RILAKKUMARK | MarkJin

ตอนที่ 1 : ตัวที่หนึ่ง ❥ หมีสีน้ำตาลมีสายสะพายหลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    17 เม.ย. 62






1


คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกำลังขีดเขียนคำตอบที่ตัวเองได้ค้นพบจากการทดตัวเลขไปทั่วกระดาษด้วยดินสอกดหัวหมีสีน้ำตาล และดูเหมือนจะเขียนผิดเข้าสักจุดหนึ่ง ยางลบปลอกหมีสีขาวจึงถูกคว้าขึ้นมาถูๆ ไถๆ โดยมือที่เรื่อเส้นเลือด

 

ผมเลื่อนสายตาไปมองขอบโต๊ะ ตุ๊กตาหน้าหมีสีขาวแต่ใส่หูแมวนอนคว่ำอยู่ ในตัวมันมีเครื่องเขียนลักษณะคล้ายๆ กันอยู่สองสามแท่ง


เอาจริงๆ ผมก็รู้แหละว่ามันคืออะไร พอคุ้นหน้าคุ้นตาจากทั้งที่โรงเรียน ร้านขายของต่างๆ รวมถึงโซเชี่ยลมีเดีย พวกผู้หญิงหลายคนชอบแชร์รูปหมีขี้เกียจสีน้ำตาลเป็นประจำอยู่เสมอ บางรายก็แท็กชื่อแฟนตัวเองพร้อมกับแคปชั่นว่าตัวเองงง เป็นการบ่งบอกความต้องการ


มันคือริลัคคุมะ


ตุ๊กตาหน้าหมีที่ไร้แววตา หน้าตาแอบกวนตีน จมูกกับปากอยู่ติดกันอย่างกับโดนเย็บ มีแฝดตัวสีขาวซึ่งน่าจะเป็นเมียมัน แล้วก็มีไอ้ไก่สีเหลืองเป็นลูกสมุน


หรือบางทีอาจจะเป็นเป็ด เพราะไก่ที่ไหนสีเหลืองกัน


คนตรงหน้าเป็นอีกคนที่ตกเป็นทาสหมีญี่ปุ่นนั่น นอกจากเครื่องเขียนที่ผมสังเกตได้ในวันนี้ ยังมีเคสโทรศัพท์ซึ่งเป็นอะไรที่พอเข้าใจได้ แถมด้วยพวงกุญแจห้อยกระเป๋า เพิ่มเลเวลคือบางวันเปลี่ยนมาใช้กระเป๋าลายหมีบ้านั่นเลยด้วยซ้ำ หนักเข้าก็คงวันที่อากาศเย็น สวมใส่เสื้อฮู้ดหัวหมีมาโรงเรียน


มันจะไม่แปลกเลยถ้าคนที่ทำตัวแบบนี้เป็นผู้หญิง


ใช่ เขาเป็นผู้ชาย


คนที่ผมสอนเลขให้อยู่คือผู้ชาย


คนที่ใช้ข้าวของเป็นริลัคคุมะคือผู้ชาย!


คนที่มีผิวขาวออร่าโดดเด่นทุกสถานการณ์ คอมโบกับเรือนผมสีดำสนิทก็ยิ่งทำให้ผิวสวยมากกว่าเดิม ยิ่งกว่านั้นคือองค์ประกอบบนหน้าก็เลิศเลอเพอร์เฟค ตานิดจมูกหน่อย ปากเต็มบล็อกดูนุ่มน่าสัมผัส แถมหน้าเนียนใสชวนมอง ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลที่ผมสาธยายคือผู้ชาย


ผู้ชายชื่อพัคจินยอง


“มีอะไรหรือเปล่าครับ?”


“หะ...หือ?”


