เมียจำแลง (รีไรท์)

ตอนที่ 24 : โลกกลม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ม.ค. 62

ตอนที่ 24

โลกกลม

 




“ยัยช่างซุ่มซ่ามนั่น หน้าคุ้นๆ นะว่าไหม?” จู่ๆ พันวสาก็เปรยขึ้นมาราวกับความจำดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“แล้วนี่เราสองคนจะไปไหนกันต่อหรือเปล่า?” วาคิมตัดบท ทำให้สองสาวต้องพลอยเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปด้วย

“เอ่อ! เราสองคนชักหิวๆ แล้วล่ะค่ะพี่คิม แวะหาอะไรทานกันหน่อยไหมคะ?”

“ไหนบอกว่าจะรีบกลับบ้าน?” ทวงคำพูดของอีกฝ่ายขึ้นมา

วิกานดายิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะซบศีรษะกับต้นแขนของพี่ชายอย่างอ้อนๆ

“แหม! ก็นานๆ จะได้ควงพี่ชายสุดหล่อใจดีทั้งที อย่างนี้กี้ต้องล้มทับให้จุกสิคะ” แอบขยิบตากับเพื่อนสาวที่หมายจะเปิดทางให้มาเป็นพี่สะใภ้

วาคิมพยักพเยิดหน้าส่งๆ

“จะทานอะไรก็ว่ามา เร็วด้วยนะ” ใจของเขาร้อนรนนึกอยากย้อนกลับไปที่ร้านอีกครั้ง หัวสมองกำลังคิดหาวิธีจัดการสองสาวข้างตัวไปให้ไวที่สุด

“อื้ม! ทานอะไรดีล่ะ? วสาอยากกินอะไร?”

“กินอะไรก็ได้จ้า แล้วแต่พี่คิมเลย” พันวสาตอบไปอย่างเอียงอายขัดเขิน

“งั้นก็ทานอาหารญี่ปุ่นก็แล้วกันนะคะพี่คิมขา” ว่าแล้วก็ลากแขนพี่ชาย ไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นเฟรนด์ไชน์ชื่อดัง วาคิมทำตัวเหมือนร่างน้ำหนักปล่อยให้ทั้งสองสาว ลากไปตามอำเภอใจ

 

 

หัวใจของลลัลดาเต้นไม่เป็นส่ำ รู้หรอกว่าโลกมันกลม

รู้ว่าประเทศไทยในพื้นที่ห้าแสนกว่าตารางกิโลเมตรมันไม่ได้กว้างใหญ่อะไรนักหนาและยิ่งกรุงเทพฯ ยิ่งแคบเหลือใจ

แต่ในจำนวนคนที่แออัดยัดเยียดอยู่ในเมืองหลวงของประเทศกว่าสิบล้านคน เธอไม่คิดไม่ฝันว่าสักวันจะโคจรกลับมาเจอเขา ในเวลาอันรวดเร็วกว่าที่คาดคิดไว้ เพียงแค่ไม่กี่สัปดาห์

วาคิม...เป็นเขาไม่ผิดแน่ๆ

หนุ่มไฮโซเนื้อหอม ที่มีแฟนแล้ว สาวสวยน่ารักดูดีมีชาติตระกูลอยู่ในสังคมและฐานะที่ทัดเทียมกัน

“มารยาทแย่ที่สุดเลย เห็นว่ามีเงินหรือไง มาแว้ดๆ ใส่คนอื่นอย่างนี้ ท่าทางเป็นผู้ดีมีตังค์เสียเปล่า” นิ่มนวลว่าขึ้นมาอย่างขุ่นเคืองแทนทันทีที่ทั้งสามคนเดินพ้นจากร้านไป

“นั่นสิ พี่ด้าไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย” แป้งร่ำว่า ทำหน้าเซ็งแทน

“นิ่มล่ะ เสียดายผู้ชายคนนั้นจริงๆ หล่อแต่มีกรรม มีแฟนสวยแต่หน้า นิสัยนี่แย่มาก”

“อื้ม! ใช่ๆ แฟนเค้าหล่อดีเนาะ เห็นแล้วเสียดาย ว่าแต่ว่า...” ทำหน้าครุ่นคิด “แป้งว่าแป้งเคยเห็นหน้าตาอย่างนี้ที่ไหนมาก่อนนะ เอ! ที่ไหนหว่า? ทำไมคิดไม่ออก” แป้งร่ำบ่นงึมงำกับตัวเอง

แต่ก่อนที่แป้งร่ำจะคิดออก ลลัลดาก็รีบสลัดสองสาวให้เลิกคิดเรื่องผู้ชายหน้าคุ้นๆ คนนั้น

“วันนี้ปิดร้านเร็วหน่อยก็แล้วกัน ผ้าขนหนูล้นตะกร้าแล้ว นิ่มกับแป้งจะได้รีบเอากลับไปซักนะ” รีบตัดบทขึ้นมา

“จะปิดแล้วหรือคะพี่ด้า เพิ่งจะหัวค่ำเองนะคะ?”

