หลงรักนางบำเรอ

ตอนที่ 2 : บทที่ 1.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    21 มี.ค. 62



Cr. google & owner

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า ลินนี่” เอลลากระซิบถามแล้วเดินตามมาด้านใน

“ฉันถูกผู้ชายโต๊ะเจ็ดตีก้น” อลินดาตอบเสียงเครียด

“เธอโอเคไหม ถ้าไม่... ฉันจะเข้าไปเตือนลูกค้าให้ บาร์ของเราคุ้มครองสิทธิสตรีไม่มีนโยบายให้พนักงานเสิร์ฟต้องยอมเมื่อถูกลวนลามหรือถูกล่วงละเมิดทางเพศ เว้นแต่ จะเป็นการสมยอม”

“ฉันโอเค แอล ก็ไม่ได้หนักหนาอะไร และฉันก็ไม่อยากให้บาร์มีปัญหากับลูกค้า” อลินดาบอกพลางถอนหายใจพรืดแรงๆ

“งั้นฉันจะเปลี่ยนให้เธอออกไปเสิร์ฟโซนด้านนอกแล้วกัน บริเวณนั้นเป็นพื้นที่โล่งไฟสว่าง ไม่มืดสลัวแบบด้านในน่าจะช่วยได้ระดับหนึ่ง”

“ขอบใจมาก แอล”

แต่เมื่อเข้ามาถึงในครัวหญิงสาววางถาดเสียงดังอย่างต้องการระบายความโกรธที่กักเก็บไว้ออกมา แม่ครัวและสาวเสิร์ฟมองกันเป็นตาเดียว เธออยากทำงานในครัว ล้างถ้วยล้างแก้วมากกว่าที่จะออกไปด้านนอก ไม่อยากต้องคอยหลบพวกขี้เมานิสัยแย่พวกนั้น

“เธอไปเจออะไรเข้าแล้วใช่ไหม” แนนซี่ที่ให้เธอไปเสิร์ฟโต๊ะสิบถาม

“อือ ฉันถูกตีก้น” อลินดาตอบเซ็งๆ

“ว้าว จากผู้ชายโต๊ะสิบน่ะเหรอ กรี๊ด... ทำไมไม่เป็นฉันนะที่โดนฟาดก้น” แนนซี่หัวเราะคิกคัก

“ไม่ใช่ โต๊ะเจ็ดต่างหาก”

“อ๋อ เหรอ ผู้ชายโต๊ะนั้นเริ่มเมาแล้วคุยกันเสียงดังเชียวเสียใจด้วยนะ แต่ถ้าเป็นลูกค้าโต๊ะสิบแล้วละก็” แนนซี่ประสานมือไว้ด้านหน้ายืนตัวบิดทำตาชวนฝันเหมือนสาวน้อยที่กำลังตกหลุมรักชายหนุ่ม

“ตื่น หยุดฝันหวานได้แล้ว แนนซี่” อลินดาสะกดเพื่อนแล้วส่ายหน้าช้าๆ

“แหม ฉันหยุดฝันไม่ได้เลยละ ผู้ชายอะไรหล่อเป็นบ้า ท่าทางสะอาดสะอ้านเห็นแล้วเสียวไปทั้งตัว” ว่าแล้วก็หัวเราะร่า

อลินดาไม่รู้จะพูดอะไรได้แต่นิ่วหน้า เรื่องความหล่อน่ะคงจะปฏิเสธไม่ลง ผู้ชายคนนี้เกือบจะอยู่ในวัยหนุ่มใหญ่แล้วแต่เขาหล่อ และใช่ ดูดีเป็นบ้าเลยอย่างที่แนนซี่ว่า โหนกแก้มสูง กรามแกร่งได้รูป จมูกโด่งเป็นแท่งตรง ทุกอย่างได้สัดส่วน ใบหน้าเขาเปี่ยมด้วยความเป็นบุรุษเพศที่แข็งแกร่ง ดูเป็นคนฉลาด แต่เขาก็คือผู้ชายคนหนึ่งที่เห็นเพศตรงข้ามเป็นอาหารว่างรสหวาน เห็นได้ชัดจากรอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย ทำไมนะเขาถึงไม่เป็นผู้ชายที่ช่วยปกป้องเพศที่อ่อนแอกว่า

“เขาน่าจะเป็นเพื่อนของเจ้านายนะ ถ้าฉันจำไม่ผิด” แนนซี่กระซิบ

“เพื่อนของเจ้านายแล้วไง เขามีสิทธิ์มองหน้าอกสาวเสิร์ฟราวกับต้องการเอกซเรย์ได้ด้วยใช่ไหม”

“อย่าคิดมากน่ะ เธอก็รู้ๆ อยู่อาชีพแบบนี้ถ้าเราไม่โอเคเสียอย่าง ลูกค้าก็ทำอะไรเราไม่ได้หรอกนอกจากมองตาเป็นมัน เว้นแต่ เธอจะเต็มใจแบบนั้นไง”