“เห็นพี่จ้องหน้าผมอยู่นาน ผมก็เลยถามว่ามีอะไรหรือเปล่า” จินยองเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมด้วยความสงสัย


“...เปล่า”


“ผมทำเสร็จแล้ว เช็กได้เลยครับ”


คนตัวขาวกลับหัวสมุดและยื่นให้ผม พอรับไว้ก็ใช้สมองอันชาญฉลาดของตัวเองแสกนคำตอบที่เขียนไว้อย่างว่องไว


“ถูกหมด เก่งนี่นา” ผมเอ่ยปากชมอีกฝ่ายจนเจ้าตัวเผลอยิ้ม “ขนาดพี่ให้ข้อยากมาสองข้อ จินยองยังทำถูกหมดเลย วิธีทำละเอียดดี พี่ว่า...สอบมิดเทอมก็ไม่น่ามีปัญหานะ”


“ครับ”


เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย จินยองจัดการเก็บอุปกรณ์เข้ากระเป๋า...สีเทาเรียบๆ ผมที่มีของติดตัวมาแค่โทรศัพท์กับหนังสือสุดยอดโจทย์คณิตศาสตร์ระดับมอปลายเล่มเดียวไม่มีอะไรต้องเก็บ ก็ถือมันกลับบ้านทั้งอย่างนั้นแหละ


หมดเวลาสำหรับการเป็นติวเตอร์จำเป็นแล้ว...


ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่ผมได้ติวจินยองตัวต่อตัว ครั้งแรกคือการโดนบังคับ เพราะจินยองไม่ได้เป็นนักเรียนของผม เขาเป็นนักเรียนของอิมแจบอมเพื่อนสนิทผมต่างหาก


แต่ครั้งนี้ผมไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงตกปากรับคำขอของมันโดยไม่อิดออดอะไร


ครั้งที่แล้วผมก็เป็นอย่างนี้ นั่งสอนไปตามที่เด็กมันสงสัย สอนเสร็จให้ทำแบบฝึกหัด ระหว่างที่จินยองทำก็สำรวจฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตา เอาแต่นั่งจ้องๆ มองๆ พร้อมกับทวนคำถามประหลาดๆ อยู่ในใจ พอทำเสร็จก็ตรวจงาน คำตอบถูกหมด คอมเมนต์นิดหน่อย แยกย้ายกลับบ้าน


จินยองเป็นคนฉลาด เข้าใจอะไรง่าย อธิบายอะไรก็เก็ท การเรียนการสอนเป็นไปอย่างง่ายดายจนผมคิดว่าฉลาดขนาดนี้จะให้แจบอมมาสอนทำไม (วะ) พอเข้าใจอยู่ว่าเพราะแจบอมมันเป็นคู่หูหัวกะทิกับผม แต่ไอ้เด็กจินยองก็ใช่ย่อย ดูทรงแล้วน่าจะอันดับหนึ่งของห้องด้วยซ้ำ มันไม่แปลกเหรอ หรือผมคิดมากไปเอง


อันที่จริงจินยองเองก็เป็นน้องรหัสแจบอมด้วย สองคนนี้เลยสนิทกัน ส่วนที่ผมต้องมาสอนแทนแจบอมนั้นเพราะแม่เจ้าตัวเรียกด่วน อยากไปให้ช่วยขายของที่บ้านต่างจังหวัด กับจินยองที่มีนัดสอนเลย...โยนมาให้ผม

 


น้องเขาอยากเรียนกับมึง ให้ตังค์มึง แล้วจะให้กูไปสอนแทนมันยังไงๆ อยู่มั้ยวะ

 


ผมปฏิเสธหัวชนฝา เหตุผลที่แท้จริงคือขี้เกียจ ไม่สนรายได้อะไรทั้งนั้น เพราะบ้านผมรวย ไม่มีปัญหาเรื่องนี้อยู่แล้ว แต่กับแจบอมก็อาจจะนิดนึง ด้วยความที่เราเรียนโรงเรียนนานาชาติ ค่าเทอมแพงหูตูบ โชคดีที่แจบอมเป็นนักเรียนทุนผลการเรียนยอดเยี่ยม เลยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายด้านนี้ แต่มันก็ต้องเสียเงินค่าหอที่เช่าอยู่ใกล้ๆ เดือนละเป็นแสนวอน ไหนจะค่าอยู่กิน จิปาถะต่างๆ วันธรรมดาเรียนเสร็จมันก็เลยไปร้องเพลงตามร้านเหล้ายันดึก ไม่รู้ทุกวันนี้มันแบกสังขารมาโรงเรียนในสภาพปกติได้ไง ไหนจะสมองที่ไม่เคยมีอาการ 404 Not Found อีก

