เมียจำแลง (รีไรท์)

ตอนที่ 29 : อย่ายุ่งกับน้องสาวผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    27 ม.ค. 62

ตอนที่ 29

อย่ายุ่งกับน้องสาวผม






“เพราะผมติดคุกอยู่หกปี มีอะไรสงสัยทำไมไม่ถามผมเอง มาคาดคั้นอะไรกับด้า แล้วปล่อยมือคุณจากน้องผมซะ” เสียงของลัญจกรเรียกให้ทั้งสองหันขวับไปมองพร้อมๆ กัน

เมื่อเห็นว่าวาคิมไม่ยอมปล่อย คนเป็นพี่ก็เดินอาดๆ เข้ามาปัดมือเขาออก แล้วลากลลัลดากลับไปแอบไว้ด้านหลังอย่างหวงแหน

“ผมไม่รู้หรอกนะว่าทั้งสองคนมีอะไรกัน แต่ผมไม่ชอบให้คุณมาคุกคามด้าอย่างนี้ กลับไปได้แล้ว” เขาพยักพเยิดหน้า บอกเสียงเฉียบ สีหน้าสีตาบอกให้รู้ว่า เริ่มไม่ชอบหน้าไอ้เจ้านี่อีกครั้ง

แต่วาคิมยังยืนนิ่ง เหมือนละล้าละลังไม่มั่นใจ ในหน้าตาจริงจังดุดันของอีกฝ่าย

“ผมเคยติดคุกข้อหาพยายามฆ่าคนตาย สำหรับผมคุกไม่ใช่ที่น่ากลัว ถ้าคุณไม่ไปดีๆ แล้วล่ะก็...”  ยังขู่ไม่ทันจะจบ ลลัลดารั้งแขนพี่ชาย

“พี่ลัญคะ” เธอปรามคนแสนดุแสนหวงน้อง กี่ปีผ่านไป ลัญจกรก็ไม่เปลี่ยนเลยเรื่องนี้ ก่อนจะหันไปทำหน้าตาท่าทางเอาเรื่องเข้าใส่อีกคน

“คุณวาคิม ฉันขอร้องค่ะ กลับไปก่อนเถอะ”

“แต่เรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง”

“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณแล้วค่ะ ขอร้องว่าอย่ามาที่นี่อีก” เธอถลึงดวงตาเข้าใส่เขาเป็นการปราม

วาคิมถอนใจยาวเหยียด ก่อนจะยอมล่าถอย แต่เขาไม่มีทางยอมถอดใจแค่นี้แน่

ร่างสูงหมุนตัวกลับก่อนจะเดินออกไปจากบ้านในเวลาที่ฟ้ามืดมิดไปหมดแล้ว พอพ้นร่างสูงนั่น สายตาของลัญจกรก็หันมาไล่เบี้ยเอากับเธอ ลลัลดารีบก้มหน้างุด

“ด้าไปดูปาก่อนนะคะ” รีบบอกแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน

สีหน้าสงสัยของลัญจกรมองตามหลังทั้งสองคนสลับกัน รู้ว่าต้องมีเรื่องอะไรไม่ธรรมดาแน่ๆ และถ้าจะให้เขาเดา ไอ้เจ้าวาคิมนั่นก็กำลังหลงรักน้องสาวของเขาอยู่ แต่ลลัลดาทำไมถึงไม่เล่าตรงๆ ถ้ามันตามตื๊อหรือพูดไม่รู้เรื่อง เขาจะได้กระทืบให้ไม่กล้าโผล่หน้ากลับมาแหยมอีก

 

 

“ผู้ชายคนนั้นชื่อลัญจกร...ลัญจกร อาจโอภาส เป็นพี่ชายของคุณลลัลดา เพิ่งพ้นโทษมาในข้อหาพยายามฆ่าหุ้นส่วนธุรกิจที่โกงเงินเขาไปจนหมดตัวครับ”

เขารู้แล้วว่าพี่ชายเธอเคยติดคุก และเพิ่งพ้นโทษมา แต่ข้อมูลของนักสืบมีรายละเอียดอีกหลายอย่าง

“ผมอยากรู้ว่าใครเป็นพ่อของลูกเธอ?”

