หัวใจมาร

ตอนที่ 4 : บทที่ 3.1 - ผู้ป่วยอารมณ์ร้อน!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ธ.ค. 61













เม้นๆ โหวตๆ เป็นกำลังใจให้เพื่อนแพงด้วยนะคะ

 








บทที่ 3

ผู้ป่วยอารมณ์ร้อน!




“ผมไม่ต้องการ!

          ชายหนุ่มตวาดกร้าวทันทีหลังได้ฟังความจากมารดาจนจบ คุณสุนีย์ถึงกับถอนหายใจเหนื่อยอ่อน ความจริงก็พอจะรู้ก่อนหน้าอยู่บ้างว่าจะได้รับปฏิกิริยาเช่นไรจากบุตรชาย

        “แต่แม่ตอบตกลงไปแล้ว คนดูแลคนใหม่จะเข้ามาดูแลลูกในอีกสามวันข้างหน้านี้”

        “ก่อนที่คุณแม่จะทำอะไรควรถามผมก่อนสิ ไม่ใช่คิดเองเออเอง!” สายตาเย็นชาจนมารดาเจ็บปวด

        “คริส”

        “ผมเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าผมไม่ต้องการให้ใครมาสมเพชหรือเวทนาผม!” น้ำเสียงแข็งกร้าวทว่าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

        “มันไม่ใช่การเวทนานะลูก แม่แค่อยากให้ลูกหายเป็นปกติ” คุณสุนีย์กล่าว

        “ไม่มีวันเป็นปกติได้หรอกครับ ผมไม่ต้องการหาย!” เสียงเข้มตะคอกลั่นจนผู้เป็นแม่ตกใจ เมื่อเห็นว่าตนทำกิริยาไม่สมควรออกไปชายหนุ่มก็พอจะได้สติขึ้นมาบ้าง

        “ผมขอโทษครับ” เขาเอ่ยพลางหลบตามารดา

        “แม่รู่ว่าลูกเจ็บปวดกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว ลูกควรเริ่มต้นใหม่สักที ยิ่งทำร้ายตัวเองแบบนี้คนที่ทรมานที่สุดไม่ใช่ลูกนะคริส แต่เป็นแม่เอง

        คริส วู หันหน้ามองผู้หญิงที่มีบุญคุณกับตน น้ำตาของมารดารินไหล นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้เห็นผู้หญิงคนนี้ร้องไห้หลังจากสูญเสียบิดาอันเป็นที่รักเมื่อหลายสิบปีก่อน

        “คนเป็นแม่ทุกคนอยากเห็นลูกมีความสุข คริสช่วยทำเพื่อแม่สักครั้งได้ไหม แม่ไม่เคยขออะไรลูกเลย แต่ครั้งนี้แม่จะขอ แม่อยากขอให้ลูกเริ่มต้นใหม่ แล้วทำการรักษาตัวเถอะนะ แม่ขอร้อง”

บุตรชายปวดหัวใจไม่แพ้กัน อารมณ์ร้อนของเขาทำลายทุกคนโดยเฉพาะคนที่รักเขามากที่สุดอย่างแม่คนนี้

        “ครับ ผมจะยอมทำเพื่อคุณแม่”

 

        “จะ เจ็ดหมื่น!!!

        มาตังร้องเสียงหลงหลังรู้ว่างานใหม่ที่พี่สาวจะไปทำได้ค่าเหนื่อยเกินครึ่งแสน ตาหูร้อนผ่าวไปหมด ขนกายลุกชันราวกับถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง

        “ทำไมมันมากมายแบบนี้ล่ะพี่ญา เขารวยมากหรือจ้ะ?

        “เท่าที่พี่ปุกกี้บอกมาก็รวยมากนะ เห็นว่าทำธุรกิจเหมืองแร่ขายเพชรขายพลอยน่ะ” มารีญาพูดอย่างไม่ตื่นเต้น ผิดกับคนฟังที่ตาโตเท่าไข่ห่าน

        “จริงดิ โห! อย่างรวยอ่ะ” มาตังพูดอย่างอึ้งๆ “แล้วพี่จะไปเมื่อไหร่ล่ะ?” น้องสาวถามต่อ

        ร่างบางเงียบไป ความจริงเธอครุ่นคิดถึงเรื่องนี้มาตลอดหลายคืนที่ผ่านมา หลังจากตกลงว่าจะไปทำงานตามที่ปุกกี้แนะนำก็ลืมนึกไปเสียสนิทว่าบ้านหลังนี้ ถ้าไม่มีเธอสักคนก็จะเหลือแค่ยายกับน้องสาวเท่านั้น

        คนหนึ่งก็ยังเด็ก อีกคนก็คนชราภาพที่มีโรคประจำตัวรุมเร้า

        “เป็นอะไรไปญา คิดอะไรหืม?” เห็นสีหน้าของหลานสาวไม่สู้ดีก็อดที่จะถามไม่ได้

        “อีกสามวันญาก็ต้องไปทำงานประจำที่บ้านคนรวยแล้ว”

        “สามวันเหรอพี่ญา ไวจัง” มาตังรู้สึกใจหาย

        “ใช่” มารีญาพยักหน้า “แต่บางทีพี่อาจจะไม่ไปแล้วก็ได้”

        “ทำไมล่ะพี่ญา เงินตั้งเจ็ดหมื่นเลยนะจะทิ้งลงเหรอ”

