เมียจำแลง (รีไรท์)

ตอนที่ 10 : หาคู่ควง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    19 ม.ค. 62

ตอนที่ 10

หาคู่ควง

 

 

 

 

 “ก็เผื่อว่าแกอยากจะไปเที่ยว ไปเปลี่ยนบรรยากาศ หรืออยาก ช้อปปิ้ง”

“อยู่เมืองไทยสบายๆ ดีกว่า ขี้เกียจเดินทาง...เหนื่อย” ประกาศชัดถ้อยชัดคำชัดเจน

“ก็นั่งเครื่องบินแค่สองชั่วโมงเอง”

“สองชั่วโมงก็เวลาเป็นเงินเป็นทองว่ะ นี่ฉันก็ไม่ได้หยุดงานนานแล้ว มีโปรแกรมเตรียมไว้แล้วด้วย เอาเป็นว่าฉันขอบาย แต่ถ้านายอยากได้ใครไปด้วย เดี๋ยวฉันหาให้” รับอาสาขึ้นมาอย่างไม่เห็นเป็นเรื่องยาก

“กุ๊กไก่ สุดสัปดาห์หน้าคุณว่างไปสิงคโปร์รึเปล่า?” จู่ๆ ก็เงยหน้าถามหญิงสาวร่วมโต๊ะหน้าตาเฉย เล่นเอาวาคิมถึงกับอึ้งไปไม่นึกว่าเลื่องฤทธิ์จะเล่นหากันง่ายๆ อย่างนี้

“กุ๊กไก่รับงานไว้ที่เชียงใหม่แล้วค่ะ”

“อื้ม! แล้วเพื่อนๆ คุณพอจะมีใครว่างๆ ไหม?”

“วันหยุดยาวอย่างนี้ ถ้าไม่พักผ่อนกัน ส่วนมากก็มักจะมีนัดล่วงหน้าแล้วล่ะค่ะ คุณมาช้าไปนะคะ” ประโยคหลังเจ้าหล่อนหันมาพูดกับเขายิ้มๆ

วาคิมทำหน้างงงัน ว่าเจ้าหล่อนไม่ใช่คู่ควงของเลื่องฤทธิ์หรอกหรือ? จู่ๆ ก็จะมาโยนให้เขาง่ายๆ และก่อนที่เขาจะยิ่งมึนเป็นไก่ตาแตก

“ช่วยไปสั่งของหวานให้ผมหน่อยสิครับกุ๊กไก่” เอื้อนเอ่ยขอร้อง นัยว่าเป็นการกำจัดบุคคลที่สามออกจากวงสนทนา

“คุณฤทธิ์จะทานอะไรดีคะ?”

“อะไรก็ได้ครับ ขอไม่หวานมาก อยากได้อมเปรี้ยวนิดๆ แคลอรี่ไม่สูงมาก ช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้ไปรีดเหงื่อในฟิตเนส ขอบคุณครับ”

จะว่าไป เรียกพนักงานมาสั่งเอาก็ได้ แต่ดูเหมือนต่างฝ่ายต่างก็รู้กันว่า ชายหนุ่มต้องการความเป็นส่วนตัวเพื่อที่จะคุยกับเพื่อนสองคน

ร่างอรชรอ้อนแอ้นพันธุ์เนื้อนมไข่ผิวขาวจั๊วะราวไข่ปอกลุกจากโต๊ะไป โดยมีสายตาของผู้ชายสองคนมองตามหลัง

“แกต้องไปสิงคโปร์ แต่อยากจะหาคนไปด้วยใช่ไหม? ไม่จำเป็นต้องเป็นฉันหรอก แกแค่อยากได้ใครก็ได้” พยักพเยิดหน้าถามอย่างเข้าใจจุดประสงค์

“ประมาณนั้น แต่ฉันไม่รู้จะชวนใครดี แล้วแกอะไรกัน ทำไมมาโบ้ยเด็กแกให้ฉัน เดี๋ยวเขาก็งอนหรอก”

“มีสิทธิ์ไรมางอนวะ ก็เพิ่งเจอหน้ากัน เดี๋ยวหมดเวลาของเขาก็จบงาน”

“งาน...งานอะไร?” ถามอย่างสงสัยข้องใจหนัก

“แกคงไม่คิดว่าฉันจีบหรือคบกับเธออยู่หรอกนะ นี่น่ะไซด์ไลน์ บริการเพื่อนกินเพื่อนเที่ยว หรือถ้าจะเอี่ยวอย่างอื่นหลังจากนั้น ก็แล้วแต่จะตกลงกัน”