“คนเซ็นต์รับรองบุตรเป็นชื่อพี่ชายของเธอนั่นแหละครับ ตอนนั้นเธอเพิ่งอายุแค่สิบแปดปี”

“สิบแปด...สิบแปดเองหรือ?” ถามอย่างประหลาดใจ ในเมื่อลลัลดาบอกเขาว่าเธออายุยี่สิบห้า ถ้าท้องตอนอายุสิบแปด เทียบกับอายุปาณัสม์สี่ขวบ เธอก็น่าจะอายุยี่สิบสาม เท่าๆ กับวิกานดาน้องสาวเขา

อาจจะมีบางเรื่องที่เธอโกหกเขาอยู่จริงๆ และเขาก็ต้องรู้ให้ได้ วาคิมกระวนกระวายใจจนอยู่ไม่สุข ไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงคนไหนจะมีอิทธิพลกับหัวใจของเขาได้ถึงเพียงนี้ ถ้าเลื่องฤทธิ์รู้มีหวังโดนด่าจมหูแน่ๆ ยิ่งเมื่อเทียบกับบรรดาสาวๆ ครบครันคุณสมบัติของคำว่าเพียบพร้อม ที่บรรดาญาติสนิทมิตรสหายแนะนำมาให้รู้จัก และหวังให้เขาสร้างความสัมพันธ์ คนเหล่านั้นคงมีหงายเงิบกันบ้างถ้ารู้ว่า ตอนนี้เขาติดบ่วงเสน่ห์ของแม่หม้ายลูกติด ที่เคยมีอาชีพเสริมเป็นไซด์ไลน์ แถมพี่ชายเธอเคยติดคุก

“คุณด้า”

เสียงเรียกชื่อเรียกให้ร่างงามเหลียวไปมองอย่างตกใจนิดๆ และก็ไม่ผิดว่าเป็นเขาจริงๆ

“คุณวาคิม” เธอเรียกชื่อเขาอย่างไม่พอใจนัก ที่โผล่หน้ามากวนใจเธออยู่บ่อยๆ แค่ในความคิดก็แย่พอแล้ว และเขารู้ได้ยังไงว่าเธอจะอยู่คนเดียวในตอนนี้ ก็คงจะสะกดรอยเธออยู่สินะ

แต่ก่อนที่จะทันได้ต่อว่าต่อขาน มือใหญ่ก็รวบข้อแขนเล็กนั่นดึงเข้าไปหลังประตูหนีไฟภายในห้าง เพื่อคุยกันเป็นส่วนตัว

“ทำอะไรของคุณน่ะ ปล่อยฉันนะคะ” สะบัดตัวขัดขืน และวาคิมก็ยอมปล่อย

“คุณโกหกผมใช่ไหมเรื่องอายุ?”

ลลัลดาเบิกตานิดๆ ก่อนจะชักสีหน้าเข้าใส่

“มันสลักสำคัญกับคุณมากเลยหรือคะ?”

“ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับคุณ สำคัญกับผมนะด้า”

ลลัลดาสะอึกอีกรอบ จ้องหน้าเขาอย่างอึ้งๆ หน้าตื่น มือร้อนยื่นมาฉุดแขน แล้วดึงตัวเธอเข้าไปกอด ทีแรกเธอขืนตัวเอาไว้ แต่เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ได้รุกรานอะไร จึงนิ่งปล่อยให้เขากอดไป ในเมื่อเธอเองก็ปรารถนาสัมผัสอันอบอุ่นอ่อนโยนอย่างนั้นอยู่ลึกๆ เช่นกัน

“ผมไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมานานแล้ว ผมคลั่งคุณ ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร” น้ำเสียงของวาคิมฟังดูสับสน หาทางออกไม่ได้ เหมือนไม่ใช่เขา ไม่ใช่ผู้ชายหยิ่งผยองถือดีคนที่เธอได้รู้จักในวันแรกๆ

ฝ่ามือบางวางลงบนแผ่นหลังของเขา ลูบเบาๆ ปลอบประโลมอย่างเข้าใจ เพราะในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา แม้ว่าจะมีผู้ชายมากหน้าหลายตาวนเวียนเข้ามาในชีวิตเธอเช่นกัน แต่ก็ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนก่อกวนหัวใจเธอได้อย่างเขา ความรู้สึกที่วาคิมเป็นอยู่ เธอก็เป็น เพียงแต่ไม่ได้พูดมันออกไปให้ใครฟังเท่านั้น