“จ๊ะ วันนี้รับลูกค้าเหนื่อยกันมาทั้งวัน เราสองคนรีบกลับไปพักเถอะ เดี๋ยวพี่จะปิดร้านเอง” รีบรับอาสา

“แล้วพี่ด้าโอเคหรือเปล่าคะ?” ถามอย่างนึกเป็นห่วงเพราะเห็นหญิงสาวที่รักเพิ่งถูก วีนมาแหม่บๆ จนหน้าเสีย

ลลัลดาแสร้งหัวเราะเบาๆ

“พี่ไม่เป็นอะไรหรอก งานบริการก็อย่างนี้แหละ ทำถูกใจก็ชม ไม่ถูกใจก็โดนตำหนิเป็นเรื่องธรรมดา เดี๋ยวพี่รอพี่เอกเอาปามาส่งก็จะกลับไปพักแล้วเหมือนกัน ชาร์จพลังสู้วันพรุ่งนี้ใหม่นะ” ปลอบหัวใจตัวเองที่วูบตกตั้งแต่เห็นหน้าวาคิมในร้าน

สองสาวจึงผงกหน้า เก็บข้าวเก็บของเตรียมตัวกลับ

“ป้าสุรีย์ก็ไม่รู้ไปขูดหวยเพลินถึงที่ไหนเนาะ ป่านนี้ก็ยังไม่กลับเลย จำได้ไหมนิ่มว่าป้าแกบอกว่าจะไปที่ไหน หายไปตั้งสองวันแล้วเนี่ย?”

“เห็นว่างวดนี้ไปสุรินทร์นะ พระจากเขมรให้น้ำมัน ลงนะอะไรสักอย่าง ป้าสุแกว่าจะไปทำเมตตามหานิยม”

“โอ้โห! งวดนี้ไปไกลตั้งสุรินทร์เชียวหรือ? มิน่าถึงไปนาน” สองสาวคุยกันกระหนุงกระหนิง หิ้วถุงใส่ผ้าใบเขื่องเพื่อนำกลับไปซักที่บ้านเดินออกจากร้านไป

ลลัลดารู้สึกสะบัดร้อนสะบัดหนาวเหมือนจะเป็นไข้ การเจอคนที่ไม่คิดไม่ฝันและไม่ทำใจว่าจะได้เจออีก ทำให้เธอเกิดอาการปั่นป่วนผิดปกติ ตอนนี้วาคิมรู้แล้วว่าเธออยู่ที่นี่ เขาอาจจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรใดๆ เลยก็ได้ แต่เธอกลับนึกเสียวสันหลังว่าจะได้เจอกับเขาอีก แม้สองสาวที่ควงแขนเขาออกไปจะประกาศว่า จะไม่เข้ามาเหยียบร้านนี้แล้วก็ตามที

แล้วจู่ๆ ก็มีอ้อมแขนมาตวัดกอดรอบเอว ร่างเปรียวสะดุ้งโหยงขึ้นมาด้วยความตกใจ

“แม่ครับ ทำอะไรอยู่?”

พอได้ยินเสียงแจ๋วๆ ของลูกชายก็ลอบถอนใจแผ่วเบาอย่างโล่ง อก หันกลับมาโอบกอดร่างเล็กของปาณัสม์อย่างต้องการกำลังใจ

“แม่กำลังเก็บร้านครับ เราจะกลับบ้านแล้ว” บอกกับลูกชายก่อนจะเงยหน้ายิ้มให้คนเอามาส่ง

“ขอบคุณนะคะพี่เอก ปากวนหรือเปล่าคะ?”

“ไม่เลย ทำการบ้านเสร็จแต่หัววันวันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ นั่งคุยฟุ้งเป็นน้ำไหลไฟดับจนเจ๊แกจะยึดตัวเอาไว้นอนด้วย แต่พี่กลัวจะร้องไห้งอแงหาแม่ขึ้นมากลางดึก เลยรีบเอามาส่งเสียก่อน” เอกชัยว่าพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ กับความน่ารักน่าชังของเด็กชาย

“แล้วนี่ด้าจะปิดร้านแล้วหรือ?”

