▐▐ Pause & Play ► เพราะพักพาพบ [Yaoi]

ตอนที่ 8 : Final Track :⥁ Loop the Happiness

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    22 ม.ค. 62

Final Track : Loop the Happiness

 

 

“เฮ้อ~  นึกว่าจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่ออฟฟิศแล้ว”

“พอส! ถอดรองเท้าก่อนสิ”

 

เจ้าของห้องหันกลับมาขมวดคิ้วใส่  สรุปนี่มันห้องใครกันแน่เนี่ย  กระนั้นก็ยอมเดินกลับไปปลดรองเท้าที่ทางเข้าแต่โดยดี  ชายหนุ่มเดินโงนเงนไปล้มตัวนั่งลงบนโซฟา

“วันนี้ไม่อาบน้ำแล้ว”

“สกปรกน่า” เจตน์จุ้นจ้านใส่  มือข้างหนึ่งพยายามดึงอีกฝ่ายขึ้น “อาบก่อน  จะได้นอนสบาย ๆ”

“ไม่อาววววว” เด็กโข่งงอแง “โดนด่ามาไม่มีอารมณ์อาบ”

“มันเกี่ยวกันที่ไหนล่ะนั่น”

“ไม่อยากทำไรแล้วอะ”

พลังชีวิตหดจนเหลือขีดสุดท้ายกะพริบไฟสีแดงปริบ ๆ เตือนว่าซากบนโซฟาใกล้จะสิ้นชีพเต็มทนแล้ว  สาเหตุน่ะเหรอ?  คำตอบอย่างพนักงานกินเงินเดือนก็คือ ประชุมนั่นแหละ

เจตน์ผู้ผ่านโปรฯแล้วได้ลิ้มรสถึงการถูกคาดหวังในผลงานอย่างลึกซึ้ง  ไม่ใช่แค่ทำงานให้ผ่านไปวัน ๆ แต่ต้องทำให้มากขึ้นราวกับไม่มีเพดานแห่งความสำเร็จ  พร้อมด้วยวลีฮิตอย่างตัวเลขไม่เคยโกหกใคร

ฝ่ายอื่นให้ข้อเสนออุบาทว์ ๆ มาก็ต้องบากหน้าเอาไปเจรจา  โดนด่ากลับมาก็รับเข้าไปเต็มตีน  ตัวเขาน่ะไม่เท่าไหร่ แต่คุณฝ่ายขายนี่สิ.....

“รอบนี้ฉันร่วงลงมาเป็นอันดับห้าเชียวนะ” ซากศพชูนิ้วขึ้น “ที่ห้า!!!

“จากสี่สิบคนก็ไม่แย่นี่”

“แต่ฉันเคยอยู่ที่สามนะ!!” ชายตกอับซบใบหน้าลงกับมือ “ร่วงนิดหน่อยไอ้พี่กุ้งก็กัดจนเนื้อหลุดแล้ว”

“อ๊ะ!!” เจตน์ทุบฝ่ามือราวกับนึกอะไรขึ้นได้ “ถ้างั้นฉันจะแชร์เรื่องแย่ ๆ ของวันนี้ให้นายฟังบ้าง”

“หือ?”

“พี่เบสเผลอจ้องจมูกฉันนานมาก เหมือนจะจับผิดว่าทำมาเยอะขนาดไหน” ปลายนิ้วชี้ไปที่กลางใบหน้าของตัวเอง “แล้วก็พึมพำแนว ๆ ว่า ลูกจะหน้ายังไงด้วย”

“อะไรล่ะนั่น  ไร้มารยาท!!!

“เห็นไหมล่ะ  มัน----”

“นายเป็นแฟนฉันไม่เห็นต้องสนเรื่องหน้าลูกเลย!!

 

เอ่อ....เป็นเรื่องนั้นหรอกเหรอ....

