เมียจำแลง (รีไรท์)

ตอนที่ 11 : เสี่ยงดวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    19 ม.ค. 62

ตอนที่ 11

เสี่ยงดวง

 

 

 

 

 

เขาทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย?

วาคิมถามตัวเอง แต่จะให้ไปลบข้อความนั้นก็ไม่ทันเสียแล้ว ลองเสี่ยงดวงดูก็แล้วกัน เพราะเขามีเวลาอีกเพียงแค่สามวันสำหรับจะหาเพื่อนไปสิงคโปร์ด้วยให้ได้ หรือไม่ก็ต้องบินเดี่ยวอย่างเคยๆ

จู่ๆ เขาก็นึกหงุดหงิดหัวใจ และไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทั้งที่ผ่านมา คนอย่างเขาชอบที่จะไปไหนมาไหนคนเดียวเพราะรู้สึกสะดวกสบายคล่องตัวกว่า ไม่เคยกังวลที่ต้องฉายเดี่ยว เขารักอิสรเสรีเสียยิ่งกว่าอะไร

“ต้องเป็นเพราะพี่รุตแน่ๆ เลย” บ่นพึมพำขึ้นมาโบ้ยให้เป็นความผิดของพี่ชายเสียอย่างนั้น ที่ทำให้เขากระสันอยากมีใครสักคนเข้ามาวุ่นวายในชีวิต ก็หลังจากที่ไปคลุกคลีตีโมงกับครอบครัวสุขสันต์ของวิศรุต ที่พร้อมหน้ากันพ่อแม่ลูก ดูอบอุ่นและมีความสุขล้นเหลือ

นั่นก็เลยทำให้เขาซึมซับความรู้สึกนั้นเอามา แล้วก็เกิดอาการว่า อยากมีคนของตัวเองขึ้นมาเสียอย่างนั้น

แพรวพิชชาเป็นภรรยาที่น่ารักน่าใคร่ของสามี แม้จะเป็นคุณแม่ที่ดูออกจะเฮี๊ยบและระเบียบจัดประสาคุณครูอนุบาล ส่วนยัยแก้มใสหลานสาววัยจะสี่ขวบก็ช่างพูดช่างเจรจาน่ารักน่าชัง ออเซาะ ฉอเลาะเก่งเหลือเกินจนเขาหลงโงหัวแทบไม่ขึ้น

คุณอาคิมคะ คุณอาคิมขา หนูแก้มว่า... อยู่ทั้งวัน เรียกว่าเขานี่หลงรักหัวปักหัวปำเลยทีเดียว

ส่วนภีมพิชามญ์ แม้จะยังเล็กอยู่มาก แต่ก็เป็นจุดศูนย์รวมของครอบครัว ที่ทำให้เขาได้เห็นพี่ชายในบทบาทของคุณพ่อลูกอ่อน เปลี่ยนไปจากวิศรุตเพลย์บอยเสเพลคนเดิมโดยสิ้นเชิง

“เป็นอะไรวะวาคิม จู่ๆ ก็เกิดนึกเบื่อความโสดขึ้นมาเสียอย่างนั้น” เขาบ่นตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ ที่นั่งแช่ก้นอยู่มานานหลายชั่วโมง

เวลานี้คนอื่นๆ พากันกลับบ้านไปหมดแล้ว แม้แต่เลขาสาวใหญ่อย่างเสาวลักษณ์ก็ยังมีกิจกรรมที่สนใจทำเลย ในขณะที่เขายังแกร่วอยู่ในห้องทำงาน แต่ไม่ได้ทำงาน กำลังทำอะไรเรื่อยเปื่อยที่ดูไม่เข้าท่านัก

ร่างสูงเดินไปเดินมาเพื่อว่าจะยืดเส้นยืดสาย หลังจากเส้นตึงๆ ไม่ได้เปลี่ยนอิริยาบถพักใหญ่ เขาขยับหมุนคอไปมา แกว่งแขนทั้งสองข้างเหวี่ยงขึ้นลง เหวี่ยงหมุนซ้ายหมุนขวาแล้วบิดขี้เกียจอีกครั้ง รู้ตัวอีกทีเขาก็ไปหยุดยืนที่ผนังกระจกหลังโต๊ะทำงาน

มองลงไปข้างล่าง การจราจรยังพลุกพล่านขวักไขว่ ไฟจากถนนหนทางและรถสัญจรไปมา ทำให้รู้ว่าค่ำคืนนี้ยังไม่หลับใหล แต่พอแหงนหน้ากลับขึ้นมองบนฟ้ากลับดูช่างมืดมิดและสงบนิ่ง แม้มองไม่เห็นดาวสักดวง

