หัวใจมาร

ตอนที่ 7 : บทที่ 4.2 - โรคเกลียดผู้หญิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 77
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61















เม้นๆ โหวตๆ เป็นกำลังใจให้เพื่อนแพงด้วยนะคะ




 


บทที่ 4

โรคเกลียดผู้หญิง





        หลังจากรับประทานอาหารเสร็จสิ้น มารีญาก็ออกมาเดินเล่นพลางสูดอากาศแสนบริสุทธิ์ หญิงสาวเงยหน้ามองพระจันทร์บนฟ้า คืนนี้เต็มดวงสว่างไสว อดคิดถึงคนข้างหลังไม่ได้ ปานนี้จะทานข้าวหรือยังนะ มารีญาน้ำตาไหลรินอาบแก้ม คงไม่มีเรื่องไหนที่จะทำให้เธออ่อนแอได้เท่ากับเรื่องของยายและน้องสาวสุดที่รักอีกแล้ว

        ห่างกันแค่วันเดียวหัวใจของเธอก็ห่วงหาอาทรเหลือเกิน

        “ญาจะอดทนนะยาย ยัยตัวแสบ พี่จะสู้เพื่อเธอด้วยนะ” เสียงหวานบอกกับตัวเอง หวังให้ความคิดถึงผ่านสายลมส่งตรงไปยังครอบครัว

        อีกด้านของใครคนหนึ่ง ชายหนุ่มนั่งมองวิวทัศน์ยามค่ำคืนด้วยแววตาแน่นิ่ง เขาไม่ยอมทานยาเช่นเคย มารดาต้องเข้ามาคะยั้นคะยออยู่นานกว่าจะยอม มันเป็นเช่นนี้ทุกครั้ง เขาเกลียดทุกสายตาที่มองเขา เกลียดคนที่จ้องแต่จะนินทาหลับหลัง เกลียดพวกหน้าไหว้หลังหลอก คนเหล่านั้นรังแต่จะทำให้ชีวิตเขาตกต่ำ

        “คริส

        น้ำเสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง คริส วู หลับตานิ่งอย่างใช้ความคิด สัมผัสบนไหล่หนาไม่ได้ทำให้มีปฏิกิริยาตอบโต้

        “แม่รู้ว่าคริสโกรธแม่ แม่ขอโทษที่ไม่ได้บอกความจริง” คุณสุนีย์กล่าว

        ร่างสูงเงียบ ไม่พูดอะไรนอกจากนั่งนิ่งปล่อยให้มารดาเอ่ยความในใจอยู่ฝ่ายเดียว

        “พยาบาลคนนี้เธอเก่งมากนะลูก ประสบการณ์สูงแล้วก็นิสัยดีด้วย คุณปุ๊กกี้แนะนำเพราะมั่นใจว่าเธอจะสามารถช่วยดูแลลูกของแม่ได้”

        “แต่ผมเกลียดผู้หญิง” เสียงเข้มปวดร้าว “คุณแม่ก็ทราบดี” ประโยคหลังเจ้าตัวกัดฟันกรอด

        “แม่รู้คริส แม่รู้ทุกอย่าง”

คุณสุนีย์เดินอ้อมไปยืนตรงหน้าลูกรัก คริส วู เตรียมจะเบนหนีไปอีกทาง แต่ถูกมือแสนอบอุ่นของมารดารั้งปลายคางเอาไว้

        “คริสมองแม่ สิ่งที่แม่ทำลงไปแม่หวังดีกับลูกเสมอ แม่อยากให้ลูกหายเป็นปกติ แล้วกลับมาใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่าอีกครั้ง แม่เคยสอนคริสว่ายังไง คนเราจะน่านับถือมันไม่ได้อยู่ที่เงินทองหรือว่าอำนาจ หากมันอยู่ที่การกระทำของเราต่างหาก คริสเมื่อก่อนเป็นคนเก่ง ไปไหนมาไหนใครๆ ก็ต่างชื่นชม อย่าให้ผู้หญิงแย่ๆ เพียงคนเดียวมาทำลายศักดิ์ศรีของลูกได้ไหม?

