เมียจำแลง (รีไรท์)

ตอนที่ 13 : เหตุผลของเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 258
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    19 ม.ค. 62

ตอนที่ 13

เหตุผลของเธอ

 

 

 

 

 “แกเป็นโรคอะไรหรือครับ?”

“แกป่วยเป็นคาวาซากิน่ะค่ะ ตอนนี้อาการดีขึ้นแล้ว แต่ว่ายังต้องพบหมออยู่เรื่อยๆ และฉันก็ติดค้างค่ารักษาไว้น่ะค่ะ”

“อ้อ...” เขาผงกหน้า มีคำถามมากมายที่อยากรู้เกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ แต่ก็นึกไม่ออก “แกอายุกี่ขวบหรือครับ?”

“สี่ขวบค่ะ”

“สี่ขวบเท่าหลานของผมเลย วัยกำลังช่างพูดน่ารักน่าชัง เด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงครับ?” เขาชวนคุยเป็นวรรคเป็นเวร

“เด็กผู้ชายค่ะ”

วาคิมผงกหน้ารับฟัง นึกเสียดายว่าเธอไม่น่าจะรีบมีลูกเลย แต่ก็นั่นแหละ ความต้องการของเขาแค่อยากได้เพื่อนไปสิงคโปร์ด้วยกันไม่ได้ครอบคลุมเรื่องอื่น

“คุณอยู่กับลูกสองคนหรือครับ?” ที่เขาข้องใจ คือภาระการเลี้ยงดูเด็กในวัยนี้ ควรเป็นของทั้งพ่อและแม่

ดูแต่หลานสาววัยสี่ขวบของเขา ช่วยกันเลี้ยงทั้งบ้านยังทำเอาเหนื่อยเลย เพราะถึงแก้มใสจะเป็นเด็กผู้หญิง พูดเก่ง น่ารักน่าใคร่ แต่ก็ซนไม่หยอกทีเดียว เล่นด้วยแต่ละทีทำเอาพลังหมด

ลลัลดาหน้าเจื่อนสีนิดหนึ่ง ก่อนจะผงกหน้าตอบไป เธอยังไม่อยากเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวให้เขาฟังมากนัก เพราะไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้จะมาไม้ไหนกันแน่

“เอ่อ! เรื่องที่คุณลงประกาศไว้ คุณสนใจจะจ้างฉันหรือเปล่าคะ?”

วาคิมที่เอาแต่พิศมองใบหน้าอ่อนใส สวยหวานละมุนตา และก็ถูกตาต้องใจจนไม่อาจปฏิเสธได้ ได้สติอีกครั้งหนึ่ง

“ครับ แต่จะมีปัญหาหรือเปล่า? คือผมจะเดินทางกับคุณแค่สองคน แล้ว...เด็ก...เอิ่ม! ลูกชายคุณจะอยู่กับใคร”

“ถ้าคุณตกลงจะจ้างฉัน วันหยุดสามวัน ป้าของแก เพื่อนรุ่นพี่ที่ฉันเคารพน่ะค่ะ จะพาแกไปเที่ยวพอดี”

“อ้อ! งั้นก็โอเคครับ”

“ตกลงคุณจะจ้างฉันจริงใช่ไหมคะ?”

“อื้อฮึ” ผงกหน้ายิ้มๆ ตัดสินใจได้ง่ายมาก

“ในราคาสามหมื่น สามวัน เป็นแค่เพื่อนเที่ยวอย่างเดียว...เอ่อ...ไม่ได้หมายถึง...ฉันไม่ขายบริการน่ะค่ะ” หลุบดวงตาต่ำตอนที่พูดคำนั้นออกไป รู้สึกสะท้อนใจอยู่ลึกๆ

“ครับ ได้ เพื่อความสบายใจของคุณ เราจะเดินทางด้วยกัน แต่จะพักกันคนละห้อง คุณแค่ไปเป็นเพื่อนเที่ยว เพื่อนกิน เพื่อนช่วยทำให้ผมไม่เหงา”

“ค่ะ งั้นฉันตกลง แต่ขอให้คุณจ่ายเงินก่อนจะขึ้นเครื่องได้ไหมคะ?”

