เมียจำแลง (รีไรท์)

ตอนที่ 31 : เป็นความสุข เป็นทุกๆ อย่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 235
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    28 ม.ค. 62

ตอนที่ 31

เป็นความสุข เป็นทุกอย่าง

 




“คุณคิม” เรียกชื่อเขาไว้เป็นการปราม แต่ไม่ได้ผลสิน่า

เพราะวาคิมดูท่าจะไม่ได้แค่หิวธรรมดา แต่อดอยากหิวโซทีเดียวเชียวล่ะ เห็นก้มหน้าก้มตางับซุกไซ้เสียจนไม่หายใจหายคอ

เสื้อที่เธอใส่ถูกดึงร่นลงไปเรื่อยๆ จนหลุดจากกาย และบราเซียก็คือชิ้นต่อไปที่ถูกกำจัดออก เมื่อเด็กโข่งตะกละกินไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แถมยังเลิกเสื้อเลิกผ้าเธอทั้งชิ้นบนชิ้นล่าง จนกายอรชรเปลือยเปล่าขาวโพลนหมดจดปรากฏอยู่ตรงหน้า ก่อนร่างหนาจะสลัดกายให้เปลือยเปล่าเท่าเทียมกัน แล้วเปลี่ยนโซฟาที่นั่งอยู่ให้กลายเป็นสังเวียนระเริงรักอันร้อนระอุ

แขนแข็งแรงโอบอุ้มร่างอรชรขึ้นมานั่งทับซ้อนลงบนตัก ส่วนซอกนุ่มลื่นแต่คับตึงแน่นของเธอสวมพรวดลงไปบนความแข็งกร้าวของเขา หญิงสาวหลับตาพริ้มซึมซับรับความรู้สึกซ่านเสียวที่จู่โจมเข้ามาในกาย

“อื้ม.....” เสียงครางยาวของเธอ พร้อมกับร่างที่แข็งเกร็งขึ้นมาน้อยๆ

ฝ่ามือใหญ่ร้อนรุ่มโอบประคองแผ่นหลังเพรียวที่แอ่นหยัดขึ้นมา ช่วยกำหนดท่วงท่าและจังหวะเพราะว่าลลัลดายังไม่เคยร่วมรักด้วยท่าทางแบบนี้มาก่อน

“ไม่ต้องเกร็งนะครับคนสวย” เขาปลอบประโลมพร้อมจูบเพื่อให้เธอลืมความตื่นกลัว และกล้าที่จะลองอะไรแปลกใหม่ที่ไม่เคยทำ จากคิดว่าตัวเองชอบผู้หญิงรักสนุกและเป็นงาน ในบางครั้งเขาก็ชอบที่จะเป็นผู้นำและสอนบทเรียนรักใหม่ๆ โดยเฉพาะให้กับลูกศิษย์สาวที่ไม่ประสีประสา แต่ว่าพร้อมจะยอมรับ เรียนรู้ และสู้ไม่ถอยอย่างร่างน้อยบนตักนี่นัก

สำหรับลลัลดาแล้วมันเป็นความรู้สึกตื่นเต้นและซาบซ่านอย่างบอกไม่ถูก ระหว่างเธอและเขา นอกจากความอาทร ห่วงใย ใส่ใจ ดูแลกันและกันแล้ว

การร่วมกันปรุงเซ็กส์รสชาติใหม่ๆ นอกจากช่วยสานสัมพันธ์ทางกาย ถ่ายทอดความรู้สึกหลงใหลในกันและกัน แล้วยังช่วยเพิ่มสีสันให้กับชีวิตไม่น้อย

พวงผมยาวสยายดำขลับกวัดแกว่งตามการขยับโยกไหวไปตามการชักนำของฝ่ามือที่ฟาดลงมายังแก้มก้นแน่นหนั่นให้จังหวะและควบคุมจ็อกกี้สาวที่ควบขับอยู่บนกาย เพื่อพากันมุ่งสู่ปลายทางของการปลดปล่อยและความสุขสราญอันแสนหวานร่วมกัน

 

 

“ว้าวๆ มีสระว่ายน้ำด้วย”

ทันทีที่ลงจากรถ และเห็นบ้านพักตากอากาศที่วาคิมพาเธอ ลัญจกร และปาณัสม์มาพักผ่อนในวันหยุดสุดสัปดาห์ เจ้าตัวจ้อยก็กระโดดเหย็งๆ อย่างดีอกดีใจใหญ่ รีบวิ่งจี๋เร็วรี่ไปที่สระว่ายน้ำทันที จนลัญจกรที่เป็นพี่เลี้ยงวิ่งตามหลานชายไปแทบไม่ทัน

“ปารอลุงก่อน...อย่าวิ่งสิ...ระวังล้มด้วย...”

