หัวใจมาร

ตอนที่ 13 : บทที่ 6.2 - ไม่อาจกลับหลัง ( อัพบทสุดท้ายแล้วค่ะ ) รบกวนอ่านทล็อคด้วยนะคะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 146
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    29 ธ.ค. 61




















บทที่ 6

ไม่อาจกลับหลัง




          บรรยกาศยามค่ำคืนท่ามกลางธรรมชาติช่างสดชื่นเหลือเกิน ร่างบางที่นอนไม่หลับเพราะเอาแต่คิดมากเรื่องครอบครัวออกมาเดินเล่นสูดกลิ่นไอดิน มารีญาเงยหน้ามองดูดาวบนท้องฟ้า ดวงเล็กดวงใหญ่แข่งกันเปล่งแสงระยิบระยับ เรียกรอยยิ้มบางเบาจากคนที่มีเรื่องทุกข์ใจ

        ในขณะเดียวกันห่างออกไปไม่ไกลนัก ฝั่งตรงข้ามห้องนอนของหญิงสาว หล่อนไม่รู้เลยว่ากำลังมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองทุกอิริยาบถอย่างต่อเนื่อง ร่างสูงใหญ่กดปุ่มขยับวิวแชร์ให้เข้าไปใกล้หน้าต่างบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นใครบางคนได้อย่างถนัดถนี่ แววตาคมกล้าอ่อนแสงลงอย่างไม่รู้ตัว ใบหน้านวลยามส่องกระทบดวงจันทร์ช่างงดงามจนเขาไม่อาจละสายตาได้ เรียวปากหยักเผลอยิ้มออกมาแล้วจับแก้มสาก ภาพที่หล่อนสาดน้ำใส่หน้าของตนเด่นชัดขึ้นมาอีกครั้ง ไม่มีแววตาหวาดกลัวอยู่ในนั้นเลยสักนิด มีเพียงความมุ่งมั่นและกล้าหาญ เธอแตกต่างจากคนอื่นโดยสิ้นเชิง ทุกคนล้วนแล้วแต่หวาดกลัวเขา ผิดกับผู้หญิงคนนั้น

        หล่อนกล้าที่จะต่อปากต่อคำอย่างไม่คิดหวั่นเกรง

        “ทำไม…?” เสียงเข้มขาดหาย จู่ๆ ใบหน้าที่ตอนแรกยิ้มแย้มล้อเล่นกับนวลจันทร์ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นร้องไห้

        “เดี๋ยวนะ ฉันจะไปสนใจทำไมว่ายัยนั่นจะร้องหรือไม่ร้อง เกี่ยวอะไรกับฉันด้วยเนี่ย”

คริส วู พึมพำกับตนเอง แววตาไม่พอใจผุดขึ้นอีกครั้งยามมองเรือนร่างอรชรผ่านกระจกบานใส ชายหนุ่มบังคับรถเข็นไปยังเตียงกว้างก่อนจะค่อยๆ ดันตัวขึ้นไปนอนแผ่หลาบนฟูกหนานุ่ม มือใหญ่กายหน้าผากลืมตามองเพดานนิ่ง วาจาของผู้หญิงคนนั้นลอยเข้ามาเป็นระยะๆ เขาไม่เข้าใจว่าจะไปจดจำมันทำไม ยิ่งคิดก็ยิ่งไร้เหตุผลจนพาลให้เกิดเป็นความหงุดหงิด

        “ยัยตัวแสบ แค่ไม่กี่วันเธอก็กวนใจฉันแล้ว ให้ตายสิ บ้าชะมัด!

       

        มารีญาตื่นแต่เช้าเพื่อเริ่มปฎิบัติหน้าที่อีกครั้ง แม้เมื่อวานจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นจนถึงขั้นอยากลาออก แต่กลับมีเรื่องยายเข้ามากะทันหันจึงทำให้เธอไม่สามารถละทิ้งงานตรงนี้ได้ อีกทั้งคุณสุนีย์ก็แสดงความใจกว้างด้วยการให้เบิกเงินล่วงหน้าก่อนหนึ่งเดือน นั่นเท่ากับว่าเธอต้องทำหน้าที่ดูแลผู้ชายเจ้าอารมณ์ไปตลอดระยะเวลากว่าหนึ่งเดือนเต็ม ถึงจะคิดไปจากที่นี่ได้