“ค่ะ...ผ้าขนหนูหมดสต๊อกเลยวันนี้ ลูกค้าก็ไม่ค่อยมีแล้ว เลยให้นิ่มกับแป้งเอากลับไปซักตาก”

“ท่าทางสาขานี้จะไปได้ดีนะ ป้าสุรีย์ไม่อยู่ด้วยนี่ เหนื่อยกันเลยสิสาวๆ”

“ก็นิดหน่อยค่ะ ช่วยๆ กันทำ ลูกค้าเข้าออกตลอด”

“นี่เจ๊ยุแกก็โลภอยากเปิดอีกสาขา แต่พี่ห้ามไว้ แค่นี้ก็ไม่มีคนพอแล้ว อีกอย่างจะหาใครไว้ใจได้อย่างด้า กับเด็กๆ อีกล่ะ” เอกชัยว่ายิ้มๆ “ยังไงถ้าเจ๊แกมาเปรยๆ ว่าจะเปิดร้านใหม่ก็ช่วยปรามๆ หน่อยก็แล้วกัน แค่นี้ก็ทำกันไม่ทันแล้ว ไม่รู้จะงกหาเงินไปทำไม ลูกเต้าก็ไม่มีกับเขา” สายตาทอดมองไปที่ปาณัสม์อย่างเอ็นดู

“พี่ขอตัวกลับเลยแล้วกันนะ เอามอเตอร์ไซด์มา มืดไปจะขับลำบาก จะได้กลับไปช่วยเจ๊แกปิดร้านด้วย”

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่เอก” ยกมือขึ้นไหว้อย่างขอบคุณ

เอกชัยรับไหว้ยิ้มให้ ก่อนจะกลับออกไป ทิ้งให้ลลัลดากับลูกชายเก็บข้าวของที่เหลืออีกไม่มาก ก่อนสองแม่ลูกจะจูงกันเดินออกจากร้านที่ปิดประตูล็อกแม่กุญแจแน่นหนา

 

 

วาคิมยืนชั่งใจอยู่นาน เขาเฝ้ามองตั้งแต่เด็กสาวสองคนที่ทำงานในร้านออกไปแล้ว กะว่าจะเข้าไปทักทายเธอตอนนั้น แต่แล้วก็ต้องชะงักงัน เมื่อเห็นผู้ชายหน้าตาโหดๆ จูงเด็กผู้ชายเข้าไปในร้าน

ทีแรกเขาใจหายวาบ นึกว่านั่นเป็นสามีที่ลลัลดาปกปิดเอาไว้ แต่พอเห็นอีกฝ่ายกลับออกไป ทิ้งแค่สองแม่ลูกไว้ด้วยกัน ก็โล่งใจขึ้นมา ตอนนี้สายตาคมกล้าได้แต่มองตามทั้งคู่ไปอย่างตัดสินใจไม่ถูกว่า จะทำยังไงต่อไปดี

แล้วเสียงโทรศัพท์ติดตามตัวก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

“ฮัลโล พี่คิมอยู่ไหนคะ?” เสียงของวิกานดาแจ๋วๆ ผ่านลำโพงมา

“ก็อยู่...เอ่อ...” ชะเง้อคอยืดคอยาวมองตามสองแม่ลูกที่จูงมือกันไป “พอดีพี่เจอเพื่อนน่ะ มีธุระด่วน ยังไงเดี๋ยววิกกี้ขับรถกลับเองก็แล้วกัน พี่ทิ้งกุญแจไว้ให้แล้วที่โต๊ะ” เขาตัดสินใจแล้ว ว่าจะตามทั้งสองคนไป

“ได้ไงกันคะพี่คิม อาหารกำลังมา แล้วนี่สั่งมาเต็มโต๊ะเลย กี้กับวสาทานกันสองคนไม่หมดหรอกค่า”

“จ๊ะ งั้นกี้ก็สำรองเงินจ่ายไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะจ่ายคืนให้ทีหลัง” พูดจบก็รีบตัดสายแทบไม่ได้ฟังเลยด้วยซ้ำว่าน้องสาวโวยวายอะไร วาคิมรีบเก็บโทรศัพท์ซุกไว้ในกระเป๋าและก้าวตามทั้งสองไปอย่างรวดเร็วเพราะเกรงว่าจะคลาดกันเสียก่อน แต่พอเดินพ้นมาจากประตูห้าง ก็เห็นหลังของลลัลดาไวๆ