“ได้ครับ ไม่มีปัญหา ก่อนจะออกเดินทาง ผมจะโอนเงินเข้าบัญชีให้คุณตามจำนวนที่ตกลงไว้” ดูเหมือนว่าเรื่องเงินจะไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา

ลลัลดาไม่อยากเชื่อเลยว่า ทุกอย่างจะง่ายดายแบบนี้ เธอยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ พร้อมกับยกมือพนมไหว้เขาด้วยความขอบคุณ ชนิดที่วาคิมยกมือรับไหว้ไม่ทันเลยทีเดียว

“เอ่อ! ขอโทษนะครับ คุณอายุสักเท่าไหร่กัน?” เขาไม่กล้าคาดเดา

“ยี่สิบห้าค่ะ” เธอต้องโกหกออกไป เพราะกลัวจะถูกมองไม่ดี ผู้หญิงที่ตั้งท้องตั้งแต่อายุสิบแปดปี คงไม่พ้นถูกมองเป็นเด็กสาวใจแตก และเธอไม่ต้องการอธิบายให้ใครอื่นที่ไม่ได้สลักสำคัญหรือมีความหมายกับชีวิต ฟังว่าเกิดอุบัติเหตุ หรือข้อผิดพลาดอะไรมาก่อนหน้านี้ในชีวิต เธอไม่ได้ต้องการความสงสารเห็นใจใดๆ จากใครทั้งนั้น ชีวิตเธอเดินมาไกลจากอดีตตรงนั้นมากเกินกว่าจะไปค้นคว้าหรือรื้อฟื้นถึงมันอีก

ตอนนี้เธอมีปาณัสม์ เธอมีความสุข เธอมีงานที่ทำมาหาเลี้ยงตัวเองได้ และกำลังค้นพบอาชีพใหม่ ที่จะทำให้เธอมีรายได้เพิ่มขึ้น หากว่ามันยังไปได้ดี และทุกอย่างเป็นไปอย่างที่เธอคิดเอาไว้

 

 

และวันศุกร์สุดสัปดาห์ก็มาถึงในเวลาไม่นานนัก ลลัลดาใจเต้นตึ่กตั่กมาตลอดที่คิดถึงการตัดสินใจทำอะไรแผลงๆ ลงไปในครั้งนี้

คณะทัวร์บุญออกเดินทางตั้งแต่ก่อนเที่ยง ปาณัสม์ดูมีความสุขและสนุกสนานที่จะได้ไปเที่ยวกับคนอื่นๆ เพราะคุ้นเคยกันมาอยู่แล้ว ลูกชายหน้าจ๋อยนิดหน่อยเมื่อรู้ว่าเธอไม่ได้ไปด้วย

“ไม่ต้องห่วงปาหรอกนะด้า เดี๋ยวพี่จะดูแลให้อย่างดี” มยุรารับคำให้เธอเบาใจ

ปาณัสม์ติดเอกชัยแจอยู่แล้ว อาจจะเพราะว่าพวกเขาเป็นผู้ชายเหมือนกัน เลยเล่นด้วยกันได้ หลายครั้งที่เธอมองลูกเล่นกับเอกชัย ก็นึกสะท้อนอยู่ในใจลึกๆ ว่า บางทีปาณัสม์ก็อาจจะโหยหา และอยากจะมีพ่อเช่นเด็กอื่นๆ

เธอไม่รู้ว่าป่านนี้ผู้ชายคนนั้นเป็นตายร้ายดียังไง อยู่แห่งหนไหน? และมีครอบครัวไปแล้วหรือยัง?

เขาจะรู้สึกยังไงหนอ ถ้ารู้ว่าได้พลาดโอกาสใหญ่หลวงนี้ไป แต่ก็นั่นแหละ การที่เขาไม่รู้ ไม่เกี่ยวข้อง ให้ลูกเป็นสมบัติกับเธอเพียงคนเดียว นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว ไม่ใช่ว่าทุกคนจะประสบความสำเร็จในชีวิตคู่ รอบๆ ตัวเธอก็เห็นอยู่ ว่ามีมากมายที่ประสบปัญหา และเมื่อพ่อแม่มีปัญหากันคนที่ย่ำแย่และเสียสุขภาพจิตที่สุดก็คือลูก โชคดีแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ต้องเผชิญกับสามีแย่ๆ หรือให้ลูกได้รู้จักผูกพันกับพ่อแย่ๆ ที่แน่ใจไปล่วงหน้าว่าผู้ชายคนนั้นต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ ก็เพราะการกระทำอันป่าเถื่อนโหดร้าย ขาดความรับผิดชอบของเขานั่นยังไงล่ะ ที่ทำให้เธอคิดอย่างนั้น

