บรรจงจูบ #นายเหนือ #พญานก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 206,996 Views

  • 561 Comments

  • 850 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    210

    Overall
    206,996

ตอนที่ 10 : บทที่ 2 คนงานคนใหม่ [5]-[6]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    31 ม.ค. 62




บทที่ 2 คนงานคนใหม่ [5]

 

ภายในโรงอาหารซึ่งสร้างขึ้นโดยเน้นความโปร่งโล่ง มีเพียงเสาและหลังคายกสูง เก้าอี้ม้านั่งตัวยาวเรียงรายเป็นระเบียบ ทุกคนถือถ้วยชามของตนเองยืนต่อแถวรับอาหาร ไม่ว่าใครเดินผ่านไปมาใบเตยก็จะหยุดเรียกทักทายแล้วแนะนำให้ทุกคนรู้จักกับขวัญข้าวและดอกรัก

“สวย น่ารักทั้งแม่ทั้งลูกเลย น่าจะไปสมัครเป็นแม่ครัวมากกว่าคนงานในไร่นะหนู ดูผิวพรรณขาวสะอาดนั่นสิ ถ้าตากแดดตัวดำคงน่าเสียดายแย่” ป้าพุดเอ่ยขึ้นพลางยื่นมือไปจับแขนขวัญข้าวแล้วลูบไปมาอย่างเสียดาย

“ถ้าเป็นคนงานจะมีค่าโอทีล่วงเวลาด้วยค่ะป้า ขวัญอยากได้เงินมาเก็บไว้ให้ดอกรัก เผื่อเรียนสูงขึ้นจะได้ไม่ลำบากเรื่องค่าใช้จ่าย” ขวัญข้าวตอบไปตามที่คิดไว้

“นั่นสินะ ยังหนุ่มยังสาวรีบหาเงินเก็บหอมรอมริบไว้มากๆ อนาคตจะได้ไม่ลำบาก” ป้าพุดพยักหน้าอย่างเห็นด้วย แอบคิดในใจว่านอกจากหน้าตาสะสวยแล้วยังมีความคิดความอ่านรอบคอบ ไม่ใช่สักแต่ว่าสวยใสไร้สมองอย่างที่เคยเจอมานักต่อนัก

“สวยขนาดนี้หาผัวรวยๆ สักคนก็สบายไปทั้งชาติ ไม่เห็นต้องมาลำบากทำงานเลย” เจ้าของเสียงที่ตะโกนมาแทรกมาเบะปากน้อยๆ หน้าตาและท่าทางฉายชัดว่าไม่ชอบหน้าขวัญข้าวเอาเสียเลย

ก็แน่ละ... เมื่อก่อนเธอขึ้นชื่อว่าสวยที่สุดในไร่ ผู้ชายมากมายต่างห้อมล้อมรุมจีบไม่ว่างเว้น แล้วจู่ๆ ก็มีผู้หญิงที่สวยกว่ามาแย่งทุกอย่างไปจากเธอ แต่ถึงจะสวยกว่าแต่เธอมีภาษีดีกว่าเห็นๆ หึ! ก็แค่แม่หม้ายลูกติด ผู้หญิงมีตำหนิแบบนี้คงเห่อได้ไม่นานนักหรอก

“โถวนังช้อง ใครเขาจะแรดเหมือนเอ็ง คนมีมือมีตีนเขาก็ทำมาหากินเองสิโว้ย” ใบเตยอดไม่ได้หันไปด่าด้วยถ้อยคำหยาบคาย ขวัญข้าวได้ยินดังนั้นรีบเอามือปิดหูดอกรักทันที แต่ดูเหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว

“แรดเป็นยังไงคะคุณแม่” เด็กหญิงเอ่ยถามตามประสาซื่อ เมื่อเห็นว่าผู้ใหญ่พากันยืนอึ้งตอบคำถามของตนไม่ได้เลยสักคนจึงขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด “อ๋อ... หนูจำได้แล้วค่ะ แรดเป็นสัตว์ตัวใหญ่มากๆ หนังหนาหยาบ มีนอที่หน้า คุณครูบอกว่าแรดเป็นสัตว์หายากใกล้สูญพันธุ์ค่ะ”

ดอกรักอธิบายเจื้อยแจ้วยังผลให้คนทั้งโรงอาหารถึงกับหัวเราะครืนด้วยความเอ็นดู ส่วนใบเตยนั้นจงใจหัวเราะเสียงดังชนิดตบเข่าฉาด ก่อนจะหันไปมองตัวต้นเหตุแล้วแกล้งเปรยต่อไปว่า

