เมียจำแลง (รีไรท์)

ตอนที่ 12 : นัดดูตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    19 ม.ค. 62

 

 
ตอนที่ 12

นัดดูตัว

 

 

 

 

 

เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ไปรับปากรับคำจะให้ผู้ชายแปลกหน้าที่ไม่รู้จักมาดูตัว

แต่เพราะเห็นแก่จำนวนเงินสามหมื่น ในเวลาสามวันอย่างที่เขาว่า เมื่อเย็นมยุราเพิ่งมาบอกว่าจะหยุดร้านพาพนักงานไปเที่ยวขึ้นเหนือทำบุญไหว้พระในวันหยุดติดต่อกันสามวันที่จะมาถึงนี้ ยังไงเสียสามวันที่ไม่ได้ทำงาน ไม่มีรายได้ แล้วมีข้อเสนอยวนใจอย่างนี้มาให้ มันก็น่าจะลองเสี่ยง แถมแค่เขาจะมาดูตัวรู้จักหน้าค่าตาเฉยๆ ยังเสนอให้เงินตั้งสามพันบาท

“คิดถึงปาหรือคะพี่ด้า รีบเก็บของใหญ่เชียว?” นิ่มนวลถาม เมื่อเห็นว่าเธอดูลุกลี้ลุกลนเหมือนคนจะรีบกลับบ้านไปหาลูกชาย

ลลัลดาหันไปมองหน้าเด็กสาวรุ่นน้อง ก่อนจะยิ้มเจื่อน รู้สึกอายเหลือเกินที่ตื่นเต้นลนลานจนออกนอกหน้า แม้ว่าจะไม่มีคนรู้ว่าเธอจะรีบไปไหน ทำเรื่องอะไรอยู่ก็ตามทีเถอะ

“ยังไงพี่ด้ากลับไปก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวนิ่ม แป้งและป้าสุจะช่วยกันปิดร้านเอง”

“แล้วสาวๆ มีโปรแกรมไปไหนกันต่อหรือเปล่า? ครบทีมอย่างนี้”

“อ้อ! ป้าสุรีย์แกจะเลี้ยงหมูกะทะน่ะค่ะ เห็นว่าถูกโต๊ดมาตั้งสามร้อย”

“อ้อ...” แค่ผงกหน้ายิ้มๆ

“ป้าสุน่ะดวงดี๊ดี ถูกหวยทุกงวดเลยค่ะ เห็นว่างวดนี้ เจ้าพ่อที่แกดั้นด้นไปขอถึงสุพรรณให้มาเน้นๆ รู้งี้แป้งไปกับแกก็ดีค่ะ เผื่อจะได้ลาภก้อนใหญ่บ้าง” แป้งร่ำที่ออกมาจากหลังร้านพูดเสริมด้วยอีกคน

“จะไปทำไมให้เหนื่อย ไหนๆ ป้าสุไป ก็ทำไมไม่ถามแกเอาล่ะ”

“โอ้ย! ถามแล้วค่า แกไม่ยอมบอก บอกว่าโชคลาภของใครของมัน เจ้าพ่อท่านให้เป็นรายคน บางคนมีโชคก็ได้ บางคนไม่มีก็ตีเลขไม่ถูกหรอก”

“อ้าว! อย่างนี้จะเชื่อได้หรือ? ถ้าแม่นจริงก็ต้องถูกทุกคนสิ” ท้วงขึ้นมาอย่างแปลกใจ

“อ๊าย! น้องด้าขา ของอย่างนี้นะคะ ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ค่า ดวงมันเป็นของใครของมันจริงๆ นี่ป้าก็ไปมาหลายรอบละ ที่ผ่านมาก็เฉียดไปเฉียดมา ไม่เคยมีโชค แต่รอบนี้ ป้าไปทำบุญ แล้วก็นั่งสมาธิเพ่ง ถึงได้เห็นนะคะ” ป้าสุรีย์ที่แต่งตัวแต่งหน้าสวยสะ เดินตามหลังแป้งร่ำออกมาจากหลังร้านรีบยืนยัน

“โอ้โห! ไปกินหมูกระทะต้องสวยขนาดนี้เลยหรือคะป้า?” ถามอย่างแปลกใจ

“ไม่ได้สิจ๊ะ ป้าสุไม่ได้เลี้ยงแค่เราสองคนนี้ ยังมีลุงยามที่แกกิ๊กอยู่ไปด้วย”

ลลัลดาหัวเราะเบาๆ มิน่าเล่านึกสงสัยว่าแป้งร่ำ และป้าสุรีย์ไปแอบทำอะไรกันอยู่ที่หลังร้าน