แล้วลลัลดาก็สลัดความคิดถึงความหลังอันโหดร้ายนั้นทิ้งไป ในเมื่อเธอตั้งใจ มุ่งมั่น ว่าจะเดินไปข้างหน้า ไม่หันย้อนกลับไปมองอดีตที่ไม่สวยงามนั่นอีก แต่หลายครั้งโดยไม่ได้ตั้งใจมันก็อดจะกระหวัดไปคิดถึงไม่ได้อยู่ดี

ตอนนี้เธอมีชีวิตใหม่ ชีวิตของตัวเอง ที่อยู่และทำทุกอย่างเพื่อลูกชายสุดที่รักเพียงคนเดียว รวมถึงเรื่องใหญ่ที่กำลังทำอยู่ในตอนนี้ด้วย

วาคิม...ผู้ชายคนนั้นบอกเธอว่าชื่อวาคิม นั่นเป็นสิ่งเดียวกระมังที่เธอรู้จักเขา

หลังจากพบกันคืนนั้น ชายหนุ่มขอแลกเบอร์โทรศัพท์กับเธอ และเธอก็ยินดี เขาไม่ได้โทรศัพท์ติดต่อกลับมา กระทั่งเมื่อสองวันก่อนที่นัดคอนเฟิร์มเรื่องตั๋วเครื่องบินและการเดินทาง

เธอบอกเขาว่าจะไปพบที่สนามบินเลย เพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าเธออยู่ที่ไหน บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมเธอถึงรู้สึกไว้ใจทั้งที่เคยพบกันแค่ครั้งเดียว อาจจะเป็นเพราะความสุภาพของเขา

วาคิมไม่ได้ดูหื่นกามหรือเป็นผู้ชายโรคจิตอย่างที่ปุยฝ้ายและแมวเหมียวขู่ให้เธอกลัว และเขาก็ยังยืนยันที่จะจ่ายเงินครบถ้วนสามพันบาทสำหรับนัดหมายการดูตัวครั้งแรก ทั้งที่เธอขอรับเพียงแค่หนึ่งพันบาทเท่านั้น

มันเป็นค่าเสียเวลาของคุณ และเราก็ได้ตกลงกันไว้เท่านี้ตั้งแต่ทีแรกแล้ว

มันอาจจะเป็นแค่การอ่อยเหยื่อให้ตายใจก็ได้ แต่ก็นั่นแหละ ตอนนี้ลลัลดาก็ลากกระเป๋าเดินทางอยู่ในท่าอากาศยานแห่งชาติแล้ว และกำลังจะไปพบกับเขาที่เคาน์เตอร์เช็กอิน

“คุณด้า” เสียงทักไม่ดังไม่ค่อย พอให้ได้ยิน พร้อมกับร่างสูงที่ยืนโบกมือให้อยู่ไม่ไกล หน้าตาเขาดูดีใจที่เธอมา เช่นเดียวกันกับเธอ ลลัลดาหัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่

วาคิมหน้าตาคมคาย รูปร่างสูงโปร่งดูดี จนน่าที่จะหาคู่ควงได้ไม่ยาก น่าประหลาดใจนักที่เขาเลือกเธอ

“คุณเช็กอินไปหรือยังคะ?”

“รอคุณอยู่ครับ เพื่อให้แน่ใจว่าเราจะได้เดินทางไปพร้อมๆ กัน” เขาว่าพร้อมกับยิ้มที่เห็นแล้วทำให้หัวใจเพิ่มจังหวะการเต้นแรงขึ้นมา

“ผมโอนเงินให้เรียบร้อยแล้ว คุณเช็กหรือยัง?”

“ค่ะ ฉันได้รับข้อความแจ้งแล้ว ขอบคุณนะคะ” เธอกระพุ่มมือไหว้เขา

นัยน์ตาของวาคิมวาววับเป็นประกาย ยกมือรับไหว้ และพอหญิงสาวเอามือลง เขาก็ยื่นมือมาจับมือเธอไว้ ลลัลดาหน้าตื่นขึ้นมานิดหนึ่ง

“รีบไปกันเถอะครับ” แล้วอุ้งมือใหญ่ก็จับจูงมือเธอไปต่อแถวเคาน์เตอร์เช็กอิน เป็นที่เรียบร้อย ก่อนจะเข้าไปนั่งรอในเกทด้วยกัน

เพื่อนเที่ยว ก็ต้องใกล้ชิดสนิทสนม ทำตัวเป็นคู่รักกันอย่างนั้นด้วยหรือ?

