เมียจำแลง (รีไรท์)

ตอนที่ 21 : สถานการณ์หัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 233
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    22 ม.ค. 62

ตอนที่ 21

สถานการณ์หัวใจ

 

 

 

 


 “เป็นยังไงบ้างวาคิม กลับจากสิงคโปร์มาก็เงียบฉี่เลย”

น้ำเสียงกระเซ้าเย้าแหย่มากกว่าอยากรู้จริงๆ ของเลื่องฤทธิ์ผ่านลำโพงโทรศัพท์มาก่อกวนใจ

“ก็ดี” ตอบไปสั้นๆ เพราะไม่อยากไปให้ความสำคัญอะไรมากมาย

เวลาผ่านมากว่าสัปดาห์แล้วที่เขากลับมาจากสิงคโปร์พร้อมกับผู้หญิงคนนั้น...คุณด้า หรือลลัลดา ผู้หญิงอายุยี่สิบห้าปี ดูเหมือนว่าข้อมูลเกี่ยวกับเธอจะมีอยู่แค่นี้จริงๆ เธอปิดบล็อกในเว็บไซต์ไปแล้ว รวมถึงเบอร์โทรศัพท์ที่เขาเคยติดต่อก็ถูกระงับการใช้ไป เธอทำตามอย่างที่บอกไว้กับเขาว่าจะเลิก

แว่บ! หนึ่งใจเขาหายวาบ เมื่อหมดทางจะติดต่อใดๆ ได้อีก แต่พอคิดว่าบางทีเธออาจจะไปโผล่ที่เว็บไซต์อื่น ในชื่อใหม่ และข้อมูลใหม่คนละเรื่องกับที่เขาเคยได้ยินได้ฟังมาก็ได้ วาคิมพยายามไม่ไปนึกถึง และทำลืมๆ ไปเสีย

“แค่ดีเองเหรอ? ฉันนึกว่ามันจะเยี่ยมเสียอีก” อีกฝ่ายกระเซ้าเย้าแหย่มา ฟังจากน้ำเสียงเจ้าเพื่อนกำลังอารมณ์ดีมากทีเดียว

“นี่นายว่างงานมากเลยใช่ไหมเนี่ย? ถึงได้มากวนใจฉันอยู่ได้” ถามไปอย่างหงุดหงิดรำคาญใจ

“อะไรวะ เพื่อนอุตส่าห์โทรหาด้วยความเป็นห่วง ตังค์ก็เสีย เวลาก็เสีย แกยังจะมาหงุดหงิดหัวเสียใส่ฉันทำไม? หรือว่าเด็กแกสวยเซ็กซี่อย่างเดียว อย่างอื่นไม่ได้เรื่องวะ?” น้ำเสียงกลั้วหัวเราะของเลื่องฤทธิ์ ทำให้เขาสะดุดหู

“แกรู้ได้ไงว่าเขาสวยเซ็กซี่”

“ฮะ...ฮ่า...” เสียงไอ้เพื่อนตัวแสบหัวเราะดังลั่นโลกขึ้นมา “ฉันยังรู้มากกว่านั้นอีกนะ ว่าเธอใส่ชุดเกาะอกสีดำหางปลา ไปงานเลี้ยงกับแก แล้วมือแกก็ติดหนึบอยู่ที่เอวเธออย่างกับตุ๊กแก”

“เฮ้ย! ใครบอกแก?”