“แสดงว่าหนังหน้าของแรดคงจะหนามากๆ ใช่มั้ยจ๊ะดอกรักของป้า”

“น่าจะใช่นะคะ หนูก็ยังไม่เคยเห็นแรดตัวเป็นๆ เลยค่ะ” เด็กหญิงยังคงตอบตามประสาซื่อ ไม่รู้เลยว่าผู้ใหญ่เขาตีความหมายฟาดฟันกันอย่างไรบ้าง

“พอได้แล้วค่ะพี่เตย” ขวัญข้าวรีบปรามเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่อย่างใจคอไม่ดีนัก

ช้องนางชักสีหน้าไม่พอใจ ที่กลายเป็นตัวตลกให้ใครๆ หัวเราะเยาะ “ทำเป็นชูคอไปเถอะ อีกหน่อยก็กลายเป็นหมาหัวเน่าคอยดู!” พูดทิ้งท้ายด้วยความโมโห แล้วหันไปฉวยจานข้าวของตัวเองเดินกระแทกส้นเท้าออกจากโรงอาหารไป ทว่าใบเตยกลับตะโกนไล่หลังไปอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน

“แหมนังช้อง! รีบไปเลย รีบๆ ไปสระผม กลิ่นหัวของเอ็งมันเหม็นยิ่งกว่าหัวใครๆ”

“ฮา...”

เหล่าแม่ครัวหัวเราะไล่หลัง พากันเคาะหม้อเคาะไหเสียงดังราวกับไล่ช้องนาง จะบอกว่าไม่มีใครชอบช้องนางเลยก็ว่าได้ เพราะมีนิสัยขี้เกียจชอบอู้งานเอาเปรียบคนอื่น มักจับกลุ่มนินทาว่าร้ายคนอื่นไปทั่ว วันๆ เอาแต่แต่งหน้าทาปากแดงเดินเฉิดฉายอ่อยเจ้านายทั้งสาม แต่เจ้านายหนุ่มแห่งไร่ตรีธารไม่มีใครชายตาแลช้องนางเลยสักคน

ขวัญข้าวมองตามเจ้าของร่างอรชรที่เพิ่งเดินออกไปแล้วก็ถึงกับลอบถอนหายใจ เธออยากอยู่ที่นี่อย่างสงบ ไม่อยากมีปัญหากับใคร แต่ดูเหมือนว่าแค่วันแรกที่เธอก้าวเท้าเข้ามาในไร่ตรีธาร ก็มีคนไม่ชอบหน้าเธอถึงสองคนเสียแล้ว คนหนึ่งเป็นคนที่เคยรัก อีกคนเป็นเพื่อนร่วมงาน

 

บทที่ 2 คนงานคนใหม่ [6]

 

เจ้าของร่างเล็กนุ่งผ้าถุงกระโจมอก โดยมีผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนใหญ่คลุมไหล่เอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้โป๊เปลือย จัดการล็อกประตูห้องพักโดยปล่อยให้ดอกรักนอนหลับอยู่ในห้องเพียงลำพัง ส่วนเธอนั้นรีบก้าวยาวๆ ไปยังโรงอาบน้ำหญิงทางด้านหลังเรือนพักคนงานก่อนที่จะมืดไปกว่านี้

ระหว่างที่เท้าเล็กสวมรองเท้าแตะแบบคีบกำลังเร่งเดินอยู่นั้นก็มีเสียงผิวปากดังมาจากข้างทาง เมื่อหันไปมองพบว่ามีชายวัยฉกรรจ์สามคนแอบจับกลุ่มตั้งวงดื่มสุราอย่างเงียบๆ เธอแสร้งทำเฉยราวกับไม่ได้ยิน รีบก้าวเท้ายาวไปยังโรงอาบน้ำทันที นึกโกรธตัวเองที่ไม่รู้จักระมัดระวังตัว คราวหน้าคงต้องหอบเสื้อผ้าไปเปลี่ยนในโรงอาบน้ำหญิงเสียแล้ว จะใส่กระโจมอกเดินไปมาเหมือนคนงานคนอื่นๆ ไม่ได้

