เมียจำแลง (รีไรท์)

ตอนที่ 22 : กระวนกระวาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    23 ม.ค. 62

ตอนที่ 22

กระวนกระวาย






 

“พี่คิมยังไม่กลับเหรอ?”

“ไม่เลย...ฉันไม่เห็นหน้าเลยตั้งแต่วันเกิด”

วิกานดาตอบพันวสาที่ยืดคอมองหาชายหนุ่ม ที่อาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ในเขตรั้วรอบขอบชิดเดียวกัน

“แล้วจะกลับกี่โมงละ จะได้รอ”

“บางทีก็ไม่กลับเลย...พี่คิมมีที่นอนตั้งเยอะแยะ ทั้งคอนโดฯ ทั้งบ้าน ไม่รู้กี่ที่”

“ว้า...อดเจอเลยสิงั้น”

วิกานดาหัวเราะเบาๆ

“ถ้าไม่มีงานมีการอะไร ก็หาตัวยากสักหน่อย นี่อย่าบอกนะวสา ว่าเธอคิดจะจีบพี่ชายฉันเป็นจริงเป็นจังน่ะ”

“อ้าว! คิดว่าฉันพูดเล่นหรือไง?”

วิกานดายักไหล่

“เธอลืมนายโบ๊ทได้แล้วเหรอ?” ถามหาแฟนเก่าอีกฝ่าย ที่เจ้าตัวฟูมฟายเป็นแรมเดือนตอนที่เลิกกัน

“โอ้ย...มันมีแฟนใหม่ไปแล้ว ฉันก็ต้องหาใหม่บ้างสิยะ”

“นี่ๆ พี่ชายฉันไม่ใช่คู่ควงแก้ขัดให้ใครนะจ๊ะ”

“ก็ไม่ได้คิดอย่างนั้น อย่างพี่คิมดีจะตาย ดีกว่าเป็นล้านเท่า”

“โอ้โห...มั่นใจขนาดนั้นเลย พี่ชายฉันแท้ๆ ฉันยังไม่กล้าการันตีขนาดนั้นเลย”

“แล้วเธอว่าพี่ชายเธอเป็นคนดีไหมล่ะ?”

“อื้ม...ดูโดยรวมก็ดีนะ หล่อ รวย หุ่นดี มีหน้าที่การงานตำแหน่งใหญ่โต แต่นิสัยเวลาอยู่กับคนอื่นไม่ค่อยแน่ใจแฮะ พี่คิมเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อน แถมยังชอบสันโดษ โลกส่วนตัวสูง”

“เพราะพี่คิมยังไม่เจอผู้หญิงที่ถูกใจต่างหาก”

“อื้ม...ก็อาจจะเป็นไปได้”

“ว่าแต่พี่ชายเธอ ชอบผู้หญิงแบบไหนหรือ?”

“ก็ไม่เคยเห็นแฟนพี่คิมจริงจังสักทีนะ ส่วนมากจะเป็นแค่คู่ควง ไม่เคยมีที่พามาแนะนำตัวกับที่บ้านเลยสักครั้ง แต่ที่แน่ๆ ไม่ซ้ำหน้า ส่วนมากจะเป็นผู้หญิงหุ่นดี ดูเปรี้ยวๆ คล่องแคล่ว”

“หรือเขาไม่เคยมีแฟนเลย?”

“อันนี้ก็ไม่แน่ใจ เรื่องของผู้ใหญ่ ไม่เคยถามซอกแซกสักที”

“พี่ชายเธอ เป็นเกย์หรือเปล่า?”

“บ้าน่า ไม่ใช่หรอก แต่เคยได้ยินข่าวเม้าธ์มา ว่าพี่คิมเคยชอบเมียพี่รุต พออกหักตอนพี่รุตแต่งงาน ก็เป๋ไปเลย ถึงกับต้องหนีไปทำงานที่สิงคโปร์แหละ”

“ห๊า...แอบชอบพี่สะใภ้ตัวเองนี่นะ? แล้วคิดจะตีท้ายครัวพี่ชายด้วยหรือเปล่า? ฟังดูไม่เบาแฮะ”

“ไม่ใช่อย่างนั้น ได้ยินว่าพี่คิมชอบตั้งแต่ก่อนพี่รุตกับพี่แพรวจะแต่งงานกัน แต่ก็ไม่รู้ว่ามันจริงหรือเปล่า ฉันก็ฟังๆ เขาเล่ากันมาอีกที แต่พี่คิมก็ชอบไปหาพี่รุตพี่แพรว ไปเล่นกับยัยแก้มใส กับตาภีม กลับมาจากสิงคโปร์รอบนี้ พอว่างขึ้นมาก็เห็นไปคลุกอยู่บ้านพี่รุตตลอดเลย”

“คนไหนน่ะเมียพี่รุต อยากเห็นหน้าจัง?”

