยก็แล้วกัน ราเชนทร์เป็นผู้ชายแบบที่ไม่น่าคบค้าด้วย ไม่เลยสักนิด! ที่เมื่อวานเขาทำเหมือนจะใจดี เขาแค่หลอกให้เธอตายใจชัดๆ

                ดูสิว่าวันนี้เขาให้เธอทำอะไร...

                มันสมควรแล้วเหรอที่ให้เธอมาพรวนดินทำแปลงสำหรับต้นกล้ายางน่ะ มันใช่เหรอ? ท่ามกลางอากาศที่ร้อนสามสิบเก้าองศา แต่ให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าอุณหภูมิทะเลไปห้าสิบองศาแล้วเนี่ยนะ

                ถึงตอนนี้ปณาลีไม่ได้กลัวผิวเสีย กลัวฝ้าขึ้น หรือกลัวดำอะไรหรอกนะ แดดแรงขนาดนี้ เธอว่ากลัวตายเถอะ!

                “ทำไมหนูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย” ปณาลีหน้าง้ำ ถึงแม้ว่าการพรวนดินจะใช้รถไถขนาดเล็กเพื่อทุ่นแรง แต่อย่างไรเธอก็ถูกสั่งให้บังคับรถ และใช่...เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ต้องมาเข็นรถไถท่ามกลางแดดที่เจิดจ้า มันใช่เรื่องที่เธอควรต้องเผชิญงั้นเหรอ?

                “ก็ถ้าไม่ลองทำ แล้วจะรู้ไหมว่าเขาทำกันยังไง”

                “นี่นายหัว หนูจะบอกอะไรให้นะ คนฉลาดน่ะเขาไม่ลงมือทำเองหรอก เขารู้ว่าต้องไปจ้างใครมาทำ” เรื่องอะไรจะต้องไปลงแรงเหนื่อยเองให้โง่ล่ะจริงไหม

                ราเชนทร์พยักหน้าช้าๆ ราวกับจะเห็นด้วย แต่รอยยิ้มมุมปากของเขานั่นไม่ค่อยน่าไว้ใจ ปณาลีรู้สึกได้ทันทีว่าประโยคที่เขาจะพูดขึ้นมาจะต้องไม่ใช่คำชมเชยหรือเห็นด้วยเหมือนท่าทางของเขาแน่เลย

                “งั้นคนฉลาดช่วยบอกหน่อยสิ ว่าเธอจะรู้ได้ยังไงถ้าเกิดว่าคนที่เธอจ้างมาทำงานไม่เรียบร้อย ลักไก่ทำบ้างไม่ทำบ้าง ไอ้ที่ต้องไถพรวนสองรอบก็ทำรอบเดียวก็ได้ เพราะว่าคนจ่ายเงินจ้างไม่มีทางดูรู้หรอกว่าเขาจะทำงานดีหรือว่าทำงานเห่ยน่ะ”

ปณาลีทำคอย่น สีหน้าหงอยลงไปถนัดตา ฟังอย่างไรก็รู้สึกเหมือนราเชนทร์กำลังด่าว่าเธอโง่ แม้เขาจะเรียกขานเธอว่าคนฉลาดก็ตาม แหม...ประชดเก่งไม่เบาเหมือนกันนะนี่

                “แต่หนูเหนื่อย หนูเมื่อย หนูร้อน ไม่อยากทำแล้ว” อยากจะนอนผึ่งแอร์ให้สบายทั้งใจสบายทั้งตัวมากกว่า อ้อ...แต่ตอนนี้เธอไม่มีห้องแอร์เป็นของตัวเองสินะ

                เฮ้อ! นี่มันช่วงเวลาชดใช้กรรมหรือว่าอะไรกัน ทำไมทรมานสังขารขนาดนี้เนี่ย

“ก็ไม่ได้จะให้ทำไปตลอด  ที่ให้หัดทำเอาไว้เพราะเธอจะได้รู้ว่าคนงานเขาทำงานกันยังไง จะได้รู้ว่าพวกเขาทำถูกหรือเปล่า เวลาเป็นนายคน ถ้าเห็นว่าตรงไหนไม่ถูก ตอนนั้นเธอจะได้ชี้นิ้วบอกเขาได้ว่ามันผิด ที่ถูกต้องทำอย่างนี้ๆ นะ” ถ้าไม่เห็นว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อตัวปณาลีเอง เขาจะต้องมาเสียเวลาเหนื่อยกับเธอทำไมกันล่ะ

                อย่างกับการสอนเธอให้เธอเข้าใจงานในสวนยางมันง่ายนักนี่

                “แต่คุณก็อยู่นี่”

                “แล้วยังไง?”

                “ก็ในเมื่อคุณรู้ทุกอย่างแล้ว หนูไม่ต้องรู้ก็ได้นี่ มีอะไรก็ให้คุณจัดการ” ไม่เห็นจะยากเลย เขาไม่ต้องมาคอยเคี่ยวเข็ญให้เธอทำงาน ตัวเธอเองก็ได้จะไม่เหนื่อย สบายจะตาย

                “เหรอ...” ราเชนทร์ลากเสียงยาว หรี่ตามองคนที่ตั้งใจจะฝังภาระงานเอาไว้กับตัวเขาด้วยความหมั่นไส้ ก็เป็นวิธีคิดที่ฉลาดและเจ้าเล่ห์ดี แต่ขอโทษทีที่เขารู้ทันเธอ “ถ้าอย่างนั้นยกสวนยางของตั้งเจริญให้ฉันด้วยเลยไหมล่ะ เธอจะได้ไม่ต้องทำอะไรสมใจเธอไง”

                รายได้จากทางกิจการยางพาราก็ไม่ต้องเอาด้วย ในเมื่อเขาทำคนเดียว ก็ให้เขารวยอยู่คนเดียวนี่ละ

                ส่วนปณาลีน่ะเหรอ ในเมื่อไม่อยากทำงานนัก เงินก็ไม่ต้องเอา!