“วันหลังอยากสวย ออกมาแต่งกระจกข้างหน้าก็ได้ค่ะ ด้าก็ยังแปลกใจว่าไปซุ่มทำอะไรกันอยู่ข้างหลังร้านนั่น”

“ไม่เป็นไรค่าน้องด้า ป้าเกรงใจ เผื่อจะมีลูกค้าเข้ามา เรามานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ มันไม่งามหรอก”

“แล้วนัดหนุ่มนี่ ไม่อยากไปดินเนอร์กันสองคนหรือคะ ถึงชวนเด็กๆ ไปเป็น กอ ขอ คอด้วย”

“อ๊าย! พี่ด้าอย่าพูดอย่างนั้นสิคะ ขัดลาภปากพวกเราหมด” สองสาววี้ดว้ายกระตู้วู้ขึ้นมาเมื่อได้ยินเธอว่าอย่างนั้น

“แหม! น้องด้าขา ป้าสุเป็นสาวเป็นนางอยู่นะคะ จะให้ไปไหนมาไหนกับผู้ชายสองต่อสอง มันคงไม่งามมั้งคะ” พูดไปก็อายม้วนต้วนทีเดียว

ลลัลดาเห็นแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี แม้แต่ป้าสุรีย์ที่อายุเฉียดเลขหกนำหน้า ก็ยังมีอะไรทำให้กระชุ่มกระชวยหัวใจมองโลกเป็นสีชมพู เธอเองก็ไม่ควรจับจดจมจ่อมอยู่ในโลกของตัวเองเช่นกัน

“ขอให้ทานกันอร่อยๆ นะคะ ด้าขอตัวก่อนค่ะ” เอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเสียเวลาไปมาก และอาจจะทำให้เธอไปที่นัดหมายคลาดเวลาตั้งแต่ครั้งแรก ซึ่งคงไม่เป็นผลดีแน่ๆ

ลลัลดาใช้บริการมอเตอร์ไซด์วิน เพื่อให้ไปส่งยังที่นัดหมาย  ในร้านสะดวกซื้อยังมีผู้คนพลุกพล่านเข้าออกตลอด ที่เธอนัดที่นี่ เพราะไม่อยากให้ผิดสังเกต และหากเกิดอะไรไม่ชอบมาพากลขึ้น อย่างน้อยก็ยังจะมีสายตาคนอื่นๆ ช่วยเป็นเกราะกำบังให้ได้

“มาถึงหรือยังนะ?”

คนที่มาถึงก่อนเวลานัดหมาย ยกข้อแขนขึ้นมาดูนาฬิกาข้อมือซ้ำอีกครั้งเอาเถอะ เขาจะมาหรือยังก็ช่าง แต่เธอไม่ได้มาสายเป็นพอ

ร่างประเปรียวในชุดกางเกงผ้าเนื้อเบาสบายและเสื้อแบบเรียบๆ แต่เก๋ไก๋เดินตรงไปยังร้านสะดวกซื้อที่เปิดบริการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

ประตูอัตโนมัติเลื่อนเปิดเมื่อเซ็นเซอร์จับสัญญาณที่หน้าประตูได้ ลลัลดากำลังจะเดินเข้าไป พร้อมกับชายหนุ่มร่างสูงอีกคนหนึ่งที่เดินมาจากอีกทาง

เธอชะงักขาที่กำลังจะก้าว พร้อมๆ กันกับเขา ต่างฝ่ายต่างเงยหน้ามองกันโดยอัตโนมัติ

เขายิ้มให้เธอ แล้วผายมือเชิญให้เข้าไปก่อน

“ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มตอบแล้วผงกหน้าขอบคุณ ก่อนจะก้าวเข้าไปข้างใน สายตาสอดส่องมองหาว่า ใครกันคือผู้ชายนัดหมายปริศนาที่ต้องการจะเจอตัวเธอ

ลลัลดากวาดตามองไปรอบๆ พยายามไม่ให้มีพิรุธนัก เพราะหากดูท่าทางไม่น่าไว้วางใจจะได้ชิ่งหนีได้ทันควัน ทำทีว่าเลือกซื้อของไปด้วย อย่างน้อยก็มีขนมติดไม้ติดมือไปฝากลูกก็ยังดี เธอมองข้ามชายหนุ่มกลุ่มใหญ่ที่ใส่ชุดนักศึกษา เดาว่าผู้ชายคนนั้นน่าจะอยู่ในวัยทำงาน ลักษณะการแต่งตัวและท่าทางจะต้องภูมิฐานแน่ๆ เพราะขนาดว่า จะพาไปต่างประเทศด้วย