แนนซี่บอกพลางชี้มือไปที่เพื่อนสาวเสิร์ฟคนหนึ่งที่ตอนนี้นั่งอยู่บนตักของแขกโต๊ะห้า มือของเพื่อนสาวเสิร์ฟโอบรอบคอชายอ้วนไว้ ชายคนนั้นล้วงมือเข้าไปในคอเสื้อ บีบเคล้นอย่างไม่อายใคร อลินดาตัวสั่นด้วยความรังเกียจ เมื่อนึกถึงมือของพวกขี้เมาที่เข้ามาวุ่นวายตอนเธอเดินผ่าน

***///---

การออกมาบริการลูกค้าด้านนอกทั้งสี่โต๊ะปลอดภัยกว่าด้านในจริงอย่างที่เอลลาบอก ลูกค้ามาเป็นคู่ และสถานที่ด้านนอกเหมาะสำหรับคู่รักที่ต้องการความโรแมนติก นั่งดื่มในบรรยากาศที่คลอเคล้าด้วยเสียงคลื่นและลมทะเล แทนที่จะเป็นเสียงเพลงอึกทึก คละคลุ้งด้วยกลิ่นบุหรี่เหมือนด้านใน แต่ความสบายใจก็อยู่กับเธอไม่ได้นานนัก เมื่อผู้จัดการออกมาตาม

“ลินนี่ ลูกค้าโต๊ะสิบต้องการพบเธอ”

“พบฉันเหรอ ทำไมล่ะ” คิ้วโก่งสวยขมวดมุ่น ผู้ชายหล่อเหลาคนนั้นเรียกเธอทำไมกันนะ

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่เขาเป็นเพื่อนกับคุณโจอี้เจ้าของบาร์”

“หมายความว่าฉันต้องไปใช่ไหม”

“ใช่ เธอต้องไปพบลูกค้า แต่จำไว้ว่าเธอไม่จำเป็นต้องทำอะไรก็ตามที่เธอไม่เต็มใจ เธอเข้าใจใช่ไหม”

“โอเค ฉันเข้าใจ”

หญิงสาวรวบรวมความกล้าเมื่อผลักประตู ก้าวเข้าไปสู่ห้องที่เต็มไปด้วยเสียงอึกทึกภายใน ลูกค้าขี้เมาโต๊ะเจ็ดเป่าปากเมื่อเห็นหน้าเธอ แต่ลูกค้าโต๊ะสิบไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะคงจะไปห้องน้ำ หญิงสาวผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ที่ยังไม่ต้องเดินเฉียดเข้าไปใกล้โต๊ะเจ็ด จึงเตรียมจะถอยหลังกลับออกไปด้านนอกก่อน

“เช็คบิล”

ลูกค้าโต๊ะสามยกมือเรียก อลินดาหันมองตอนนั้นไม่มีใครว่างพอจะให้บริการลูกค้าเลย นอกจากเธอที่อยู่ใกล้ที่สุด จึงเดินเข้าไปดึงรายการอาหารและเครื่องดื่มจากข้างโต๊ะนำไปให้แคชเชียร์คิดเงิน จากนั้นก็ลืมไปเลยว่าลูกค้าโต๊ะสิบเรียกให้ไปพบที่โต๊ะ เมื่อนำบิลกลับมาแจ้งลูกค้าโต๊ะสาม เขาจ่ายเงินและลุกออกไปแล้ว เธอก็รีบเคลียร์ทำความสะอาดโต๊ะเก็บแก้วเหล้าและขวดเปล่าใส่ถาดยกกลับไป

“อุ๊ย!” ถาดเอียงวูบ ขวดเหล้าเปล่าๆ ล้มกลิ้งอยู่ในถาด เมื่อคนถือถาดถูกขยุ้มก้นอย่างแรงและหยาบคาย หญิงสาวหันขวับลืมตัวไปชั่วขณะว่าต้องอดทน และต้องทำตัวมีมารยาทต่อลูกค้าแม้ว่าเขาจะแสดงกิริยาต่ำทราม

สายตาทั้งสองประสานกัน คุณพระช่วย! เขานั่นเองผู้ชายโต๊ะสิบ เพื่อนของเจ้านายที่เรียกให้เธอไปหาที่โต๊ะ เธอลืมไปเลยและเขาคงโกรธ แต่เขาไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้ อลินดาถลึงตาใส่เขาอย่างเอาเรื่อง แทนที่จะสำนึกเขากลับยิ้มมุมปากโค้งลงเหมือนจะเยาะเย้ย แถมยังหงายมือขึ้นทั้งสองข้างเป็นการปฏิเสธ คนอะไรหน้าด้านหน้าทนยิ่งกว่าถนนคอนกรีต