 


ครั้งเดียวเอง อันที่จริงกูเคยคุยกับจินยองก่อนตกลงจะสอนด้วยว่าบางครั้งอาจจะไม่ว่าง ถ้านัดชนกันกับที่บ้าน จะให้มาร์คไปสอนแทน...


ว่าไงนะ?


พัคจินยองบอกว่าโอเค ไม่ว่ากัน


แต่มาร์คต้วนไม่โอเค ไอ้เวร! มึงก็เลื่อนไปก่อนดิวะ

 


คนอย่างผมเนี่ยนะออกนอกบ้านไปสอนพิเศษ เป็นไปไม่ได้! เสาร์อาทิตย์คือช่วงเวลาที่ผมต้องนอนเล่นเกมอยู่บ้าน ได้ยินมั้ย อยู่บ้าน! ถึงผมจะรู้ว่าตัวเองฉลาดมากไม่แพ้ไอ้เพื่อนตาตี่ก็เหอะ แต่ ผม จะ เล่น เกม อยู่ บ้าน!!

 


ก็น้องเค้าจะสอบอาทิตย์หน้านี่หว่า นิดนึงเอง มึงเอาเงินค่าสอนกูไปก็ได้

 


พอได้ยินอย่างนั้นความหัวรั้นของผมเริ่มอ่อนลง คะแนนความสงสารพุ่งปรี๊ดสูสีกับค่าความเล่นตัวของตัวเอง

 


ให้กูไปสอนเด็กบ้าตุ๊กตาอย่างนั้นอะนะ? ต้องเอาขนมไปล่อด้วยมั้ย


อีห่า ปีสองโว้ยไม่ใช่เด็กอนุบาล น้องเค้าก็แค่ชอบใช้ของเป็นคุมะ มันแปลกตรงไหน ทีมึงยังชอบผู้หญิงมีรอยตีนกาเลย


ตีนกาพ่อมึง เค้าเรียกยิ้มหนวดแมวไอ้สัตว์!’


เออ เห็นปะ คนเรามีความชอบต่างกัน

 


พอมันพูดงั้นผมก็เถียงไม่ค่อยออกเท่าไหร่ แต่ยังอยากเล่นตัวต่อ

 


เอาไรมาแลก


อิมแจบอมนิ่งไปเหมือนคิดอยู่ เบอร์ซูอิน


เอ๊อออ ได้ กูยอมไม่เล่นเกมสองชั่วโมง


ไม่บวกเวลาเดินทางหน่อยอ่อวะ

 


ผมได้แต่เถียงในใจว่าในโทรศัพท์ก็มีเกมสนุกๆ ให้เล่นเหมือนกัน แต่เชื่อมั้ย ตั้งแต่ผมแปะตูดนั่งลงตรงข้ามกับพัคจินยองที่เคยเห็นกันมานานตั้งแต่ขึ้นมัธยมปลาย ผมก็ไม่ได้สนใจเรื่องเบอร์ลูกสาวเพื่อนสนิทแม่ไอ้แจบอมอย่างฮันซูอินเลย


ไม่รู้ทำไม ทั้งๆ ที่ผมชอบขำอยู่ในใจว่าผู้ชายอะไรบ้าตุ๊กตาหมี ผู้ชายอะไรหน้าสวยเหมือนผู้หญิง ผู้ชายอะไรที่ฉลาดอยู่แล้วแต่ยังดิ้นรนหาคนมาสอนการบ้าน


ผู้ชายอะไร...ทั้งๆ ที่ผมไม่ถูกชะตาขนาดนี้ ก็ยังชวนให้มองอยู่ได้


“พี่มาร์คนี่ชอบมองผมอยู่เรื่อยเลย ผมเริ่มไม่มั่นใจในตัวเองแล้วนะ”