“นี่ๆ เดี๋ยวเปิดเฟสบุ๊กให้ดู” ว่าแล้วก็ส่งโทรศัพท์ให้เพื่อน

“ผู้หญิงคนที่อุ้มเด็กน้อยนี่นะ เหมือนจะเคยเจอกันตอนนั้นใช่มั้ย ที่ห้างน่ะ ที่เธอทัก เมื่อเดือนก่อนที่เราไปกินเลี้ยงวันเกิดยัยแพร”

“ใช่ๆ นั่นแหละพี่แพรวเมียพี่รุตน่ะ”

พันวสานึกย้อนกลับไปถึงผู้หญิงที่เจอในวันนั้น

“ก็ดูดีอยู่หรอกนะ แต่แบบว่า ทั้งจืดชืด ทั้งเช้ยเชย...หน้าตาก็ไม่แต่ง แต่งตัวล้าสมัยสุดๆ พี่ชายของเธอนี่ รสนิยมแปลกๆ กันทั้งนั้นเนาะ ว่ามั้ย?”

วิกานดามองเพื่อนที่วิพากวิจารณ์ครอบครัวอย่างไม่ค่อยพอใจนัก แต่เพราะรู้จักนิสัยกันดี เลยไม่ถือสาอะไร

“เธอช่วยเป็นแม่สื่อให้ฉันกับพี่คิมหน่อยสินะกี้”

“สื่อยังไงล่ะ?”

“ก็ไม่รู้ล่ะ นัดบอดก็ได้ หรือทำยังไงก็ได้ ให้ฉันได้เจอพี่คิมบ่อยๆ เดี๋ยวที่เหลือ ฉันจัดการเอง” พันวสาว่าอย่างหมายมาด

 

 

“นี่ถ้าไม่มีหนังสือเล่มนั้น แกจะมีเวลาออกมาเลี้ยงเหล้าฉันไหมฮะ?”

เลื่องฤทธิ์ถามประชด หลังจากถูกเจ้าเพื่อนตัวดีลากให้ลุกจากเก้าอี้ทำงานมาเป็นเพื่อนดื่ม

“ฉันบอกเมื่อไหร่กันว่าฉันจะเลี้ยงเหล้าแก?” พยักพเยิดหน้าถามหาเรื่อง

“อ้าว! ก็แกเป็นคนชวนมา สรุปว่าไม่เลี้ยงงั้นฉันกลับนะ” ร่างสูงผลุนผลันจะลุกขึ้น แต่ถูกกระตุกแขนให้นั่งลงอย่างเดิมเสียก่อน

“พอ...อย่าท่ามาก ฉันเลี้ยงก็ได้ ระดับหนุ่มสังคมเงินถังอย่างแกนี่ก็ยังมางกจะกินเหล้าฟรีกับเพื่อนฝูงอีกนะ เชื่อเลยจริงๆ”

“เออ! เงินน่ะมีมากก็จริง แต่ควรเก็บไว้ใช้จ่ายอะไรที่จำเป็น”

“แล้วเรื่องจำเป็นของแกนี่มันอะไรบ้าง? ซื้อหญิงงั้นสินะ”

“นั่นมันปัจจัยห้า กระชุ่มกระชวยดีออก หรือแกว่าไม่จริงล่ะ?” ถามยิ้มกริ่มอย่างรู้กัน

“แล้วไง ที่ไปลากฉันออกมานี่ เรื่องอะไร ใช่เรื่องเด็กที่แกควงไปสิงคโปร์หรือเปล่า?”

วาคิมถอนใจยาวเหยียด จะว่าเรื่องนั้นโดยตรงก็ไม่เชิงหรอก

“ก็ประมาณนั้น”

“ไง? เจอไปกี่สาย”

“แค่สาม...แม่ฉัน ปู่ แล้วก็พี่รุต รายหลังนี่ดีอกดีใจจนออกนอกหน้า เหมือนกลัวว่าฉันจะกลับไปแย่งเมียเขาอย่างนั้นแหละ” เอ่ยประชดพี่ชาย ที่บอกให้เขารีบพาสาวเจ้าเข้าบ้าน แล้วแต่งงานแต่งการเสียไวๆ จะได้ผลิตลูกมาเป็นเพื่อนเล่นกับยัยแก้มใสและตาภีม

“ฮะ...ฮ่า...เป็นฉันก็กลัวว่ะ แหม! ก็เห็นแกชอบเทียวไปบ้านเขา ไปอุ้มลูกเขา ช่วยเขาเลี้ยงลูก รูปที่เห็นลงๆ ในอินสตาแกรมก็ถ่ายกับลูกเมียเขาทั้งนั้น เป็นใครก็คงจะอดหวั่นใจไม่ได้”