สิ่งที่เลื่องฤทธิ์บรรยาย แม่นราวกับตาเห็น และเขาก็มั่นใจว่าไม่ได้รู้จักใครในงานที่รู้จักกับเจ้าหมอนี่ด้วย

“ไม่เห็นต้องให้ใครบอก ก็รูปแกกับหล่อนลงหราในหน้าหนังสือ...” เลื่องฤทธิ์เอ่ยชื่อนิตยสารไฮคลาสรายปักษ์เล่มหนึ่งขึ้นมา

“คนคงพากันสงสัยทั่วบ้านทั่วเมืองว่า แกควงสาวไฮโซหรือคุณหนูตระกูลไหนไปออกงาน นี่ถ้ารู้ว่าเป็นผู้หญิงไซด์ไลน์ สงสัยจะอึ้งกันไปทั้งบางแน่ๆ แกเตรียมตอบคำถามพ่อแม่ และก็เจ้าสัววิชาญปู่แกให้ดีเถอะ” อีกฝ่ายเตือนทีเล่นทีจริง

วาคิมตกใจระคนประหลาดใจ ไม่คิดว่าภาพถ่ายของเขากับหญิงสาวจะได้รับเลือกตีพิมพ์ เพราะในงานค่ำคืนนั้นมีแขกร่วมงานเยอะมาก และก็ล้วนแต่เป็นคนเด่นคนดัง เกินกว่าที่ใครจะมาสนใจทายาทลำดับท้ายๆ ของมหาดำรงค์กิจอย่างเขากับหญิงสาวปริศนา

หากใจก็เต้นกระเตื้องขึ้นมานิดหน่อย เพราะมันหมายความว่า เขาจะได้เห็นหน้าเธอ แม้จะผ่านแค่รูปก็ตามทีเถอะ

“มีอะไรคะคุณคิม?” เสียงเสาวลักษณ์ที่ยังรั้งตำแหน่งเลขาหน้าห้องถามกลับมา เมื่อเขาเรียกเจ้าหล่อนผ่านอินเตอร์คอม

“คุณลักษณ์มีหนังสือ...” เขาเอ่ยชื่อหนังสือรายปักษ์ฉบับที่เลื่องฤทธิ์บอก

“ค่ะ หนังสือเล่มนี้เรารับอยู่ แต่ยังมาไม่ถึง น่าจะเป็นวันพรุ่งนี้นะคะ คุณคิมมีอะไรหรือเปล่า?”

“ผมอยากได้ ตอนนี้เลย”

“งั้นเดี๋ยวดิฉันจะให้แมสเซ็นเจอร์ไปซื้อมาให้นะคะ” เลขาหมายเลขหนึ่งมักทำงานดีเยี่ยมเสมอว่า

“ขอบคุณครับ” ตอบออกไปด้วยความรู้สึกหัวใจฟูฟ่อง อย่างบอกไม่ถูกเหมือนกันว่า มันคืออะไร และในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา หนังสือฉบับที่ว่าก็ถูกส่งตรงมาถึงมือเขาโดยเลขาหน้าห้องที่แม้จะอายุอานามเข้าขั้นสาวใหญ่ แต่กลับทำงานได้รวดเร็วถูกใจเหลือเกิน

“นี่ค่ะ หนังสือที่คุณคิมถามหา” เสาวลักษณ์ยื่นนิตยสารสี่สี ที่มีภาพหน้าปกเป็นนางแบบสาวหน้าตาสวยเก๋ แต่ก็ยังสวยสู้คู่ควงสามวันของเขาไม่ได้

“มีอะไรข้างในนี้หรือคะ? คุณคิมถึงรีบร้อนอยากอ่านจัง”

“ไม่มีอะไรครับ” คนอมยิ้มหน้าระรื่นอารมณ์ดียักไหล่ว่า

“แหม! หน้าตาอย่างนี้คงเชื่อหรอกค่ะ เดี๋ยวพี่ไปเปิดดูก็ได้ สั่งให้เด็กซื้อมาสองฉบับ” เสาวลักษณ์ว่า ก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำงานของเขา

วาคิมได้แต่ส่ายหน้าไปมา เขาไม่ได้นึกอายอะไร กลับภูมิใจที่จะได้อวดภาพของเขากับเธอ แม้รู้ดีว่า จะมีคำถามมากมายตามมา เกี่ยวกับผู้หญิงปริศนาที่เขาควงไปร่วมงานเลี้ยงคืนนั้นและเขาควรเตรียมคำตอบ ไว้ตอบใครต่อใครว่าอย่างไรดีหนอ

