ตอนที่ 27 : บทที่ 5 ไข้กาย ไข้ใจ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    8 ก.พ. 62




บทที่ 5 ไข้กาย ไข้ใจ [1]

 

หลังจากนอนพักฟื้นอยู่สองวันขวัญข้าวก็อาการดีขึ้นจนหายขาด เธอตื่นแต่เช้าขอยืมจักรยานของใบเตยเพื่อปั่นไปส่งดอกรักที่โรงเรียนอนุบาล จากนั้นจึงไปที่โรงอาหารเพื่อขอบคุณป้าพุดที่ช่วยดูแลเธอและลูกเป็นอย่างดีราวกับเป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัว

แม้เธออยากหนีไปจากที่นี่ ด้วยไม่อาจทนเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของผู้ชายที่เธอรัก เขาควรจะลืมผู้หญิงอย่างเธอแล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แต่การปรากฏตัวของเธอกลับทำให้เขาต้องเป็นทุกข์ใจ ซึ่งเธอเองก็เสียใจและเป็นทุกข์ไม่น้อยไปกว่าเขาเลย

ต่างกันแค่เขาเป็นทุกข์เพราะความเข้าใจผิด

ส่วนเธอเป็นทุกข์เพราะต้องปกปิดความลับเอาไว้

ดอกรักชอบที่นี่มากและเริ่มมีเพื่อนเป็นลูกคนงานด้วยกันหลายคน เด็กๆ ทำความรู้จักสนิทสนมกันได้อย่างรวดเร็ว เธอไม่กล้าพรากรอยยิ้มสดใสเต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาของดอกรักไป ได้แต่ทนเก็บความขมขื่นเอาไว้ภายในใจ ไม่อาจบอกใครถึงความทุกข์ทรมานที่กัดกินในหัวใจมาเกือบสี่ปี

“อ้าว! หายดีแล้วเหรอข้าว” ป้าพุดเอ่ยทักทายขณะถือกระบวยอันใหญ่ตักน้ำซุปในหม้อใส่ปิ่นโตสีขาว

“หายแล้วค่ะป้าพุด หนูขอขอบคุณป้าพุดมากนะคะที่ช่วยดูแลดอกรักแทนหนู” หญิงสาวพนมมือไหว้ขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ พาลน้ำตาซึมขึ้นมาเสียดื้อๆ ที่ได้รับน้ำใจจากผู้ที่เพิ่งพบเจอกันเพียงไม่กี่วัน

“เรื่องแค่นี้เอง เราทำงานที่นี่ก็เหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน” หญิงวัยกลางคนยิ้มแย้มอย่างสบายใจเมื่อเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าดูสดใสขึ้น จังหวะนั้นใบเตยเดินเข้ามาพอดี พลางยื่นหน้าไปมองสำรับอาหารในปิ่นโตด้วยความแปลกใจ

“อาหารของใครอะป้า”

“ของนายเหนือ เห็นไอ้ภพบอกว่านายไม่สบายเป็นไข้หนักจนนอนซม ตอนนี้ทางบ้านใหญ่ก็ไม่มีใครอยู่เสียด้วยไปทำธุระที่กรุงเทพฯ กันหมด เห็นว่าจะรีบพากันกลับมาวันนี้แต่ไม่รู้ว่าจะถึงกี่โมง ฉันเลยต้มซุปร้อนๆ กับข้าวต้มว่าจะเอาไปให้นายเสียหน่อย ตอนนี้ไอ้ภพมันก็คอยดูอาการอยู่” พูดพลางหันไปตักข้าวต้มใส่อีกเถา

“ช่วงนี้คนเป็นไข้เยอะเหมือนกันนะ ทั้งข้าว หนูดอกรัก แล้วก็นายเหนือ สงสัยว่านายจะติดไข้จากข้าวแน่ๆ เลย” ใบเตยยังคงออกความเห็นโดยไม่ได้คิดอะไร ทว่าขวัญข้าวกลับหน้าถอดสี เม้มริมฝีปากเข้าหากันเป็นเส้นตรง จะไม่ติดไข้ได้อย่างไร วันนั้นเขาทั้งกอด ทั้งจูบเธอจนเกือบจะ...

“คนงานคงกำลังทยอยมากินอาหารเช้ากัน ป้าอยู่ในครัวเถอะค่ะ เดี๋ยวข้าวเอาไปให้นายเหนือเอง” ขวัญข้าวขันอาสา จะว่าไปแล้วเขาเป็นไข้เพราะเธอ หากจะไม่ไปดูอาการก็จะใจจืดใจดำเกินไป ถือว่าดูแลในฐานะลูกจ้างตอบแทนบุญคุณนายจ้างที่ช่วยเหลือเธอเอาไว้ คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

นั่นคือสิ่งที่เธอหาคำตอบให้กับตัวเอง แต่ความรู้สึกที่แท้จริงแล้วก็คือ...เธอเป็นห่วงเขา

 

E-book คลิ๊กรูปเลย

สั่งซื้อ บรรจงจูบ รูปเล่ม ติดต่อนักเขียนได้ที่

(คลิ๊กรูป F)

ซื้อ Ebooks เรื่องอื่นๆ

(คลิ๊กที่รูป Meb)










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

0 ความคิดเห็น