หัวใจมาร

ตอนที่ 9 : บทที่ 5.1 - ต่อปากต่อคำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ธ.ค. 61
























เม้นๆ โหวตๆ เป็นกำลังใจให้เพื่อนแพงด้วยนะคะ















บทที่ 5

ต่อปากต่อคำ




และแล้วเวลาที่เธอไม่รอคอยก็มาถึงจนได้ ร่างบางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อเรียกสติ ต้องไม่กลัว! ท่องไว้ว่าเขาก็แค่คนป่วยคนหนึ่งเท่านั้น อีกทั้งยังนั่งวิวแชร์คงไม่มีกำลังวังชาทำอะไรเธอได้ เมื่อคิดได้เช่นนั้น มารีญาก็รู้สึกว่าตัวเองผ่อนคลายมากขึ้น หญิงสาวเดินไปตามทางลาดยาวที่จะนำพาไปสู่ห้องเรือนกระจก อันเป็นที่อยู่ประจำของผู้ชายคนนั้น

        คนงานในบ้านบอกว่าชายหนุ่มไม่เคยออกสู่โลกภายนอกเลยตั้งแต่เดินไม่ได้ เขาขังตัวเองอยู่แต่ภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้าง ราวกับปิดตายจากทุกคน

        บ้าชัดๆ คนสติดีๆ ที่ไหนเขาทำกัน

        “เอาวะ สู้ๆ” มารีญาเป่าลมปากอีกครั้ง มือเรียวจัดการเคาะประตูห้องตามมารยาท

        คุณสุนีย์บอกว่าเธอสามารถเข้าได้เลยโดยไม่ต้องขออนุญาติจากเขา ทว่าส่งสัญญาณบอกเจ้าของห้องหน่อยก็ดี อย่างน้อยๆ ก็ไม่น่าเกลียดเกินไป

        “ดิฉันนำอาหารมาให้ค่ะ”

เสียงหวานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ร่างสูงที่นั่งอยู่บนรถเข็นหันหน้ามองต้นไม้ใบหญ้าผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ห้องทั้งห้องเป็นกระจกรอบด้านทรงแปดเลี่ยม สมกับการถูกเรียกว่า ห้องเรือนกระจก

        “คุณจะทานเลยไหมคะ?” เธอเอ่ยถาม มีเพียงความเงียบที่ได้รับจากเขาเท่านั้น มารีญารู้สึกอึดอัดจนเหลือเกิน

        ให้ตายเถอะ ทำงานมาทั้งชีวิตยังไม่ลำบากใจเท่านี้มาก่อนเลย

        หญิงสาวเดินไปยืนตรงหน้าของเขา ดวงตาคมคายช้อนมองเธออย่างช้าๆ ทว่าหนักแน่นทุกอารมณ์

        “คุณ เอ่อ”

        “ทำบ้าอะไร!” เสียงเข้มตะคอกใส่

        “คือว่าฉันอยากทราบว่าคุณจะรับประทานอาหารเลยไหมคะ จะได้ทานยาด้วย” ร่างบางสอดประสานมือเข้าหากัน พยายามจิกปลายเล็บเพื่อระบายความหวาดกลัว

        สายตาของเขามันคือซาตานร้ายชัดๆ เพียงแค่ปรายมองมาที่เธอ ก็สามารถปลิดชีพได้ไม่ยากเลย

        “ออกไป!

        “จะให้ออกไปไหนคะ?” มารีญาย้อนถาม “คุณนีย์บอกให้ฉันทำยังไงก็ได้เพื่อให้คุณยอมทานข้าว แต่คุณยังไม่ได้ทานอะไรเลย คุณจะให้ฉันออกไปไหนคะ”

        “นี่เธอกล้าเถียงฉันเหรอ!” คริส วู เดือดดาล

        “ฉันเถียงคุณตอนไหนคะ ฉันแค่อธิบายให้คุณฟัง พูดบอกให้เข้าใจซึ่งกันและกันไม่ใช่การเถียงค่ะ” หญิงสาวชี้แจง แต่หารู้ไม่ว่ายิ่งพูดก็ยิ่งทำให้คนตัวโตโกรธ

        “นี่แหละคือการเถียง!