        “ก็ถ้าพี่ไปแล้วใครจะอยู่ดูแลเรากับยายล่ะ บ้านก็มีกันแค่สามคน ขาดพี่ไปสักคนแล้วจะอยู่กันยังไง” มารีญาสีหน้าเป็นกังวล

        มาตังเงียบไป จริงด้วยสิ เธอเองก็ลืมเหตุผลตรงนี้ไปเสียสนิทเช่นกัน เด็กสาวมองไปที่ร่างท้วมของยาย แววตามีเพียงความเอ็นดูและรอยยิ้มที่ส่งตอบกลับมาเท่านั้น

        “ไปเถอะลูก ยายกับน้องอยู่ได้”

        “แต่ว่า

        “ปกติเวลาที่ญาไปทำงานแล้วเจ้าตัวแสบไปเรียนหนังสือ ยายก็อยู่คนเดียวมาตลอดนะ ไม่เห็นจะมีอะไรเลย กังวลไปทำไมเรา ไปทำหน้าที่ที่ตัวเองรับปากแล้วเถอะ อย่าให้เสียคำพูดนะหลาน มันไม่ดี” ผู้อาวุโสเตือนสติ

        “จริงด้วยพี่ญา พี่ไปทำงานของพี่เถอะ หนูอยู่ดูแลยายได้” มาตังยิ้มกว้าง อยากช่วยแบ่งเบาภาระของพี่สาวบ้าง

        “พี่แค่เป็นห่วง” มารีญาน้ำตาคลอ มือเหี่ยวย่นลูบใบหน้าเล็กของหลานรัก “กำลังจะได้หน้าที่การงานที่ดีขึ้นอย่าร้องไห้สิลูก”

        “ใช่พี่ญา ถ้าพี่ได้ทำงานนี้เราก็จะมีเงินมารักษาอาการของยายให้ดียิ่งๆ ขึ้นไปอีกไง พี่ไม่อยากเห็นยายหายเป็นปกติเหรอ?” มาตังรู้ว่ามารีญากำลังคิดหนัก เพราะฉะนั้นต้องหาทางพูดเพื่อให้พี่สาวทำใจได้ง่ายขึ้น

        ซึ่งมันก็ได้ผล มารีญาอยากให้วันนั้นมาถึงเร็วๆ ใจจะขาด

        “อยากสิ!

สาวเจ้ารีบตอบ สวมกอดคนเป็นยายแล้วร้องไห้โฮ นานแค่ไหนแล้วนะที่หล่อนไม่ได้แสดงท่าทีอ่อนแอแบบนี้หลังจากเกิดเรื่องเลวร้ายในอดีต

 “หนูรักยายนะจ้ะ ยายต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ หนูสัญญาว่าจะตั้งใจทำงานเก็บเงินเยอะๆ ครอบครัวเราต้องได้สบายกว่านี้ หนูสัญญาค่ะ”

มาตังซึ้งใจน้ำตาไหลตามพี่สาว เด็กน้อยสวมกอดยายอีกคน

        “หนูก็รักยายจ้ะ” มาตังบอก

        “ดูสิเนี่ย เออดีจริงๆ หลานยายทั้งสองคนกลายเป็นคนขี้แยไปได้” หญิงชราแสร้งว่า มือเหี่ยวย่นแสนอบอุ่นลูบศีรษะคนทั้งสอง

        “ยายดูแลตัวเองได้ ญาไม่ต้องห่วงนะลูก ไปทำงานเถอะ เจ้ามาตังน้องเราก็โตพอที่จะรับผิดชอบสิ่งต่างๆ ได้แล้ว ให้โอกาสน้องมันได้โชว์ฝีมือหน่อย”

คนพูดยิ้มเอ็นดู พลอยทำให้หลานรักทั้งสองได้หลุดขำเช่นกัน

        “ยายพูดถูกจ้ะ หนูแข็งแกร่งจะตายไป พี่ญาไม่รู้หรอกว่าหนูเก่งแค่ไหน” น้องสาวยกสองแขนทำท่าเบ่งกล้ามโชว์ มารีญาขยี้เส้นผมของคนตรงหน้า

        “แล้วพี่จะคอยดู!

        “พูดแบบนี้แสดงว่าจะยอมไปทำงานแล้วใช่ปะ?” มาตังยิ้มกว้าง พี่สาวพยักหน้าแทนคำตอบ

        “ดีแล้วหลาน ยายขอให้หนูประสบความสำเร็จยิ่งๆ ขึ้นไปนะลูก”

        คำอวยพรจากยายจะอยู่ในใจของเธอตลอดไป มารีญาสวมกอดร่างท้วมอีกครั้ง แม้ลึกๆ จะเป็นห่วงแต่ก็ต้องเลือกทางเดินข้างหน้าเพื่อสิ่งที่ดีกว่า เธอยังคงยืนยันคำเดิมว่าอยากเห็นยายและมาตังสุขสบายไม่ต้องทนลำบากอีกต่อไป

        ต่อให้หนทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยขวากหนามก็ตาม




ฝากแฟนเพจด้วยนะคะทุกคน


 

ฝากนิยาย E-Book ของเพื่อนแพงด้วยนะคะ

รับรองว่า แซ่บ สนุก จ้า

กดเข้ามาที่ลิ้งค์นี้เลยค่ะ จะเจอนิยายทุกเรื่องของเพื่อนแพง

ช่วงนี้แต่ละเรื่องกำลังโปรฯ ลดราคาค่า

https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=tab_all&search=%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%9E%E0%B8%87



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น