ไอ้เจตน์เกาหัวแกร่ก ๆ ไอ้ที่หวังว่าพอฟังเรื่องบัดซบของเขาแล้วพอสจะรู้สึกว่าตัวเองไม่เดียวดายกลับกลายเป็นอีกอย่างไปเสียได้  แถมเขายังคิดวิธีปลอบที่ดีกว่านี้ไม่ได้แล้ว  ช่างเป็นคนรักที่บ้องตื้น-----

“ขอบใจนะ  นายเองก็ลำบากแย่เลย”

“เอ่อ ไม่ใช่จะข่มว่าฉันลำบากกว่านายหรอกนะ อย่าเข้าใจผิด” ชายหนุ่มกุมมืออีกฝ่ายไว้ “แค่จะบอกว่า...อ่า...เอ่อ....อย่าเครียดเลยเนอะ  เรื่องอันดับเดือนหน้าค่อยเอาใหม่ แต่จมูกฉันมันแก้ไม่ได้แล้ว”

                “ฮ่า ๆ ๆ” ได้ผลหรือเปล่าไม่รู้ แต่เห็นพอสระเบิดเสียงหัวเราะออกมาได้เจตน์ก็สบายใจ “ไม่ต้องแก้หรอก  แบบนี้หล่อที่สุดแล้ว”

                “อย่าปลอบคืนสิ  ฉันไม่ได้คิดมากเรื่องนั้นสักหน่อย”

            ตุบ!

คนตัวเล็กกว่าเอียงหัวซบลงบนบ่า  ไถเส้นผมเข้าหาเล็กน้อย “คบกันมาตั้งนานแล้วยังปลอบแย่เหมือนเดิมเลยน้า ~

“ถ้าดีขึ้นแล้วก็ไปอาบน้ำสิ”

“เนี่ย! ปลอบห่วยชะมัด”

“ไม่นอนกับคนไม่อาบน้ำหรอกนะ”

“นายก็ไม่ต้องอาบสิ  เจ๊ากัน!” คนเจ้าเล่ห์ต่อรอง “แล้วนี่น้องเจตน์โทรบอกคุณแม่ยังคร้าบ~  มานอนค้างบ้านเพื่อนชายเนี่ย”

“โทรตั้งแต่กลางวันแล้ว” ไอ้ลูกแหง่งึมงำ “มาบ่อยจนแม่ไม่เชื่อว่าเป็นเพื่อนแล้ว”

“เซนส์ของความเป็นแม่สินะ”

“อ๊ะ! นายชวนฉันเปลี่ยนเรื่องนี่นา” เกือบเสียรู้ไอ้ตัวแสบแล้วไหมล่ะ!! คิดได้ดังนั้นเจตน์ก็ลุกขึ้นยืน  กระตุกแขนไร้กระดูกของร่างบนโซฟา “ไปเถอะ  เปลี่ยนเสื้อผ้าก็ยังดี”

สุดท้ายไอ้คนขี้เกียจก็แพ้ลูกตื๊อเจตน์จนได้  ถูกหิ้วปีกยัดผ้าขนหนูใส่มือผลักเข้าห้องน้ำมาแบบงง ๆ ไหนว่าแค่เปลี่ยนชุดก็พอไงวะ แต่ก็เอาเถอะอาบน้ำให้ตัวเบาขึ้นสักหน่อยก็ดี

ชีวิตรักในออฟฟิศหวานชื่นรื่นรมย์จนเริ่มมีคนสงสัยความสัมพันธ์ของพวกเขา แต่การ์ด เพื่อนมัธยมก็ใช้งานได้อย่างดีเยี่ยม  จะปีพ.ศ.ไหนก็เถอะ แต่การตกเป็นขี้ปากเพื่อนร่วมงานไม่ใช่เรื่องสนุกเลย

“ใช้ห้องน้ำเสร็จแล้วนะ” เจ้าของห้องชะโงกหน้าออกมา  ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก  พอสก้าวขาหันซ้ายขวาหาเป้าหมาย  ก่อนจะพบว่าหลังฉากกั้นห้องนอนมีปลายถุงเท้าสีน้ำตาลยื่นออกมา  ชายหนุ่มแสยะยิ้มก่อนจะสาวเท้าเข้าไปหา “พุ่งตรงมาห้องนอนแบบนี้หวังอะไรหรือเปล่า”

“พอส” ทว่าเจตน์กลับตอบเสียงเข้ม

“หือ?”