เอาเถอะ ลลัลดาไม่ได้ขัดใจเขา เพราะถือว่าค่าจ้างหนึ่งหมื่นบาทต่อวันนั่นก็สูงเอาการอยู่ และอีกอย่าง เธอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองถูกคุกคามหรือถูกลวนลามเลย ตรงกันข้าม กลับรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย ทั้งที่หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกเป็นเท่า

 

 

“ธุระอะไรที่ไหนด้าถึงทิ้งปาไปได้”

เอกชัยถามแฟนสาวรุ่นพี่ หลังจากที่เล่นสนุกกันมาทั้งวัน แต่พอถึงตอนค่ำ ปาณัสม์ก็เริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นหาแม่ขึ้นมา

“ด้าบอกว่ามีธุระสำคัญเรื่องลัญนะ คงจะไปวิ่งเต้นหาทางช่วยลัญกระมัง” มยุราคาดเดาเอาเอง ไม่ได้นึกสงสัยอะไร เพราะทราบดีว่าอีกไม่นานลัญจกรจะออกจากเรือนจำแล้ว และถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญจริง ลลัลดาไม่มีทางทิ้งลูกไว้กับคนอื่นอย่างนี้แน่

“ก็พี่ลัญจะพ้นโทษแล้ว ยังต้องวิ่งเต้นเรื่องอะไรอีกล่ะ? เป็นถึงนักโทษชั้นดีไม่ใช่หรือ?” เอกชัยยังไม่เลิกสงสัย มองไปยังนิ่มนวลกับแป้งร่ำที่ช่วยกันปลอบช่วยกันโอ๋ยังไง เด็กชายก็ยังไม่ยอมเงียบลงสักที

“เออนั่นสิ ฉันก็ไม่ได้ถามรายละเอียด เห็นช่วงนี้ด้าวุ่นวายอยู่หลายเรื่อง”

“แล้วนี่จะเอายังไง? นายปาไม่ยอมเงียบสักที ร้องไห้แต่จะหาแม่ๆ อยู่ท่าเดียว”

“เดี๋ยวฉันจะลองโทรติดต่อด้าดูนะ เอกช่วยไปโอ๋หลานก่อนไป”

“ก็พูดจนปากจะฉีกถึงหูแล้วนี่ ฟังเสียที่ไหน? จะหาแต่แม่ด้า...แม่ด้า”

“ก็เมื่อเช้าก็เห็นเล่นกันดีๆ อยู่ ไปทำอะไรหลานมันหรือเปล่า?”

“จะทำอะไรล่ะ ก็เล่นกันอยู่ดีๆ แต่ปาน่ะติดแม่มาก อยู่กันแค่สองคนแม่ลูก พลัดกันเป็นวันเป็นคืนอย่างนี้ เด็กที่ไหนก็ร้องหาแม่อย่างนี้ทั้งนั้นแหละ”

มยุราหน้ายุ่ง มองหลานชายวัยกำลังน่ารักที่ปาดน้ำตา สะอึกสะอื้นหน้าแดง น้ำตาน้ำมูกเปียกนองเต็มหน้าโดยมีสองสาวช่วยกันปลอบพูดยังไงก็ไม่ยอมฟัง และหล่อนก็ยิ่งเพิ่มความสงสัยขึ้นไปยิ่งขึ้น เมื่อติดต่อหาแม่เด็กชายไม่ได้ ทั้งที่ไม่ควรจะเป็นอย่างนี้เลย ลลัลดากับปาณัสม์ไม่เคยห่างกัน ลูกแม่ติดกันแจทั้งคู่

“เหมือนด้าจะปิดโทรศัพท์นะ”

“ใช่เหรอ? ด้านี่นะจะปิดโทรศัพท์” แม้แต่เอกชัยก็ยังไม่อยากเชื่อเช่นกัน

“อื้ม! ก็ลองฟังดูสิ” ว่าพร้อมกับเปิดลำโพงให้ฟังด้วยกัน

“เอ้า! แล้วจะทำยังไงล่ะนี่ ดูสิ เจ้าปาร้องไห้จนเสียงหายหมดแล้วนั่น”

“เอกไปช่วยโอ๋หลานเลย หลอกล่อพาไปเล่นไปซื้อขนมอะไรก็ได้ นี่ฉันชักจะห่วงด้าแล้วนะ ทิ้งลูกเอาไว้ให้เราแล้วยังติดต่อไม่ได้อีก จะเป็นอะไรขึ้นมาหรือเปล่า?” มยุรากลัดกลุ้มใจ ชักเริ่มสงสัยอะไรแปลกๆ ขึ้นมา


ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น