หลงรักนางบำเรอ

ตอนที่ 1 : บทที่ 1.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    21 มี.ค. 62



Pic.from google

บทที่ 1

          มาลิบู แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา

         

“เธอพร้อมนะ ลินนี่”

          “พร้อม”

          “โอเค นี่ออเดอร์โต๊ะแปดไปจัดการได้เลย”

          เธอต้องพร้อมสิ อลินดา พาวเวลล์ หญิงสาววัยยี่สิบหกปีลูกครึ่งไทย-อเมริกันบอกตัวเองในใจ หลังจากรับรายการอาหารมาจากเพื่อนสนิท ซึ่งเป็นผู้จัดการของ รีแลกซ์บาร์เป็นบาร์ขนาดเล็กระดับกลางๆ ตกแต่งสไตล์ลอฟท์ตั้งอยู่ริมชายหาดเซอร์ฟรายเดอร์ ในเมืองมาลิบู วันนี้เป็นการทำงานพาร์ตไทม์วันแรก วิธีการชงเหล้า รินเบียร์ ไวน์ วิธีเปิดขวดเครื่องดื่มทุกชนิด รวมทั้งวิธีการเสิร์ฟและตำแหน่งของโต๊ะด้านในซึ่งมีสิบโต๊ะด้านนอกสี่โต๊ะ เอลลาสอนให้หมดแล้วและเธอก็จำได้ขึ้นใจ เมื่อเตรียมเครื่องดื่มตามออเดอร์ของโต๊ะแปดซึ่งอยู่มุมในด้านซ้ายเสร็จแล้ว หญิงสาวก็จัดใส่ถาดยกออกไปเริ่มปฏิบัติหน้าที่พนักงานเสิร์ฟทันที

          ถาดเครื่องดื่มหนักอึ้ง พื้นที่ทางเดินค่อนข้างคับแคบ ช่วงค่ำถ้าลูกค้าแน่นร้านคงเดินลำบากน่าดู และอาจป้องกันก้นจากพวกขี้เมาที่มีมือยืดยาวเหมือนหนวดปลาหมึกได้ยาก แต่เมื่อคิดถึงปัญหาที่รออยู่ ความกังวลของเธอกลายเป็นเรื่องขี้ผง หญิงสาวตัดเรื่องรบกวนใจทิ้งไปก่อน หันมาตั้งใจให้บริการลูกค้าโต๊ะแปดให้เขาประทับใจมากที่สุดและมันก็ผ่านไปด้วยดี ลูกค้าเป็นคู่สามีภรรยาวัยกลางคน หลังจากรินเบียร์ใส่แก้วให้พวกเขาแล้ว ฝ่ายภรรยากล่าวขอบคุณและโบกมือให้เธอกลับไปที่เหลือเธอจะบริการสามีเอง

          “เป็นไง ลินนี่” เอลลายืนอยู่ดูแลความเรียบร้อย และยืนให้กำลังใจอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์เอ่ยถาม เมื่อเพื่อนถือถาดเปล่ากลับมา

          “ง่ายกว่าที่ฉันคิดไว้” อลินดายิ้มพลางยักไหล่ตอบ

          “ใช่ มันไม่ยากเลยแต่ต้องบวกกับใจรักในงานบริการ และที่สำคัญเธอต้องไม่ลืมว่าห้ามจับคอเสื้อ ดึงรั้งชายกระโปรงลงจนดูวุ่นวายขาดความมั่นใจเวลาอยู่ต่อหน้าแขก”

ผู้จัดการบาร์เตือนเพื่อนรัก เอลลามีรูปร่างเพรียวลักษณะทางกายภาพคล้ายสาวทอม ทรงผมซอยสั้นเพื่อความคล่องตัวในการทำงาน เธอเป็นหญิงแต่บุคลิกไม่เอื้อ น้อยคนนักที่จะเชื่อว่าเธอเป็นหญิง เว้นแต่ เพื่อนสนิทหรือคนที่รู้จักเธอจริงๆ