“นี่ของใคร”

จากรูปประโยคแล้ววัตถุต้องสงสัยนั่นต้องร้ายแรงระดับทำรักร้าวฉาน  แนว ๆ ถุงยาง  กางเกงในใช้แล้ว ของเล่นผู้ใหญ่  ทว่าเมื่อพอเข้าไปถึงจุดเกิดเหตุกลับต้องรีบคลายหัวคิ้วโดยพลัน

“ของเพื่อนอะ”

“เพื่อนเล่นกีตาร์ด้วยเหรอ”

“ไม่รู้มัน” เขาเดินไปนั่งลงบนเตียง  มองเจตน์ที่ลูบ ๆ คลำ ๆ เครื่องดนตรีบนพื้นไม่วาง “มาทำธุระแถวนี้แล้วก็มาฝากไว้”

“เพื่อนเยอะเนอะ”

“อะไรกัน” พสุใช้เท้าเขี่ย ๆ ตรงขาอีกฝ่าย “หึงด้วยเหรอเนี่ย”

“เปล่า” โกหกหน้าตายชัด ๆ แต่เอ๊ะ....ปกติก็หน้าแบบนี้ หรือไม่ได้โกหกกันนะ “ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว”

“อืม”

พูดจบพอสก็ทิ้งตัวนอนแผ่ลงไปบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง  ดูท่าพลังชีวิตจะหมดหลอดอย่างเจ้าตัวว่าจริง ๆ ถึงได้เลิกแซวเจตน์อย่างง่ายดาย  คนตัวสูงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ได้ออกไปอาบน้ำอย่างที่บอกเอาไว้

ใบหน้าของพอสเด่นชัดอยู่ตรงหน้า  ถึงจะพยายามร่างเริงอย่างไรเจตน์รู้ดีว่าในใจยังคงหมกมุ่นกับเรื่องอันดับไม่เลิก  มันเขียนอยู่บนใบหน้าอย่างชัดเจนทั้งความเครียดและผิดหวัง  ตัวเขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรให้เจ้าตัวรู้สึกดีขึ้น

คนบนเตียงพลิกตัวตะแคงเงี่ยหูรอฟังเสียงจากห้องน้ำทว่ากลับไม่มี  พอสขยับซุกใบหน้าลงกับหมอนอย่างเกียจคร้าน  ไม่ทันจะเปิดเปลือกตาขึ้นก็ได้ยินเสียงกรีดสายกีตาร์  พร้อมน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เขาหลงใหล

 



หากเธอเหนื่อยล้าผิดหวัง ชีวิตไม่เป็นเหมือนที่ตั้งใจ

 

ดวงตากลมเบิกโพลงขึ้นทันที  นี่มัน.....

 

ทุก ๆ สิ่ง และทุก ๆ อย่าง....นั้นไม่เป็นเหมือนเคยฝันไว้

 

เจตน์นั่งอยู่บนพื้น  โอบกีตาร์ไว้ในอ้อมแขน  พระเจ้า....พอสแทบตาบอดเพราะประกายไอดอลที่เปล่งออกมา  นี่มันเจย์เอทด์ในลุคแฟนหนุ่มออฟฟิศ!!  สวมเสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอก  เส้นผมถูกเสยขึ้นไปลวก ๆ

 

“หากปล่อยชีวิตที่ผิดหวัง ให้นั่งอยู่ตรงนั้นตลอดไป  วันที่เธอเฝ้ารอคอยด้วยหัวใจ นั้นคงจะไม่มาสักที....”