วาคิมกลับมาคิดถึงตัวเอง ที่อยู่ระหว่างท้องฟ้าเบื้องบนอันแสนสงบกับโลกที่สับสนวุ่นวายเบื้องล่าง เหมือนหัวใจของเขายามนี้คล้ายนิ่งเอื่อย แต่ลึกๆ ลงไปมีบางสิ่งที่วุ่นวายสับสน ตอนนี้เขาอยู่คนเดียวบนชั้นนี้ แม้ภายในตึกจะยังมียามรักษาการณ์ แต่มันก็ช่างเงียบจริงๆ ควรที่จะมีสมาธิในการทำงาน แต่กลับตรงกันข้าม ใจของเขามันว้าวุ่น และคิดครวญใคร่ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

จู่ๆ ความคิดคำนึงก็พาเขาย้อนกลับไปในค่ำคืนเมื่อห้าปีก่อน คืนที่เมามายจนไม่ได้สติ คืนที่เขามีสัมพันธ์สวาทกับผู้หญิงที่จำหน้าไม่ได้ นี่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเดียวที่ติดค้างอยู่ในใจเขา

เวลามันผ่านมานานมาก แต่เขาก็ยังไม่ลืม วาคิมไม่แน่ใจว่าเขาอยากจะพบเธออีกครั้งหรือเปล่า? และถ้าพบแล้วจะพูดหรือทำอะไรกับเธอล่ะ?

เวลาห้าปี ป่านนี้เธออาจจะมีสามี หรือแต่งงานใหม่ไปแล้ว และก็อาจจะไม่ได้จดจำค่ำคืนนั้นเหมือนอย่างเขาก็เป็นได้

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น กระชากให้ความคิดที่ล่องลอยไปไกล กลับคืนมาอยู่ในห้องทำงานดังเดิม

ร่างสูงเดินไปที่โทรศัพท์ หยิบมันขึ้นมากดรับเมื่อเห็นว่าโทรมาจากเลื่องฤทธิ์

“เป็นไง ได้เพื่อนไปสิงคโปร์หรือยัง?”

“ยัง?” ตอบกลับไปอย่างเซ็งๆ ก่อนจะมองไปยังหน้าจอ     แลปท็อปที่เปิดทิ้งไว้ แล้วพบว่ามีหลายข้อความตอบกลับมายังข้อความที่เขาโพสต์ทิ้งเอาไว้ จึงลากเก้าอี้กลับมานั่ง ก่อนจะคลิกเข้าไปดูทีละข้อความ รวมถึงรูปภาพและโปรไฟล์ของคนที่ส่งมาด้วย

“อะไรกัน อีกสามวันแกก็จะเดินทางแล้วไม่ใช่หรือ?”

“เออ! แต่มีวี่แววว่าจะได้แล้วล่ะ”

“อ้าว! อะไรของแก เมื่อกี้ยังบอกว่ายังไม่มีอยู่เลย”

“ฉันเพิ่งโพสต์ข้อความลงไปในเว็บไซต์ที่แกให้มา แล้วก็มีหลายคนเข้ามาโพสต์ตอบแล้ว”

“แปลว่าสาวสนใจแก นี่ลงรูปด้วยหรือเปล่า?”

“เปล่า ฉันไม่กล้าเสี่ยงขนาดนั้นหรอก แค่ที่ทำอยู่นี่ก็ยังสงสัยตัวเองว่าทำอะไรอยู่”

เลื่องฤทธิ์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“แกก็แค่ผู้ชายธรรมดาที่ทำตัวตามธรรมชาติ มีฮอร์โมน มีเลือดเนื้อชีวิต และความต้องการ มันไม่แปลกหรอก และถ้าเข้าไปดูในเวบไซต์ แกก็จะเห็นว่าไม่ใช่มีแค่แกคนเดียวที่เหงา และต้องการหญิง ผู้หญิงเขาก็ต้องการเหมือนกัน ต้องการเงินไปใช้จ่าย บางคนก็เดือดร้อนจริงๆ เราช่วยเขา เราเหนื่อยทำงาน หาเงินมาจ่ายเพื่อซื้อความสุขสนองความต้องการของตัวเองมันไม่แปลก บางทียังได้บุญเสียด้วยซ้ำ ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า”

ความรู้สึกที่สับสนภายในใจเบาวาบ เมื่อได้ยินคำปลอบใจประสาคนหัวอกเดียวกัน

“มีอะไรโทรมาปรึกษาฉันได้ตลอดเวลา”

วาคิมหัวเราะเสียงดังขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี

“นี่แกห่วงฉันหรือเลื่องฤทธิ์ กำลังสอนจระเข้ว่ายน้ำอยู่หรือเปล่า?”