ผมไม่ได้สนิทกับจินยองมาก กับผมแล้วจินยองไม่ค่อยพูดเยอะ นานๆ ทียิ้มจริงใจ เพราะส่วนใหญ่จะยิ้มแค่ตามมารยาท แต่กับแจบอมนี่น่าจะสนิทพอตัวเพราะยิ้มจนแทบเห็นฟันคุด


“เออ...พี่ก็ไม่รู้ว่าทำไมพี่ชอบมองจินยอง”


“...?” อีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเหมือนสงสัยในความหมาย


“พี่หมายถึง...จินยองคงหน้าตาดีชวนมองอะไรแบบนี้น่ะ”


สงสัยวันนี้ผมจะมองจินยองหนักมากจริงๆ เพราะครั้งที่แล้วเราไม่ได้คุยกันก่อนกลับบ้านแบบนี้


“อ่อ...ฮะๆ” คนตัวขาวหัวเราะ ยิ้มตาหยีมีหนวดแมว “งี้พี่ไม่มองตัวเองในกระจกทั้งวันเลยเหรอ”


ผมคิดอะไรไม่ทัน กำลัง...ตาค้างกับรอยยิ้มที่มีเส้นๆ ขึ้นบนใบหน้า


“พี่มาร์ค?”


“อ๋อ...ชมพี่เหรอ คือ...พี่ก็ชินกับตัวเองแล้วอะนะ ฮ่าๆ” ผมรีบหัวเราะกลบเกลื่อน มุมปากของอีกฝ่ายยกขึ้นเล็กน้อย


“งั้นผมขอตัวกลับบ้านนะครับ ขอบคุณสำหรับบทเรียนวันนี้ครับ”


คนผมดำโค้งหัวลงเล็กน้อยด้วยความเคารพหลังจากลุกขึ้นยืน พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ที่ทำเป็นประจำเมื่ออยู่กับผมแล้วเดินออกไปพร้อมกับกระเป๋าสีเทา ผมยังคงนั่งอยู่ที่เดิม หัวสมองคิดอะไรไม่ออกเหมือนโดนสตั๊น


ยิ้มหนวดแมว...จินยองยิ้มมีหนวดแมว


ตั้งแต่นั้นผมก็รู้เลยว่าทำไมตัวเองถึงไม่ชอบจินยอง

 


และผมก็ไม่คิดว่ามันจะมีครั้งที่สาม ถึงแม้จะห่างจากครั้งที่สองเกือบเดือน


เป็นอีกครั้งที่แจบอมต้องกลับไปช่วยแม่ขายของ บ้านมันเป็นร้านขนมเบเกอรี่เล็กๆ เห็นว่ากำลังเก็บเงินไว้ขยายร้านแล้วก็จ้างลูกจ้างอยู่ เวลาที่แจบอมเรียนอยู่ในเมืองแบบนี้จะได้ไม่ลำบากเดินทางกลับไปช่วยบ่อยๆ


ผมไม่รู้ว่าจินยองคิดยังไงเวลามาเรียนกับผมในเวลาที่พี่รหัสของตัวเองไม่ว่าง ช่วงแรกๆ ผมตะขิดตะขวงใจ เพราะเราไม่ได้สนิทกันเท่าไหร่ อีกทั้งจินยองในมุมมองของผมคือผู้ชายประหลาด แต่ตอนนี้ความรู้สึกเหล่านั้นกลับหายไป แถมยังอยากจะมาสอน ไม่คิดเสียเวลาเล่นเกม บ้าชะมัด


อาทิตย์นี้แจบอมรู้ตัวอยู่แล้วว่าต้องกลับไปช่วยอบขนม พ่อมันป่วยด้วย เจ็บออดๆ แอดๆ เพื่อนสนิทผมเป็นห่วงมากจนลาเรียนตั้งแต่วันพฤหัสฯ เล่นเอาผมเหงาไปเลย ต้องไปสิงสถิตอยู่กับเพื่อนในชมรมบาสฯ ไม่ก็ไปนั่งเล่นกับโฟรโด้ หมาจรจัดตัวหนึ่งที่ชาวโรงเรียนรังเกียจ


