รักในทางปฏิบัติ | สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 1 : บทนำ | เจ้าของสวนยางมโน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    20 เม.ย. 62

น้องพริกมาแล้วค่าาาาา (เล่มในเซ็ตเดียวกับพฤติการณ์รักค่ะ)
น้องพริกเป็นน้องสาวของน้องเพนท์นะคะ เอ่ยถึงในเล่มพฤติการณ์รักด้วย
แต่สไตล์จะไม่ละมุนนุ่มนวลเหมือนเล่มนู้น แต่คิดว่าอ่านแล้วจะทำให้ยิ้มได้ไม่ต่างกันค่ะ
เป็นโทนคอเมดี้ตามสไตล์ ฬีรดา แต่จะเผ็ดสมชื่อพริกมั้ยอันนี้ไม่รู้ 55555
น้องอาจจะเป็นพริกหวานก็ได้น้าาา ลองดูนะคะ หวังว่าจะชอบกันค่ะ


นี่มันไม่เหมือนที่เธอคิด ไม่เหมือนเลยแม้แต่น้อย...

                ปณาลียืนทำตาปริบๆ อยู่ตรงนี้มานานเป็นนาทีแล้ว ที่อยู่ตรงหน้าของเธอคืออาหารไม้ที่เป็นเหมือนห้องแถวชั้นเดียวติดกันทอดตัวยาวเป็นแนวเดียวกับต้นยางพาราที่ปลูกเรียงรายอยู่ด้านหลัง

                และบ้านพักหลังใหญ่กว่ารูหนูนิดหนึ่งที่ปณาลีเห็นอยู่นี้ คือสถานที่ซึ่งเธอต้องพักอาศัยอยู่ไปอีกหนึ่งปี

                เฮลโหลว! ดึงสติหน่อยค่ะ นี่เธอมาอยู่นี่ในฐานะเจ้าของสวนยาง แล้วทำไมแม่บ้านคนนี้ถึงได้พาเธอมาที่บ้านพักคนงานล่ะ เธอควรจะได้พักที่บ้านหลังใหญ่ใกล้ภูเขาตรงนู้นไม่ใช่หรือไง

                “หนูว่าคงจะมีการเข้าใจผิดอะไรกันนิดหน่อย ป้าคงไม่คิดจะให้หนูพักที่นี่จริงๆ หรอกใช่ไหมคะ”

                ถ้าพูดให้ถูกคือปณาลีไม่ควรต้องมาอยู่ ที่นี่ตั้งแต่แรก ถ้าไม่เป็นเพราะว่าคุณย่าเขียนพินัยกรรมเอาไว้ว่าเธอจะต้องมาทำหน้าที่ดูแลสวนยางพาราอันเป็นหนึ่งในธุรกิจของตั้งเจริญจนครบหนึ่งปี เธอก็คงไม่มีทางมาที่นี่

                แล้วจะทำเนียนไม่มาก็ไม่ได้ด้วยนะ เพราะในพินัยกรรมระบุเงื่อนไขเอาไว้ชัดเจน ว่าถ้าเธอไม่มา เธอจะหมดสิทธิ์ในกองมรดก

                คุณย่านะคุณย่า ทำไมทำกับหลานคนสวยแบบนี้ก็ไม่รู้ แล้วดูสิเนี่ย คิดว่าผู้หญิงน่ารัก ผิวพรรณดีอย่างเธอ เหมาะที่จะมาอยู่ในสวนยางหรือไงกัน ถึงแม้ว่าจะมาในฐานะเจ้าของก็ตามเถอะ

                ปณาลีไม่ได้ชอบอะไรแบบนี้ คนที่ชอบคือนู่น...ปภาดาพี่สาวของเธอต่างหาก

                แต่ไหงกลับกลายเป็นว่าปภาดาได้ไปดูแลธุรกิจโรงแรมที่เขาใหญ่ ทั้งที่เธออุตส่าปักป้ายจองเอาไว้โต้งๆ เฮ้อ! ไม่รู้ว่าคุณย่าจำชื่อหลานสลับกันหรือว่าอะไร ถึงได้ตั้งเงื่อนไขพินัยกรรมเอาไว้แบบนั้น แถมยังบอกอีกนะว่าเธอไม่ได้เป็นเจ้าของที่นี่อย่างแท้จริง จนกว่าเธอจะทำงานที่นี่ครบเวลาหนึ่งปี

                ช่างเป็นเรื่องราวที่พิลึกดีแท้...

                “เอ๋?!” มาลัยถึงกับเอียงคอ ไม่แน่ใจว่าตนเข้าใจผิดเรื่องอะไรไป “แต่นายหัวสั่งเอาไว้ว่าถ้าหนูมาถึง ให้พามาดูห้องพักที่นี่นะคะ”

                สำเนียงการพูดของป้ามาลัยติดทองแดงหน่อยๆ แต่ก็ไม่ได้มากจนฟังไม่ออก จริงๆ แล้วช่วงนี้ก็มีเรื่องให้นางงุนงงอยู่หลายอย่างเหมือนกัน ตอนแรกนายหัวสั่งให้ทำความสะอาดห้องพักในบ้านเอาไว้ เพราะปภาดาจะมาอยู่ที่นี่ แต่เมื่อสองวันก่อนก็มาสั่งให้จัดบ้านพักคนงานเอาไว้ บอกว่าจะมีคนมาอยู่ใหม่ ส่วนปภาดาที่ว่าจะมา...ก็ไม่มาแล้ว