 

                หัวใจแห้งเหี่ยวของซากศพพลันเต้นแรง  ความอบอุ่นแผ่ซ่านเมื่อดวงตาทั้งสองสบประสานเข้าหากัน

 

“อยู่ที่เธอนั้นจะกล้าเปิด เปิดตาและเปิดหูและเปิดใจ” เจตน์มองตรงเข้ามาถึงกลางใจ  พูดกับเขาอย่างอ่อนโยน “มองโลกด้วยมุมมองด้านใหม่ ไม่ว่าจะร้ายหรือจะดี

            อา....ไม่ไหวแล้ว  ต่อให้คนทั้งโลกไม่เห็น แต่สำหรับพอสยังไงเจย์เอดท์ก็สว่างไสวที่สุด

                ทันทีที่มือละออกจากสายกีตาร์ร่างบนเตียงก็โผเข้ากอดจนกระแทกเข้ากับเครื่องดนตรี

แอ่ก!!

                “เดี๋ยวใจเย็นสิ!” เจตน์รีบปรามก่อนจะโยนกีตาร์ไปข้าง ๆ ตัว  พอไม่มีอะไรขวางกั้นก็ถูกโจมตีด้วยอ้อมกอดหนุบหนับเข้าเต็มรัก  ใบหน้าหมองหม่นราหูอมเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นสดใสดั่งดอกไม้บาน  ดวงตาปิดจนเป็นขีด  แก้มยกสูงแทบปริแตก  ส่วนปากก็ยิ้มเห็นฟันแทบทุกซี่  น่ารักเสียจนเจตน์อดจะลูบหัวไม่ได้

                “อ๊า!  รักเจย์เอดท์ที่สุดในโลกเลย!!

                “อ้าว แล้วเจตน์ล่ะ”

                “มันก็คนเดียวกันนั่นแหละ  แค่มีหลายปาง”

                “นี่คนหรือพระหือ?”

                “อ๊ะ! จริงสิ  วันนี้มัวแต่เครียดเรื่องประชุม  ลืมเรื่องสำคัญที่สุดไปเลย” พูดจบพอสก็ผละออกวิ่งไปคว้ามือถือบนโต๊ะ  พอกลับเข้ามาก็ทิ้งตัวนั่งลงบนตักอีกฝ่ายหน้าตาเฉย แนบแผ่นหลังเข้ากับอกไอ้เจตน์แบบไม่ปรึกษาท่อนล่างเขาสักคำ  ปลายนิ้วกดลงบนหน้าจออุปกรณ์อย่างคล่องแคล่ว “รับรองว่านายจะต้องเซอร์ไพรส์”

                “หือ??”

                “เท่แดน~

                ขมวดคิ้วไม่ทันคลายคำเฉลยก็มาสาดแสงใส่หน้า

 

            “ยินดีด้วยกับพันวิวนะน้องเจตน์!

                “เอ๊ะ...”

                เจ้าของคลิปช็อกจนแน่นิ่ง  ลำบากพอสต้องชี้ตัวเลขที่มุมขวาล่างของคลิปให้ดู  เขาชะโงกหน้าเข้าไปใกล้จนลูกตาแทบทิ่มเข้าจอ

            พระเจ้า  ถึงพันแล้วจริง ๆ ด้วย...

แม้จะเป็นแม่ไปแล้วห้าร้อย  พอสอีกห้าร้อยก็ตาม แต่มันถึงพันแล้วจริง ๆ....

                “ดีใจด้วยนะ!!  บอกแล้วว่าเสียงนายเยี่ยมที่สุดเลย”

                “หึ” เจตน์หัวเราะขึ้นจมูก  ไอ้ตัวแสบเอ๊ย....เป็นวิวตัวเองเกินครึ่งแล้วมั้ง

                “จะว่าไปนายไม่สนใจอัพคลิปใหม่ลงบ้างเหรอ  แฟนคลับเขารออยู่นะ” คนฟังเลิกคิ้วใส่ไอ้ แฟนคลับที่ว่า  ดูเอาเถอะคนเรา  กล้าเนียนขอกันโต้ง ๆ แบบนี้เลย

                “ไม่ลงแล้ว”

                “ว้า~

            “ไว้ร้องให้คนแถวนี้ฟังก็พอ”