“ฉันไม่มีทางทำอะไรอย่างนั้นแน่ๆ ถ้าฉันอยากได้น้องแพรวจริง ฉันแย่งไปนานแล้ว” บอกอย่างฉุนๆ

“แล้วทำไมแกไม่แย่ง เห็นรักเขาจะเป็นจะตาย”

“ก็เพราะว่าเขาไม่ได้รักฉันไง เขารักพี่รุต และฉันก็ยอมรับได้มาตั้งนานแล้ว”

“เออนะ! นานของแกนี่เมื่อไหร่กัน ถึงกับหนีไปอยู่สิงคโปร์มาตั้งห้าปี”

“ที่ฉันอยู่เพราะมีงานให้ต้องรับผิดชอบตามหน้าที่ต่างหาก และที่ฉันลงรูปกับหลานๆ ก็เพราะวันๆ ฉันทำแต่งาน กลับบ้านไปก็ไปเล่นแต่กับหลาน จะให้ไปถ่ายรูปกับหมูหมากาไก่ที่ไหนล่ะ?”

เลื่องฤทธิ์หัวเราะร่วนกับคำพูดประชดประชันของเพื่อนรัก แถมยังมีมองงอนๆ ค้อนเป็นตุ๊ดเชียว

“เออ! แล้วตกลงที่แกลากฉันมานี่ แกอยากคุยเรื่องอะไร?”

“ก็เรื่องผู้หญิงคนนั้น”

“เด็กไซด์ไลน์ที่แกพาไปสิงคโปร์นะหรือ?”

“ใช่...เธอชื่อคุณด้า...ลลัลดา”

“อย่าบอกนะว่าแกติดใจ นึกอยากเลี้ยงดูปูเสื่อกันขึ้นมาจริงๆ ขอบอกเลยว่า หาเหาใส่หัวชัดๆ ในเมื่อแกมีตังค์ เลือกกินอะไรได้ตั้งหลายอย่าง ใครจะโง่เลือกกินอยู่เมนูเดียวซ้ำๆ อย่างเดิม อย่างเดียวทุกวัน เบื่อตายชักเลย” เลื่องฤทธิ์เอะอะโวยวายไม่ค่อยเห็นด้วย ทั้งที่เขายังไม่ได้พูดเลยว่าจะทำอย่างนั้นสักหน่อย

“ถึงฉันอยากทำ ก็ทำไม่ได้หรอก พอเขากลับเมืองไทยก็หายไปเลย”

“เฮ้ย! มันแปลกๆ ว่ะ นี่แกได้ป้องกันหรือเปล่า? ไม่ใช่หล่อนฝากอะไรให้เป็นที่ระลึกนะ”

“นี่ แกช่วยหยุดฟังฉันพูดให้จบก่อนได้ไหมวะฤทธิ์ ฉันไม่ใช่คนชุ่ย สะเพร่าหรือหละหลวมขนาดนั้นนะเว้ย ชีวิตฉัน ฉันก็รักเหมือนกัน”

“เออ! แล้วทำไม? หรือว่าแกไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจ ลีลาไม่ได้เรื่อง” ถามพร้อมกับมองหน้าด้วยสายตาหมิ่นๆ อย่างคาดคะเน

“บ้าน่ะสิ...ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก แต่เขาบอกฉันว่า ถ้าเขาหาเงินได้แสนบาท เขาจะเลิก”

“นี่อย่าบอกนะไอ้คิม ว่าแกจ้างผู้หญิงไปสิงคโปร์สามวัน แกจ่ายให้หล่อนไปเป็นแสน เรทนี้น่ะสำหรับพริตตี้ระดับห้าดาว หรือพวกเพื่อนนางเอกเลยนะเว้ย”

“เปล่า...ฉันจ้างเธอแค่สามหมื่น แต่เงินแสนที่จ่าย เอ่อ! เป็นข้อเสนอพิเศษ”

“พิเศษยังไงวะ?” ทำหน้าสงสัย

“เออน่า อย่ารู้เลย แต่ก็นั่นแหละ ตอนนี้เขาหายเข้ากลีบเมฆไปเลย”

“แล้วไง? แกติดใจเขา ก็เลยอยากใช้บริการอีกว่างั้น?”