“มันบ้าบอมากเลยนะด้า ผมไม่กล้าที่จะพูดหรือบอกกับใครอย่างนี้ ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับคุณผมสนใจ ผมอยากรู้อยากเห็น จะเป็นไปได้ไหม? ถ้าเราจะได้อยู่ด้วยกัน และผมจะได้ดูแลคุณจริงๆ” ร่างใหญ่ขยับถอยออกมา เพื่อจะได้มองเห็นหน้าเธอชัดๆ และเพื่อเธอจะได้เห็นความจริงใจทั้งหมดที่เขาบอกออกไป มือหนาจับลงที่ไหล่บอบบาง และพูดในสิ่งที่ต้องการ

ลลัลดาตกตะลึง คาดไม่ถึงว่าจะได้รับคำถามเช่นนี้ ดวงตางามกลอกไปมาอย่างสับสน หาหนทางออกไม่ได้ ถ้าวาคิมอยากทำเช่นนั้นจริงๆ ทำไมเธอจะไม่อยากล่ะ แต่ว่าชีวิต มันไม่ได้ง่ายไปเสียทุกอย่าง โดยเฉพาะชีวิตผู้หญิงที่เคยมีอดีตอย่างเธอ

“แต่ฉันมีลูก...มีพี่ชายที่เคยติดคุก...ชีวิตฉันมัน...” เธอพรั่งพรูความอัดอั้นตันใจออกมาด้วยความสับสน รู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอ ไม่คู่ควรเหมาะสม คนอย่างวาคิมจะเลือกผู้หญิงที่ดีกว่าเธอร้อยเท่าพันเท่า ประวัติขาวสะอาดยังไงก็ได้

ริมฝีปากหนาฉกลงมาทับทาบ พร้อมกับถ่ายทอดความรู้สึกอบอุ่น มั่นคง ปลอดภัย ดูดซับความรู้สึกแย่ๆ เกี่ยวกับตัวเองทั้งหมดออกไปจนไม่เหลือหลอ

จูบของวาคิมไม่ได้กำลังรังแกเธอ ไม่มีความหื่นกระหายใคร่อยาก แต่เหมือนกับคำยืนยันว่า ... เขาไม่ได้รังเกียจเธอสักนิด

“ก่อนนั้นไม่ว่าชีวิตคุณจะเป็นอะไร เจออะไรมา ผมไม่รู้นะด้า นับตั้งแต่วันที่เราพบกัน ผมก็ชอบคุณ ชอบขึ้นเรื่อยๆ ชอบมาก จนตกหลุมรักคุณไม่รู้ตัวไปแล้ว...ผมรักคุณ หลงคุณ จนโงหัวไม่ขึ้น...ผมจะยอมบ้าบอไปคนเดียว ถ้าคุณจะปฏิเสธ หรือไม่รู้สึกอะไร แต่ถ้าด้ามีใจให้ผม รู้สึกอย่างที่ผมรู้สึก...ก็อย่าหาข้อโต้แย้งอะไร มาสร้างเงื่อนไข ที่จะทำให้เราทั้งคู่ไม่มีความสุขเลยนะ...คุณชอบผมบ้างไหม? ผมอยากรู้”

ลลัลดาอึ้งงันไป มองสบตาเขา ดวงตาที่บ่งบอกความรู้สึกมากมาย และดูดกลืนเธอเข้าไปในตาคู่นั้น

เมื่อคิดทบทวนในเวลาอันสั้น เธอผงกหน้าอย่างยอมจำนนต่อทุกสิ่ง ต่อเขา ต่อความรู้สึกของตัวเองที่ยากจะปฏิเสธ

“ถ้าชอบผม...ก็ให้โอกาสผม...ให้โอกาสเราทั้งคู่ ได้ทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ ได้อยู่ด้วยกัน และได้เป็นความสุขของกันและกันจะได้ไหมด้า...”

หากไม่ตั้งเงื่อนไขใดๆ ขึ้นมาเป็นป้อมปราการ เธอคงจะตอบตกลงและกระโดดกอดเขาได้ในนาทีนี้ แต่ในชีวิต เธอยังมีผู้ชายอีกสองคน ที่ต้องแคร์และเป็นห่วงอย่างเหลือเกิน

ผู้ชายที่เธอรักยิ่งกว่าผู้ชายตรงหน้านี้ ที่จะเป็นเงื่อนไข ในคำตอบที่กำลังจะเอื้อนเอ่ยออกไป


ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น