ลลัลดามองตามสองลุงหลานไปอย่างขำๆ ก่อนจะหันมายิ้มให้กับคนต้นคิดและพามา

“สวยจังเลยค่ะคุณคิม” เธอรู้สึกขอบคุณชายหนุ่มที่เลือกบ้านสำหรับพักผ่อนสามวันสองคืนนับจากนี้คงอยู่ไปไม่เบื่อ

“ชู่ว...” วาคิมแตะนิ้วที่ริมฝีปาก

เธอเลิกคิ้วขึ้นอย่างจะถาม

“ด้าลองเงี่ยหูฟังสิ...ว่าเสียงอะไร?”

ลลัลดาทำตามที่เขาบอก ก่อนจะตาโต

“เสียงคลื่นชัดแจ๋วเลยค่ะ”

“เดินไปทางหน้าบ้าน เปิดประตูออกไป ก็จะเป็นชายหาด เดินลงทะเลได้เลย”

“จริงเหรอคะ?”

“ใช่จ๊ะ...” เขาว่ายิ้มๆ

“ถ้าปาณัสม์รู้ มีหวังยิ่งกรี๊ดกร๊าดใหญ่แน่ ชอบเล่นน้ำเสียด้วยสิ” ลลัลดาว่ายิ้มๆ และนึกหวั่นใจไปล่วงหน้าว่าลูกชายจะต้องสนุกมาก เล่นน้ำทั้งวันทั้งคืนเป็นแน่

“งานนี้ ผมจัดเพื่อปาโดยเฉพาะเลยนะ เห็นด้าว่า แกไม่เคยมาเที่ยวทะเลนี่”

ลลัลดายิ้มเศร้า ก่อนหน้านี้เธอมีภาระมากมายเรื่องค่าใช้จ่าย แม้อยากพาลูกออกไปเที่ยวพักผ่อน ออกไปดูโลกกว้าง แต่ก็ติดทั้งเรื่องเวลาและการเงิน ที่ไม่ได้มีใช้จ่ายคล่องมือนัก แต่ตอนนี้ ทุกอย่างในชีวิต กำลังดีขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมีวาคิมเข้ามาในชีวิต

เขาช่วยดูแลเธอ ดูแลครอบครัวของเธอ ชายหนุ่มยื่นข้อเสนอให้เธอเลิกทำงาน แล้วมาเป็นแม่บ้านดูแลเขาเต็มตัว แต่ลลัลดาก็ขอเรื่องนี้ไว้ เพราะไม่อยากทิ้งร้านที่มยุราเปิดให้เธอดูแล พี่สาวคนนี้มีบุญคุณกับเธอมากเหลือเกิน และวาคิมก็ยอมเข้าใจเหตุผล

แล้วอีกหน่อยถ้าเรามีลูกด้วยกันล่ะ...ด้าต้องคิดเผื่อเอาไว้บ้างนะ คนท้องจะไปทำงาน ยืนทั้งวันแบบนั้นคงไม่ได้

ลลัลดาถึงกับอึ้งงันไป เธอไม่คิดว่าวาคิมจะจริงจังกับเธอ ถึงขั้นมีภาระผูกพันเรื่องลูกด้วยกันในอนาคต ตอนนี้ ระหว่างเธอกับเขา ชายหนุ่มไม่ได้ป้องกันอะไรเลย มีแต่เธอนี่แหละ ที่แอบซื้อยาคุมมาทาน เพราะยังไม่พร้อมที่จะมีภาระเพิ่ม และเธอก็เข้าใจว่า วันหนึ่ง เมื่อเขาพบผู้หญิงที่เหมาะสมคู่ควร เรื่องระหว่างเธอกับเขา ก็ต้องจบลง