วาคิมกำลังตั้งใจฟังอย่างสนใจ

“และฉันกำลังจะบอกแกว่า ถ้าอยากได้แค่เพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว เพื่อนนอน แกก็ใช้บริการพวกนี้สิ ไม่ยุ่งยาก ไม่เรื่องมาก จบงานก็จบกัน ไม่ต้องผูกพัน จ่ายเงินก็เสร็จเรื่อง”

คนฟังถึงกับอ้าปากหวอ เมื่อได้ยินแนะนำอย่างนั้น มองตามหลังร่างสวยที่ไปยืนยิ้มเจรจาพาทีอยู่ที่เทอเรสต์กับพนักงานก่อนจะผงกหน้าอย่างเข้าใจ

“แต่แกก็รู้ว่าฉันไม่นิยมซื้อบริการแบบนี้ วันนี้อยู่กับเรา อีกวันไปควงอยู่กับผู้ชายอื่น มันรู้สึกแปลกๆ ดูเหมือนเขาไม่ค่อยจะจริงใจ”

“ถ้าจะเอาแบบจริงใจ แกก็คงต้องไปหาจีบใครสักคน พวกลูกท่านหลานเธอ ไฮโซไฮซ้อทั้งหลาย คงไม่มีใครกล้าปฏิเสธหนุ่มหล่อล่ำ ดีกรีนักเรียนนอก ตำแหน่งใหญ่เงินเดือนแพงอย่างแกหรอก” ว่าประชด

“ฉันก็ไม่ได้ต้องการอะไรจริงจังขนาดนั้น แกก็รู้อยู่ว่าฉันรักอิสระ ยังไม่พร้อมจะผูกพันหรือผูกมัดกับใครตอนนี้”

“ว่ะ...ไอ้เจ้าคิม ตกลงแกจะเอายังไงกันแน่นี่?” เลื่องฤทธิ์ชักอารมณ์ขึ้นกับเงื่อนไขเยอะแยะของไอ้เจ้าเพื่อนรัก

“ฉันต้องการเพื่อนเที่ยว เวลาที่ฉันว่างจากงานการ แต่ไม่ใช่ผู้หญิงที่มั่วกับผู้ชายหลายคน”

คู่สนทนาวางมีดหั่นกับส้อม เคาะขมับหน้ายุ่งอย่างครุ่นคิด ก่อนจะดีดนิ้วเปาะ

“งั้นฉันว่าวิธีนี้ตอบโจทย์แกดีที่สุด รอเดี๋ยวนะ” เจ้าพ่อผู้เยี่ยมยุทธในวงการว่าแล้วควักโทรศัพท์ขึ้นมาสไลด์ ก่อนจะกดอะไรยิกๆ

“เอ้าฉันส่งไปให้แกล่ะ ก็ลองไปหาคุยที่ถูกใจ แล้วก็เลือกๆ ดูก็แล้วกันว่าชอบแบบไหน ยังไง รูปร่างหน้าตาหุ่นทรง ไปคุยกันเองแล้วกัน ที่นี่มีให้แกเลือกได้สมใจเทียว”

“อะไร? แกส่งอะไรมาให้ฉัน” ถามพร้อมกับล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดู

“เว็บไซต์บริการเพื่อนเที่ยวไง อยากได้อะไรยังไง จับจูบลูบคลำ กอดได้ไหม? ทำอะไรได้บ้าง แกก็ไปตกลงกันเอาเอง ฉันช่วยได้แค่นี้แหละ ไอ้นั่นก็ไม่เอา ไอ้นี่ก็ไม่เอา เรื่องมากเอาใจยากนักนี่” เลื่องฤทธิ์บ่นงึมงำ ก่อนจะหันกลับไปสนใจกับภารกิจการกินตรงหน้าต่อ

 

 

เป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่เธอแวะเวียนเข้ามาดูที่เวบไซต์นี้ ลลัลดาไม่แน่ใจ เธอสนใจจะหารายได้พิเศษ ก็แค่กินข้าว ดูหนัง เป็นผู้ฟังที่ดี ไม่น่าเป็นงานที่หนักหนาหรือเหลือบ่ากว่าแรงอะไร และตอนนี้ เธอก็หาคนไว้ใจที่จะช่วยดูแลปาณัสม์ในตอนที่เธอไม่อยู่ได้แล้ว

