เมียจำแลง (รีไรท์)

ตอนที่ 35 : ผู้หญิงไม่น่ารัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    6 ก.พ. 62

ตอนที่ 35

ผู้หญิงไม่น่ารัก

 




“คุณวิกานดาใช่ไหมครับ?”

“ใช่ค่ะ”

“อ่อ...ผมชื่อวิชัยนะครับ เป็นหัวหน้าช่าง คุณฤทธิ์บอกให้ผมมาดูแลรับรองคุณวิกานดา”

“แล้วพี่ฤทธิ์ไปไหนล่ะคะ?” วิกานดาถาม รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย ที่เลื่องฤทธิ์ไม่อยู่ เพราะนอกจากจะเอารถมาเช็กระยะตามกำหนดแล้ว เธอยังอยากมาสอบถามถึงเรื่องผู้หญิงที่วาคิมกำลังคบอยู่ด้วย ทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทกัน เลื่องฤทธิ์ก็น่าจะรู้เรื่องของผู้หญิงคนนั้นบ้าง

“คุณฤทธิ์ติดธุระครับ คงจะเข้ามาสายสักหน่อย”

วิกานดาผงกหน้าอย่างเซ็งๆ แจ้งรายการตรวจเช็กให้กับช่างไป

“น่าจะใช้เวลาประมาณสองถึงสามชั่วโมง คุณวิกานดาสะดวกจะรอที่ห้องรับรองของเรา หรือว่าจะออกไปธุระก่อนแล้วค่อยกลับมาเอาก็ได้นะครับ”

“ขอรอแล้วกันค่ะ...ฉันอยากเจอพี่ฤทธิ์”

“ถ้าอย่างนั้น เชิญที่ห้องรับรองชั้นลอยเลยครับ...มีทีวีให้ดู มีหนังสือให้อ่าน หรือถ้าอยากเล่นอินเตอร์เน็ตก็ตามสบายเลยครับ” ช่างที่ชื่อวิชัยบอกกับเธอพร้อมผายมือเชื้อเชิญ

วิกานดาจึงเดินขึ้นบันไดวนไปยังห้องรับรองที่ถูกออกแบบตกแต่งเอาไว้ทันสมัยสวยงาม

“ลัญ...มารับรถคันนี้ไปตรวจเช็กตามรายการหน่อย ดูให้เนี๊ยบ เรียบกริ๊บเลยนะ”

“ได้ครับพี่ชัย” เธอได้ยินบทสนทนานั่นแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ

เมื่อเข้าไปในห้องรับรอง โทรศัพท์จากพันวสาก็ดังทันที

“ว่าไงวิกกี้...พี่ฤทธิ์รู้จักแม่นั่นหรือเปล่า?”

“ฉันยังไม่เจอพี่ฤทธิ์ เห็นว่าจะเข้ามาทำงานสายๆ น่ะ”

“โอ้ย! แล้วอย่างนี้จะรู้เรื่องไหมนี่? ว่าตกลงพี่คิม กับยัยช่างเสริมสวยนั่น คบกันยังไง?”

“เธอก็ใจเย็นๆ หน่อยสิ ฉันบอกว่าจะสืบให้ ก็จะสืบให้”

“หวังว่า พี่ชายเธอคงไม่ตาต่ำ ไปคว้าเอาผู้หญิงอย่างนั้นมาเป็นแฟนหรอกนะ”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ฉันก็ไม่ยอมเหมือนกันแหละ”

“ขอบใจนะ ที่อยู่ข้างฉัน” พันวสาหยอดคำหวาน “แล้วได้ความจากพี่ฤทธิ์ว่ายังไง ก็อย่าลืมส่งข่าวด้วยล่ะ...รออยู่นะ”

“อื้ม...ได้ๆ” รับปากรับคำ อีกฝ่ายจึงวางสายไป

วิกานดาค้อนขวับโทรศัพท์

“นี่ถ้าไม่ใช่เป็นเรื่องพี่คิม จะโทรมามั้ย? น่ารำคาญจริงๆ” ว่าแล้วก็ถอนหายใจ ก่อนจะหยิบหนังสือนิตยสารขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา แล้วก็ไปเจอเล่มหนึ่งที่จำได้ว่า มีภาพของวาคิมลงด้วย จึงหยิบมาดู

