รักในทางปฏิบัติ | สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 12 : บทที่ 4 | ใจถึงพึ่งได้ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,933
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    2 พ.ค. 62


ราเชนทร์พาปณาลีสำรวจสวนยางไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงเวลาพักเที่ยง เขาพาหญิงสาวมารับประทานมื้อกลางวันที่โรงอาหารของสวนยาง วันหลังเธอจะได้มาเองถูก พอดีกันกับที่ผู้จัดการพักเที่ยงและมากินข้าวพอดี เลยได้พูดคุยทำความรู้จัก และเขาก็ฝากฝังหญิงสาวเอาไว้กับผู้จัดการสวนยางด้วย

                แบบนี้ก็ง่าย ไม่เกินเย็นนี้พวกคนงานคงกระจายข่าวกันทั่วแล้วว่าทายาทตั้งเจริญเข้ามาทำงานที่สวนยาง

                “หนูต้องกินข้าวกลางวันกับข้าวเย็นที่นี่เหรอ” ปณาลีทำหน้าบอกบุญไม่รับ ไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะต้องมาฝากท้องไว้กับข้าวราดแกงน่ะ แล้วยังต้องกินแบบนี้ไปอีกเป็นปีเนี่ยนะ โอ๊ย! แค่วันแรกเธอก็คิดถึงชาบูร้านโปรด ไก่ทอดบอนชอน แล้วก็แพนเค้กแป้งนุ่มเด้งดึ๋งแล้ว

                ตายๆๆ แล้วดูสิเธอต้องเจออะไร สะตอผัดกุ้ง คุณแม่ขา...ตั้งแต่เกิดมาจนอายุยี่สิบเอ็ดก็ไม่เคยจะกินสะตอเลยสักคำ

                แต่วันนี้คงต้องลองกินดูแล้วมั้ง

                “ใช่ กินได้ไหม” เขาถามทั้งที่พอจะเดาคำตอบจากสีหน้าของปณาลีได้ เธอดูไม่เอ็นจอยกับเมนูที่โรงอาหารเอาเสียเลย

                “หนูกินไม่เป็น”

                “หัดไว้สิ ที่นี่ก็มีแต่อาหารแบบนี้แหละ” ราเชนทร์หมายถึงอาหารพื้นๆ ซึ่งบางทีก็มีอาหารใต้คละกันไป แต่โดยมาแล้วถ้าวันไหนเป็นเมนูอาหารใต้แบบรสจัดๆ เผ็ดๆ คนงานจะเจริญอาหารมากกว่า

                “หนูไม่ได้จะว่านะ แต่หนูรู้สึกว่าสะตอมันเหม็นเขียวอะ รสชาติมันไม่น่าจะอร่อย” ปณาลีเขี่ยสะตอเม็ดเขียวๆ ในจานไปมา

                “ลองกินดู อาจจะชอบก็ได้” ราเชนทร์ไม่อาจการันตีได้ว่าอร่อย ของอร่อยมันแล้วแต่คนชอบอยู่แล้ว แต่เขาเกิดที่กระบี่ โตมาที่กระบี่ มีช่วงหนึ่งที่ไปเรียนที่อื่น แต่เขาก็นับว่าเป็นคนท้องถิ่น ชินกับอาหารแถวๆ นี้ไปแล้ว

                ปณาลีตักผัดสะตอเข้าปากอย่างไม่มีทางเลือก เธอเลือกสะตอเม็ดที่เล็กที่สุดแล้ว กะว่าถ้ากินแล้วทนไม่ได้จริงๆ เธอก็จะเขี่ยมันเอาไว้ข้างจาน แล้วไปฝากความหวังเอากับแกงส้มในถ้วยแทน อย่างน้อยเธอก็กินแกงส้มเป็น

                พอได้เคี้ยวเม็ดสะตอแล้วปณาลีก็ทำสีหน้าปูเลี่ยน รสชาติของมันไม่ถึงกับแย่ ไม่ขม แค่เฝื่อนๆ แล้วก็มันๆ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าอร่อยหรือไม่อร่อย แต่ว่ากลิ่นมันไม่ค่อยน่าอภิรมย์สักเท่าไร ปณาลีเลยขอบายดีกว่า

                “ไม่ชอบเหรอ” ราเชนทร์สังเกตหญิงสาวที่นั่งตรงข้ามอยู่ตลอดเวลา เขาเห็นเธอตักผัดสะเข้าปากไปชิมคำหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้พูดอะไร แต่เขี่ยเม็ดสะตอที่เหลือเอาไว้ข้างจาน อาศัยกินน้ำผัดกับกุ้งที่ใส่มา แล้วก็แกงส้มซึ่งเป็นกับข้าวอีกอย่างแทน