        ทว่าร่างบางก็ยังคิดไม่ตกว่าถ้าลาออกจากงานนี้แล้วจะไปทำที่ไหนต่อ แม้ว่าปุ๊กกี้จะสามารถช่วยให้ได้งานที่โรงพยาบาลใหม่ได้ก็ตาม ซึ่งแน่นอนว่าทุกอย่างต้องเป็นไปตามขั้นตอน ไม่ได้รับการการันตีว่าจะได้ทำทันทีที่ต้องการ เพราะฉะนั้นหลังจากนี้เป็นต้นไปเธอต้องคิดให้รอบคอบ ต้องอดทนอดกลั้นแม้ใจอยากจะฟาดฟันกับคนบ้าอย่างคริส วู ก็ตาม

        “จะไปจริงๆ หรือคุณ” มะนาวรีบวิ่งเข้ามาถามหลังเห็นร่างบางยกถาดอาหารเตรียมเดินไปยังห้องเรือนกระจกอีกครั้ง

        “ทั้งๆ ที่เกิดเรื่องเมื่อวานอ่ะนะ ยังจะกล้าเข้าไปอีกเหรอ?

        “นังมะนาว!” เสียงของพี่สาวดังลั่นมาแต่ไกล ส้มรีบดึงหูของคนจอมจุ้นให้มายืนข้างตน “ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณพยาบาล ยัยเนี่ยมันชอบแส่ชอบเผือกเรื่องชาวบ้าน”

        “ก็ฉันอยากรู้นี่น่า คุณไม่กลัวถูกคุณคริสด่าหรือไง” เจ้าตัวยังไม่วายหันไปถามร่างบาง มารีญายิ้มเล็กน้อย

        ใครว่าไม่กลัว หัวใจของหล่อนเต้นระทึกยิ่งกว่าดูหนังสยองขวัญซะอีก ผู้ชายคนนั้นจะเขวี้ยงจานข้าวใส่อีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ เมื่อวานสายตาของเขาดูแค้นไม่เบาที่ถูกเธอสาดน้ำใส่หน้า

        “ฉันไปก่อนนะ” เสียงหวานกล่าว ส้มรีบหลีกทางให้พร้อมรอยยิ้มเป็นกำลังใจ

        อีกครั้งกับการกลับมายืนอยู่หน้าห้องเรือนกระจก ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศยังคงเล็ดลอดออกมาตามช่องว่างใต้ประตูไม้แกะสลัก เรียวปากอิ่มเป่าลมฟู่เพื่อดึงสติคืนสู่ร่าง ครั้งนี้ต้องใจเย็นๆ แม้จะถูกด่าถูกต่อว่าก็ต้องใจเย็นๆ ท่องเอาไว้ว่ารับเงินล่วงหน้ามาแล้ว จะทำอะไรต้องนึกถึงหน้าน้อง หน้ายายเข้าไว้ มารีญากล่อมประสาทตัวเองให้คิดตามที่วางแผน เมื่อมั่นใจว่าสามารถเผชิญหน้ากับคนด้านในได้แล้ว มือเรียวจึงค่อยๆ ผลักประตูเข้าไปอย่างช้าๆ

        มุมเดิม เขายังคงนั่งหันหลังแล้วทอดสายตามองวิวทัศน์เหมือนวันแรกที่พบกันไม่มีผิด

        มารีญาวางถาดอาหารลงบนโต๊ะไม้ ยืนสูดลมหายใจเข้าปอดอีกครั้ง เรียวปากอิ่มกำลังจะเอ่ยเรียก ทว่าคนตัวโตกลับหันหน้ามาสบตาด้วยเสียก่อน สาวเจ้าสะดุ้งเฮือก หวาดผวาคิดว่าเขาจะอาละวาด

        “เช้านี้มีอะไรกิน?