กว่าจะถึงเวลานัดอีกตั้งเกือบสิบนาที และตอนนี้ท้องเธอก็กำลังร้องครวญครางต้องการอาหารไปย่อยแล้ว หลังจากใช้พลังงานด้วยการยืนทำงานขาแข็งมาทั้งวัน จะว่าก็ถึงเวลารับประทานอาหารแล้ว แต่เป็นเพราะมัวตื่นเต้นอยู่นั่นแหละ

“หาไรทานเร็วๆ ก่อนดีกว่า” มือคว้าได้คัพโจ๊ก คิดว่าน่าจะทานง่าย แต่ก็ไม่ค่อยอยู่ท้อง อีกอย่างเธอคงไม่ทานอะไรอีกในคืนนี้ ทานเสียให้เสร็จเรื่องก่อนเขาจะมาถึง จึงเปลี่ยนใจเลือกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสหมูสับ และดูเหมือนว่าจะใจตรงกันกับผู้ชายคนที่เพิ่งเจอหน้าประตู เพราะมือดันไปคว้าเอาบะหมี่ถ้วยเดียวกัน

“ขอโทษค่ะ” รีบชักมือเรียวกลับอย่างรวดเร็ว

“ไม่เป็นไรครับ” เขาพูดพร้อมกับหยิบบะหมี่ถ้วยนั้นส่งให้เธอ ส่วนตัวเองหยิบอีกอันหนึ่งแทน ลลัลดาจึงรับมาพร้อมกับกล่าวขอบคุณเบาๆ

“ไปกดน้ำร้อนพร้อมกันเลยไหมครับ?” วาคิมรู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวหน้าอ่อนนี่ขึ้นมา จึงเอ่ยชักชวน

“ค่ะ” ลลัลดาเดินนำหน้าไปที่จุดเติมน้ำร้อน เปิดฝาฟลอยด์ออก

“เดี๋ยวผมกดน้ำร้อนให้ครับ” ยื่นมือมารับอาสา

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันกดเองได้ คุณจะไม่ใส่ผักหน่อยหรือคะ? จะได้เพิ่มคุณค่าทางอาหารอีกสักหน่อย” เอ่ยแนะนำ ก่อนจะเดินไปคีบผักสลัดที่มีไว้บริการฟรีใส่ลงไปในถ้วยด้วย

วาคิมมองอย่างแปลกใจนิดหนึ่ง เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ และเห็นดีด้วยที่จะทำอย่างที่หญิงสาวบอก ปกติซื้อบะหมี่ก็แค่กดน้ำร้อนปิดฝารอให้ครบเวลาตามข้างกระป๋องแล้วก็ทานทันที พอเธอพูดอย่างนี้เขาจึงไปซื้อไข่ต้มสำเร็จมาเพิ่มอีกสองฟอง แบ่งให้หญิงสาวฟองหนึ่ง ลลัลดากล่าวขอบคุณ รู้สึกดีๆ กับผู้ชายคนนี้

เธอพลิกข้อมือดูนาฬิกา เวลานัดหมายเหลืออีกประมาณสิบนาที ยังพอจะมีเวลาทานให้เสร็จโดยไว หลังจากชำระเงินค่าบะหมี่และน้ำดื่มเรียบร้อย จึงเดินมานั่งรออยู่ที่ม้าหินอ่อนด้านหน้า เพราะไม่อยากให้กลิ่นของอาหารรบกวนคนอื่นๆ ในร้าน และผู้ชายที่ใจตรงกับเธอมาตลอด ก็ตามมานั่งด้วย เพราะมีชุดม้าหินอ่อนสำหรับนั่งอยู่แค่ชุดเดียว

“น่าจะทานได้แล้วนะครับ” เขาหันมาคุยกับเธอยิ้มๆ นึกอยากเปลี่ยนใจจากหญิงสาวที่นัดหมาย มาเป็นแม่สาวหน้าใสรูปร่างสูงโปร่งดูเรียบร้อย แต่งตัวเรียบๆ ตรงหน้าแทนเสีย แต่ดูท่าว่าเธอจะไม่รับทำงานหรืออาชีพอย่างที่เขาต้องการ

ปกติเขาไม่ใช่คนช่างคุย โดยเฉพาะกับคนแปลกหน้า แต่กลับรู้สึกถูกชะตากับเธออย่างน่าประหลาด และความบังเอิญตั้งแต่เดินเข้าประตูมา ก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนคุ้นเคยกันมานาน