                เธอน่าจะไม่มีความสุขกับการกินนัก แต่ให้ทำไงได้ อยู่ที่นี่ก็ต้องกินแบบนี้ จะให้เขาสั่งอาหารวิเศษวิโสมาให้เธอทุกมื้อก็ไม่ไหวหรอก คุณปิ่นฝากฝังปณาลีเอาไว้กับเขาก็จริง แต่ก็ไม่ได้เน้นย้ำว่าต้องให้เขาคอยปรนนิบัติพัดวีให้เธออยู่ดีมีสุขอะไรขนาดนั้น

                ...ที่คุณปิ่นฝากมาคือท่านอยากให้หลานสาวได้รู้จักใช้ชีวิต ทำงานเป็น อยู่เองได้หากไม่มีคนมาคอยตามใจ

                จะว่าที่คุณปิ่นสั่งเสียเอาไว้แปลกมันก็แปลกอยู่ แต่ราเชนทร์คิดว่าท่านคงไม่พ้นเป็นห่วงหลานสาวนี่ละ

“อื้อ จริงๆ ก็ไม่แย่นะ ผัดนี่ก็รสชาติดี แต่สะตอหนูกินไม่ไหว หนูว่าหนูทนกลิ่นมันไม่ได้อะ” ปณาลีบอกออกไปตามตรง เขาจะได้ไม่คะยั้นคะยอรบเร้าให้เธอกิน

                ราเชนทร์ขานรับในลำคอ ชายหนุ่มตักข้าวในจานของตัวเองกินไปเรื่อยๆ คอยเหลือบมองคนในความดูแลของเขาอยู่เป็นระยะ ปณาลีรับประทานอาหารอย่างเชื่องช้า เขาเดาว่าเป็นเพราะอาหารไม่ถูกปาก ไม่ใช่รสชาติแบบที่คุ้นเคย เธอเลยไม่ค่อยอยากจะกิน

                ความสงสารมาจากไหนไม่รู้พุ่งเข้าชนหัวใจของราเชนทร์จนไหวยวบ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสีหน้าหงอยๆ ของปณาลีหรือเปล่าที่สั่นคลอนเขา ทว่าราเชนทร์ก็เห็นใจจนต้องยกกุ้งในผัดสะตอจากจานของตัวเองให้เธอไป มิหนำซ้ำยังตักเอาสะตอที่เธอเขี่ยกองไว้ตรงขอบจานมาใส่ในจานข้าวของตัวเองเสียอีก

                “คุณให้หนูกินกุ้งเหรอ” ปณาลีทำตาโต ไม่อยากจะเชื่อว่าราเชนทร์ยกกุ้งในส่วนของเขาให้เธอจริงๆ

                “อืม ก็ไม่กินสะตอไม่ใช่หรือไง”

                คนได้กุ้งมาฟรีอีกสามตัวถึงกับยิ้มแฉ่ง จะว่าไปเขาก็ใจดีจริงๆ นะ ถ้าตัดเรื่องที่ชอบปากร้ายแล้วก็ลากเธอเข้าสวนยางออกไป ราเชนทร์ก็ดูเป็นคนที่น่าคบหาอยู่เหมือนกัน

                “ขอบคุณนะคะ”

                เห็นแววตาจริงใจที่ปณาลีมองมาแบบนั้นแล้วราเชนทร์ก็รู้สึกเก้อแปลกๆ จนต้องแสร้งทำเป็นดุกลบเกลื่อน

                “กินเข้าไปเยอะๆ บ่ายนี้ยังต้องไปอีกหลายที่ เป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาฉันไม่หิ้วกลับหรอกนะ”

                แล้วดู...ดูนั่นสิ ยังมาทำตาใสใส่เขาอีก คิดว่าเขาจะเห็นใจเธอมากไปกว่านี้หรือไง เฮอะ! ฝันไปเถอะ
















ว้ายยยย นายหัวสายอ่อน เจอน้องทำตัวน่าสงสารใส่ ก็ใจอ่อนยวบเลยนะคะ
- อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงก็ฝากคอมเม้นต์กันเข้ามานะคะ -

แอดแฟนจิ้มที่รูปหัวใจเลยจ้า




ชุด อาการรัก มีทั้งหมด 2 เรื่องนะคะ



ติดตามข่าวสาร+พูดคุยกันได้ที่เพจ ฬีรดา เลยค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #203 ploy_nittha (@ploy_nittha) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 07:51
    เริ่มสงสารยัยน้องแล้วใช่มั้ยละ
    #203
    0
  2. #43 Sweetheart zzzz (@Canberra2014) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 17:49

    แพ้เด็กทำตาใสๆใส่แบบคุณเขมเลยนะคะนายหัว 555

    #43
    0
  3. #42 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 15:24
    แหม นายหัว น้องก็แค่มอง
    #42
    0