“เอ๊ะ! ผู้หญิงคนนี้ที่พี่คิมควงไปสิงคโปร์...มันยัยช่างคนนั้นนี่นา...คนเดียวกันแน่ๆ” วิกานดาพึมพำว่า

“นี่ก็แปลว่าเขาคบกันมานานแล้วสินะ...พี่คิมนะพี่คิม ไปเอาผู้หญิงอย่างนั้นมาควงได้ยังไง ขืนความแตกรู้ว่าเป็นใคร ได้อับอายขายหน้าไปถึงคุณลุง คุณตาแน่ๆ” เจ้าตัวบ่นพึมพำ พร้อมกับคิดใคร่ครวญว่าวาคิมกำลังทำอะไรกันอยู่

“นี่พี่คิมชอบแม่นี่จริงๆ เหรอ? ทำไมรสนิยมไม่ได้เรื่องเลย”

เสียงเปิดประตูเข้าห้องรับรองมา วิกานดาคิดว่า คงเป็นลูกค้าคนอื่น แต่แล้วฝีเท้านั่น ก็มาหยุดตรงหน้าเธอ

“คุณครับ...ผ้าเบรกของรถคุณ ตอนนี้มันเหลืออยู่...”

วิกานดาเงยหน้าขึ้นมามองคนพูด แล้วก็ต้องเบิกตาโต รีบลุกพรวดพราดขึ้นมาชี้หน้าเขา

“นี่นาย...นายเป็นพี่ของแม่นั่นนี่”

เช่นเดียวกับลัญจกรที่ชะงักงันไป ไม่คิดว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ เขาเบ้หน้าแทบจะหัวเราะออกมาอย่างขบขันให้กับโชคชะตา

“น้องสาวนายเป็นอะไรกับพี่คิม?”

“ก็ทำไมไม่ไปถามนายวาคิมดูเองล่ะ” เขาตอบอย่างเสียไม่ได้ และก็ไม่อยากพูดต่อ เพราะจะกลายเป็นทะเลาะกันเปล่าๆ ยังไงเจ้าหล่อนก็คือลูกค้าที่มาใช้บริการ ลัญจกรจึงเลือกที่จะเลี่ยงการปะทะ โดยการเดินหนีออกมา แต่ว่า วิกานดาไม่ยอม หญิงสาวรีบเดินตามลงมาอย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยว...หยุดก่อนนะ...นี่นาย ฉันบอกให้หยุด...นายช่าง...ไอ้ช่างกระจอกฉันบอกให้หยุด...”

เขาถึงกับชะงักงันไปทันที หันมาจ้องหน้าเธออย่างโกรธเกรี้ยว มือกำหมัดแน่น แต่ก็สะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ เพราะความใจร้อนวู่วามของเขา เคยทำให้ชีวิตต้องพังลงไปหนหนึ่งแล้ว ลัญจกรจึงเลือกที่จะเดินหนี เพื่อไปทำงานของตัวเองต่อ

แต่วิกานดากลับไม่ยอม ตรงเข้ามายื้อยุดฉุดแขนของเขา แล้วกระชากให้หันกลับไปคุยกัน

“ฉันคุยกับนาย ได้ยินไหม?”

“ได้ยิน แต่ผมไม่อยากคุยกับคุณ”

“คำนั้นน่าจะเป็นฉันมากกว่านะที่พูด”

“แล้วคุณมายุ่งกับผมทำไม?”