“ค่ะ” ลลัลดาผงกหน้า ก่อนจะเปิดฝาฟลอยด์บะหมี่ขึ้น กลิ่นหอมกรุ่นขจรกำจาย

กลีบปากอิ่มหยักสีชมพูระเรื่อทาลิปกลอสวาวใสห่อปาก เป่าเส้นบะหมี่ที่ใช้ส้อมตักขึ้นมาจากในถ้วย ก่อนจะม้วนเข้าใส่ปาก แล้วทานอย่างเอร็ดอร่อยด้วยสปีดที่ไวเสียจนคนที่นั่งทานด้วยชำเลืองมองอย่างประหลาดใจ ยิ่งเห็นเธอทานสลับกับดูเวลา และควักเอาโทรศัพท์ขึ้นมาจิ้มๆ กดๆ ด้วย ก็เดาว่าคงจะมีธุระหรือว่ามารอใครสักคนอยู่

จากที่มองเพลินเลยทำให้เขานึกได้ว่าตัวเองมีธุระอะไร สายตาส่ายสอดมองคนที่เดินเข้าเดินออกอย่างสังเกตสังกา ดูท่าทีว่าจะเป็นใครได้บ้าง ผู้หญิงที่เขานัดหมายมาจ่ายค่าดูตัวตั้งสามพันบาท

“ดูคุณรีบๆ นะครับ บ้านอยู่ไกลหรือ?” เขาทานยังไม่ถึงครึ่งถ้วย หญิงสาวก็โซ้ยบะหมี่เกือบหมด เธอปิดฝาฟลอยด์ไว้อย่างเดิม แล้วเปิดขวดน้ำดื่ม ดื่มอย่างกระหายทีเดียว

“เอ่อ! เปล่าค่ะ พอดีฉันมีธุระนิดหน่อย” ตอบพร้อมกับปิดฝาขวดน้ำ ลุกขึ้น หยิบเอาถ้วยบะหมี่ไปทิ้งที่ถังขยะซึ่งอยู่ใต้ต้นไม้ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก แล้วไม่ได้กลับมานั่งอีก เขาเห็นเธอมัวง่วนอยู่กับโทรศัพท์ จึงล้วงเอาโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเปิดดูบ้าง เผื่อว่าคนที่เขานัดไว้จะเปลี่ยนใจ

ฉันมาถึงแล้วนะคะ

ตัวหนังสือที่อ่านจบทำให้เขาต้องขยับนั่งตัวตรง พร้อมกับยืดคอมองหา และกำลังสงสัยว่า ผู้หญิงที่ก้มหน้าก้มตาง่วนอยู่กับโทรศัพท์นั่น จะใช่เธอหรือเปล่า?

แว่บหนึ่งที่หัวใจของเขากระโดดโลดเต้นแรงขึ้นมาด้วยความยินดีล่วงหน้า ทั้งที่ยังไม่แน่ใจเสียด้วยซ้ำ

ผมสวมเสื้อเชิร์ตสีฟ้า นั่งอยู่หน้าร้าน

ใบหน้าของหญิงสาวต้องสงสัยเงยขวับขึ้นมามองเขา สายตาต่อสายตาประสานกันนิ่ง ไม่เพียงแต่เขาหรอกที่หัวใจกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี หัวใจของลลัลดาก็เต้นไม่เป็นส่ำเหมือนกัน ไม่อยากเชื่อว่าความบังเอิญ...บังเอิญ...และบังเอิญจะมีมากมายเหลือเกินในโลกใบนี้

ร่างสูงขยับตัวลุกขึ้นยืน เธอค่อยๆ เดินไปใกล้เขา ก่อนจะยิ้มให้อย่างขัดเขิน

วาคิมจ้องเธอตาไม่กะพริบ ก่อนจะค้อมศีรษะให้แล้วก็ยิ้ม

“ผมชื่อวาคิมนะครับ” เขาแนะนำตัวก่อน

“ฉันด้าค่ะ”

“คุณด้า”

“ค่ะ”

“เอ่อ...” เขาหมุนมือไปมา รู้สึกขัดเขิน ไม่เหมือนนัดดูสินค้า แต่ราวกับว่าถูกจัดนัดบอดครั้งแรกอย่างนั้นแหละ แต่ก่อนที่ความรู้สึกของเขาจะเตลิดเปิดเปิงไปไกลก็ให้ได้สติยั้งคิด

“คุณบอกว่าหาเงินรักษาลูก” เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะมีลูกแล้ว รูปร่างหน้าตา จะบอกว่ายังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยยังจะน่าเชื่อเสียกว่า

“ค่ะ”


ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น