          “เมื่อกี้ฉันทำแบบนั้นเหรอ แอล” อลินดาขมวดคิ้วไม่รู้ตัวเลยว่าเธอทำอย่างที่เพื่อนบอก

          “ใช่ เธอทำหลังจากวางถาดเครื่องดื่ม”

          “ฉันขอโทษนะแอล” อลินดายิ้มละห้อย

          “ไม่เป็นไร เธอยังใหม่กับงานนี้ และฉันหวังว่าเธอจะไม่ถอดใจ” เพื่อนของเธอตบบ่าเบาๆ และยิ้มให้กำลังใจ

          “ไม่อย่างแน่นอน”

อลินดาตอบเสียงหนักแน่นก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปด้านใน ตอนนี้เพิ่งหกโมงเย็นลูกค้าด้านในเพิ่งมีสามโต๊ะ คนยังไม่แน่นความวุ่นวายยังไม่บังเกิด เธอจึงมีเวลากลับมายืนมองตัวเองในกระจกหน้าห้องน้ำของพนักงาน ชุดสาวเสิร์ฟเป็นเสื้อกล้ามรัดรูปสีขาวกับกระโปรงยีนส์สั้น ความจริงมันไม่โป๊เลย เวลาก้มก็ไม่ต้องระวังว่าจะเผลอทำนมหกเรี่ยราดบาดตาบาดใจลูกค้า เพราะเธอไม่ได้ใส่เสื้อคอคว้านลึกเหมือนเพื่อนสาวเสิร์ฟบางคน แต่ปัญหาของเธอคือหน้าอกคัพซี แม่คงหวังดีจึงให้มาเยอะ มันดูเชิญชวนไปหน่อยเมื่ออยู่ในสถานที่แบบนี้ เพื่อนสาวเสิร์ฟที่ทำงานมาก่อนบอกว่าในฐานะเด็กใหม่ เธอจะต้องถูกทดสอบไม่ทางใดก็ทางหนึ่งอย่างแน่นอน หญิงสาวได้แต่หวังว่าลูกค้าระดับกลางๆ จะมีมารยาทและเธอคงไม่โชคร้ายเกินไปนัก

          “เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ลินนี่” แนนซี่ผู้มีฉายาหน้าอกภูเขาไฟระเบิดก้าวเดินเข้ามายืนข้างเธอ

          “เปล่า ฉันไม่เป็นอะไร แต่ก็ เอ่อ... ฉันมีปัญหานิดหน่อย” หญิงสาวก้มมองหน้าอกตัวเอง

          “ตรงนั้นน่ะ ไม่มีใครรบกวนหรอกถ้าเธอไม่เต็มใจ ตรงนี้ต่างหากล่ะที่เป็นปัญหา” ว่าแล้วเพื่อนสาวเสิร์ฟก็ตีป๊าบเข้าที่ก้นโด่งๆ ของเธอหนึ่งทีก่อนเดินหัวเราะจากไป

          แนนซี่เป็นเพื่อนรุ่นน้อง สวยคม ผิวสีแทน รูปร่างอวบอายุประมาณยี่สิบต้นๆ เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยมาทำพาร์ตไทม์เหมือนเธอแต่ทำมาพักใหญ่แล้ว ทว่าที่ไม่เหมือนกันคือความมั่นใจ แนนซี่มีหน้าอกหน้าใจใหญ่โตน่าจะเป็นสาวคัพดี เสื้อกล้ามที่ใส่คอคว้านต่ำมากแต่ไม่มีปัญหาสำหรับเพื่อนคนนี้เลย เพื่อนรุ่นน้องคนนี้บอกว่ามันคือสิ่งที่พระเจ้าให้มา และมันเรียกทิปจากกระเป๋าของลูกค้าได้มากกว่าคนหน้าอกเล็ก แต่จะว่าไปแล้วพนักงานเสิร์ฟในบาร์แห่งนี้ไม่มีใครหน้าอกเล็กเลย อลินดาแอบคิดอย่างขบขันว่านี่คือคุณสมบัติข้อแรกของสาวเสิร์ฟใช่หรือไม่ แม้เพื่อนของเธอจะไม่ได้บอกแบบนั้น