“ก็ฉันอยากรู้ ตอบคำถามมาก่อน”

“ผมก็บอกแล้วไง ว่าให้ไปถามนายวาคิมเอง” ว่าใส่หน้า แล้วสลัดแขนจนหลุด เดินหนีไปอีก

วิกานดายืนตัวสั่นริกๆ ด้วยความโมโห ยิ่งเมื่อหันไปมองรอบตัว เห็นช่างคนอื่นๆ หันมามองที่เธอเป็นตาเดียว ก็ไม่ยอมแพ้ เดินเข้าไปขวางหน้า พร้อมกับผลักอกเขาทั้งที่ตัวเอง ตัวเล็กกว่ามาก

“อย่ามาแสดงนิสัยกุ๊ย ถ่อยๆ ของนายใส่ฉันนะ” เธอชี้หน้าว่าอย่างไม่น่ารัก

“นี่ หยุดบ้าซะที” มือที่ถือประแจเหล็ก ชี้หน้ากลับมาบ้าง “ผมไม่ได้มีความอดทนมากสักเท่าไหร่หรอกนะ โดยเฉพาะผู้หญิงที่พูดไม่รู้เรื่องอย่างคุณ” ลัญจกรตะคอกเข้าใส่

“เลิกยุ่งกับผมได้แล้ว ไม่งั้นจะหาว่าไม่เตือน ผมเคยติดคุกเพราะเอาประแจฟาดคนที่พูดไม่รู้เรื่องอย่างคุณ จนเกือบตายมาแล้ว ถ้าไม่อยากเป็นคนต่อไป อย่ามาตอแยกับผมอีก เข้าใจมั้ย?” เสียงตะคอกดังปานฟ้าผ่า ทำเอาวิกานดาสะดุ้งโหยง ปากที่จะด่าอ้าค้าง ตาเบิกโตอย่างตื่นตะลึงตัวสั่น กับคำพูดข่มขู่ที่ได้ยินได้ฟัง

เมื่อได้สติ ก็กลอกตาไปมองรอบตัว เห็นช่างคนอื่นๆ กำลังจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียวกัน

“ใครวะนั่น ไปทำไอ้ลัญโมโห?”

“เมียไอ้ลัญหรือเปล่าว่ะ?” เสียงถามและคาดเดาอย่างขบขัน ทำให้เธอโมโหจนควันออกหู

“ไอ้พวกบ้า ฉันไม่ตาต่ำเสียสติ ไปชายตาแลผู้ชายอย่างนั้นหรอก” ว่าพร้อมกับหายใจหอบจนตัวโยน ไม่เคยสติหลุด อารมณ์ขึ้นขนาดนี้มาก่อน

และพอเลื่องฤทธิ์มาถึง วิกานดาก็ไปอาละวาดใส่เพื่อนพี่ชายทันที

“พี่ฤทธิ์รับคนอย่างนี้เข้ามาทำงานได้ยังไงคะ?”

“คนยังไงเหรอวิกกี้?”

“ก็นายลัญจกร ที่เคยติดคุกข้อหาฆ่าคนตายมาก่อนไง ไม่กลัวเขาจะเอามีดปาดคอเอาหรือไง?”

“ห๊า! นี่กี้เอาอะไรมาพูด”

“ก็เขาบอกกี้เอง ดูท่าจะไม่ได้พูดเล่นหรอกค่ะ”

“แล้วพี่จะรู้ไหม? ในเมื่อไอ้คิมมันเป็นคนฝากให้รับเข้ามาทำงาน แถมยังรับรองหนักแน่น ว่าทำงานดี ทำงานเก่ง”

“อะไรนะคะ นี่พี่คิมเป็นคนฝากหมอนั่นเข้าทำงานเหรอ?”

“ใช่น่ะสิ”

“อ้อ...ก็คงเพราะหลงแม่น้องสาวของอีตานั่นจนหัวปักหัวปำสินะ ถึงไม่ได้แคร์เลยว่าพี่ฤทธิ์ หรือคนที่นี่จะปลอดภัยหรือเปล่า? แย่ๆ แย่ๆ พี่เป็นเพื่อนกัน ทำไมไม่รู้จักตักเตือนกัน”

“เตือนอะไร? แล้วใครหลงใครหัวปักหัวปำ” ?” เลื่องฤทธิ์งงเป็นไก่ตาแตก พอมาถึงก็เจอน้องสาวของเพื่อนแว้ดๆ ใส่

“นี่พี่ฤทธิ์ไม่รู้เหรอคะ ว่าพี่คิม ไปชอบน้องสาวของนายลัญจกร แม่นั่นทำงานอยู่ร้านเสริมสวย แถมยังเป็นแม่หม้ายลูกติดด้วยนะคะ”