แต่นั่น มันก็เป็นเรื่องของอนาคต เธอยังไม่อยากคิดกังวลไปให้มากมายปวดหัว ทุกวันนี้เธอมีความสุขอยู่กับเขา อยู่กับลูก อยู่กับพี่ชาย มันก็มหัศจรรย์เหลือเชื่อแล้ว

“คุณน่ารักที่สุดเลย คุณตามใจและคิดถึงคนรอบตัวด้าเสมอ”

เธอยิ้มให้เขาอย่างขอบคุณ

“ก็ผมรักด้าไง ด้าเองก็น่ารักกับผม ผมก็ต้องน่ารักกับด้า...และอีกอย่าง พี่ลัญ กับปา ก็เป็นเหมือนคนในครอบครัวผมด้วย” เขาว่าขณะเกี่ยวเอวเธอเดินไปด้วยกันข้างในบ้าน

“พี่ลัญครับ...บ้านพักของพี่ลัญกับปาหลังซ้ายมือนะครับ ของผมกับด้า จะอยู่หลังขวามือ” เขาบอกกับลัญจกร ขณะที่ขนสัมภาระเข้าไปข้างในบ้าน

“ได้ๆ เจ้าปายังไม่ยอมขึ้นจากสระเลย ดูท่าจะเล่นน้ำจนตัวเปื่อยละวันนี้...ฮะ...ฮ่า...” ลัญจกรว่าพร้อมกับหัวเราะร่วน

“ด้า...พี่ลัญหัวเราะแนะ” เขาสะกิดเธอ

“คงตลกปาน่ะค่ะ แปลกตรงไหนหรือคะ?”

“ก็ตั้งแต่ผมเจอหน้าพี่ลัญมา ผมยังไม่เคยเห็นเขายิ้ม หรือหัวเราะเลย มีแต่ทำหน้าดุๆ บึ้งๆ เข้าใส่ผมตลอด”

ลลัลดาค้อนที่เขาล้อเลียนพี่ชายเธอ

“เดี๋ยวเถอะ ด้าจะฟ้องพี่ลัญ”

“เป็นคนขี้ฟ้องตั้งแต่เมื่อไหร่กันนี่ เมียผม” ว่าแล้วก็ช้อนร่างเธอขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมกอด

“อุ๊ย! อย่าค่ะคุณคิม อายพี่ลัญกับปา”

“สองคนนั่น สนใจเราเสียที่ไหนกัน และที่ผมพาด้ามาทะเลนี่ จะพามาฮันนิมูนหรอกนะ” ว่าแล้วก็ทำตาเล็กตาน้อยเข้าใส่

“ฮันนิมูนวิวาห์เหาะนี่นะคะ” เธอค้อนเขาไม่จริงจัง แต่ก็ทอดแขนเกี่ยวคล้องลำคอหนา ให้อุ้มพาเข้าไปยังห้องพัก ที่แยกออกมาจากลุงหลานอีกหลังหนึ่ง เป็นส่วนตัว

บ้านพักตากอากาศที่วาคิมพาเธอและครอบครัวมาพักผ่อน เป็นอาคารทรงบาหลีรูปตัวยู มีห้องพักอยู่สองฝั่ง ตรงกลางเป็นสระว่ายน้ำ ที่ตอนนี้ ลัญจกรกับปาณัสม์กำลังกระโดดโครมๆ สนุกสนานกันอยู่นั่น

“บ้านสวยจังเลยค่ะ...ดูท่าจะแพงนะคะ” ลลัลดาว่า เมื่อวาคิม กลับมาหลังจากขนกระเป๋าทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว

ลัญจกรกับปาณัสม์ ขอตัวไปเล่นน้ำทะเล ทันทีที่รู้ว่าบ้านอยู่ติดกับชายหาดแค่นิดเดียว

“นี่เป็นบ้านพักตากอากาศของครอบครัวผมเอง...เรามาพักได้บ่อยๆ เลยนะ ถ้าคุณชอบ”

ลลัลดาอดจะตื่นเต้นไม่ได้ ก่อนที่จะตกอับ เธอเองก็จัดว่ามีฐานะดี แต่ก็ไม่เคยมีบ้านพักตากอากาศสวยๆ ทำเลดีอย่างนี้