        เสียงเข้มเอ่ยถามพลางชะโงกหน้ามองไปที่อาหาร มารีญาขมวดคิ้ว ผิดคาดอย่างรุนแรง ทำไมเขาถึงไม่โวยวายล่ะ หรือว่าจะป่วยจนเพี้ยนไปแล้ว

        “ยืนเฉยอยู่ทำไมล่ะ ป้อนข้าวฉันสิ” 

        “วะ ว่าไงนะคะ?!” มารีญาร้องเสียงหลง จ้องหน้าเขาตาไม่กระพริบ

        “ก็นี่มันเป็นงานของเธอไม่ใช่หรือไง ดูแลฉันให้คุ้มกับเงินเดือนที่แม่ฉันจ่ายหน่อยสิ” คริส วู ว่า ไม่วายแหนะแหนเรื่องเงินเรื่องทองอยู่ดี

        แต่ช่างก่อนเถอะ…! มารีญาทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องลงมือป้อนข้าวชายเจ้าอารมณ์ ข้อมือเล็กสั่นระริกบังคับให้ช้อนจดจ่อไปที่ริมฝีปากหยัก ไม่รู้ทำไมว่าพอเห็นอาการตื่นตระหนกของเธอแล้ว เขากลับรู้สึกสนุกแปลกๆ

        “กินสิ”

เสียงหวานว่า คริส วู ยักไหล่ก่อนจะอ้าปากงับช้อนที่ร่างบางเป็นคนถือ ข้าวต้มหมูรสชาติเหมือนเดิมทุกครั้ง แล้วทำไมวันนี้มันถึงอร่อยเป็นพิเศษ

        จริงสินะ เพราะวันนี้เขาจะได้แก้แค้นยัยพยาบาลจอมเหวี่ยงยังไงล่ะ

        “แค่กๆ” ชายหนุ่มแกล้งไอแล้วพ่นข้าวใส่ใบหน้าหวาน มารีญาหลับตาแน่น สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เธอช็อกมากกว่าตกใจ

        “โทษทีๆ ข้าวต้มมันเค็มไปหน่อย ฉันไม่ชอบกินเค็ม”

เขาว่าพลางหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดรอบปากหยัก เจ้าหล่อนยังคงหลับตานิ่งอยู่แบบนั้น คนตัวโตแอบลอบยิ้มสะใจ

        มารีญาพยายามระงับโทสะที่กำลังตีรวนอยู่ภายใน หญิงสาวเปิดเปลือกตาสบมองใบหน้าหล่อเหลา คิ้วหนาเข้มขยับขึ้นลงราวกับยั่วยุ

เขาแกล้งเธอ ทุกอย่างชัดเจนว่าเขาแกล้งเธอ!

        “เมื่อวานเธอสาดน้ำใส่หน้าฉัน มาตอนนี้ถ้าฉันจะทำบ้าง ก็อย่ามาว่ากัน”

        เขามันพวกเจ็บแล้วจำ การกระทำของหล่อนมันถูกฝังอยู่ในใจ ไม่เคยมีใครกล้าทำกับเขาแบบนั้นมาก่อน โทษของความอวดดีโดนแค่นี้ยังถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ

        “ฉันไม่อยากกินแล้ว เอาออกไป!” เขาสั่ง แววตาเริ่มกลับมาดุดันเหมือนเดิม

        มารีญาหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดเศษข้าวที่ติดเต็มกรอบหน้าหวาน ความโกรธเริ่มทุเลาลง เหลือเพียงความน้อยเนื้อต่ำใจเข้าแทรกแซง ดวงตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ยิ่งกลั้นเหมือนยิ่งไหล สุดท้ายแก้มนวลก็เปียกชื้นอย่างห้ามไม่อยู่

        คริส วู ตกใจเมื่อเห็นร่างบางกำลังร้องไห้

        “เป็นอะไร สำออยอะไรของเธอ?

        “ไม่กล้าหรอกค่ะ” มารีญาโพล่งขึ้น “คนจนๆ ไร้ค่าอย่างฉันไม่กล้ามานั่งบีบน้ำตาสำออยร้องไห้ต่อหน้าคุณหรอก เพียงแต่ฉันเกลียดตัวเองที่เกิดมาต่ำต้อยจนต้องโดนดูถูกแบบนี้”

        คริส วู เงียบไป เขาไม่คิดว่าสิ่งที่ทำจะส่งผลให้เธอเสียใจ เขาเพียงแต่ต้องการสั่งสอนให้เธอรู้ว่าไม่ควรมาอวดดีกับเขา

        “รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวจะเอาข้าวต้มถ้วยใหม่มาให้”

        “ไม่ต้องเอามาแล้ว ฉันไม่อยากกิน” คนไม่สมประกอบดื้อรั้น

        “คุณต้องทานยา อย่าปฎิเสธอาหารเช้าเลยค่ะ ฉันต้องอยู่ที่นี่เพื่อดูแลคุณ ถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรงก็ช่วยให้ความร่วมมือด้วย อย่างน้อยๆ ก็แค่หนึ่งเดือนเท่านั้น”

        “หมายความว่ายังไง?