***///---

          รถสองคันแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านพักริมชายหาดเซอร์ฟรายเดอร์ยามโพล้เพล้ คันที่จอดอยู่ด้านหน้าเป็นรถเก๋งซีดานสีดำมีชายผิวสีรูปร่างกำยำก้าวออกมาอย่างทะมัดทะแมง คันที่ขับมาจอดต่อท้ายเป็นรถโฟล์กสวาเกนอเนกประสงค์รุ่นแอทลาสสีเหลืองเข้ม ชายหนุ่มรูปร่างสูงเพรียวเปิดประตูลงมา เขาหันหน้าไปสู่ทะเลสูดอากาศสดชื่นริมชายหาดเข้าไปเต็มปอด ความเหน็ดเหนื่อยจากงานและปัญหาบางอย่างที่รบกวนจิตใจดูเหมือนจะผ่อนคลายลง

“นายจะขึ้นบ้านพักเลยหรือเปล่าครับ” ชายรูปร่างกำยำแต่งกายสุภาพถาม หลังจากเดินมาท้ายรถโฟล์กสวาเกนหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าใบย่อม และแผ่นเซิร์ฟบอร์ดหรือกระดานโต้คลื่นสีเหลืองออกมา

“อืม” คนที่ถูกเรียกว่านายเบือนสายตากลับมาจากท้องทะเล ทว่าก็ยังไม่เดินขึ้นไปบนบ้านพักชั้นเดียวซึ่งตั้งอยู่บนเนินเขาลาดชันติดริมชายหาดเสียทีเดียว เขาเหลียวมองกลับไปที่ชายหาดที่ได้ยินเสียงคลื่นสาดซัดเข้าฝั่งครืนๆ นั่นอีกครั้ง ที่นี่คือชุมชนของนักโต้คลื่น พรุ่งนี้เช้าเขาจะทำกิจกรรมสนุกๆ ร่วมกันเพื่อนเก่าอีกครั้งในวันหยุดสุดสัปดาห์  พักหนึ่งแล้วที่เขาไม่ได้กลับมาพักผ่อนที่นี่ จนกระทั่งเพื่อนที่เป็นเจ้าของบาร์เล็กๆ บรรยากาศสบายที่ตั้งอยู่ริมชายหาดตรงโค้งด้านขวามือ ห่างจากบ้านพักของเขาไม่กี่ไมล์โทร.ไปชวนให้มาออกกำลังกายด้วยการเล่นเซิร์ฟบอร์ดด้วยกัน เขาจึงไม่ปฏิเสธการออกกำลังกายแต่ปฏิเสธกิจกรรมในค่ำคืนนี้

          “คืนนี้นายจะมาอุ่นเครื่องก่อนหรือเปล่า แฮร์รี่ ฉันจะได้จองโต๊ะที่เหมาะสมกับนายไว้ให้”

          “คิดว่าไม่นะ โจอี้ ฉันรู้สึกเบื่อๆ ไว้เจอกันเก้าโมงเช้าที่ชายหาดเลยแล้วกัน”

          แฮร์ริสัน แมกซ์ คอลลินส์ ชายหนุ่มวัยสามสิบเจ็ดปีชาวอเมริกัน ปฏิเสธที่จะไปดื่มเหล้าแต่ก่อนจะเดินขึ้นบ้านพัก เขาหันมองไปยังกลุ่มผับบาร์ที่ไม่ได้หรูหราอะไรมากนักตั้งเรียงรายอยู่ริมชายหาด หนึ่งในนั้นมีบาร์ของเพื่อนเขารวมอยู่ด้วย เสียงเพลงที่ล่องลอยมาตามสายลมและแสงไฟวอมแวมจากบาร์เรียกความสนใจจากเขาได้ไม่น้อยเลยทีเดียว แต่เขาก็หันกลับมาแล้วเดินเอื่อยๆ ขึ้นบันไดหินไป