“แกยังใหม่มากในวงการว่ะเพื่อนคิม ขอบอกว่าสาวๆ เดี๋ยวนี้เขี้ยวลากดินกว่าแต่ก่อนเยอะ อย่าคิดว่าผู้ชายจะหลอกพวกเจ้าหล่อนได้ฝ่ายเดียว ผู้หญิงเดี๋ยวนี้ก็ใช่ย่อย ฉันเตือนแกไว้ก่อน อ้อ! และหวังว่าเรดาร์ของแกคงไม่เกิดเสีย จับสัญญาณเพี้ยนเสียล่ะ ไอ้พวกที่สวยเว่อร์น่ะ สาวสองปลอมตัวมาก็เยอะ ยากจะจับได้ ฉันกลัวแกจะเป็นชายเหนือชายหรอกถึงได้เตือน แต่ถ้าแกไม่ถือก็ไม่เป็นไร เพราะจะว่าไป พวกนี้เป็นงานและเอาอกเอาใจเก่งสุดๆ เลยว่ะเพื่อน”

มือที่เลื่อนเม้าส์คลิกดูไปเรื่อยๆ มีอันให้สะดุดกึกขึ้นมาทันทีทันใด

“ฉันไม่ได้รังเกียจเพศที่สามหรอกนะ แต่ฉันต้องการผู้หญิง ผู้หญิงจริงๆ”

“เออๆ ไงก็ดูให้ดีละกัน แค่นี้นะ ไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของแกล่ะ” เลื่องฤทธิ์ตัดบทวางสายไปเสียดื้อๆ

วาคิมพ่นลมหายใจออกมา ส่ายหน้าเบาๆ เข้าไปดูโปรไฟล์ของทั้งสิบเอ็ดคนที่เข้ามาสนใจจะไปเป็นเพื่อนเที่ยวกับเขาที่สิงคโปร์ มีสวยๆ อยู่หลายคน แต่ไม่ตรง สเป็กนักเพราะพวกเจ้าหล่อนดูจะเชี่ยวเป็นมืออาชีพกันทั้งนั้น มีเพียงคนหนึ่งที่ไม่มีรูป ไม่มีรายละเอียดอะไรมากนัก บอกไม่ถูกเหมือนกันว่า ทำไมเขาถึงได้สนใจคนนี้เป็นพิเศษกว่าคนอื่นๆ นั่นอาจจะเป็นเพราะเธอมีอะไรให้ค้นหา ไม่ได้แบเบอร์แบไต๋ ออกตัวแรงเอี๊ยดชัดเจนว่าอยากไปกับเขา

มือมันพาคลิกเพลินไปดูประกาศเก่าๆ ที่เธอโพสต์ไว้ เห็นมีเพียงประกาศเดียว ในขณะที่ของคนอื่นมีเป็นสิบ และเพิ่งเห็นวันลงประกาศเมื่อวานนี้เอง

รับจ้างเที่ยว ดูหนัง ฟังเพลง ไม่นัว ไม่เซ็กส์ ไม่ขาย ในเวลา     20.00 น. – 24.00 น.ต้องการเงินไปจ่ายค่ารักษาลูกชายค่ะ

ข้อความของเจ้าหล่อน ไม่รู้เท็จจริงประการใด แต่มันกระแทกใจเขาอย่างแรงเลยทีเดียว

ผู้หญิงเขาก็ต้องการเหมือนกัน ต้องการเงินไปใช้จ่าย บางคนก็เดือดร้อนจริงๆ เราเองก็ช่วยเขา บางทียังได้บุญเสียด้วยซ้ำ

วาคิมพิมพ์ข้อความลงในบล็อกส่วนตัวของเธอเพื่อสอบถาม พร้อมกับขอดูรูป ฝ่ายนั้นยืนยันว่าให้ดูรูปไม่ได้ เพราะมันอาจจะมีผลกระทบต่อตัวเธอภายหลัง

“เจอสิบแปดมงกุฏเข้าเสียละมั้ง?” บ่นเบาๆ อย่างหงุดหงิด เมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบสนองเขาอย่างที่ขอไป