หญิงสาวนั่งคิดพิจารณาอยู่นานมาก ก่อนจะตัดสินใจโพสต์รับงาน โดยกำหนดขอบเขตของงานไว้ชัดเจนว่า รับจ้างเป็นเพื่อนกินข้าว ดูหนัง ฟังเพลง ในราคาค่าจ้างที่ไม่สูงนัก และก็ไม่กล้าจะลงรูปที่แท้จริงไปด้วย

จำนวนคนคลิกเข้ามาดูอย่างสนใจมีมากถึงหลักร้อยภายในชั่วโมงเดียว แต่ก็ยังไม่มีใครให้ความสนใจเป็นพิเศษติดต่อกลับมาเลยสักราย

เธอเลยกลายเป็นคนติดโทรศัพท์ ที่จะต้องหยิบขึ้นมาดูอยู่บ่อยๆ เพื่ออัพเดทสถานการณ์

“รอโทรศัพท์ใครหรือเปล่าคะพี่ด้า” แป้งร่ำถามยิ้มๆ เมื่อเห็นเธอหยิบโทรศัพท์ออกมาดูอีกแล้ว

“ปละ...เปล่าน่ะ” ว่าแล้วก็รีบเก็บโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋าเสื้อคลุมตัวนอกไว้เพื่อง่ายต่อการหยิบขึ้นมาใช้

“ฮั่นแน่ รอโทรศัพท์หนุ่มๆ ก็บอกเถอะค่ะ ปกติไม่เคยเห็นพี่ด้าจะสนใจโทรศัพท์เลยนี่นา” อีกฝ่ายตั้งข้อสังเกต และพวกเธอยังโดนติงเสียอีก ที่เอาแต่เล่นโทรศัพท์บ่อยๆ

“นั่นสิคะ? เห็นพี่ยุบอกว่าพี่ด้ามีคุณหมอมาจีบ ใช่คนนั้นหรือเปล่าเอ่ย?”

ลลัลดาตาโต รีบสั่นหน้าระรัว กลัวสองสาวจะเข้าใจผิดไปใหญ่โต ไม่คิดว่ามยุราจะคิดเป็นจริงเป็นจังเรื่องเธอกับหมอเชาวนนท์ ยิ่งพอรู้ว่าวันออกจากโรงพยาบาล หมอพาเธอและปาณัสม์ไปทานข้าว แล้วเลยไปส่งที่อพาร์ตเม้นต์ อีกฝ่ายก็ไม่ยอมลดราวาศอกเรื่องนี้

“แป้งอย่าไปฟังพี่ยุเลย คุณหมอไม่ได้จีบพี่หรอก”

พอพูดจบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาทันที เป็นเบอร์ที่เธอไม่คุ้นเคย ลลัลดาใจเต้นรัวแรง เมื่อแน่ใจว่าไม่ได้ให้เบอร์กับใครไว้ทั้งนั้น เธอรีบสงบสติอารมณ์ลง เมื่อคิดว่าอาจจะเป็นพวกบริการเสริม หรือโฆษณาขายอะไรก็ได้

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับคุณด้า ผมหมอนนท์นะครับ”

เธอชะงักไปเกือบสิบวินาที จนปลายสายต้องเรียกซ้ำ

“ฮัลโล...ฮัลโล...คุณด้าฟังผมอยู่ไหมครับ?”

“ค่ะ...ฉันฟังอยู่ค่ะ คุณหมอมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?” มั่นใจว่าหมอเชาวนนท์ไม่น่าจะมีเบอร์โทรศัพท์เธอ

พอได้ยินคำว่า หมอ แป้งร่ำก็หูผึ่งทันที หันขวับมามองหน้าเธออย่างสงสัยแกมประหลาดใจ เพราะเพิ่งปฏิเสธไปแหม่บๆ ว่าไม่มีอะไร

“ครับ พอดีผมจะโทรมาย้ำกับคุณด้าเรื่องวันเวลานัดหมายตรวจของปาณัสม์พรุ่งนี้ คุณด้าอย่าลืมนะครับ”

“ค่ะ ด้าไม่ลืมอยู่แล้ว”

“แล้วตอนนี้ปาณัสม์ มีอาการผิดปกติอะไรไหมครับ?” ถามอย่างห่วงใยไปถึง

“ไม่มีค่ะ” ถ้ามี เธอก็ต้องพาลูกไปพบหมอแล้วสิ

“แล้วคุณด้าละครับ สบายดีไหม? แข็งแรงหรือยังครับ?”