                อุก!  ประโยคหวานทิ่มทะลุกลางใจจนพอสกระอักเลือดน็อคเอาท์คาที่  ไร้เรี่ยวแรงจนต้องไหลตัวพิงแนบแผ่นอกด้านหลัง ซบหัวลงกับคออีกฝ่าย  ตายอย่างไรให้ได้ซีนพอสรู้ดีที่สุด  เขายกมือขึ้นลูบปลายคางพ่อไอดอลตกอับ

                “ไม่เป็นไรเนอะ  นายก็เป็นหนุ่มออฟฟิศที่ร้องเพลงเพราะที่สุดเป็นไง!!

 

                เศษซากความฝันอันน่าอายนั้นไม่น่ามองเลยสักนิด แต่ครั้งนี้เจตน์กลับมองหน้าจอแล้วยิ้มออกมา  อาจยังไม่ได้ชอบตัวเองในตอนนั้น แต่ก็ภูมิใจที่ผ่านมันมาได้  ก็ทุกคนบนโลกไม่ได้เกิดมาเพื่อประสบความสำเร็จนี่นา....

                เขาหยิบมือถืออีกฝ่ายขึ้นมาเปิดดูคลิปนั้นอีกครั้งในรอบปี  อ๋า....แอบเสียงไม่ถึงด้วยนี่หว่าไอ้เจย์เอดท์  ต้องฝึกอีกสักหน่อยแล้ว  ตอนนั้นเองที่ดวงตาเหลือบไปเห็นความคิดเห็นด้านล่าง

คอมเม้นหลักสิบ  เป็นแม่ไปแล้วสอง  เพื่อนอีกห้า  ทว่ากลับมีข้อความหนึ่งที่เขาไม่เคยได้ใส่ใจอ่านซ้ำ...

 

PausePause  1 ปีที่ผ่านมา

ขอบคุณที่ร้องเพลงนะ  ได้รับกำลังใจจากเจย์เอดท์เต็มหลอดพลังไปเลย!

 

ไม่เคยสังเกตเห็นเลยแฮะ....

                เจตน์แค่นยิ้มกับตัวเอง  อา....เขายอมชอบเจย์เอดท์ขึ้นมานิดนึงก็ได้

                คนบนตักหันมาถามด้วยดวงตาเป็นประกาย “คราวหน้ารีเควสเพลงอะไรดีนะ?”

                “เลือกมาสิ...”

 

ไม่มีรางวัลสำหรับผู้แพ้หรอก

แต่เมื่อไปไม่ถึงฝัน แค่ได้รอยยิ้มของพอสก็ถือเป็นรางวัลแล้ว

 

 

            “แล้วจะร้องให้ฟังจนเบื่อไปข้างเลย”

 

 

 

 

END


ในที่สุดก็มาถึงตอนจบแล้วนะคะ  จัดเป็นเรื่องสั้นขนาดยาวแล้วกันเนอะคะ

ขอพูดถึงเรื่องนี้หน่อยดีกว่า  ตอนนี้เรากำลังพยายามเขียนเรื่องยาวเรื่องหนึ่งที่ไม่ใช่แนวที่เคยทำ  เขียนมาเป็นปีได้แค่ 6 ตอนอยู่เลยยังไม่กล้าโพสต์ลงเว็บ  ทีนี้ก็รู้สึกว่าตัวเองเครียดมากจนอยากหาอะไรเบาสมองเขียนสักหน่อย และก็คลอดออกมาเป็น Pause&Play ด้วยประการฉะนี้ค่ะ 55555

อยากมีพระเอกสายไอดอลบ้าง แต่ไหงออกมาเป็นสายน้องก็ไม่รู้  เขียนไปก็นว้องงงงในใจ  ฮือออออออ

ในขณะที่พอสก็ซื่อตรงจนน่ากลัว  ดราม่าทั้งหมดก็มาจากเจตน์ล้วน ๆ แหละค่ะ  คิดเยอะไปไยไอ้หนุ่มมมม!!