                แต่จะว่าไป ถ้าดูจากหน้าตาเกลี้ยงเกลา ผิวพรรณขาวสะอาดนวลเนียนของคุณคนนี้แล้ว มาลัยก็ไม่แน่ใจนักว่าหญิงสาวจะพักในบ้านพักคนงานได้จริงหรือเปล่า ท่าทางเธอดูคุณหนู๊คุณหนู จะว่ามาเป็นคนงาน...ดูอย่างไรก็ไม่เหมือน ตัวเล็กๆ บางๆ แบบนี้จะตากแดดตากลมได้หรือเปล่าก็ไม่รู้

                “นายหัว? นายหัวไหนเหรอคะ” ปณาลีคิดไปถึงคนที่ดูแลสวนยางนี้แทนคุณย่าของเธอ อาจจะเป็นพวกผู้จัดการสวนยางอะไรทำนองนั้น อ้าว! แต่เธอก็ให้พี่สาวแจ้งกับทางนี้แล้วนี่นาว่าเธอจะเดินทางมาถึงวันนี้ แล้วทำไมถึงไม่เตรียมห้องหับในบ้านเอาไว้ให้เธอ ส่งเธอมาอยู่บ้านพักคนงานได้อย่างไร

                “นายหัวราช เจ้าของที่นี่ไงคะ”

                “เจ้าของ?” ปณาลีนึกสงสัยว่าเธอนั่งรถมาถูกสวนยางหรือเปล่า เจ้าของที่นี่ก็เธอไม่ใช่หรือไง ถึงตอนนี้จะยังไม่ใช่ของเธออย่างแท้จริง แต่ก็เหมือนใช่อยู่ดีนั่นแหละ อย่างไรเธอก็ไม่มีทางหนีกลับไปก่อนจะครบกำหนดหนึ่งปีแน่นอน ขืนเธอทำอย่างนั้น ที่นี่ก็จะถูกขายและเงินที่ได้ก็จะนำไปบริจาคให้การกุศลตามที่คุณย่าระบุเอาไว้ในพินัยกรรมน่ะสิ

                “ขอโทษนะคะ ที่นี่ใช่สวนยางตั้งเจริญไหม” เพราะถ้าเกิดว่าใช่ เธอจะขอดูหน้านายหัวอะไรนั่นหน่อย หน็อย...มาแอบอ้างเป็นเจ้าของสวนยางของเธองั้นเรอะ แม่จะไล่ออกให้ดู

                “ใช่ค่ะ ที่นี่แหละค่ะสวนยางตั้งเจริญ”

                งั้นไม่ผิดที่ แต่ดูเหมือนว่าคนที่นี่จะไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของตัวจริงสินะ ไม่ได้การ แบบนี้ต้องประกาศสิทธิ์ของตัวเองเสียหน่อยแล้ว

                “หนูเป็นเจ้าของที่นี่ค่ะ ไม่ใช่นายหัวอะไรที่ป้ากำลังพูดถึง ฉะนั้น...ป้าพาหนูไปพักที่บ้านหลังโน้นนะจ๊ะ” ปณาลีชี้นิ้วไปที่บ้านหลังใหญ่ซึ่งดูแล้วที่นั่นเป็นคุณค่าที่เธอคู่ควรมากกว่าบ้านพักคนงานซอมซ่อนี่

                “โอ๊ย! จะมาติ๊งต่างว่าเป็นเจ้าของ ใครก็พูดได้ไหมล่ะคะ ป้าทำงานที่นี่มาหลายปีนะหนูนะ ไม่เคยเห็นหน้าหนูมาก่อนเลยด้วยซ้ำไป จู่ๆ หนูมาบอกว่าเป็นเจ้าของที่นี่ ใครเขาจะเชื่อกันล่ะ”

                “แต่หนูนามสกุลตั้งเจริญ จะดูบัตรประชาชนหนูก็ได้”

                ทว่าดูเหมือนมาลัยจะไม่เชื่อถือคำพูดใดๆ ของปณาลีไปเสียแล้ว “ที่นี่นายหัวราชเป็นเจ้าของค่ะ”

                “แล้วนายหัวราชของป้าอยู่ไหนล่ะจ๊ะ พาหนูไปเจอเขาหน่อยได้ไหม” บังอาจมาทำให้คนงานในสวนยางคิดว่าเขาเป็นเจ้าของ จนเธอดูเป็นคนมโนเพ้อพกพูดจาไม่น่าเชื่อถือไปเสียได้

เฮอะ! ใครกันแน่ที่ขี้มโน ขอเธอดูหน้าหน่อยเถอะ













น้องพริกมาถึงสวนยางแล้ววว มาแบบไม่ได้อยากมา แต่ก็จำใจมา 55555
ฝากน้องด้วยนะคะ น้องมาสไตล์คุณหนู แต่คิดว่าน่าเอ็นดูอยู่น้าาา
- อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงก็ฝากคอมเม้นต์กันเข้ามานะคะ -

แอดแฟนจิ้มที่รูปหัวใจเลยจ้า




ชุด อาการรัก มีทั้งหมด 2 เรื่องนะคะ



ติดตามข่าวสาร+พูดคุยกันได้ที่เพจ ฬีรดา เลยค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #26 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 17:38
    น้อนนน
    #26
    0
  2. #8 หมาที่แสนรัก (@sanrak) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 19:05
    จะหมั่นไส้ซ.ะก่อนมั้ยคะเนี่ย
    #8
    0
  3. #7 kibkaekae (@kibkaekae) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 00:07
    ไม่ละมุนเพราะนายหัวราช จะโหดร้ายใช่มั๊ยค้ะ555
    #7
    1
    • #7-1 ฬีรดา (@thames-thames) (จากตอนที่ 1)
      20 เมษายน 2562 / 00:24
      ต้องพิสูจน์นะคะ อิอิ
      #7-1