คงเป็นเพราะมีเด็กไปด้วย เธอจึงไม่คล่องตัวนัก มีครั้งหนึ่งต้องข้ามถนน เธอก้มลงอุ้มลูกชายไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะก้าวฉับๆ ข้ามไป ในนาทีนี้ความรู้สึกทึ่งบังเกิดในใจ ในครั้งหนึ่ง ตอนวัยเด็ก เขาและแม่ก็เคยมีช่วงเวลาอย่างนี้ด้วยกัน

ผู้หญิงตัวเล็กๆ บอบบาง แต่หัวใจแกร่งและยิ่งใหญ่เหลือเกิน สองมือของแม่ฟูมฟักเลี้ยงดู ปกป้องเขาจากภยันตรายใดๆ จนเติบใหญ่มาถึงวันนี้ ภาพที่ได้เห็นทำให้เขานึกถึงความรักของแม่จับหัวใจ เช่นเดียวกับรู้สึกศรัทธาในตัวผู้หญิงคนนี้ยิ่งขึ้นไปอีก

วาคิมยังคงสะกดรอยตามมาห่างๆ กระทั่งลลัลดาแวะพาลูกชายทานข้าวต้มร้านข้างทาง

“ปาอยากกินนี่...อยากกินนี่...นี่...นี่และอยากกินนี่ด้วย” เด็กชายชี้ไปยังกับข้าวซึ่งเป็นเครื่องเคียงหม้อใหญ่ไปสี่ห้าอย่าง แต่ก็ถูกมารดาปรามเอาไว้

“สั่งสามอย่างพอครับลูก สั่งเยอะเราทานสองคนไม่หมดหรอก” เสียงอ่อนทอดอาทรบอกกับลูกชาย

“สามอย่างเองหรือครับ?” เด็กชายชูมือสามนิ้ว “แต่ปาอยากกินหลายๆ อย่างนี่แม่ อยากกินนั่น อยากกินนี่”

“วันนี้ปาเลือกเอาที่อยากกินที่สุดมาสามอย่าง พรุ่งนี้เรามาทานกันอีกก็ค่อยเลือกอีกสามอย่างนะครับ”

“แต่ปาอยากกินวันนี้นี่นา” ปากอิ่มเล็กว่ากระเง้ากระงอดอย่างไม่เข้าใจนัก

“เด็กดีต้องห้ามกินทิ้งกินขว้างรู้รึเปล่าครับ มีคนอีกมากมายที่อดอยาก ไม่มีอาหารทานอย่างเรา พวกเขาน่าสงสารมากเลย บางคนก็เลือกทานไม่ได้ ต้องกินดิน กินหญ้า กินแต่ผลไม้ ปาโชคดีแค่ไหนที่ได้เลือกทานของชอบตั้งสามอย่างแนะ” เธอต่อรองเชิงสอนไปด้วย

วาคิมอยู่ไม่ใกล้และไม่ไกล ได้ยินชัดทุกถ้อยคำ นึกอมยิ้มตามกับเหตุผลที่เธอยกมาอธิบาย

“สามอย่างก็ได้ครับ...งั้นปากินนี่...นี่...แล้วเอานี่ด้วยครับ”

“ดีมากค่ะลูก เดี๋ยวแม่สั่งให้เลยนะ” หันไปสั่งกับข้าวตามที่ลูกชายอยากทาน พร้อมข้าวต้มอีกสองถ้วยสำหรับแม่และลูก ก่อนจะจูงมือกันไปนั่งที่โต๊ะ “เดี๋ยวแม่ไปตักน้ำดื่มให้นะ ปานั่งรออยู่ตรงนี้ ห้ามไปไหนนะครับ” เธอบอกลูกชายที่รับปากรับคำมั่นเหมาะ แล้วนั่งนิ่งตัวตรงแหน่วทีเดียว

วาคิมถือโอกาสนี้ไปสั่งกับข้าวอีกสามอย่างที่เด็กชายอยากทานแต่แม่ไม่สั่งให้ ก่อนจะชี้ไปที่โต๊ะ

“ไปเสิร์ฟโต๊ะนั้นเลยนะครับน้อง”

แล้วก็เดินไปสวมรอยนั่งโต๊ะเดียวกับลูกชายของเธอ

“ขอลุงนั่งด้วยคนนะครับ”

ปาณัสม์เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพยักหน้าอนุญาต วาคิมจึงนั่งลงตีขลุมรอคนที่เดินกลับมาพร้อมน้ำสองแก้ว ที่พอเห็นเขาก็ชะงักงันทันที


ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น