หวังว่าจะเอ็นดูน้องเจตน์น้องพอสบ้าง  ไม่มากก็น้อยนะคะ

เป็นกำลังใจให้คนทิ้งฝันและคนไร้ฝันทุกคนค่ะ


กลับมาเจอกันอีกครั้งเรื่องหน้านะคะ  น่าจะภายในปีนี้แหละค่ะ

ขอบคุณทุกคนมาก ๆ ที่ติดตามกันมาตลอด  ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ  รักสสสสสส์

//รวบกอดปอดแหลก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

121 ความคิดเห็น

  1. #121 salinishukul (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 11:48
    น่าร้ากกกกกก
    #121
    0
  2. #119 Tanee Lov (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 20:56
    คิดถึงเรื่องยาวคุมไรท์แน้ววว
    #119
    0
  3. #117 :1Ö'clock° (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 05:01
    ขอบคุณนะคะที่เขียนเรื่องดีๆมาให้อ่านตลอดเลย สำหรับเรื่องนี้อ่านแล้วมีความสุขจัง >—< เจตน์กับพอสคือน่ารักมากๆๆ ชอบมากกกกก เอ็นดูววว ;—; เป็นอีกหนี่งเรื่องที่ต้องได้กลับมาอ่านซ้ำบ่อยๆแน่นอน
    #117
    0
  4. #116 ก้อนดิน ปั้นดาว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 18:36
    เป็นเดอะเบสท์นิยายเรื่องสั้นในใจผมเรื่องหนึ่งเลยนะ แงง
    #116
    0
  5. #115 UkaUka (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 08:46
    โอ้ยยย น่ารักมากก อ่านเเล้วยิ้มตามตลอดเลย ชอบความสดใสของพอสพอสมากกก ถ้านี่เป็นเจตน์ก็คงทนความน่ารักของน้องไม่ไหว เรื่องนี้จังหวะมันคอมเมดี้มากเลยยย ชอบนะคะะะ
    #115
    0
  6. #113 Artemis~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 23:15
    23.05 น. 8/5/19 อ่านจบแล้วค่ะ สำหรับเรื่องนี้ น้องเจตน์กับเจ้าพอส น่ารักใสๆ จริงๆ เราชอบมากๆเลยค่ะ ชอบคาร์แรคเตอร์ของทั้งสองคนมาก เอ็นดูวว ชอบความซื่อของเจตน์ ชอบความขี้หยอดของพอส555 อ่านไปยิ้มไป อ่านไปแล้วก็ขำไป มีซึมๆตามน้องเจตน์เค้าด้วยค่ะ ???? แต่พอเคลียร์ได้ก็โล่วใจตาม เราประทับใจกับทุกเรื่องราวเลย โดยเฉพาะตอนบอกรักแบบมันดีต่อใจเอามากๆ งือออ ขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องราวดีๆมาให้อ่านอยู่เสมอเลย เราชอบเรื่องที่คุณindigoแต่งมากๆทุกเรื่องเลยค่ะ ทุกเรื่องทำให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจทุกครั้งเลย ดีใจจริงๆนะคะที่ได้มาอ่านตั้งแต่ dnd ยันเรื่องปัจจุบัน ขอบคุณสำหรับความสุขที่มอบให้กันนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอเลยค่ะะ ????????????????
    #113
    0
  7. #95 ก้อนดิน ปั้นดาว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 18:33
    ทำความฝันไม่สำเร็จน่ะมันไม่ตายหรอก แต่ตายก่อนที่จะได้เริ่มทำมันนี่สิ...โครตน่าเสียดายเลย
    นิยายเรื่องนี้ครับ!! ถึงจะเป็นผู้แพ้ แต่รอยยิ้มความสุขที่ทำตามฝัน ณ ตอนนั้นก็ไม่ได้ปลอมนี่เนอะ
    #95
    0
  8. #88 J.lasa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 11:46
    เอ็นดูทั้งเจตน์ทั้งพอสเลยค่ะ เป็นคู่ที่น่ารักมากๆ ขอบคุณที่เขียนขึ้นมานะคะ เราอ่านแล้วอารมณ์ดีมากเลย
    #88
    0
  9. #78 Siraprapa Jaja (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 22:51