มือหนาชื้นนิดๆ รู้สึกตื่นเต้น ตอนที่เปิดหนังสือเข้าไปดูข้างใน และเมื่อเห็นภาพถ่ายของตัวเอง ควงคู่กับสาวงามที่ฉายรอยยิ้มสว่างไสวสดใส หัวจิตหัวใจของเขาก็ไม่เป็นของเขาอีกต่อไป

เขาคิดถึงเธอ คิดถึงคุณด้า ลลัลดาแทบจะขาดใจ

นึกถึงดวงตาของเธอ...ริมฝีปากอิ่มสวย...แก้มนุ่มๆ ซอกคอหอมๆ พวงผมดำขลับเป็นเงางดงามดั่งแพรไหม ผิวเนื้อนวลลออที่ให้ความรู้สึกแทบคลั่งยามได้สัมผัส บทพิศวาสเร่าร้อนและฉ่ำล้นไปด้วยความสุขระหว่างกัน เสียงร้องครวญครางและกรีดร้องแสนหวานยามที่เขาสาดซัดกายเข้าไปในตัวเธอ

แล้วร่างกายของเขาก็ร้อนรุ่มขึ้นมา เกิดอาการสะบัดร้อนสะบัดหนาว ราวกับจับไข้...นั่นปะไรล่ะ เขาคิดถึงเธอจนแทบคลั่ง อย่างที่ไม่เคยเป็นกับผู้หญิงคนไหนมานานมาก...นานจนจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายมันเมื่อไหร่กัน

 

 

“นี่มันพี่ด้านี่คะ?”

น้ำเสียงอย่างประหลาดใจของนิ่มนวล เรียกให้สายตาของคนอื่นๆ พากันหันมามองอย่างสนใจ

“อะไรหรือนิ่ม?” แป้งร่ำถามเพื่อน

“ก็พี่ด้าอ่ะ...นี่ไงพี่ด้า มีรูปถ่ายลงในหนังสือเล่มนี้ ดูสิสวยเชียว” นิ่มนวลกางหน้าหนังสือแล้วหันไปให้คนอื่นๆ ดู

แป้งร่ำและป้าสุรีย์รีบพากันเดินเข้ามาดูใกล้ๆ ด้วย เพื่อความมั่นใจ

“ใช่...เหมือนพี่ด้ามากๆ เลย ดูสิควงกับหนุ่มหล่อเสียด้วย” แป้งร่ำยืนยันอีกเสียง

“โอ้ย! จะเป็นน้องด้าไปได้ยังไงกันคะ? วันๆ ไม่เห็นไปไหน ทำงานงกๆ อยู่ที่ร้านตลอดเลย” ป้าสุรีย์คัดค้านขึ้นมา

“เออ! ใช่...นั่นสินิ่ม พี่ด้าอยู่แต่ที่ร้าน กลับไปก็อยู่กับปาที่อพาร์ตเม้นต์ จะเป็นพี่ด้าไปได้ยังไงกัน?” แป้งร่ำชักจะเริ่มไม่มั่นใจขึ้นมาอีกคน

“แกเบิ่งตาดูสิแป้ง คนอะไรจะหน้าตาเหมือนกันเด๊ะขนาดนี้”

“จริง อย่างกับฝาแฝด...ไหนงานอะไร แล้วเขาเขียนว่ายังไง?”