“ค่ะ...ด้าสบายดีไม่ได้เป็นอะไรแล้วคะ”

“แล้วได้ทานวิตามินที่ผมให้ไปครบหรือเปล่าครับ”

“ก็ทานอยู่ค่ะ”

ปลายสายนิ่งเงียบไปพักหนึ่งทีเดียว ราวกับไม่มีอะไรจะถามไถ่ต่อ

“โอเคครับ...แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับ”

“ค่ะ สวัสดีค่ะ” ลลัลดาวางสายไปด้วยความงงงันอยู่ไม่น้อย ปกติคนที่โทรศัพท์แจ้งเตือนการนัดหมาย จะเป็นหน้าที่ของพยาบาลไม่ใช่หรือ?

“หมอโทรมาว่าไงคะพี่ด้า” แป้งร่ำและนิ่มนวลรีบเข้าประชิดตัว ถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

“ก็ไม่มีอะไร เขาแค่โทรมาย้ำเรื่องต้องพาปาไปเช็คร่างกายวันพรุ่งนี่น่ะ”

“เรื่องโทรมานัดคนไข้นี่มันเป็นหน้าที่ของพยาบาลไม่ใช่หรือคะ?” อย่าว่าแต่เธอเลยที่สงสัย เพราะขนาดนิ่มนวลก็ยังรู้สึกได้ว่ามันแปลกๆ

“อื้ม! พยาบาลอาจจะไม่ว่างก็ได้”

“อ้อ! แล้วหมอว่างกว่างั้นหรือ? เลยทำหน้าที่แทน แปลกจัง” แป้งร่ำพูดขึ้นมายิ้มๆ พยายามจะโยงเรื่องราวเข้าหากันจนได้สิน่า

“นั่นสิ อย่างนี้จะว่าไม่มีอะไรในกอไผ่ นิ่มก็ว่าชักจะเห็นยอดหน่อไม้โผล่แล้วนะคะพี่ด้า” นิ่มนวลว่ายิ้มๆ สายตาดูจะกระเซ้าระคนจับผิดเธอ

ลลัลดาทำหน้าไม่ถูกเมื่อถูกกระเซ้าหนักเข้า รีบเดินเลี่ยงสองสาวไปหางานอย่างอื่นทำ แต่ก็แอบรู้สึกดีใจอยู่ลึกๆ ที่คุณหมอซึ่งถือว่าเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง ห่วงใยใส่ใจเธอกับลูก

 

 

“ปวดตาชะมัด ไม่เห็นมีใครน่าสนใจสักคน”

คนบ่นพึมพำหลับตานิ่งเพื่อพักสายตาพร้อมกับยกมือขึ้นนวดขมับหลังจากไล่อ่านข้อความ ที่มีคนลงประกาศเอาไว้บนเว็บไซต์ที่เลื่องฤทธิ์ให้มาจนตาลายไปหมด

มีบริการเอนเตอร์เทนทุกรูปแบบจริงๆ ตั้งแต่ รับจ้างกินข้าว ดูหนัง ฟังเพลง นั่งคุย นัวเนียในผับ เป็นเพื่อนเที่ยว ไปจนกระทั่งถึงขายบริการ แต่ยังไม่มีข้อความไหนน่าสนใจหรือสะดุดใจเขาเลย

ลำดับแรกวาคิมจะเข้าไปดูรูปร่างหน้าตาในโปรไฟล์ที่อีกฝ่ายให้ไว้  ซึ่งแน่นอนว่าเป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับการตัดสินใจ และก็พบว่ามีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่โพสต์รูปถ่ายให้ดูด้วย ซึ่งก็ไม่มีที่ถูกใจเขาเลยสักราย ที่เหลือก็ให้ติดต่อกลับ ซึ่งเขาเองก็ขี้เกียจที่จะขวนขวายพยายามขนาดนั้น

“ไม่เห็นง่ายเหมือนที่เจ้าฤทธิ์ว่าเลย  ราคาคุยชะมัด” ดวงตาคมกล้าเปิดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจโพสต์ข้อความของตัวเองลงไปแทน

ประกาศหาเพื่อนหญิงเที่ยวสิงคโปร์ เน้นรูปร่างหน้าตาดี อายุไม่เกินสามสิบปี ฟรีตลอดทริป 3 วัน ค่าเหนื่อยสามหมื่นบาท


ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น