เย็นวันที่แจบอมไม่อยู่นั่นล่ะ มันส่งข้อความมาบอกผมว่าจินยองจะสอบอังกฤษวันจันทร์ อยากให้ติวให้หน่อย และแน่นอนว่า

                              


‘JBdef. : กูบอกน้องเค้าว่ากูไปดูพ่อ น้องเค้าก็โอเค พี่มาร์คก็ได้ ไม่ซี


‘mt : ได้ เหมือนเดิมละกัน

 


จบ...ง่ายๆ จนแจบอมไม่เชื่อสายตาตัวเอง

 


‘JBdef. : ห้ะ จริงอ่อ เป็นไปได้?????


‘mt : เออ ขี้เกียจลีลา

 


แต่ความจริงคือ...อยู่ๆ ผมก็เต็มใจสอนต่างหาก


ผมรู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่เห็นรอยยิ้มหนวดแมวของจินยอง ยิ่งกว่านั้นคือภาพที่จินยองเล่นกับโฟรโด้หลังโรงเรียน


เจ้าโฟรโด้เคยเป็นเรื้อนเพราะเป็นหมาจรจัด มันหลงเข้ามาในโรงเรียน แน่นอนว่าทั้งเด็กและครูไม่ค่อยชอบมันสักเท่าไหร่ ผมไม่เคยเห็นเด็กนักเรียนคนไหนยุ่มย่ามกับมัน จะมีแต่ด่าทอ ขยะแขยง รุมแกล้งบ้าง คงมีแค่ผมกับภารโรงที่เป็นมิตรด้วย


วันนึงผมเห็นกับตา มีเด็กเวรสองสามคนเอาไม้ไปตีมัน ก็คิดดูแล้วกัน หมาพันทางสีน้ำตาลมอมแมม ตัวเล็กผอมแห้ง ไร้ทางสู้ขนาดนี้ยังจะมีคนไปรังแกมันอีก คิดว่าผมจะยอมเหรอ โฟรโด้มันยังไม่ได้ทำอะไรเลย ไอ้พวกเด็กดอกนั่นเลยโดนผมจัดซะเละ หมายถึงส่งตัวให้ครูน่ะ เพราะมันเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง ถ้าให้ผมไปเอะอะต่อยตีเรื่องมันคงแย่ไปกว่านั้น


ผมสงสารมันมากเลยตัดสินใจให้คนที่บ้านพาไปหาหมอ เจ้าหมาพันทางเลยโดนจับฉีดยาต่างๆ รวมถึงรักษากลากเกลื้อนจนกลายมาเป็นหมาสะอาดไร้เห็บหมัด ขนเริ่มขึ้น ออร่าหมาผู้ดีฉายแวว แต่ยังคงมีแค่ผมและภารโรงที่แวะเวียนมาให้น้ำให้ข้าวมันอยู่บ่อยๆ ผมเป็นห่วงมันถึงขั้นทำบ้านหมาดีๆ ให้มันอยู่อย่างปลอดภัย และมอบชื่ออันสูงส่งให้มันว่าโฟรโด้ เพราะสีมันเหมือนเจ้าโฟรโด้ในคาทก การกระทำเหล่านี้ทำให้ทุกคนในโรงเรียนตระหนักรู้ว่าโฟรโด้อยู่ในการครอบครองผม เลยไม่มีใครเหิมเกริมมาทำร้ายมันอีก