“ห๊า...นี่เรื่องจริงหรือวิกกี้”

“จริงไม่จริง พี่ก็ไปถาม เพื่อนของพี่เองเถอะค่ะ...กี้ไม่รู้ว่าพวกเขาไปกันถึงไหนแล้ว แต่ก็คงหลงมาก ขนาดว่าควงไปออกงานที่สิงคโปร์ ทั้งคุณลุง คุณตา คนที่บ้านพากันดีใจ ว่าพี่คิมจะมีแฟนเสียที แต่ถ้ารู้ปูมหลังผู้หญิงคนนี้ สงสัยคงช็อกกันหมดแน่ๆ” วิกานดาว่ายาวเหยียดแทบไม่หยุดหายใจ

เลื่องฤทธิ์หน้างันไป กว่าจะตั้งสติได้ วิกานดาก็กลับไปแล้ว

เขารีบโทรศัพท์หาวาคิมทันที แต่มันไม่ยอมรับสาย ด้วยความร้อนรนกระวนกระวายใจ ทั้งเป็นห่วงเพื่อน ทั้งอยากรู้ความจริง เขาจึงรีบแล่นไปหาวาคิมที่บริษัท

“คุณวาคิมเพิ่งประชุมเสร็จพอดีค่ะ อีกสักครู่น่าจะลงมา” เลขาหน้าห้องบอก พร้อมกับรับรองเขาในห้องทำงานของเจ้านายหนุ่ม

“มีอะไรวะฤทธิ์ แกถึงปลีกเวลาเงินแสนเงินล้านมาหาฉันได้”

“ไอ้ลัญ ตอนนี้แกคบใครอยู่?”

“แกจะรู้ไปทำไม?”

“ใช่ผู้หญิงคนที่แกพาไปสิงคโปร์ใช่ไหม?”

“แกรู้มาจากไหน?”

“แกบอกฉันว่าเขาเป็นไซด์ไลน์ไม่ใช่เหรอ?”

“ด้าเขารับงานกับฉันแค่คนเดียว”

“เขาบอกอย่างนั้น แกก็เชื่องั้นเหรอ?”

“ใช่”

“และตอนนี้แกก็คบเขาอยู่”

“ใช่”

“ระดับไหน? ชั่วคราว ผูกปิ่นโต รายเดือน รายปี”

“ไอ้ฤทธิ์ แกจะซีเรียสทำไมวะ?” วาคิมว่ากลั้วหัวเราะ เมื่อเลื่องฤทธิ์คาดคั้นเอาหน้าเครียด

“ก็แกบอกฉันว่าเขามีผัวมีลูกแล้ว”

“เขามีลูก แต่ไม่มีผัว”

“แล้วแกคิดจะจริงจังกับเขางั้นหรือ?”

“อื้อ”

“แล้วแกก็พาพี่ชายเขา ที่มีประวัติเคยติดคุกมาก่อน มาฝากทำงานกับฉันด้วย”

“แกไปรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหนไอ้ฤทธิ์”

“ตอบฉันก่อนว่ามันจริงไหม?”

“ใช่...พี่ลัญบอกแกงั้นเหรอ?”

“บ้าบอฉิบเลยไอ้คิม” เลื่องฤทธิ์ว่า พร้อมกับทำท่าหัวฟัดหัวเหวี่ยง

“อะไรของแกวะนี่ สมัยเรียนจำได้ว่าแกฉลาด เก่งที่สุดในห้อง ฉันถึงต้องคอยเกาะแกไว้ลอกข้อสอบ...แล้วนี่อะไรกัน ไอ้คิม ไอ้ควาย ฉันขอด่าหน่อยเถอะ ผู้หญิงดีๆ มีตั้งเท่าไหร่ ดันไปเลือกแม่หม้ายลูกติด พี่เคยติดคุก แถมยังเลี้ยงดูปูเสื่อ พาพี่เขามาทำงานกับฉันอีก เกิดหมอนั่นบ้าดีเดือด ปาดคอฉันขึ้นมาจะทำยังไงวะ?”

“พี่ลัญไม่ใช่คนอย่างนั้น”


ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น