***///---

“ลินนี่ นี่ออเดอร์โต๊ะสิบอยู่ในสุดด้านขวามือ เธอช่วยยกไปให้ทีฉันจะเข้าห้องน้ำ... ปวดหนักน่ะ” แนนซี่พูดเร็วปรื๋อไม่รอฟังคำตอบ จากนั้นรีบเดินผ่านหลังเพื่อนสาวเสิร์ฟตรงไปยังห้องน้ำ

          “ได้เลย เดี๋ยวฉันจัดการเอง” อลินดาหันมองแล้วพูดตามหลังรับอาสาอย่างเต็มใจ จากนั้นก็คว้าออเดอร์ที่เพื่อนสาวเสิร์ฟวางไว้ไปจัดเครื่องดื่มจนครบ ทว่าก่อนจะเริ่มยกถาดหญิงสาวยกมือขึ้นตะปบคอเสื้อเหมือนสำรวจความเรียบร้อยและดึงชายกระโปรงลง กว่าจะรู้ตัวว่าไม่ควรทำแต่เธอก็ทำไปเสียแล้ว โชคดีที่เอลลาไม่เห็นไม่งั้นเธออาจจะโดนตำหนิ หญิงสาวยิ้มอย่างขบขันตัวเอง

          ตอนนี้สองทุ่มกว่าโต๊ะด้านในและด้านนอกเต็มหมดทุกโต๊ะ และบางโต๊ะก็เรียกเก้าอี้เสริมด้วยเกะกะทางเดินชะมัด แต่ก็แค่คืนวันศุกร์กับวันเสาร์ที่ลูกค้าจะแน่นร้านมากขนาดนี้ วันอื่นๆ เพื่อนที่เป็นผู้จัดการบอกว่ามีลูกค้าแค่ห้าหกโต๊ะเท่านั้นเอง บางคืนพนักงานเสิร์ฟก็ได้แต่ยืนตบยุง

          “อุ๊ย!” หญิงสาวสะดุ้ง ถาดเครื่องดื่มหนักอึ้งแทบหลุดมือ

          “แหม แค่นี้ทำเป็นตกใจ เธอเป็นคนใหม่ใช่ไหมคนสวย ก้นเด้งดีจัง” ชายที่ตีก้นเธอดังเพียะ นอกจากไม่สำนึกสักนิดว่านี่คือการลวนลาม และเกือบทำให้เครื่องดื่มโต๊ะสิบของเธอหลุดมือไปทั้งถาดยังมีหน้าหัวเราะอย่างน่ารังเกียจ เพื่อนทั้งสองคนก็ยิ้มกริ่มมองเธออย่างหื่นกระหาย

กว่าจะคิดได้ว่าที่นี่คือบาร์และพวกนั้นคือลูกค้าที่เริ่มเมา อลินดาก็มองชายสามคนตาขวางด้วยความลืมตัวไปเสียแล้ว เธอสูดหายใจลึกแล้วเดินต่อไปยังโต๊ะสิบซึ่งอยู่ด้านในสุดทางขวามือ นำเครื่องดื่มไปบริการลูกค้าผู้ชายที่นั่งอยู่คนเดียว เขามองหน้าเธอแล้วยิ้มแปลกๆ คงจะเห็นเหตุการณ์เมื่อกี้ น่าเกลียดที่สุด เขามองผู้ชายที่ไขว่คว้าลวนลามผู้หญิงแล้วรู้สึกเฉยๆ ได้ยังไงกันนะ แต่ไม่สิ เขาคงไม่เฉยหรอก ยิ้มกรุ้มกริ่มออกอย่างนั้น คงเสียดายที่ไม่ได้ร่วมอยู่ในกลุ่มผู้ชายสามคนนั้นมากกว่า เฮอะ เธอทำเสียงคำรามในใจ จากนั้นพยายามเพ่งความสนใจไปที่การเปิดขวดเหล้าราคาแพงที่ได้รับการฝึกฝนมาแล้ว แต่ความอับอายทำให้มือเธอสั่นและดูเงอะงะ