                “หวายยย ถ้ายกให้คุณ หนูก็ไม่ได้เงินน่ะสิ” ที่สำคัญคือคงไม่มีใครคนไหนในตั้งเจริญยอมให้เธอทำแบบนั้นหรอก ถึงรายได้จากกิจการยางพาราจะไม่ใช้เม็ดเงินทั้งหมดของตั้งเจริญ แต่ดูๆ แล้วก็เป็นจำนวนเงินไม่น้อย ขืนเธอยกให้ราเชนทร์จริงๆ ล่ะก็ มีหวังวิญญาณคุณย่าได้มาบีบคอเธอแน่ๆ

                “งั้นก็ทำงานไป อย่าบ่นนัก” ตอนนี้เธอมีฐานะเป็นคนงานคนหนึ่งของเขาเท่านั้นละ เขาสั่งอะไร ปณาลีก็ต้องทำ

                “ค่า...ทำค่าทำ รอให้ครบหนึ่งปีเมื่อไรเถอะ ทีนี้หนูก็สบายไม่ต้องมาทำงานตากแดดตากลมแบบนี้แล้ว ไปนั่งสวยๆ เป็นผู้บริหารโรงแรมที่เขาใหญ่ตากแอร์สบายใจ”

                ราเชนทร์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ไม่ใช่แค่ปณาลีคนเดียวหรอกที่รอให้ครบหนึ่งปีน่ะ เขาเองก็รอวันที่จะหลุดพ้นจากภาระชิ้นนี้อยู่เหมือนกัน ถ้าได้ปภาดามาอยู่ที่นี่ เขาก็ไม่ต้องมาคอยหิ้วปณาลีไปทั่วสวนยางแล้วก็สอนงานให้เธอจนปากเปียกปากแฉะแบบนี้หรอก มิหนำซ้ำปภาดายังจะช่วยงานและเป็นคู่คิดให้เขาได้มากกว่าน้องสาวคุณหนูของเธอเสียอีก

                “อยู่รอดไปให้ได้จนครบหนึ่งปีก่อนเถอะ แล้วอย่าเผลอถอดใจเสียล่ะ” เพราะถ้าปณาลีเกิดใจเสาะแล้วหอบเสื้อผ้าข้าวของกลับบ้านล่ะก็...สวนยางของตั้งเจริญจะถูกขายตามเงื่อนไขในพินัยกรรมของคุณปิ่น และเงินที่ได้จากการขายก็จะถูกนำไปบริจาคให้การกุศล คราวนี้ล่ะปณาลีได้โดนเฉดหัวออกจากตั้งเจริญแน่ๆ

                “หนูไม่ถอดใจง่ายๆ หรอกน่า” ถึงเธอจะไม่อยากทำมากแค่ไหนก็เถอะ แต่สวนยางนี่เป็นมรดกเพียงอย่างเดียวที่คุณย่ายกให้เธอ ฉะนั้นต่อให้ลำบากจนเจียนตาย ปณาลีก็ต้องรักษามันเอาไว้ พอครบเงื่อนไขเวลาตามพินัยกรรม เธอจะได้เอาสวนยางนี้ไปแลกกับหุ้นส่วนโรงแรมที่ตอนนี้มันอยู่ในความดูแลของพี่สาวต่างมารดา

                ...จากนั้นเธอก็จะโบยบิน ไม่อยู่ให้นายหัวอำมหิตนี่โขกสับหรอก!















นายหัวขาาา อย่าใช้งานน้องหนัก สงสารน้องด้วย ^^
- อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงก็ฝากคอมเม้นต์กันเข้ามานะคะ -

แอดแฟนจิ้มที่รูปหัวใจเลยจ้า




ชุด อาการรัก มีทั้งหมด 2 เรื่องนะคะ



ติดตามข่าวสาร+พูดคุยกันได้ที่เพจ ฬีรดา เลยค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #60 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 23:47
    จะรอดูนะนายหัว พอครบ1ปีอย่ามาอยากให้น้องอยู่นะ

    น้องอย่าไปยอมแพ้นะ
    #60
    0
  2. #59 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 23:47
    จะรอดูนะนายหัว พอครบ1ปีอย่ามาอยากให้น้องอยู่นะ

    น้องอย่าไปยอมนายหัวนะ
    #59
    0
  3. #58 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 23:46
    จะรอดูนะนายหัว พอครบ1ปีอย่ามาอยากให้น้องอยู่นะ

    น้อง
    #58
    0
  4. #56 iamjaodara (@iamjaodara) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 21:40

    เค้ายังจะรักกันได้ใช่ใหมเนี่ย
    #56
    0
  5. #55 Sweetheart zzzz (@Canberra2014) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 21:37

    สนุกน่ารักดี ต่อปากต่อคำ.... แต่เบื่อนายหัวเรื่องเดียว ที่ชอบเอาไปเปรียบเทียบกับพี่สาว


    #55
    0
  6. #54 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 21:22

    บ่นจังเลย รอครบปีก่อนเถอะไปแน่

    #54
    0
  7. #53 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 20:13
    ก็คนมันเหนื่อยยย
    #53
    0