“วาคิมกับสาวปริศนา คู่ควงคนสวยที่ไม่ยอมปล่อยออกจากอ้อมกอดในงานครบรอบยี่สิบปีคิงดอมส์เฮ้าส์ที่สิงคโปร์ เห็นทีว่าตระกูลมหาดำรงค์กิจ จะมีข่าวดีเร็วๆ นี้แน่ ว่าแต่คุณหนูไฮโซไฮซ้อบ้านไหนน้อเจ๊ไม่เคยเห็นหน้า ใครรู้ช่วยรายงานสายด่วนมาหน่อยจ้า เจ๊ขอร้อง”

“เขาบอกว่าเป็นไฮโซเห็นไหม? ไม่ใช่พี่ด้าสักหน่อย” แป้งร่ำแย้งขึ้นมา

“ใช่ค่ะ...แล้วงานจัดที่สิงคโปร์ จะเป็นน้องด้าไปได้ยังไงกัน?” ป้าสุรีย์ตอกย้ำอีกคน

“แหม! ว่างหน่อยเป็นไม่ได้นะจ๊ะสาวๆ ไหนๆ นินทาใครอยู่ ขอพี่ร่วมวงด้วยคนสิ” เสียงแปร๋นๆ ของมยุราดังมาก่อนตัว เรียกให้วงสนทนาเล็กๆ สามคนแตกฮือ

“พี่ยุ พี่ด้ามาก็ดีแล้ว นี่ค่ะนี่ มันมีรูปไฮโซที่ไหนก็ไม่รู้ หน้าตาเหมือนพี่ด้าอย่างกับฝาแฝดแน่ะ” นิ่มนวลกางหนังสือให้คนมาใหม่ทั้งสองดู

ลลัลดาใจหายวาบขึ้นมาตั้งแต่ได้ยิน ยิ่งเมื่อเห็นรูปภาพของตัวเองกับวาคิมก็เรียกว่าแทบช็อกเลยทีเดียว เสียวสันหลังวาบขึ้นมา หน้าตาตกตื่น มือเท้าเย็นเฉียบ

มยุราเอียงคอมอง พร้อมกับย่นคิ้วหรี่ตาลง

“เออ! ใช่...เหมือนด้าจริงๆ ด้วย” พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่ยืนข้างๆ เปรียบเทียบกันแล้วแทบไม่เห็นความแตกต่าง ราวกับว่าเป็นคนคนเดียวกัน

“ผู้ชายคนนี้ใครอ่ะด้า แล้วไปเจอกันที่ไหน? ทำไมพี่ไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

ลลัลดาหน้าเจื่อนสี ไม่มีคำตอบ ใจเต้นโครมครามราวกับจะกระโดดออกมานอกหน้าอก

“นี่อย่าบอกนะว่า ที่ด้าไม่ยอมเออออห่อหมกไปกับหมอนนท์ของพี่ เพราะด้ากับผู้ชายคนนี้” ชี้วาคิมที่อยู่ในรูป สลับกับหน้าเธอไปมา

“ตกลงเป็นพี่ด้าจริงๆ หรือคะ?” แป้งร่ำพร้อมกับนิ่มนวลถามประสานเสียงกันขึ้นมา มีป้าสุรีย์และมยุรารอฟังคำตอบหูตั้งอย่างอยากรู้ร่วมด้วย ลลัลดาส่ายหน้าระรัว

“จะเป็นด้าไปได้ยังไงกันคะ? เขาเป็นใครด้ายังไม่รู้จักด้วยซ้ำ”

“ในนี้บอกว่าชื่อคุณวาคิมค่ะ วาคิม มหาดำรงค์กิจ รู้สึกว่าที่บ้านจะรวยมากๆ เลยนะคะพี่ด้า เนี่ยเขาควงฝาแฝดพี่ด้า ที่ในข่าวเขียนว่าเป็นสาวปริศนาไปงานเลี้ยงบริษัทอะไรสักอย่างที่สิงคโปร์น่ะค่ะ”

“สิงคโปร์เหรอ? ด้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“นั่นสิคะ...แค่ในประเทศไทยด้ายังไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย” รีบแก้ตัว