เธอรู้ว่าวาคิมร่ำรวยมีฐานะ แม้เขาจะไม่เล่าเรื่องส่วนตัว หรือครอบครัวให้เธอฟังมากนัก แต่ก็พอจะเดาได้ จากบ้านที่เขาอยู่ รถที่เขาขับ ของใช้ส่วนตัวของเขา ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นแบรนด์เนมราคาแพง มันทำให้เธอยิ่งเจียมตัว และเตรียมใจว่าวันหนึ่ง เขาจะต้องไปจากเธอ

“ผมมีของขวัญมาให้ด้าด้วยนะ” ขณะที่เธอกำลังเหม่อคิดอะไร เสียงของเขาก็ดึงเธอกลับมา

“อะไรหรือคะ?” เสียงใสถาม

วาคิมยื่นถุงแบรนด์ดังเสื้อผ้าแฟชั่นผู้หญิงให้ ลลัลดารับมา อดจะตื่นเต้นไม่ได้ เขามานั่งลงข้างๆ เธอ

มือเรียวล้วงเอาของที่อยู่ในถุงออกมา ก่อนจะตาโต

“บิกินี่ คอลเลคชั่นล่าสุดเลยนะ...ด้าใส่แล้วต้องสวยมากแน่ๆ”

ลลัลดาหน้าแดงระเรื่อ ก่อนจะเก็บชุดว่ายน้ำใส่ไว้ในถุงอย่างเดิม

“ด้าไปลองใส่ให้ผมดูหน่อยสิ”

“เอ่อ...ด้าไม่เคยใส่ชุดว่ายน้ำแบบนี้ค่ะ...ปกติใส่แบบทูพีซที่เป็นเสื้อกล้าม กับกระโปรงแบบที่มีระบายๆ”

“นั่นมันเด็กๆ เขาใส่กัน แต่คุณโตเป็นสาวแล้ว”

“แต่มันโป๊นะคะคุณคิม”

“โป๊ตรงไหนกัน เซ็กซี่ดีออก”

“ก็แบบนี้แหละค่ะโป๊ พี่ลัญไม่เคยยอมให้ใส่ บอกว่ามันน่าเกลียด”

“อย่าไปเชื่อพี่ลัญ มันน่าดูมากๆ เลยต่างหาก”

“สำหรับคนหื่นอย่างคุณสิคะ” เธอว่าพร้อมกับค้อนเขา

วาคิมหัวเราะออกมาเบาๆ

“ผมไปยืนเลือกนานมาก จนคนขายนึกว่าผมเป็นพวกโรคจิตเลยนะ”

“คุณไปเลือกเองหรือคะ?” เธอทำตาโต นึกภาพว่า ผู้ชายหน้าตาดีอย่างเขา เดินไปแผนกชุดว่ายน้ำผู้หญิง แล้วยืนเลือกชุดพวกนี้...ตายๆ เป็นใครก็คงเข้าใจผิดทั้งนั้น

“ผมบอกเขาว่าจะซื้อมาฝากภรรยา เขาเลยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กัน ช่วยแนะนำ และก็ช่วยเลือกมา ก็ได้ชุดนี้นี่แหละด้า”

ลลัลดาอ้าปากค้าง มองหน้าวาคิมอย่างอึ้งๆ กับคำว่า ซื้อฝากภรรยาของเขา ได้ยินอย่างนี้ ใจมันก็อ่อนยวบไหว ไม่กล้าขัดใจ

“นะครับด้า ใส่ให้ผมดูหน่อย”

“ก็ได้ค่ะ” ลลัลดาว่า ก่อนจะหยิบถุงชุดว่ายน้ำแล้วลุกไปเปลี่ยนในห้องน้ำ มันโป๊เสียจนเสียจนเธอตกใจ ตัวเสื้อเป็นแบบสายสปาเก็ตตี้ เว้าลึกเห็นไปตั้งครึ่งเต้า ส่วนบิกินี่ตัวล่าง ก็เป็นแบบไฮคัทเว้าสูงที่ปิดเฉพาะส่วนสำคัญเอาไว้จริงๆ ขืนลัญจกรเห็นเธอใส่ชุดนี้ คงมีเอ็ดอึง หัวฟัดหัวเหวี่ยงใส่แน่ๆ

 

ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น