ผมรอคอยวันที่จะมีคนเข้าหามันบ้าง แต่สงสัยว่าชาวโรงเรียนจะเกรงกลัวมาร์คต้วนผู้มีอิทธิพลเกินไป เลยลดเวลาอยู่กับมันลง ฝากความดูแลไว้ที่ภารโรงแทน แล้วก็ได้ข่าวคราวมาว่า มีนักเรียนชายคนนึงเข้ามาดูโฟรโด้บ่อย มาพร้อมกับโอเด้ง ไก่ทอด หรือไม่ก็ขนมปัง ภารโรงไม่ค่อยแน่ใจว่าเป็นใคร แต่บอกว่าตอนเย็นบางวันเด็กนั่นแวะมาพร้อมสะพายกระเป๋าหน้าหมีสีน้ำตาล ผมไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลยลองหาทางแอบดูอยู่เรื่อย จนไม่กี่วันที่ผ่านมา หลังไปสอนจินยองครั้งที่สอง ผมก็ค้นพบว่าคำพูดจากภารโรงนั้นจริงทุกถ้อยคำ


ถึงจะเห็นแค่ข้างหลังไกลๆ แต่เป้หมีริลัคคุมะมันเด่นมาก มองจากหน้าห้องเรียนยังรู้ คนที่เปิดเผยความชอบของตัวเองขนาดนั้นมีอยู่คนเดียว


ผมไม่เข้าใจเลย ทำไมต้องจินยองล่ะ ทำไมถึงเป็นคนนี้อีกแล้ว


ผมไม่ชอบจินยอง แต่ก็มีเรื่องให้ต้องสนใจตลอด


ผมไม่ชอบขี้หน้าจินยอง แต่ก็หยุดแอบมองเขาไม่ได้


ผมไม่ชอบเวลาอยู่กับจินยอง แต่ก็พาตัวเองไปอยู่ตรงนั้นทุกที


ผมไม่ชอบริลัคคุมะบ้าบอนั่น แต่ก็อยากได้รับความสนใจแบบนั้นจากเขาบ้าง


ทำไมทุกอย่างมันขัดกันไปหมดแบบนี้


คิดอะไรไม่ออกก็เลยโทรหาแจบอมแล้วเล่าทุกอย่างที่รู้สึกให้มันฟัง ทันทีที่มันรู้เรื่อง เสียงหัวเราะก็ดังลั่นขนาดที่เอามือถือห่างจากหูสองเมตรยังได้ยิน


 

อาการหนักอะ นี่มึงหลงน้องกูเหรอ


หลงไร กูเหม็นขี้หน้าจะตายห่า


งั้นเสาร์นี้ก็ไม่ต้องไป เดี๋ยวกูบอกจินยองเองว่ามึงไม่ว่าง

 


ผมขมวดคิ้วพร้อมกับจิ๊ปาก ทำไมผมต้องไม่ไปสอนจินยองด้วยล่ะ เหม็นขี้หน้าแต่อยากไปสอนไม่ได้เหรอ

 


เนี่ย มึงก็เป็นซะแบบนี้


อะไรวะ


อาการแอบชอบชัดๆ ไอ้เชี่ยเอ๊ยยย มีหึงหมีด้วยว่ะ ฮ่าๆๆ

 


แอบชอบ!? ผมอะนะแอบชอบเด็กบ้าหมีอย่างจินยอง!? 


บ้า! ไป! แล้ว!!

 


หึงหมีบ้านมึงไอ้เวร แล้วกูก็ไม่ได้ชอบน้องเค้าด้วย กูแค่...


แค่อะไร


...


แค่อยากมองบ่อยๆ?


ก็...อือ


แค่อยากคุยด้วย?


...มั้ง


แค่อยากให้จินยองสนใจ?


...ก็นิดนึง


แค่อยากเป็นมากกว่าพี่น้อง?


ก็ดี...เอ้ย! กูว่าอันนี้ไม่ใช่!’