แล้วผมจะมั่นใจได้ยังว่าคุณพูดจริง และสวยจริงอย่างที่ผมต้องการ

เราไม่รู้จักกัน ฉันไม่รู้จะโกหกคุณไปทำไมค่ะ

ไม่ให้รูป งั้นขอเจอตัวจริงได้ไหม? คุณอยู่ที่ไหน พบในที่ชุมชนได้ ให้ค่าเสียเวลาสามพัน

อะไรก็ไม่รู้ ที่ทำให้เขาบ้าดีเดือด จู่ๆ ก็ยื่นข้อเสนอจะให้เงินเธอไปฟรีๆ เสียอย่างนั้น

ฉันกำลังจะเลิกงาน เจอได้ตอนสองทุ่ม คุณอยู่แถวไหนคะ จะได้แจ้งที่นัดหมาย

หลังจากเงียบหายไปนับสิบนาที ที่สุดเจ้าหล่อนก็ตอบโต้กลับมา

วาคิมระบุพิกัดเป็นชื่อของสำนักงานใหญ่ของตึกใกล้ๆ กันแทน เจ้าหล่อนก็เงียบหายไปอีกเกือบห้านาที ก่อนจะบอกที่นัดหมาย คือร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งในปั๊มน้ำมันที่อยู่ห่างออกไปประมาณสามกิโลเมตรได้

ฉันจะไปถึงสักสองทุ่มครึ่ง หวังว่าคุณจะไม่หลอกกันนะคะ

...นั่นคือข้อความสุดท้ายที่เจ้าหล่อนส่งมา

วาคิมอ่านทบทวนสองรอบ ก่อนจะหัวเราะเสียงดังลั่น ใครกันแน่สมควรกลัวถูกหลอก แค่นัดเจอตัวแลกกับเงินตั้งสามพันบาทฟรีๆ เขาไม่เคยจะใจดีอย่างนี้กับใคร

“เอาเถอะ เธออาจจะลำบาก อยากหาเงินไปรักษาลูกจริงๆ ก็ได้ ถือเสียว่าทำบุญ” เขาปลอบตัวเอง ก่อนจะปิดแลปทอป แล้วหยิบเสื้อสูทที่พาดไว้กับเก้าอี้ขึ้นมา ตรวจตราปลั๊กไฟและสวิทซ์ไฟให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงาน มุ่งตรงไปยังลิฟต์ แล้วกดลงไปชั้นล่าง

“กลับค่ำเลยนะครับคุณคิมวันนี้” สมปอง หัวหน้าซิคิวริตี้เอ่ยทักทายเมื่อเห็นลูกชายของเจ้านายใหญ่เดินลงมาจากออฟฟิศเป็นคนสุดท้าย

“ครับ เพลินไปหน่อยนะ” เขาตอบไปอย่างอารมณ์ดี ในใจกำลังลุ้นๆ ในสิ่งที่อยากเจอ

“ขยันจังเลยนะครับ คนหนุ่มไฟแรงก็อย่างนี้แหละ ทำงานกันแข็งขันดึกดื่น รู้ตัวอีกทีระวังตามคุณรุตไม่ทันนะครับ รายนั้นกลายเป็นคุณพ่อลูกสองไปแล้ว”

เพราะเป็นคนเก่าคนแก่อยู่มานาน สมปองจึงกล้ากระเซ้าอย่างสนิทสนม

“ผมไม่รีบหรอกครับพี่สมปอง”

ถึงจะตอบไปอย่างนั้น แต่วาคิมก็รีบผลุนผลันไปที่รถทันที ไม่ต่อความยาว สาวความยืด ใครกันจะรู้ว่ารถอาจจะติดหรือเจออะไรระหว่างทาง ทำให้เขาไปถึงช้า เพราะว่าคู่นัดหมายปริศนา มีเวลาให้แค่สองทุ่มครึ่งเท่านั้น ตอนนี้ก็เหลืออีกแค่ครึ่งชั่วโมงกว่าๆ

มันเป็นความรู้สึกตื่นเต้น ให้เขาได้ลุ้น ให้หัวใจได้เต้นแรง แลกกับเงินสามพันบาท ที่อาจจะสูญเปล่า เพราะเจ้าหล่อนอาจจะไม่ตรง สเป็ก หรือถูกตาต้องใจเลยก็ได้ แต่ก็นั่นแหละ ถ้าแลกกับการที่ให้หัวใจเต้นแรง ได้ลุ้นได้ตื่นเต้น มันก็คุ้มอยู่ไม่ใช่หรือ?


ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น