“ก็ไม่เชิง...แต่ฉันอยากเจอเขาอีก คืออย่างน้อย เป็นเพื่อนกันก็ยังดี” เอ่ยออกมาอย่างที่รู้สึกลึกๆ ข้างใน

“บ้าน่ะสิ...ผู้หญิงผู้ชายที่ไหนวะ นอนด้วยกันแล้วจะยังเป็นเพื่อนกันอีก ยิ่งหล่อนมาทำอาชีพอย่างนี้ เป้าหมายของหล่อนคือเงิน ไม่ใช่เพื่อน” เลื่องฤทธิ์ว่าเสียงดังอย่างขัดอกขัดใจ ที่จู่ๆ ไอ้เพื่อนที่ดูฉลาดปราดเปรื่องเรื่องหญิง ทำตัวเป็นไก่อ่อนขึ้นมาเสียดื้อๆ

“เธอทำเพราะความจำเป็น ต้องหาเงินไปรักษาลูก” ตอนพูดออกไป ทำไมเขารู้สึกเศร้าๆ ก็ไม่รู้

“มีลูกด้วย...นี่แกพาผู้หญิงมีลูกแล้วไปสิงคโปร์?” เลื่องฤทธ์ทำหน้าตาเหลือเชื่อ

“แกจะเอะอะทำไม? ผู้หญิงมีลูกประหลาดตรงไหนล่ะ?”

“แล้วเขามีผัวด้วยหรือเปล่า?”

“ไม่...พ่อเด็กตายไปนานแล้ว ตั้งแต่ก่อนเด็กเกิด”

“เออ! ดราม่าดีว่ะ สรุปว่าเขาพูดอะไรมาแกก็เชื่อหมด เลยควักเงินค่าสงสารให้ไปอีกแสนหนึ่ง พ่อพระจริงๆ เพื่อนกู” เลื่องฤทธิ์ส่ายหน้าไปมา พร้อมกับยกเบียร์ขึ้นกระดกอึกใหญ่แก้กลุ้มแทน

“ฉันเชื่อว่าเขาไม่โกหก เขาเพิ่งทำงานนี้ครั้งแรก...และความรู้สึกของผู้ชายที่เคยผ่านผู้หญิงมาไม่น้อยอย่างฉัน ก็บอกอย่างนั้นจริงๆ เขาไม่น่ามีอะไรกับใครมานานแล้ว”

“ไอ้มนุษย์หลังเขา ไอ้เต่าล้านปี นี่แกไปอยู่ไหนมาถึงไม่รู้ว่า วิวัฒนาการทางการแพทย์ที่เรียกว่ารีแพร์มันสามารถเสกผู้หญิงผ่านศึกมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำให้กลายเป็นสาวเวอร์จิ้นได้น่ะ”

“ฉันว่าเขาไม่โกหก ความรู้สึกของฉันไม่โกหก คนอะไรจะโกหกเก่งจนจับไม่ได้เลย” วาคิมนึกถึงสีหน้าท่าทางของเธอตอนที่เขาร่วมรักด้วย ทั้งเนื้อตัวที่สั่นเทา การตอบสนองงกๆ เงิ่นๆ ในทีแรก และหลายๆ อย่างความรู้สึกบอกเขาว่า ลลัลดาไม่โกหก

“แกนี่มันอ่อนจริงๆ ถึงไม่รู้ว่าผู้หญิงสมัยนี้ เขาพัฒนาแอดว๊านซ์ไปถึงไหนต่อไหนแล้ว”

“แต่ฉันรู้สึกได้”

“อย่าเชื่อที่แกเห็น...อย่าเชื่อที่แกได้ยิน...อย่าเชื่อความรู้สึกของตัวเองให้มาก แต่จงเชื่อฉัน เพราะฉันรู้จักผู้หญิงมาเยอะกว่าแก ชั่วโมงบินเทียบกันไม่ติด ผู้หญิงดีๆ ที่ไหนเขาไม่มาทำอย่างนี้กันหรอก ตอนนี้หล่อนอาจจะไปโผล่ในเว็บใหม่ ด้วยชื่อใหม่ หลอกไอ้หน้าโง่อย่างแกคนใหม่ไปแล้ว”

ไม่ต้องฟังคำพูดของเลื่องฤทธิ์ เขาเองก็พยายามจะคิดให้ได้อย่างนั้น แต่ก็ไม่สำเร็จ เขาเชื่อมั่นในความรู้สึกของตัวเอง เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้สัมผัส และสิ่งที่รับรู้มา....ลลัลดาไม่ได้โกหก

วาคิมถอนใจยาวเหยียด คร้านที่จะโต้แย้งหรืออธิบายให้เพื่อนฟังและเชื่อคำพูดของเขา

“เรื่องนั้นช่างมันเถอะ แต่ตอนนี้ฉันอยากจะเจอเขาอีกครั้ง ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี”

“จะยากอะไร แกเจอเขาตอนแรกยังไง ก็ใช้วิธีนั้นสิ”

“เขาปิดบล็อกไปแล้ว โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ ปิดการติดต่อทุกๆ ทางเลย ฉันถึงได้กลุ้มอย่างนี้ไงล่ะ”

“ผู้หญิงคนนี้น่าสงสัยจริงๆ ฉันว่าเขาคงมีความลับอะไรที่มันใหญ่มากปิดบังแกอยู่แน่ๆ”


ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น