โธ่ไอ้คุณมาร์คคคคค ปลายสายเรียกชื่อผมยานคาง ถ้ามึงไม่ชอบน้องเค้า มึงไม่เทซูอินหรอก ว่าแต่มึงยังไม่ได้ไปให้ความหวังซูอินใช่มั้ยวะ


ยังไม่ได้เริ่มคุยเลย


 

แจบอมบ่นสารพัดสารเพ ผมเงียบแล้วนึกถึงตอนที่ไปเที่ยวบ้านมัน เห็นฮันซูอินที่มาช่วยขายขนมก็ปิ๊งทันที เพราะเธอทั้งสวยทั้งน่ารัก แถมเวลายิ้มมีหนวดแมวบางๆ ด้วย แต่เพื่อนสนิทไม่ยอมช่วยผมสานสัมพันธ์ เพราะมันไม่ไว้ใจ คิดว่าผมจะคบไว้ควงเล่น ไม่จริงจังอะไร คือ...มันก็ใช่อะ ผมเป็นคนแบบนั้นแหละ แต่ก็ยังอยากจีบอยู่ กว่าแจบอมจะยอมให้ก็นั่นแหละ ต้องแลกกับการไปติวเด็ก


แล้วเป็นไงล่ะ โดนเด็กมันตกแทนซะงั้น เบอร์ที่แจบอมให้มาถูกทิ้งเป็นฝุ่น


โอ๊ย นี่ผมตกหลุมรักเด็กบ้าหมีนั่นจริงดิ มันเป็นไปได้ไง


 

เงียบทำไม กำลังทบทวนว่าชอบน้องเค้าจริงๆ หรือเปล่าใช่มะ


กูไม่รับรู้!’ ยกมือขึ้นปิดหูปิดตา


เอางี้ เหมือนกูจะปิ๊งอะไรออก


อะไร?


ถ้ามึงจะจีบน้องเค้านะ มึงต้องรู้ว่าจินยองชอบอะไร


ริลัคคุมะนั่นไง


เพื่อน ฉลาดหน่อย ริลัคคุมาร์คต่างหาก


 

คำที่คุยกันวันนั้นยังติดอยู่ในหู ริลัคคุมาร์ค ผมใช้เวลาหลายวันกว่าจะยอมรับว่าตัวเองชอบเด็กบ้าหมีเข้าให้แล้ว แจบอมแม่งก็บิลด์ทุกวี่ทุกวัน ริลัคคุมาร์ค ริลัคคุมาร์ค จนไฟในหัวใจลุกโชนโชติช่วงชัชวาล ต้องสึนามิถล่มเท่านั้นถึงจะดับมันได้


เจ้าหมีหน้านิ่งนั่นน่ารักขนาดนั้น แต่ผมทั้งรูปหล่อ พ่อรวย แถมฉลาดขนาดนี้ คุมะก็คุมะเถอะ สู้คุมาร์คไม่ได้หรอกบอกไว้เลย!



---



สวัสดีและยินดีต้อนรับสู่ริลัคคุมาร์คนะคะทุกคน

ด้วยความที่เราติ่งคุมะ+ติ่งคุนม้าค มันเลยกลายเป็นฟิคเรื่องนี้เฉย 555555

โทนเรื่องสีพาสเทล แนวน่ารักชวนยิ้ม ตัวละครก็น่ารัก แต่ระหว่างพี่มาร์คกับน้องจินใครจะน่ารักกว่ากันต้องรออ่านดู

ไปคุยกันได้ใน #ริลัคคุมาร์ค นะคะ ><

แล้วเจอกันค่ะ <3


ปล.เราห่างหายจากการแต่งนิยายไปนานมาก ทำให้มีปัญหาด้านการเขียน

พอกลับมาเขียนก็เหมือนเริ่มต้นใหม่ ทั้งฝืด นึกคำไม่ออก บลาๆ แต่เราก็รู้สึกว่าถ้าไม่เขียนก็คงไม่พัฒนา 

เพราะงั้นฟิคเรื่องนี้ ภาษาอาจจะไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ แต่เราก็จะพยายามให้ดีที่สุด

ถ้ามีอะไรแปลกๆ ไม่โอเคตรงไหน ติชมได้นะคะ เรายินดีนำไปปรับปรุงแก้ไขค่ะ :)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45 ความคิดเห็น