“ผมรอคุณอยู่นะ” บอกแล้วเขาก็เดินเฉียดไหล่เธออย่างจงใจเดินเข้าไปที่โต๊ะ

อลินดาหมุนตัวมองเขาแล้วนับหนึ่งถึงสิบ พยายามยั้งใจไม่เดินตามไปสาดเหล้าที่เหลือในแก้วจากโต๊ะสามที่ลูกค้าเพิ่งลุกไปใส่หน้าเขา

“ลินนี่ มีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่า” แนนซี่เดินเข้ามาหา

“มี ขอโทษนะแนนซี่ ฉันฝากเอาไปเก็บให้หน่อย ลูกค้าโต๊ะสิบเรียกฉันไปหาที่โต๊ะ”

อลินดายื่นถาดไปให้เพื่อนที่ดูเหมือนจะช็อกตาค้าง ด้วยความตื่นเต้นหรืออะไรไม่รู้ เมื่อเธอบอกว่าลูกค้าหนุ่มหล่อขวัญใจของแนนซี่เรียกไปหาที่โต๊ะ บรรดาสาวเสิร์ฟต่างรู้ดีว่าถ้าลูกค้าหนุ่มที่ไม่ได้มากับคู่รักเรียกไปนั่งที่โต๊ะด้วยคืออะไร เธอหันหลังให้เพื่อนทันทีไม่มีเวลาจะอธิบายรีบเดินไปสู่เป้าหมาย

ฝีเท้าของเธอช้าลงเมื่อใกล้จะถึงปลายทาง น่าแปลกที่อารมณ์โกรธทำให้เธอเดินผ่านขี้เมาโต๊ะห้ามาได้อย่างไม่กลัวเลยสักนิด ผู้ชายโต๊ะสิบมองเธออยู่ เมื่อสบตาเขาก็ราวกับถูกสายฟ้าฟาด อยากจะวิ่งให้ไกลที่สุดและเร็วที่สุด แต่ด้วยเหตุผลอะไรเธอไม่รู้แน่ชัดนัก

“คุณเรียกฉันมาพบ มีอะไรให้ช่วยหรือคะ” อลินดาได้ยินเสียงสั่นๆ ของตัวเอง

“เชิญนั่งสิ” เขาชี้ให้เธอนั่งเก้าอี้ข้างกันแทนที่จะเป็นฝั่งตรงข้าม

“ขอบคุณค่ะ” เสียงเธอเกือบห้วนเมื่อนั่งแล้วก็ดึงกระโปรงลง

“ดูท่าว่าคุณจะไม่ชอบงานนี้จริงๆ บอกหน่อยได้ไหมว่าทำไมถึงต้องมาทำ”

อลินดาหันมองเขาอย่างใคร่ครวญแล้วตอบว่า “ถ้าจำไม่ผิดฉันได้บอกไปแล้วว่า ฉันชอบงานทุกอย่างที่ทำแล้วได้เงินและมันเป็นอาชีพสุจริต แต่คนบางจำพวกต่างหากที่ทำให้ฉันไม่เหมาะกับงานแบบนี้”

“แต่คุณต้องรู้สิว่างานแบบนี้ถึงยังไงก็ต้องเจอ” เสียงเขาเหมือนเยาะหยันปนขบขัน

“มันจะไม่เจอหรอกค่ะ ถ้าผู้ชายคิดได้ว่าผู้หญิงก็เป็นคนและสมควรจะต้องได้รับเกียรติ”

“งั้นคุณมาทำงานผิดที่แล้วถ้าต้องการได้รับเกียรติจากงานอาชีพนี้”

“เพราะคุณคิดแบบนี้ใช่ไหมคะ อาชีพสาวเสิร์ฟต่ำต้อยไม่ควรได้รับเกียรติ คุณจึงย่ำยีศักดิ์ศรีของฉันด้วยการขยุ้มก้นอย่างหยาบคาย” เสียงของเธอดังขึ้นแข่งกับเสียงเพลงในบาร์ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความโกรธจนรู้สึกได้

“ผมไม่ได้คิดแบบนั้น จริงๆ แล้วผม... เอ่อ... ผมไม่...”

 

โปรดติดตามต่อพรุ่งนี้ค่ะ

อ๊ายยยย ทำไมร้าย ถึงก้นนางจะโด่งน่าจับ แต่นายจะสุ่มสี่สุ่มแปด ขยุ้ม... แบบนั้นไม่ได้นะ แฮร์ริสัน 55555

ฝากติดตามด้วยนะคะ เม้าท์มอยกันบ้างอะไรบ้างนะคะ สาวๆ อย่าอ่านกันเงียบๆ ไรต์... ใจไม่ได้ อิอิ และอย่าลืมแอดแฟนกันด้วยนะจ๊ะ


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

189 ความคิดเห็น

  1. #2 panthang123 (@panthang123) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 15:35
    มาน้อยจัง รอๆๆค่ะ
    #2
    1