        “ไม่ใช่ค่ะ การเถียงคือการไม่ยอมรับว่าอีกฝ่ายกำลังจะพูดจะกล่าวอะไร เช่นเดียวกับที่คุณกำลังทำใส่ฉันอยู่ตอนนี้ แบบนี้ต่างหากที่เรียกว่าเถียง แล้วไม่ใช่เถียงธรรมดานะ เถียงข้างๆ คูๆ อีกด้วย”

        แววตาคมคายเดือดดาล กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่น ชายหนุ่มบังคับรถเข็นไปยังโต๊ะไม้สักที่มีถาดอาหารวางอยู่ มือหนาหยิบถ้วยแกงร้อนสาดเข้าที่ลำตัวของร่างบาง

        “นี่คุณทำบ้าอะไรเนี่ย?” มารีญาตกใจร้องลั่น กลิ่นเครื่องเทศคละคลุ้งติดเต็มเสื้อผ้า

        “หุบปาก!” นิ้วชี้ทรงพลังจดจ่อไปยังใบหน้าสวย “บุญแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่เทราดรดหัวเธอ”

        วาจาหยาบคายจนสาวเจ้าทนไม่ไหว

        “มันจะมากไปแล้วนะคุณคริส คุณไม่มีสิทธิ์มาแสดงกิริยาน่าเกลียดใส่ฉันแบบนี้นะ!” หญิงสาวชี้หน้าคนตัวโตกลับ

        แม้จะกลัวกับท่าทีของเขา แต่ความโกรธนั้นมีมากกว่า

        “อย่ามาชี้หน้าฉันนะยัยผู้หญิงกระจอก” นัยน์ตาดุดันแทบจะพ่นไฟใส่ร่างบาง มารีญาอึ้งอีกระลอกเมื่อถูกเขาด่าทอ

        “เธอทำงานแลกเศษเงินของแม่ฉัน ไม่มีสิทธิ์มาชี้หน้าสั่งฉัน” คริส วู ปัดมือเรียวออกอย่างแรง

        “คุณนี่มันน่าสมเพชจริงๆ”

        “ว่าไงนะ?” แก้วหูสั่นระริก “น่าสมเพชงั้นเหรอ” เขาย้อนถาม

        “ใช่! ตัวป่วยไม่พอใจยังป่วยอีกด้วย คนอย่างคุณต่อให้จ้างคนทั้งโลกมาดูแล ก็ไม่มีใครทนรับอารมณ์ร้ายกาจของคุณได้หรอก สงสารก็แต่คุณนีย์ สู้ทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกชายหายดีแต่ไอ้ตัวลูกกลับไม่รู้สำนึก เที่ยวแสดงพฤติกรรมต่ำช้าดูถูกคนนั้นคนนี้ไปทั่ว ถามจริงเถอะ ทุกวันนี้มีความสุขกับสิ่งที่เป็นหรือไง นั่งๆ นอนๆ แล้วพอหงุดหงิดก็มาพาลลงที่คนอื่น คุณชอบชีวิตเส็งเคร็งแบบนี้ใช่ไหม?

        เลือดในกายแล่นพล่านพอๆ กับหัวใจแกร่งที่เต้นรัวแรง ลมหายใจอุ่นร้อนฟึดฟัดถึงขีดสุด สองมือหนากำหมัดแน่น ปากหยักเม้มสนิทเป็นเส้นตรง ดวงตาคมคายจ้องมองร่างบางนิ่ง หากเปรียบแววตาของเขาเป็นมีด หญิงสาวก็คงถูกชำแหละออกเป็นชิ้นๆ

        “ออกไป” เสียงเข้มกดต่ำในลำคอ

        “เดี๋ยวฉันจะนำสำหรับชุดใหม่มาให้”

        “ฉันสั่งให้ออกไป!

        เพล้ง!

        มือหนาหยิบถาดสีเงินเขวี้ยงใส่เฉียดใบหน้าสวยอย่างหวุดหวิด อาหารต่างๆ กระเด็นติดเต็มดวงหน้าหวาน เส้นผมเงาดำพลอยได้รับเคราะห์กรรมไปด้วย มารีญายืนนิ่งเป็นหุ่น หลับตาไม่กล้ามองความเป็นไปตรงหน้า

        “ออกไป”

อีกครั้งที่เขาพูดคำเดิม ไร้การสำนึกผิดกับสิ่งที่พึ่งกระทำลงไป

        มารีญากำหมัดแน่น คริส วู เห็นปฎิกิริยาของหญิงสาวก็ไม่พอใจ พลันจะต่อว่าอีกรอบ แต่เจ้าหล่อนรีบวิ่งออกไปจากห้องซะก่อน ทิ้งให้เขาหงุดหงิดอารมณ์เพียงลำพัง

        “ปากดีนักนะ!” 







ฝากนิยาย E-Book ของเพื่อนแพงด้วยนะคะ

รับรองว่า แซ่บ สนุก จ้า

กดเข้ามาที่ลิ้งค์นี้เลยค่ะ จะเจอนิยายทุกเรื่องของเพื่อนแพง

ช่วงนี้แต่ละเรื่องกำลังโปรฯ ลดราคาค่า





ฝากแฟนเพจด้วยนะคะทุกคน

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น