  1. #41 Gryffindor&Slytherin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 17:27
    555พี่แจบอมนี่ไอเดียดีนะเนี่ย555.
    #41
    0
  2. #30 AnnaMTJYP (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 13:21
    โธ่วววว กว่าจะยอมรับว่าชอบน้อง 555
    #30
    1
    • #30-1 тarozunɢ(จากตอนที่ 1)
      23 มีนาคม 2562 / 01:48
      พี่เขาคงไม่คิดว่าจะเสียหัวใจให้เด็กบ้าตุ๊กตามั้งคะ 55555555555 โดนตกเข้าเต็มๆ
      #30-1
  3. #26 Rhadamanthus (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 05:01
    ไม่ชอบหน้าแต่อยากเจออยากสอน ใช่หรอคะคุณริลัคคุมาร์คคคคค อยากจะแหมไปให้ถึงดาวเสาร์ ฟิคน่ารักมา(ร์)คเลยค่ะ5555 แงง
    #26
    1
    • #26-1 тarozunɢ(จากตอนที่ 1)
      4 มีนาคม 2562 / 23:00
      อิอิ 5555555 ฝากเอ็นดูริลัคคุม้าคเยอะๆ นะคะ ><
      #26-1
  4. #17 mj422 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:18
    เนื้อเรื่องน่ารักมากๆเลย ฟรุ้งฟริงสีพาสเทลจริงๆ ชื่อเรื่องก็น่าร้ากกก ริลัคคุมาร์ค งื้อ
    #17
    1
    • #17-1 тarozunɢ(จากตอนที่ 1)
      1 มีนาคม 2562 / 23:04
      ขอบคุณนะคะที่สัมผัสได้ถึงความมุ้งมิ้งของคุม้าคคค ><
      #17-1
  5. #6 Cleo181247 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 20:35

    ริลัคคุมาร์ค!!!! ชื่อน่ารักดีนะ555

    สู้ๆนะทั้งพี่มาร์คและไรท์

    รออ่านอยู่นะ!!!
    #6
    1
    • #6-1 тarozunɢ(จากตอนที่ 1)
      7 มกราคม 2562 / 23:57
      ขอบคุณค่าาา ><
      #6-1
  6. #5 stmtn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 09:20
    ไม่ได้ชอบหรอกคุณริลัคคุมาร์คแต่เรียกแพ้เลยแพ้ทุกอย่างที่น้องเป็นเลย เอาใจช่วยนะคะว่าคนรูปหล่อ พ่อรวย เรียนเก่งจะสู้หมีสีน้ำตาลได้มํ้ย5555555
    #5
    1
    • #5-1 тarozunɢ(จากตอนที่ 1)
      5 มกราคม 2562 / 16:44
      แพ้จริงค่ะ 55555555 ฝากติดตามด้วยน้าาา
      #5-1
  7. #4 ssomo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 21:24

    ถึงกับอุทานถำแรกที่อ่านจบเลยว่า โอ๊ยน่ารักชห. แบบน่ารักอ่ะภาษาไรท์คือดีมีออร่าของความน่ารักไปหมด มันเข้าถึงอาการต่างๆเลย แง่ะ ดีอ่ะดีๆ ชอบมาก คุมาร์คเลยค้าบบบบ

    #4
    1
    • #4-1 тarozunɢ(จากตอนที่ 1)
      5 มกราคม 2562 / 16:42
      ขอบคุณนะคะ ฝากติดตามคุม้าคด้วยน้าาา
      #4-1
  8. #3 Rock 64 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 19:45
    เริ่มต้นปีด้วยสิ่งน่ารักๆ ที่เรียกว่าริลัคคุม้าคค55555555 สปอยมาซะอยากอ่านเร็วๆ! เรื่องนี้ก้รออ่านเหมือนเดิมอยากรู้จะไปทางไหน5555555 เปิดตัวมาดีขนาดนี้ย์ขอให้ปังๆๆๆๆ นะก้ะ เริ้ปคนแต่งฮุฮิ5555555555
    #3
    0
  9. #2 ssomo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 12:08

    ฉันต้องเขินมากแน่ๆ สปอยล์มาขนาดนี้แล้ววว

    #2
    0
  10. #1 คริคริ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 12:04

    ซ้อมเบิ่งเลยค้าบคูมนักเขียน♡♡ กี้สสส

    #1
    0