อาจเพราะผิวพรรณของเธอขาวผุดผาดเลยทำให้เธอดูโป๊เปลือย เป็นการล่อตาล่อใจผู้ชายซึ่งไม่เป็นการดีเท่าใดนัก ขวัญข้าวรีบอาบน้ำรีบกลับไปยังห้องพักแน่นอนว่าจำต้องเดินผ่านกลุ่มชายนั่งดื่มสุราอีกครั้ง

“น้องสาวคนสวยมานั่งดื่มกับพวกพี่มั้ยจ๊ะ”

แล้วสิ่งที่หญิงสาวกลัวก็เกิดขึ้น เมื่อผู้ชายรูปร่างผอมบางชื่อกึ้งตะโกนแซวหญิงสาวอย่างคะนองปาก ผิวปากรัวๆ ราวกับต้นตระกูลสืบเชื้อสายมาจากนกก็ไม่ปาน

ขวัญข้าวไม่แม้แต่จะหันไปมอง ผู้ชายส่วนใหญ่มักคิดว่าการพูดจาลวนลามผู้หญิงเป็นเรื่องปกติที่ใครๆ ก็ทำกัน ทั้งที่จริงแล้วการกระทำเช่นนี้เป็นการคุกคามทางเพศ นอกจากไม่ให้เกียรติฝ่ายหญิงแล้ว ยังเป็นการลดเกียรติและคุณค่าของตนเองอีกด้วย

“นางฟ้าเขาไม่มองคนกระจอกๆ อย่างพวกเราหรอกพี่กึ้ง”

“หยิ่งๆ แบบนี้พี่ชอบ เดี๋ยวจับมาทำเมียก็หายหยิ่งไปเอง”

“ฮา” พูดจบพวกมันก็พากันประสานเสียงหัวเราะร่วนด้วยความเมามาย

ขณะที่ขวัญข้าววิ่งกลับเข้าไปในห้องพัก ทำการล็อกประตูและปิดหน้าต่างด้านหลังห้องอย่างแน่นหนา ยอมรับเลยว่าเธอกลัว ไม่คิดเลยว่าคนงานคนอื่นๆ จะเข้านอนกันเร็วถึงเพียงนี้ คิดว่าที่โรงอาบน้ำและตามจุดต่างๆ ยังมีคนเดินพลุกพล่านแต่กลับกลายเป็นว่าไม่มีใครเลยทั้งที่เวลานี้เพิ่งสองทุ่มกว่าเท่านั้น

“พรุ่งนี้คงต้องรีบอาบน้ำตั้งแต่หกโมงเย็น”

หญิงสาวบอกตัวเองขณะหยิบชุดนอนมาสวมใส่ มือสั่นน้อยๆ ด้วยความกลัว หลายครั้งเธอหลบเลี่ยงที่จะไม่เจอคนประเภทนี้ แต่เพราะสังคม และสภาพแวดล้อมของชนชั้นแรงงานที่เธอต้องเผชิญอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง การที่คนใช้แรงงานชายส่วนใหญ่หาความสุขด้วยการดื่มสุรายามเย็นนั้น ใครต่างก็เห็นเป็นเรื่องชินตาแต่เธอกลับทำใจให้ชินไม่ได้สักที

เธอจำได้ว่าในระเบียบข้อปฏิบัติของพนักงานไร่ตรีธารนั้น ย้ำชัดเรื่องห้ามดื่มสุราของมึนเมาในที่พักเป็นอันขาด เว้นเสียแต่ว่าทางไร่จะจัดงานเลี้ยงและมีเครื่องดื่มสังสรรค์ แสดงว่าคนงานกลุ่มนั้นแอบดื่มสุราทั้งที่เป็นข้อห้าม จึงได้ไปนั่งแอบดื่มตรงทางไปโรงอาบน้ำหญิง

ขวัญข้าวถอนหายใจเฮือกใหญ่ทรุดตัวลงนอนข้างดอกรัก จังหวะที่เอื้อมมือไปกอดเจ้าตัวน้อยเธอก็ถึงกับนิ่วหน้าด้วยความตกใจ เพราะดอกรักตัวร้อนผ่าวราวกับจับไข้!


ดอกรักจะเป็นยังไงบ้างน้าาาา

E-book คลิ๊กรูปเลย

สั่งซื้อ บรรจงจูบ รูปเล่ม ติดต่อนักเขียนได้ที่

(คลิ๊กรูป F)

ซื้อ Ebooks เรื่องอื่นๆ

(คลิ๊กที่รูป Meb)










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

0 ความคิดเห็น