“มานี่ ผมจะเปิดให้” เสียงของลูกค้าโต๊ะสิบมีแววรำคาญนิดๆ ขณะที่ดึงขวดไปนิ้วเขากุมทับนิ้วเธอเล็กน้อยจังหวะที่เธอยังไม่ทันปล่อยมือ

หญิงสาวสะดุ้งไม่ใช่ความตกใจ แต่มันเกิดจากปฏิกิริยาตอนที่สัมผัสกับนิ้วแข็งแกร่งของเขา มันร้อนเหมือนมีเปลวไฟ และเขาทำให้เธออับอายมากขึ้นด้วยการคีบน้ำแข็งมาใส่แก้วให้ตัวเอง เธอเหลือบมองไปด้านข้าง ผู้จัดการเพื่อนของเธอมองอยู่จนรู้สึกเกรงใจเพื่อนที่อุตส่าห์ช่วยแนะนำวิธีการต่างๆ หนึ่งชั่วโมงเต็มๆ ก่อนบาร์จะเปิด

“ขอบคุณมากค่ะ แต่... เอ่อ ให้ฉันบริการคุณเถอะ”

สาวเสิร์ฟพาร์ตไทม์แย่งหน้าที่นั้นคืนมาได้สำเร็จ ขณะกำลังชงเหล้า หญิงสาวสังเกตว่าลูกค้าผมสีเข้มคนนี้มองเธอและยิ้มกริ่มอยู่ตลอดเวลา เขาแอบคิดอะไรอยู่ใช่ไหมหลังจากที่เห็นเธอถูกตีก้น หน็อยแน่ บังอาจแท้ แต่เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร น่าจะไม่ใช่คนระดับล่าง เพราะเขาสั่งเหล้าราคาแพง รีแลกซ์บาร์เป็นบาร์ระดับกลางๆ แต่ก็มีเหล้าและไวน์ราคาแพงขาย ผู้ชายคนนี้แต่งกายด้วยเสื้อผ้าราคาแพงดูมีรสนิยม เหล้าที่สั่งมาดื่มก็ราคาแพงที่สุดที่มีขายในบาร์ แต่ก็อย่างว่าการแต่งกายหรู ดื่มเหล้าราคาแพงก็บอกไม่ได้หรอกเขาไม่ใช่กลุ่มผู้ใช้แรงงานหรือคนระดับล่าง คนสมัยนี้บางทีก็มีรสนิยมเกินตัว แต่สิ่งหนึ่งที่บอกได้ทันทีคือเขาหล่อมากกว่าผู้ชายทุกคนที่เธอเคยเห็นมา ดวงตาเขาสีอะไรยังมองไม่ออกแต่มันเปล่งประกายเขาดูมีเสน่ห์มากจริงๆ

“คุณไม่ชอบงานบริการหรือครับ” ลูกค้าโต๊ะสิบถาม

เปลือกตาเธอกระดกขึ้นมองเขาทันที อยากรู้ว่าเขาคิดอะไรถึงได้ถามแบบนั้น แต่เธอมองไม่เห็นอะไรเลยในแววตาที่อยู่ภายใต้ความสลัวของแสงไฟในบาร์ เธอเลื่อนแก้วเหล้าให้เขาและหลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถาม

“ได้แล้วค่ะ”

“ว่าไงล่ะ คุณยังไม่ได้ตอบผมเลย คุณไม่ชอบงานนี้ใช่ไหม” เขาถามซ้ำแล้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มสายตาของเขาตรึงเธอไว้