        คนฟังเหมือนจะได้สติขึ้นมาเล็กน้อย ย้ำว่าเล็กน้อยเท่านั้น เพราะยังไงซะบาดแผลที่ฝังรากลึกอยู่ในจิตใจ ก็ยากเกินกว่าจะลบเลือน เขาจมดิ่งเกินกว่าจะก้าวขึ้นจากหลุมพรางที่ตัวเองขุดเอาไว้

        “ให้โอกาสเธอคนนั้นได้ดูแลลูกเถอะนะ” คุณสุนีย์หว่านล้อมทุกวิธี เธอลองอ่านประวัติของมารีญาแล้วช่างน่าสนใจไม่น้อย

        ด้านการทำงานนี่ไม่มีใครเทียมหล่อนได้จริงๆ

        “แล้วถ้าผมให้โอกาส แต่ผู้หญิงคนนั้นอยู่ไม่ได้เองคุณแม่จะว่าอะไรไหมครับ?” เสียงเข้มกล่าว มารดาสบตาคมคาย

        “แม่รู้นะว่าลูกคิดอะไรอยู่”

        “ไม่ครับ ผมไม่คิดอะไรเลย จะต้องคิดให้ปวดหัวทำไมกันในเมื่อผมเป็นของผมแบบนี้ อยู่ที่คนของคุณแม่แล้วล่ะว่าจะรับมือกับผมได้หรือเปล่า” แววตาของเขามีความร้ายกาจอยู่เต็มเปี่ยม

        “คริส ลูกสามารถทำให้มันดีได้แค่เพียงเปลี่ยนตัวเองเพื่อ

        “ผมไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อใคร” เสียงเข้มแทรกขึ้นก่อนที่คนเป็นแม่จะเอ่ยจบ คุณสุนีย์เงียบทันที

        “ในเมื่อเราจ้างเขามาทำงาน เขาก็ต้องทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายให้ดีที่สุด ได้ข่าวว่าคุณแม่จ่ายไปแพงใช่เล่น” ดวงตาคมคายหรี่มองมารดา

        “แม่อยากให้ลูกได้รับแต่สิ่งดีๆ”

แม้เงินที่จ่ายให้กับอีกฝ่ายนั้นอาจไม่เยอะสำหรับครอบครัวมหาเศรษฐีเยี่ยงเธอ แต่ค่าของมันก็มหาศาลพอที่จะสร้างความตกตะลึงแก่ผู้อื่น

        “เพราะฉะนั้นเขายิ่งต้องทำงานให้หนัก” สายตาของคริส วู ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง คุณสุนีย์ไม่ไว้ใจบุตรชาย

        “แม่ขอเถอะคริส ถ้าคิดจะกลั่นแกล้งอะไรเธอก็ขอให้หยุดนะ ยังไงซะเขาก็เป็นผู้หญิง แม่ว่า

        “เพราะเป็นผู้หญิงไงถึงสมควรโดน!” ชายหนุ่มสวนกลับทันควัน

        “ลูกจะเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะคริส” ผู้มีพระคุณส่ายหน้า ยากเหลือเกินที่จะหยุดความเจ้าคิดเจ้าแค้นของเขาได้

        “ผมอยากพักแล้ว”

        คริส วู บอกเพียงสั้นๆ ร่างสูงหมุนรถเข็นหนีมารดา บ่งบอกให้รู้ว่าเขาต้องการอยู่คนเดียวโดยปราศจากบุคคลอื่น คุณสุนีย์ยอมออกจากห้องโดยดี

        “อยากรู้นักว่าจะทนได้สักกี่น้ำ หึ!

        เสียงเข้มหมายมั่นเพียงลำพัง เรียวปากหยักแสยะยิ้ม 





ฝากนิยาย E-Book ของเพื่อนแพงด้วยนะคะ

รับรองว่า แซ่บ สนุก จ้า

กดเข้ามาที่ลิ้งค์นี้เลยค่ะ จะเจอนิยายทุกเรื่องของเพื่อนแพง

ช่วงนี้แต่ละเรื่องกำลังโปรฯ ลดราคาค่า









ฝากแฟนเพจด้วยนะคะทุกคน

Friend_Ship & เพื่อนแพง

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น