    แงเราพึ่งมาอ่านคือน่ารักแบบน่ารักมากๆๆๆๆ ไม่รู้จะหาคำไหนมาอธิบายดีเพราะเรายิ้มแก้มปริทุกตอนเลยฮือออ ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้นะคะ แง ยัยพอสแสนจาแสบบบบ555555555
    #78
    0
  10. #77 juliannaaa_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 08:13
    น่ารัก อุเเงงง
    #77
    0
  11. #73 Green-Orange (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 14:14
    เราติดตามผลงานอยู่ ชอบทุกเรื่องที่เขียนเลยยย ขอบคุณมาก เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ
    สำหรับเรื่องนี้ เอ็นดูทั้งคู่เลยยย ฮรืออน่ารักไปหมด ไม่คิดว่าพอสจะเป็นคนรุกก่อนขนาดนี้ แต่ก็นะ ถ้ารอน้องเจตน์ คงไม่คืบหน้า แม้แต่แฟนยังไม่ได้เป็นน น้องงงมึนดีมากลูก 5555
    #73
    0
  12. #70 itsagirl (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:22
    สายน้องกันทั้งคู่เลย เอ็นดู ฮืออ
    #70
    0
  13. #69 itsagirl (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:22
    สายน้งกันทั้งคู่เลย เอ็นดู ฮืออ
    #69
    0
  14. #67 summerbb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:17
    เอ็นดูพระเอกมากๆ เหมือนหมีหงอยๆ 55555555 จริงๆชอบพระเอกทุกเรื่องของคนเขียนเลยค่ะ ความซื่อแต่รักจริงต้องยกให้เขาจริง แบบยอมมม แบบนี้อะกระชุ่มกระชวย ทำให้วันแย่ๆเรายิ้มได้ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #67
    0
  15. #62 ziaaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 10:18
    น่ารัก น่ารัก น่ารัก ความฝดใฝของน้องพอสกับความทื่อๆของพิเจตน์มันช่างลงตัวพอดีกันจริงจี๊ง -คำปลอบแบบท้อๆแต่น่าเอ็นเอ็นดูของเจตน์นี่มันพุ่งออร่าอบอุ่นดีเสียนี่กระไร ขอบคุณสำหรับนิยายน่ารักๆใจฟูแบบนี้นะคะะ
    #62
    0
  16. #61 biggertmb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 15:40
    เป็นเรื่องที่น่ารักมากๆค่ะ เอ็นดูทั้งคู่เลย ขอบคุณที่แต่งขึ้นมานะคะ เป็นกำลังใจให้นักเขียนมีแรงเขียนเรื่องต่อไปนะคะ
    #61
    0
  17. #59 Extra Ordinary (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 13:58
    ขอบคุณค่ะ เป็นเรื่องน่ารัก ทำให้หัวเราะและเอ็นดูน้องเจตน์น้องพอสได้ในทุกๆตอน /เอ็นดูน้องพอสสายแฟมากค่ะ :) // รอติดตามเรื่องยาวเรื่องใหม่นะคะ ^^
    #59
    0
  18. #58 Azumane's (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 07:42

    เป็นเรื่องที่อบอุ่นละมุนตุ้นมาก แงงงง พอสได้ไอดอลคนโปรดมาร้องเพลงให้ฟังก่อนนอนทุกคืนเลยน้า ขอบคุณสำหรับนิยายน่ารักๆเรื่องนี้นะคะ รอติดตามเรื่องต่อไปค่า
    #58
    0
  19. #57 kimrella (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 00:44
    โง้ยยยยยย ความให้เลือกเพลง ความจะร้องให้ฟังจนเบื่อ คือประโยคขอแต่งงานแล้วเนี้ย
    #57
    0
  20. #54 yarin. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 23:18

    ฮือออออ น่ารักที่สุดในโลกกกกกกกกกกกกก ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะ
    #54
    0