“เอ่อ ฉันจะพูดยังไงดีล่ะ” หญิงสาวยกมือลูบผ้ากันเปื้อนสั้นๆ ผูกอยู่ที่เอวขณะระดมความคิด

“ตอบตามความรู้สึกสิ” เขากระตุ้น

“ฉันชอบงานทุกอย่างที่ทำแล้วได้เงินและเป็นงานสุจริต แต่คนบางจำพวกทำให้ฉันไม่เหมาะกับงานแบบนี้ค่ะ”

“ตอบได้ตรงประเด็นดี” เขายิ้มเหมือนจงใจหว่านเสน่ห์แล้ววางแก้วเหล้าลง

“ไม่ทราบว่าคุณต้องการอะไรอีกไหมคะ”

เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาใคร่ครวญแล้วยิ้มช้าๆ ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะเลื่อนไปตามใจชอบ เธอไม่ได้อคติและคิดไปเอง สายตาของเขาเลื่อนลงจากใบหน้าไล้วนอยู่ที่คอเสื้อเลยไปถึงหน้าอกคัพซีของเธอ หน็อยแน่!

“ตอนนี้ยัง” เขาพูดช้าๆ มีรอยยิ้มประหลาดผุดขึ้นมุมปาก

เธอไม่อยากมองแต่เหมือนมีแรงดึงดูดทรงพลังที่ไม่อาจต้านทาน หญิงสาวปัดความคิดที่เริ่มฟุ้งซ่านทิ้งไป เธอคว้าถาดเปล่ามาถือไว้ด้านข้างด้วยมือข้างเดียว

“ถ้าไม่ต้องการอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ”

มีเสียงหัวเราะเฮฮาดังขึ้น แฮร์ริสันยกแก้วเหล้าจ่ออยู่ที่ริมฝีปากกำลังจะดื่มเหลือบตาขึ้นมอง ดูเหมือนผู้ชายกลุ่มนั้นจะสนุกกับการล้อเล่นกับสาวเสิร์ฟ แต่ฝ่ายสาวคงไม่สนุกด้วย เขามองเงียบๆ ไม่รู้สึกเดือดร้อนหรอก ความหยาบคายเป็นเรื่องธรรมดาในสถานที่แบบนี้ ความจริงสาวเสิร์ฟมักจะชอบที่ลูกค้าเล่นด้วย แต่แปลกจริง ผู้หญิงคนนี้ทำตัวเหมือนอยู่ผิดที่ผิดทาง เห็นได้จากมือหล่อนคอยดึงโน่นดึงนี่อยู่ตลอดเวลา และถลึงตาใส่ลูกค้าที่ทำตัวไร้มารยาทกับเธอ

 

โปรดติดตามต่อพรุ่งนี้ค่ะ

สวัสดีค่ะ เริ่มอัปนิยายเรื่องใหม่แล้วนะคะสาวๆ ที่รัก โปรดให้กำลังใจไรต์ด้วยการติดตาม เมนต์ทักทายกันบ้าง และแอดแฟนกันเยอะๆ นะคะ

เริ่มงานวันแรกนางเอกของเราก็โดนตีก้นเลยทีเดียว ครั้งต่อไปจะโดนอะไรน้า... ลุ้นๆ กันค่ะ

 

ปล.ที่ 1 เรื่องนี้จะส่งให้สนพ.พิจารณาก่อน และอาจจะต้องรอผลพิจฯ นานหน่อย ถ้าไม่ผ่านเราก็จะทำมือตามระเบียบค่ะ โปรดรอหน่อยนะคะ

ปล.ที่ 2 เขียนจบแล้วค่ะ แต่ยังตรวจคำผิดไม่เสร็จ ใครพบคำผิดโปรดแจ้งด้วยนะจ๊ะ... ขอบคุณล่วงหน้าค่า

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

189 ความคิดเห็น

  1. #1 Kikukoy (@koy_008) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 14:57
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-08.png อร๊ายยยยย อิมเมจพระเอกหล่อมากค่าาา
    #1
    1