“เออ! นั่นสิ...จะเป็นไปได้ยังไงกัน?” มยุราก็เริ่มไม่มั่นใจ

“แต่ว่า...ดูหน้าสิคะพี่ยุ หน้าอย่างนี้พี่ด้าเป๊ะๆ เลยนะคะ” นิ่มนวลยกภาพในหนังสือขึ้นเทียบกับใบหน้าตัวจริง ซึ่งทุกคนก็ลงความเห็นพ้องกันว่า มันเหมือนมากเสียจนอย่างกับคนเดียวกัน

“ลืมไว้ที่นี่จริงๆ ด้วย” เสียงของหญิงสาวที่เดินเข้าร้านมา เรียกให้ทั้งห้าคนหันไปมอง และก่อนที่นิ่มนวลจะทันได้ตั้งตัว เจ้าหล่อนที่คุ้นหน้าว่าเป็นลูกค้าของร้านเมื่อชั่วโมงก่อน ก็คว้าเอาหนังสือในมือไป

“ซื้อมาแพงเสียด้วย ยังไม่ทันได้อ่านเลย ขอคืนนะคะ”

“หนังสือของคุณหรือคะ?” มยุราถาม พร้อมกับส่งสายตาเขียวปั๊ดไปที่นิ่มนวล

“ค่ะ...หนังสือของฉันเอง เพิ่งซื้อมาก่อนจะเข้ามาทำผมเมื่อกี้น่ะค่ะ”

“อ้อ! ค่ะๆ พอดีเด็กเปิดดูต้องขอโทษด้วยนะคะ”

“อ้อ! ไม่เป็นไรค่ะ” ลูกค้าคนเดิมยิ้มหวานให้ ก่อนจะรวบหนังสือไปถือไว้ เอ่ยขอตัว แล้วเดินออกจากร้านไป ยุติการโต้เถียงเรื่องลลัลดากับผู้หญิงในภาพลงได้

หญิงสาวลอบถอนหายใจ แต่ก็ยังไม่โล่งอกนัก หัวใจยังเต้นตึ่กตั่กแรง ดูเหมือนว่าทุกคนยังไม่ละความสงสัยในเรื่องนี้ เมื่อสายตาสี่คู่มองมาที่เธอคล้ายจะจับผิด

“หรือว่าด้าจะมีแฝด แต่ไม่เคยรู้” มยุราเปรยๆ ขึ้นมา

“จริงด้วยพี่ด้า เป็นไปได้สูงมาก คนอะไรจะหน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบขนาดนี้”

“ดูละครหลังข่าวมากไปแล้วมั้งนิ่ม” เอ่ยเสียงระอานิดๆ พร้อมกับส่ายหน้า

“แหม! ถ้าเป็นอย่างในละครก็เยี่ยมไปเลยนะคะพี่ด้า เพราะในข่าวเขาเขียนว่า ผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกของไฮโซไฮซ้อที่ไหนนี่แหละค่า ดูท่าว่าจะมีตังค์เยอะเหมือนกันนะคะ”

“นั่นสิน้องด้า มีไฝ มีฝ้า มีปานที่ไหนไหมคะ? เผื่อว่าเจ้าคุณปู่อาจจะประกาศตามหาอยู่ ฟลุกได้เป็นทายาทมหาเศรษฐีเลยนะคะ”

ความหวั่นวิตกของลลัลดาเริ่มลดลงไปตามอารมณ์ขันของคนที่อยู่รอบกาย ที่ตอนนี้เพ้อเจ้อไปมากมายไกลเกินกว่าจะกลับมาสนใจชายหนุ่มปริศนานามว่า คุณวาคิม

วาคิม มหาดำรงค์กิจ...เธอคุ้นหูนามสกุลนี้อยู่ไม่น้อย เขาน่าจะเป็นคนเด่นดังในสังคม ซึ่งจนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่า ทำไมชายหนุ่มระดับนั้น ถึงมาเลือกผู้หญิงธรรมดา และมีลูกติดอย่างเธอไปเป็นคู่ควงและออกงานใหญ่โตอย่างนั้น

 

ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น