        ใช่ การกระทำของเขาที่แสดงต่อเธอเปรียบดั่งฟางเส้นสุดท้าย ที่ทำให้มารีญาตัดสินใจทำงานชดใช้เงินที่เบิกไปล่วงหน้าแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น หลังจากนี้เธอจะไปตายเอาดาบหน้า สู้ลำบากหางานใหม่อีกครั้ง ยังดีกว่าต้องมานั่งทนรองรับอะไรแย่ๆ จากผู้ชายใจหยาบคนนี้

        “รอสักครู่นะคะ”

        ร่างบางไม่ตอบอะไรนอกจากหยิบถาดสีเงินเดินออกไปจากห้อง หญิงสาวจัดการตักข้าวต้มถ้วยใหม่แล้วนำไปเสิร์ฟเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้พอวางอาหารลงบนโต๊ะ สาวเจ้าก็รีบออกจากห้องทันที ไม่รอดูว่าเขาจะกินหรือไม่ หญิงสาวจัดเตรียมยาเอาไว้ให้เสร็จสรรพ

เขาจะกินหรือไม่ก็ช่าง เธอทำตามหน้าที่แล้ว

        มารีญากลับมาที่ห้องนอนอีกครั้ง จัดการอาบน้ำชำระล้างทำความสะอาดร่างกายใหม่ ร่างบางร้องไห้ด้วยกลั้นไม่อยู่ หนึ่งเดือนของเธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง แค่เกิดมาจนต้องทนให้เหยียดหยามถึงเพียงนี้เชียวหรือ สวรรค์ใจร้ายเกินไปแล้วนะ

        “อดทนไว้มารีญา ท่องเอาไว้ว่าแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น!




โปรดติดตอนต่อไปในรูปเล่ม




คุยกันหน่อยจ้า 

นิยายเรื่อง "หัวใจมาร" จะอัพให้อ่านแค่บทที่ 6 เป็นบทสุดท้ายแล้วนะคะ เพราะจัดจำหน่ายในรูปแบบ E-Book วันที่ 30.12.61 ในราคาเพียงแค่ 149 บาท เท่านั้นค่ะ ( ราคากำลังดีเหมือนเดิมจ้า ) ฝากด้วยนะคะทุกคน ไปให้กำลังใจนางเอกของเรารับมือกับอีตาอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ กันเต๊อะ ฮ่าๆ 


ขอบคุณทุกการสนับสนุนนะคะ แม้ไม่มีคอมเม้นเลยแต่เก๋ารู้ว่ายังมีคนแอบอ่าน ฮ่าๆ พบกันใหม่เรื่องหน้านะคะ 


อ้อ ฝากนิยายเรื่อง "กรงรักเถื่อนสวาท" ด้วยนะคะ เพื่อนแพงอัพบทนำไปเรียบร้อยแล้วค่ะ จะเริ่มอัพต่อจากนี้จนกว่าจะหมดโควต้า 50% ของเนื้อเรื่องนะคะ เป็นแนวสายโรแมนติกดราม่า ร้อนแรง สายฮอตปรอทแตกห้ามพลาดเด้อ จุ๊บๆ รักทุกคนเบย 




ฝากนิยาย E-Book ของเพื่อนแพงด้วยนะคะ

รับรองว่า แซ่บ สนุก จ้า

กดเข้ามาที่ลิ้งค์นี้เลยค่ะ จะเจอนิยายทุกเรื่องของเพื่อนแพง

ช่วงนี้แต่ละเรื่องกำลังโปรฯ ลดราคาค่า

https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=tab_all&search=%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%9E%E0%B8%87










                                                     ฝากแฟนเพจด้วยนะคะทุกคน

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น